T-540/20

WYROK SĄDU (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 1 marca 2023 r. ( *1 ) Subsydia – Przywóz produktów z włókien szklanych ciągłych pochodzących z Egiptu – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/870 – Ostateczne cło wyrównawcze i ostateczny pobór tymczasowego cła wyrównawczego – Prawo do obrony – Możliwość przypisania subsydiów – Oczywisty błąd w ustaleniach – System zwrotu należności celnych przywozowych – Traktowanie pod względem podatkowym strat z tytułu różnic kursowych – Obliczanie marginesu podcięcia cenowego W sprawie T‑540/20 Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE, z siedzibą w Ain Soukhna (Egipt), którą reprezentowali adwokaci B. Servais i V. Crochet, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali P. Kienapfel, G. Luengo i P. Němečková, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Association des producteurs de fibres de verre européens (APFE) z siedzibą w Ixelles (Belgia), które reprezentowali adwokaci L. Ruessmann i J. Beck, interwenient, SĄD (pierwsza izba w składzie powiększonym), w składzie podczas narady: H. Kanninen, prezes, M. Jaeger, N. Półtorak, O. Porchia i M. Stancu (sprawozdawczyni), sędziowie, sekretarz: M. Zwozdziak-Carbonne, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 22 marca 2022 r., wydaje następujący Wyrok ( ) W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE, wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/870 z dnia 24 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu oraz stanowiącego o pobraniu ostatecznego cła wyrównawczego z tytułu zarejestrowanego przywozu produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu (Dz.U. 2020, L 201, s. 10, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem wykonawczym”) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej. I. Okoliczności powstania sporu Skarżąca jest spółką utworzoną zgodnie z prawem Arabskiej Republiki Egiptu, której akcjonariuszami są chińskie podmioty. Działalność skarżącej polega na produkcji i wywozie między innymi niektórych materiałów z włókien szklanych tkanych lub zszywanych (zwanych dalej „materiałami z włókien szklanych”) i produktów z włókien ciągłych szklanych (zwanych dalej „produktami z włókien ciągłych szklanych”), przy czym te ostatnie stanowią główny surowiec wykorzystywany do produkcji materiałów z włókien szklanych. Produkty te są sprzedawane w szczególności na terenie Unii Europejskiej. A.   W przedmiocie strefy współpracy gospodarczej i handlowej Suez między Chinami i Egiptem Skarżąca ma siedzibę w strefie współpracy gospodarczej i handlowej Suez między Chinami i Egiptem (Egipt) (zwanej dalej „strefą SETC”). Strefa SETC została utworzona wspólnie przez Arabską Republiką Egiptu i Chińską Republikę Ludową. Jej początki sięgają lat 90. ubiegłego wieku. W 1997 r. premierzy Chin i Egiptu podpisali protokół ustaleń, w którym oba kraje zgodziły się „współpracować w celu rozwoju wolnego obszaru gospodarczego na północy Zatoki Sueskiej”. W 2002 r. obszar o powierzchni większej niż 20 km2, obejmujący strefę SETC, został sklasyfikowany przez egipskie władze publiczne jako specjalny obszar gospodarczy, co sprawia, że do strefy SETC zastosowanie znajduje egipska ustawa nr 83/2002 dotycząca specjalnych obszarów gospodarczych (zwana dalej „ustawą nr 83/2002”). Następnie chińskie i egipskie podmioty publiczne utworzyły przedsiębiorstwo Egypt TEDA Investment Co. (zwane dalej „Egypt TEDA”), w którym 80% udziałów znajduje się w posiadaniu chińskich władz publicznych, a pozostałe 20% udziałów w posiadaniu egipskich władz publicznych. W 2012 r. podczas wizyty w Chinach egipski prezydent zaklasyfikował strefę SETC jako kluczowy projekt dla współpracy dwustronnej między dwoma krajami. Wyraził również życzenie, aby coraz więcej chińskich przedsiębiorstw inwestowało w strefie SETC i w ten sposób uczestniczyło w programie naprawy Egiptu. W 