T-554/23

WYROK SĄDU (trzecia izba) z dnia 9 października 2024 r.(*) Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający nogi meblowe – Brak indywidualnego charakteru – Brak odmiennego całościowego wrażenia – Poinformowany użytkownik – Użytkownik końcowy – Normalne używanie – Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Artykuł 63 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 W sprawie T‑554/23 Przedsiębiorstwo produkcyjno-usługowo-handlowe Jopp‑Pol Eksport – Import Ryszard Jopp – Krzysztof Jopp sp.j., z siedzibą w Ryczywole (Polska), które reprezentowała A. Korbela, radca prawny, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali M. Chylińska i J. Ivanauskas, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO była SmarTT sp. z o.o., z siedzibą w Kobielicach (Polska), SĄD (trzecia izba), w składzie: P. Škvařilová-Pelzl, pełniąca obowiązki przewodniczącej, G. Steinfatt (sprawozdawczyni) i D. Kukovec, sędziowie, sekretarz: M. Zwozdziak-Carbonne, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 3 lipca 2024 r., wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Przedsiębiorstwo produkcyjno-uługowo-handlowe Jopp‑Pol Eksport – Import Ryszard Jopp – Krzysztof Jopp sp.j. wnosi o stwierdzenie nieważności i zmianę decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 czerwca 2023 r. w sprawie R 367/2022‑3 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).  Okoliczności powstania sporu 2        W dniu 4 grudnia 2020 r. druga strona w postępowaniu przed EUIPO, SmarTT Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwana dalej „SmarTT”), złożyła w EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nr 3 844 620‑0001 zarejestrowanego na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 6 kwietnia 2017 r. i przedstawionego na sześciu następujących widokach: 3        Produkty, których dotyczy wniosek o unieważnienie prawa do wzoru, a w których wzór ten ma zostać zastosowany, należą do klasy 06.06 w rozumieniu Porozumienia ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych podpisanego w Locarno dnia 8 października 1968 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „elementy mebli, części mebli, nogi (meble -)”. 4        Na poparcie wniosku o unieważnienie powołano się na podstawy unieważnienia określone w art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1). 5        SmarTT twierdziła, że wzoru nie można uznać za nowy i mający indywidualny charakter w rozumieniu art. 5 i 6 rozporządzenia nr 6/2002, i powołała się w tym względzie na ujawnienie nogi meblowej noszącej nazwę „Paso BA 006‑20” w drodze opublikowania jej w katalogach handlowych przedsiębiorstwa STALMOT & WOLMET z lat 2011, 2014/2015 i 2016/2017, przy czym zdjęcie z 2014/2015 r. przedstawiało produkt w następujący sposób: 6        W dniu 12 stycznia 2022 r. Wydział Unieważnień unieważnił prawo do kwestionowanego wzoru. 7        W dniu 7 marca 2022 r. strona skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. 8        Zaskarżoną decyzją Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie na tej podstawie, że z uwagi na kształt i proporcje tych dwóch nóg meblowych wywierane przez nie całościowe wrażenie jest bardzo podobne, a różnice między nimi są niewystarczające, aby wywołać u poinformowanego użytkownika znacząco odmienne całościowe wrażenie. Izba Odwoławcza uznała, że w tym wypadku swoboda twórcy jest względnie szeroka. Zdaniem Izby Odwoławczej na wynik postępowania nie ma wpływu okoliczność, czy płytka mocująca jest uważana za widoczną. 9        Co się tyczy przedstawionych przez SmarTT dowodów ujawnienia wcześniejszego wzoru w latach 2011, 2014/2015 i 2016/2017, Izba Odwoławcza stwierdziła, że z uwagi na brak poważnych i uzasadnionych wątpliwości nie ma żadnego powodu, aby kwestionować autentyczność przedstawionych fragmentów katalogów, a mianowicie ich okładek zawierających nazwę przedsiębiorstwa oraz rok i strony przedstawiające model nogi meblowej oznaczonej jako Paso BA 006‑20 ze wskazaniem adresu internetowego spółki.  Żądania stron 10      Strona skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień; –        przekazanie do ponownego rozpoznania przez EUIPO wniosku o unieważnienie prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego 3 844 620‑0001; –        zobowiązanie EUIPO do podjęcia niezbędnych środków w celu realizacji obowiązku wynikającego z art. 61 ust. 6 rozporządzenia nr 6/2002; –        obciążenie EUIPO kosztami postępowania. 