2013 r. strefa SETC została poszerzona o 6 km2 na podstawie umowy między Egypt TEDA a władzami Egiptu. Od tego samego roku strefa SETC była rozbudowywana w ramach chińskiej inicjatywy „jeden pas i jeden szlak”. Inicjatywa ta zgodnie z wytycznymi chińskiej rady ds. spraw państwa w sprawie wspierania współpracy międzynarodowej w zakresie zdolności produkcyjnych i produkcji sprzętu z dnia 13 maja 2015 r. obejmuje możliwość korzystania przez przedsiębiorstwa „wychodzące za granicę” z korzystnej polityki podatkowej i pomocy podatkowej, pożyczek preferencyjnych, wsparcia finansowego za pośrednictwem kredytów konsorcjalnych, kredytów eksportowych, finansowania projektów, inwestycji kapitałowych i ubezpieczenia kredytu eksportowego. W 2015 r. specjalny obszar gospodarczy, o którym mowa w pkt 4 powyżej, do którego należała strefa SETC, został oficjalnie włączony do strefy ekonomicznej Kanału Sueskiego (zwanego dalej „SSE”), o szerszym obszarze, obejmującym region znajdujący się blisko Kanału Sueskiego i uregulowany ustawą nr 83/2002, w kontekście zainicjowanego przez Egipt „planu rozwoju korytarza Kanału Sueskiego”. W 2016 r. prezydenci chiński i egipski oficjalnie zainaugurowali projekt rozszerzenia strefy SETC o 6 km2 i podpisali w dniu 21 stycznia 2016 r. umowę między chińskimi władzami publicznymi a egipskimi władzami publicznymi (zwaną dalej „umową o współpracy z 2016 r.”), która określała zakres i status prawny strefy SETC. Zgodnie z umową o współpracy z 2016 r. władze publiczne dwóch krajów wspólnie rozwijają strefę SETC. Rozwój ten przebiega zgodnie z odpowiednimi strategiami krajowymi, to znaczy, w przypadku Chin, zgodnie z inicjatywą „jeden pas i jeden szlak” z jednej strony, a w przypadku Egiptu, z planem rozwoju korytarza Kanału Sueskiego, z drugiej. W tym celu egipskie władze zapewniają grunt, pracę i pewne zwolnienia podatkowe, natomiast przedsiębiorstwa chińskie działające w strefie prowadzą zakład produkcyjny, zapewniając własne aktywa i kadrę zarządzającą. Rekompensując brak funduszy ze strony Egiptu, chińskie władze wspierają również ów plan, udostępniając niezbędne środki finansowe na rzecz przedsiębiorstwa Egypt TEDA oraz chińskich przedsiębiorstw działających w strefie SETC. B.   W przedmiocie postępowania, które doprowadziło do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego W dniu 24 kwietnia 2019 r. do Komisji wpłynęła skarga złożona przez interwenienta, Association des producteurs de fibres de verre européens [Europejskie Stowarzyszenie Producentów Włókna Szklanego (APFE)] w imieniu producentów reprezentujących 71% całkowitej produkcji Unii, zgodnie z którą przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu był przedmiotem subsydiów i wyrządził szkodę przemysłowi Unii. W następstwie tej skargi Komisja na podstawie art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55, zwanego dalej „podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym”) wszczęła w dniu 7 czerwca 2019 r. dochodzenie antysubsydyjne dotyczące przywozu produktów z włókien ciągłych szklanych, a dokładniej, jak wynika z pkt 2 zawiadomienia o wszczęciu tego dochodzenia, nici ciętych z włókien szklanych, o długości nieprzekraczającej 50 mm; niedoprzędów z włókien szklanych, z wyłączeniem niedoprzędów z włókien szklanych, które są impregnowane i powlekane i których straty podczas prażenia wynoszą więcej niż 3% (zgodnie z normą ISO 1887); i mat z włókien szklanych z wyłączeniem mat z waty szklanej. Dochodzenie dotyczące subsydiowania i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2018 r. do dnia 31 marca 2019 r., a badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do końca okresu objętego dochodzeniem. W okresie objętym dochodzeniem skarżąca sprzedawała produkty z włókien szklanych ciągłych niepowiązanym klientom zarówno w Egipcie, jak i za granicą. Sprzedawała również produkty z włókien szklanych ciągłych trzem powiązanym klientom w Unii, a mianowicie: Jushi Spain SA, Jushi France SAS i Jushi ltalia Srl, a także Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE (zwanej dalej „Hengshi”), również z siedzibą w strefie SETC. Skarżąca przedstawiła Komisji swe uwagi dotyczące subsydiów i szkody w dniu 24 czerwca 2019 r. i złożyła odpowiedź na kwestionariusz antysubsydyjny w lipcu 2019 r. Komisja przeprowadziła również wizytę weryfikacyjną w pomieszczeniach skarżącej. W dniu 7 sierpnia 2019 r. egipskie władze publiczne złożyły odpowiedź na kwestionariusz antysubsydyjny. W dniu 12 lutego 2020 r. Komisja zmieniła zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia z dnia 7 czerwca 2019 r., ponieważ odkryła dodatkowe dowody dotyczące subwencji, które należało uwzględnić w ramach dochodzenia antysubsydyjnego, a mianowicie pożyczki preferencyjne udzielone najprawdopodobniej przez państwowe banki chińskie lub banki kontrolowane przez państwo na rzecz skarżącej, i uznała za uzasadnione włączenie tych subwencji do zakresu toczącego się dochodzenia zgodnie z art. 10 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Komisja dodała, że zbada ponadto, czy współpraca między egipskimi i chińskimi władzami publicznymi miała wpływ na inne programy subsydiujące. Po zmianie zawiadomienia o wszczęciu dochodzenia Komisja skierowała w dniu 12 lutego 2020 r. do skarżącej oraz do egipskich władz publicznych wniosek o udzielenie informacji dotyczący dodatkowych programów subsydiujących objętych zakresem dochodzenia. W dniu 14 lutego 2020 r. Komisja wysłała swój dokument w sprawie wcześniejszego informowania, zawiadamiając skarżącą o zamiarze zastosowania tymczasowych środków wyrównawczych w odniesieniu do przywozu produktów z włókien szklanych ciągłych. Tego samego dnia Komisja opublikowała również rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/199 z dnia 13 lutego 2020 r. poddające rejestracji przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu (Dz.U. 2020, L 42, s. 10). Skarżąca przedstawiła swoje uwagi w przedmiocie tego dokumentu w dniu 19 lutego 2020 r. W dniu 17 lutego 2020 r. egipskie władze publiczne przedstawiły swoje uwagi w odpowiedzi na wniosek Komisji o udzielenia informacji, w których zażądały wycofania tego wniosku o udzielenie informacji, ponieważ nie posiadały żadnego władztwa prawnego w celu koordynowania odpowiedzi podmiotów chińskich z siedzibą poza ich suwerennym terytorium. W dniu 20 lutego 2020 r. Komisja odpowiedziała na pismo egipskich władz publicznych, podkreślając, że żądane informacje mogą być dostarczone przez nie same lub we współpracy z chińskimi władzami publicznymi. W dniu 27 lutego 2020 r. egipskie władze publiczne skierowały dodatkowe pismo, ponawiając swój wniosek o wycofanie przez Komisję wniosku o udzielenie informacji ze względu na to, że działania chińskich podmiotów nie mogły zostać zgodnie z prawem przypisane egipskim organom władzy publicznej, a Komisja naruszyła ich prawo do obrony. W piśmie tym władze egipskie wniosły również o przeprowadzenie przesłuchania z udziałem rzecznika praw stron, które odbyło się w dniu 1 kwietnia 2020 r. Egipskie władze publiczne, a także skarżąca, przedstawiły ostatecznie swoje odpowiedzi na wniosek Komisji o udzielenie informacji w dniu 5 marca 2020 r. W dniu 4 marca 2020 r. Komisja skierowała do skarżącej uprzednie zawiadomienie. Nazajutrz Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/379 nakładające tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz produktów z włókien szklanych ciągłych pochodzących z Egiptu (Dz.U. 2020, L 69, s. 14, zwane dalej „tymczasowym rozporządzeniem wykonawczym”). Owo rozporządzenie wykonawcze zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 6 marca 2020 r. i nałożyło na skarżącą tymczasowe cło wyrównawcze w wysokości 8,7%. Pismem z dnia 18 marca 2020 r. Komisja poinformowała skarżącą, że na podstawie