11      EUIPO wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania w przypadku wyznaczenia rozprawy.  Co do prawa  W przedmiocie dopuszczalności niektórych żądań 12      Poprzez żądania trzecie i czwarte skarżąca wnosi, opierając się na art. 61 ust. 6 rozporządzenia nr 6/2002, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO oraz o udzielenie EUIPO wskazówek. 13      EUIPO wnosi o odrzucenie żądań trzeciego i czwartego jako niedopuszczalnych. 14      Zgodnie z art. 61 ust. 6 rozporządzenia nr 6/2002 EUIPO jest zobowiązane do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia Sądu. Z tego ostatniego przepisu wynika, że do Sądu nie należy wydawanie nakazów wobec EUIPO, na którym spoczywa obowiązek wyciągnięcia konsekwencji z sentencji oraz uzasadnienia wyroku [zob. wyrok z dnia 27 lutego 2018 r., Gramberg/EUIPO – Mahdavi Sabet (Futerał do telefonu komórkowego), T‑166/15, EU:T:2018:100, pkt 96 i przytoczone tam orzecznictwo]. 15      Z powyższego wynika, że żądania skarżącej w zakresie, w jakim mają na celu przekazanie przez Sąd sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO oraz udzielenie EUIPO wskazówek, są niedopuszczalne. 16      Żądania trzecie i czwarte skarżącej należy zatem odrzucić jako niedopuszczalne.  Co do istoty  W przedmiocie żądania pierwszego, zmierzającego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji 17      Strona skarżąca podnosi w istocie siedem zarzutów, dotyczących: pierwszy – naruszenia traktatu FUE w zakresie, w jakim gwarantuje on uczciwość w konkurencji; drugi – naruszenia art. 3 lit. a) i c) rozporządzenia nr 6/2002, trzeci – naruszenia art. 4 ust. 2 lit. a) i b) oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002; czwarty – naruszenia art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia. Zarzut piąty oparty jest na naruszeniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, szósty – na naruszeniu art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 i na naruszeniu art. 59 rozporządzenia nr 6/2002, siódmy zaś – na naruszeniu art. 62, 65 i 68 rozporządzenia nr 6/2002. –       W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia traktatu FUE w zakresie, w jakim gwarantuje on uczciwość w konkurencji 18      Strona skarżąca podnosi naruszenie gwarantowanej przez FUE „uczciwości w konkurencji” w zakresie, w jakim EUIPO faworyzuje SmarTT, która dla wykazania swych racji przedstawiła zmanipulowany i fragmentaryczny materiał dowodowy, podczas gdy sama SmarTT przyznała, że naśladuje produkty strony skarżącej, w których zastosowano wzór wspólnotowy, po tym, jak przekazano te produkty do Chin do skopiowania. 19      Ponadto Izba Odwoławcza miała uprzywilejować dowody przedstawione przez SmarTT względem dowodów dostarczonych przez stronę skarżącą. Po pierwsze, Izba Odwoławcza uwzględniła przedstawione przez SmarTT dowody, które zawierały refleksy na zdjęciach nogi meblowej „Paso”. Po drugie, Izba Odwoławcza pominęła przedstawione przez stronę skarżącą w toku postępowania zdjęcia spornych produktów, chociaż, zgodnie z pkt 5.7.2.2 wytycznych, EUIPO może uwzględnić w celach poglądowych produkty faktycznie wprowadzone do obrotu, w których zawarte są kolidujące ze sobą wzory. 20      W tym względzie strona skarżąca powołuje się w pkt 36 skargi, po pierwsze, na zdjęcia płytek mocujących z otworami do mocowania, które jej zdaniem wykazują różnicę pod względem wizualnym i technicznym, po drugie, na zdjęcia całych nóg, a po trzecie, na zdjęcia produktów, które przedstawiają zaokrąglony przekrój poprzeczny nogi strony skarżącej, w odróżnieniu od trójkątnego przekroju poprzecznego nogi SmarTT. 21      Strona skarżąca podkreśla, że nie należy lekceważyć cech technicznych wzoru, ponieważ poinformowany użytkownik nie odróżni z dokładnością cech technicznych od cech nietechnicznych. W tym względzie strona skarżąca ponownie powołuje się na pkt 5.7.2.2 wytycznych EUIPO, zgodnie z którym jeżeli zakwestionowany wzór różni się od wcześniejszego wzoru w odniesieniu do poszczególnych cech, które wynikają wyłącznie ze względów technicznych lub wzajemnych powiązań, zakwestionowany wzór może wywołać inne całościowe wrażenie poprzez konfigurację tych cech funkcjonalnych lub cech wzajemnych połączeń. 