jej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji musi ona rozważyć zastosowanie przepisów art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w odniesieniu do niektórych wnioskowanych informacji. Skarżąca odpowiedziała na to pismo w dniu 20 marca 2020 r. Również w dniu 18 marca 2020 r. skarżąca przedstawiła swoje uwagi w przedmiocie tymczasowego rozporządzenia wykonawczego, a następnie odbyło się przesłuchanie dotyczące tego rozporządzenia wykonawczego z Komisją. W dniu 29 kwietnia 2020 r. Komisja przekazała skarżącej ujawnienie ostatecznych ustaleń, w przedmiocie którego skarżąca przedstawiła swoje uwagi w dniu 9 maja 2020 r. Następnie odbyło się przesłuchanie dotyczące tego ujawnienia z Komisją. W dniu 24 czerwca 2020 r. Komisja przyjęła zaskarżone rozporządzenie wykonawcze. Wspomniane rozporządzenie ustanawia ostateczne cło wyrównawcze w wysokości 13,1% na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych przez skarżącą do Unii. II. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim jej ono dotyczy; – obciążenie Komisji kosztami postępowania; – obciążenie interwenienta jego własnymi kosztami. Komisja, popierana przez interwenienta, wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi jako bezzasadnej; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. III. Co do prawa […] A.   W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego naruszenia art. 2 lit. a) i b), art. 3 pkt 1 lit. a), art. 4 ust. 2 i 3, a także art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego […] 2. W przedmiocie drugiej części zarzutu pierwszego, dotyczącej naruszenia art. 2 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego Na poparcie tej części zarzutu skarżąca podnosi trzy główne zarzuty szczegółowe. Po pierwsze, jej zdaniem dokonana przez Komisję wykładnia art. 3 pkt 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego nie jest uzasadniona w świetle prawa Unii. Po drugie, powołanie się przez Komisję na prawo Światowej Organizacji Handlu WTO w celu dokonania wykładni art. 3 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia jest bezpodstawne. Po trzecie, dokonana przez Komisję wykładnia art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (zwanego dalej „porozumieniem w sprawie subsydiów”) nie jest zgodna z orzecznictwem WTO i prawem międzynarodowym publicznym. Na poparcie pierwszego zarzutu szczegółowego skarżąca podnosi, że z wykładni literalnej art. 3 pkt 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, którego brzmienie jest jasne i precyzyjne, i nie ma potrzeby dokonywania jego wykładni w świetle Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r. (zwanej dalej „konwencją wiedeńską”) oraz projektu artykułów dotyczących odpowiedzialności państwa za działania niezgodne z prawem międzynarodowym, przyjętego w 2001 r. przez Komisję Prawa Międzynarodowego Organizacji Narodów Zjednoczonych (zwanego dalej „projektem artykułów ILC”), wynika, że nie tylko organy publiczne wnoszące wkład finansowy, ale sam wkład finansowy muszą pochodzić z państwa pochodzenia lub eksportu. Wykładnię tę potwierdza ogólny kontekst podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, w szczególności jego art. 10 ust. 7 i art. 13 ust. 1. Na poparcie drugiego zarzutu szczegółowego skarżąca podnosi, że Komisja błędnie zinterpretowała art. 3 pkt 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w świetle prawa WTO. Wskazuje ona, że o ile zgodnie z orzecznictwem sąd Unii może kontrolować zgodność z prawem aktu Unii w świetle przepisów WTO, jeżeli Unia zamierza wykonać szczególne zobowiązanie podjęte w ramach WTO, o tyle jednak w niniejszej sprawie nie można powoływać się na wykładnię w świetle prawa WTO w odniesieniu do przepisów podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, które różnią się od postanowień porozumienia w sprawie subsydiów. Tymczasem zdaniem skarżącej treść porozumienia w sprawie subsydiów w sposób oczywisty różni się od brzmienia tego rozporządzenia w odniesieniu do definicji pojęcia „subsydiów”. Na poparcie trzeciego zarzutu szczegółowego skarżąca podnosi, że zakładając, iż przy dokonywaniu wykładni wyrażenia „władze publiczne” w podstawowym rozporządzeniu antysubsydyjnym należy uwzględnić prawo WTO, dokonana przez Komisję wykładnia art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów pozostaje błędna w zakresie, w jakim narusza ona art. 31 ust. 1 i 3 konwencji wiedeńskiej. Z owego artykułu porozumienia w sprawie subsydiów wynika bowiem jasno, że akty władz publicznych państw trzecich nie mogą być przypisywane władzom publicznym państwa pochodzenia lub wywozu. Wykładnię tę potwierdzają inne postanowienia tego porozumienia, takie jak art. 13 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 18 ust. 1 lit. a). Ponadto art. 11 projektu artykułów ILC nie jest „właściwym” przepisem prawa międzynarodowego w rozumieniu art. 31 ust. 3 lit. c) konwencji wiedeńskiej przy dokonywaniu wykładni wyrażenia „władze publiczne” zawartego w art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów. Organ Apelacyjny WTO nie orzekł inaczej w sprawie „Stany Zjednoczone. Ostateczne cła antydumpingowe i wyrównawcze nałożone na niektóre produkty pochodzące z Chin” (WT/DS 379/AB/R). W replice skarżąca dodaje, że gdyby prawem mającym zastosowanie w tym dochodzeniu było porozumienie w sprawie subsydiów zamiast podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, Komisja mogłaby uznać za subsydium w rozumieniu art. 1 ust. 1 porozumienia w sprawie subsydiów wkłady finansowe przyznane skarżącej przez podmioty chińskie, i to bez konieczności „przypisania” tych wkładów finansowych egipskim organom publicznym na podstawie art. 11 projektu artykułów ILC. Artykuł 11 projektu artykułów ILC nie znajduje w każdym razie zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ jego celem jest uregulowanie zachowania państwa inkorporowanego do innego państwa w wyniku nabycia terytorium, które jest przypisywane państwu następcy, a nawet przyjętego później przez państwo prywatnego bezprawnego zachowania, które zostało popełnione lub jest popełniane. To bowiem art. 16–18 projektu artykułów ILC regulują odpowiedzialność państwa za działanie innego państwa, a nie art. 11 tego projektu. Komisja, popierana przez interwenienta, podważa te argumenty. Jak wynika z pkt 39 powyżej, zdaniem skarżącej dokonana przez Komisję wykładnia art. 3 pkt 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, w szczególności pojęcia „władz publicznych” państwa pochodzenia lub wywozu, nie jest uzasadniona w świetle prawa Unii. W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem każdy przepis prawa Unii powinien być zatem ujmowany w swoim kontekście i interpretowany w świetle wszystkich przepisów tego prawa, jego celów i jego ewolucji w czasie, gdy dany przepis ma zostać zastosowany (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lipca 2016 r., Association France Nature Environnement, C‑379/15, EU:C:2016:603, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie po pierwsze należy przypomnieć, że art. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego stanowi, iż subsydium istnieje, jeżeli spełnione zostały warunki określone w pkt 1 i 2, a mianowicie jeżeli istnieje „wkład finansowy” władz publicznych kraju pochodzenia lub wywozu oraz zostaje w ten sposób przyznane „świadczenie”. Artykuł 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia definiuje pojęcie „władzy publicznej” jako każdy organ publiczny na terytorium kraju pochodzenia lub wywozu. Otóż definicja „władz publicznych” zawarta w tym artykule ogranicza się do wykładni pojęcia „władz publicznych” jako obejmującego organ publiczny na terytorium państwa pochodzenia lub wywozu. Jednakże przepis ten nie wyklucza możliwości przypisania wkładu finansowego władzom publicznym państwa pochodzenia lub wywozu danego produktu na podstawie dostępnych szczególnych dowodów. Po drugie należy przypomnieć, że motyw 5 tego rozporządzenia stanowi, że „określając istnienie subsydium, należy wykazać wkład finansowy rządu bądź organu publicznego na terytorium kraju bądź też wsparcie w jakiejś formie dochodu bądź ceny w rozumieniu art. XVI GATT z 1994 r. oraz że w ten sposób zostało przyznane świadczenie przedsiębiorstwu przyjmującemu”. Tymczasem użyte w tym motywie sformułowanie „na terytorium kraju” nie oznacza, że wkład finansowy powinien pochodzić bezpośrednio od władz publicznych państwa pochodzenia lub wywozu. Przeciwnie, użycie tego sformułowania, jak podnosi Komisja, nie wyklucza możliwości stwierdzenia, że wkłady finansowe mogą być przypisane władzom publicznym państwa pochodzenia lub wywozu produktu objętego postępowaniem. Podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne nie wyklucza zatem, że nawet jeśli wkład finansowy nie pochodzi bezpośrednio od władz publicznych państwa pochodzenia lub wywozu, wkład ten może zostać im przypisany. Powyższy wniosek jest tym bardziej istotny w szczególnym kontekście strefy SETC, w której ma siedzibę skarżąca. W pierwszej kolejności Komisja uwzględniła w motywie 78 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego dwa oświadczenia dwóch egipskich prezesów dotyczących strefy SETC. Pierwsze z nich, pochodzące z 2012 r., zakwalifikowało tę strefę jako kluczowy projekt dwustronnej współpracy między Egiptem a Chinami. Drugie, pochodzące z 2014 r., dotyczyło inicjatywy „jeden pas i jeden szlak” i wyjaśniało w szczególności, że inicjatywa ta stanowi istotną możliwość dla egipskiego działania naprawczego oraz że władze egipskie były gotowe do aktywnego udziału i wsparcia. Władze egipskie chciały współpracować z Chinami w celu opracowania w szczególności projektów korytarza Kanału Sueskiego i strefy SETC oraz zachęcania chińskich przedsiębiorstw do inwestowania w Egipcie. W tym względzie motyw 79 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wskazuje, że cechy chińskiej inicjatywy „jeden pas i jeden szlak” są znane i że zgodnie z wytycznymi rady państwa Chińskiej Republiki Ludowej z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wspierania międzynarodowej współpracy w zakresie mocy produkcyjnych i produkcji wyposażenia środki, jakie mogą otrzymać przedsiębiorstwa „rozpoczynające działalność za granicą”, obejmują między innymi polityki wsparcia fiskalnego i podatkowego, pożyczki preferencyjne, wsparcie finansowe za pośrednictwem kredytów konsorcjalnych, kredyty eksportowe, finansowanie projektów, inwestycje kapitałowe i wreszcie ubezpieczenie kredytu eksportowego. W drugiej kolejności Komisja uwzględniła w motywie 81 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego okoliczność, że strefa SETC była przedmiotem umowy o współpracy z 2016 r. między chińskimi i egipskimi władzami publicznymi. Tymczasem umowa ta przewiduje w szczególności zgodnie z jej art. 1 pozostawienie Chińskiej Republice Ludowej możliwości stosowania niektórych jej ustaw w ramach strefy SETC. Artykuł 4 ust. 1 tej umowy przewiduje, że „rząd chiński uznaje strefę [SETC] za strefę współpracy gospodarczej i handlowej Chin za granicą” i że „[p]rocedura współpracy podczas budowy, przyciągania podmiotów gospodarczych i jej eksploatacji ma prawo do wsparcia politycznego i ułatwień świadczonych przez rząd chiński dla zamorskich stref współpracy gospodarczej i handlowej”. Artykuł 5 ust. 1 tej umowy stanowi również, że chińskie władze publiczne będą wspierały strefę współpracy poprzez „zachęcanie odpowiednich instytucji finansowych do zapewniania instrumentów finansowych na potrzeby […] projektów inwestycyjnych zlokalizowanych w strefie współpracy, jeżeli spełnione są warunki udzielenia pożyczki i jej wykorzystania”. W trzeciej kolejności motyw 48 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wskazuje, że w celu zapewnienia wdrożenia umowy o współpracy z 2016 r. chińskie i egipskie władze publiczne wprowadziły trzystopniowy mechanizm konsultacyjny, w szczególności: umowę o współpracy w celu utworzenia komisji ds. administracji chińsko-egipskiej strefy SETC, następnie komisję ds. zarządzania tą strefą i wreszcie zgłaszanie problemów i trudności przez spółkę Egypt TEDA i przez właściwych egipskich odpowiedników. Z motywu 40 tego rozporządzenia wynika ponadto, że Egypt TEDA należy w 80% do chińskich władz publicznych, a w 20% do egipskich władz publicznych, i ma na celu wspieranie rozwoju strefy SETC w Egipcie. Wreszcie z motywu 173 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wynika, że wsparcie finansowe przyznane skarżącej było szczególnie znaczące. Chińskie i egipskie władze publiczne w ścisłej współpracy stworzyły więc strefę SETC jako strefę charakteryzującą się szczególnymi cechami prawnymi i gospodarczymi pozwalającymi chińskim władzom publicznym na bezpośrednie przyznawanie wszystkich ułatwień związanych z chińską inicjatywą „jeden pas i jeden szlak” przedsiębiorstwom chińskim mającym siedzibę w tej strefie. W tych okolicznościach nie można dopuścić, aby konstrukcja gospodarcza i prawna na taką skalę jak strefa SETC, zaprojektowana w ścisłej współpracy między chińskimi i egipskimi władzami publicznymi na najwyższym szczeblu, została wyłączona z podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego bez naruszenia jego skuteczności (effet utile), jego celu i założeń. Po trzecie, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, dokonana przez Komisję wykładnia art. 3 pkt 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego nie jest sprzeczna ani z art. 10 ust. 7, ani z art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia. Jeśli chodzi bowiem o art. 10 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, to w żaden sposób nie wyklucza on możliwości zasięgnięcia opinii władz publicznych kraju pochodzenia lub wywozu w odniesieniu do przypisywanych im wkładów finansowych. W niniejszej sprawie z akt sprawy wynika ponadto, że Komisja wezwała egipskie władze publiczne do przeprowadzenia konsultacji w kwestiach takich jak kredyty preferencyjne udzielone przez podmioty chińskie. Jeśli chodzi o art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia, który pozwala w szczególności krajowi pochodzenia lub wywozu na zniesienie albo ograniczenie subsydiów lub podjęcie innych działań dotyczących ich skutków, to możliwość taka pozostaje aktualna, w przypadku gdy wkład finansowy można przypisać władzom publicznym państwa pochodzenia lub wywozu. W niniejszej sprawie bowiem egipskie władze publiczne miały możliwość zakończenia ścisłej współpracy z chińskimi władzami publicznymi w odniesieniu do wkładów finansowych lub zaproponowania środków mających na celu ograniczenie skutków spornych subsydiów. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że ani art. 3 pkt 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ani ogólna systematyka tego rozporządzenia nie wykluczają przypisania wkładu finansowego przyznanego przez władze publiczne państwa trzeciego organom władzy publicznej państwa pochodzenia lub wywozu w przypadku takim jak rozpatrywany w niniejszej sprawie w świetle dostępnych szczególnych dowodów, takich jak przedstawione w pkt 53–58 powyżej. Ponadto, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, wniosek ten znajduje potwierdzenie w postanowieniach art. 1 porozumienia w sprawie subsydiów, w świetle którego należy interpretować podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne. W tym względzie należy przypomnieć, że w sytuacji, gdy Unia miała zamiar wykonać szczególne zobowiązanie przyjęte w ramach WTO lub gdy akt Unii wyraźnie odsyła do konkretnych przepisów porozumień WTO, do sądu Unii należy kontrola zgodności z prawem rozpatrywanego aktu Unii w świetle przepisów WTO (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 lipca 2021 r., Interpipe Niko Tube i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant/Komisja, T‑716/19, EU:T:2021:457, pkt 95 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem z motywu 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego wynika, że jego celem jest w szczególności „transponowanie” do prawa Unii, „w możliwie najszerszym zakresie” zasad porozumienia w sprawie subsydiów. Ponadto w orzecznictwie ustalono już, że art. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, zatytułowany „Definicja subsydium”, i art. 1 porozumienia w sprawie subsydiów są w znacznej części identyczne co do ich treści i całkowicie identyczne co do istoty (zob. podobnie wyrok z dnia 10 kwietnia 2019 r., Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja, T‑300/16, EU:T:2019:235, pkt 99). Co więcej, z motywów podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego nie wynika żadna wola prawodawcy, aby odejść od treści art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów. Przeciwnie, jak wynika z motywu 3 tego rozporządzenia przytoczonego w pkt 64 powyżej, prawodawca chciał wykonać szczególne zobowiązanie podjęte w ramach porozumienia w sprawie subsydiów w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 63 powyżej. W ten sposób, w przeciwieństwie do tego, co podnosi skarżąca, postanowienia podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego powinny być interpretowane w miarę możliwości w świetle odpowiednich postanowień porozumienia w sprawie subsydiów (wyrok z dnia 10 kwietnia 2019 r., Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja, T‑300/16, EU:T:2019:235, pkt 101). Podobny wniosek wynika z art. 3 rozporządzenia, który zmierza do wdrożenia treści art. 1 porozumienia w sprawie subsydiów (wyrok z dnia 10 kwietnia 2019 r., Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja, T‑300/16, EU:T:2019:235, pkt 102). Jeżeli chodzi o art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów, należy po pierwsze zauważyć, że definiuje ono subwencję jako wkład finansowy władzy publicznej lub jakiegokolwiek podmiotu publicznego na terytorium kraju będącego „członkiem” WTO. Sformułowanie to nie wyklucza zatem możliwości przypisania wkładu finansowego przyznanego przez państwo trzecie władzom publicznym państwa pochodzenia lub wywozu, ponieważ wystarczy, że wkład finansowy władz publicznych lub jakiegokolwiek podmiotu publicznego ma miejsce na terytorium kraju będącego „członkiem” WTO. W drugiej kolejności art. 13 i 18 porozumienia w sprawie subsydiów, dotyczące odpowiednio konsultacji i zobowiązań, nie podważają powyższych rozważań. Brzmienie i przedmiot tych przepisów nie wykluczają bowiem sytuacji, w których wkład finansowy jest przypisany członkowi WTO, ponieważ, z jednej strony, członkowie, których produkty mogą być przedmiotem dochodzenia, mogą być konsultowani co do przypisywanych im wkładów finansowych, a z drugiej, członkowie, których produkty mogą być przedmiotem dochodzenia, mogą wprowadzić ograniczenia w odniesieniu do przypisywanych im subsydiów. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że ponieważ Komisja prawidłowo zinterpretowała podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne w świetle porozumienia w sprawie subsydiów, okoliczność, czy uwzględniła ona art. 11 projektu artykułów ILC, nie ma znaczenia dla sprawy. W konsekwencji należy oddalić również trzeci zarzut szczegółowy niniejszej części, a tym samym, tę część w całości. […]   Z powyższych względów SĄD (pierwsza izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.   3) Association des producteurs de fibres de verre européens (APFE) ponosi własne koszty.   Kanninen Jaeger Półtorak Porchia Stancu Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 marca 2023 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski. ( ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za istotną.