22      Zdaniem strony skarżącej przedstawione przez nią dowody powinny były doprowadzić Izbę Odwoławczą do wniosku, że produkty strony skarżącej i SmarTT, po pierwsze, mają inne wymiary, różną konstrukcję, różny wygląd detali i różne kształty, po drugie, oferują różne możliwości wariantowania, po trzecie, zawierają odmienny układ otworów w płytkach mocujących (podobieństwo układu otworów wynika jedynie z bezpiecznego sposobu mocowania do konstrukcji mebla), po czwarte, mają wyraźnie różniące się trzpienie płytek (z odmiennymi miejscami, gdzie dokłada się odpowiedni odmienny stożek), po piąte, charakteryzują się inną geometrią kształtu, oraz po szóste, cechują się zupełnie odmiennym rozplanowanym w nich rozkładem sił, których wielkość wynika z funkcji, technologii i wytrzymałości materiału. 23      EUIPO nie zgadza się z argumentami strony skarżącej. 24      W pierwszej kolejności twierdzenie strony skarżącej, że SmarTT przyznała, iż naśladowała produkty strony skarżącej po tym, jak ta przekazała te produkty do Chin do skopiowania, nie ma znaczenia dla niniejszego sporu. Sąd jest odpowiedzialny za kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych przez przedmiot sporu. Przedmiot sporu ogranicza się do kwestii, czy unieważnienie prawa do wzoru zarejestrowanego w 2016 r. było prawidłowe z powodu braku indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 w odniesieniu do wzoru ujawnionego przed dokonaniem zgłoszenia do rejestracji. 25      Wynika z tego, że Izba Odwoławcza nie naruszyła żadnego przepisu chroniącego uczciwość w konkurencji poprzez porównanie zawartego w rejestrze przedstawienia spornego wzoru z zdjęciami produktów spółki SmarTT opublikowanymi przed dokonaniem zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji. 26      W drugiej kolejności, w odniesieniu do zdjęć produktu strony skarżącej, w którym jest stosowany sporny wzór, z orzecznictwa wynika, że przy ocenie całościowego wrażenia wywieranego przez rozpatrywany wzór nie jest błędem uwzględnienie rzeczywiście rozprowadzanych produktów odpowiadających temu wzorowi. Jednak uwzględnienie przy porównywaniu całościowego wrażenia, tytułem przykładu, rzeczywiście rozprowadzanych produktów może być istotne jedynie w zakresie, w jakim produkty odpowiadają wzorom w ich zarejestrowanej postaci [zob. wyrok z dnia 10 listopada 2021 r., Eternit/EUIPO – Eternit Österreich (Płyty budowlane), T‑193/20, EU:T:2021:782, pkt 29, 30 i przytoczone tam orzecznictwo]. 27      W pkt 32 zaskarżonej decyzji w ramach oceny indywidualnego charakteru Izba Odwoławcza stwierdziła bowiem, że linia w górnej części spornego wzoru, dzieląca nogę na dwie części, została przez produkt strony skarżącej przedłożony wraz z odwołaniem uwypuklona. Tymczasem w pkt 33 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała tę linię, podobnie jak inne różnice, za mające „charakter drugorzędny”, niewystarczający do wywołania innego ogólnego wrażenia. 28      Podobnie w pkt 35 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uwzględniła również dowody przedstawione przez stronę skarżącą w odniesieniu do płytki mocującej. Izba Odwoławcza stwierdziła, że kształt płytki i układ otworów w spornych wzorach były bardzo podobne. 29      W rezultacie Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę dowody przedstawione przez stronę skarżącą w odniesieniu do produktów, w których zastosowano jej zarejestrowany wzór. 30      W trzeciej kolejności, wbrew temu, co zdaje się twierdzić strona skarżąca, Izba Odwoławcza nie pominęła faktu, że jeżeli zakwestionowany wzór różni się od wcześniejszego wzoru w odniesieniu do poszczególnych cech podyktowanych całkowicie względami technicznymi lub wzajemnym powiązaniem, zakwestionowany wzór może wywołać inne ogólne wrażenie poprzez konfigurację tych cech funkcjonalnych lub cech wzajemnych połączeń. 31      Wręcz przeciwnie, Izba Odwoławcza wyraźnie wskazała w pkt 35 zaskarżonej decyzji szczegóły płytki mocującej, a mianowicie jej kształt i układ otworów, linię w górnej części nogi oraz „szczegółowe cechy zakończenia nogi”, a mianowicie podkładkę przymocowaną pod nogi we wcześniejszym wzorze, która nie jest widoczna na przedstawieniu spornego wzoru. W pkt 33 i 35 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała, że kształt i układ otworów są bardzo podobne, a pozostałe szczegóły wskazujące na różnice określiła jako drugorzędne w porównaniu ze stożkowym kształtem nogi i podobnymi proporcjami. 32      Natomiast trójkątny przekrój poprzeczny nóg meblowych posiada cechę, która nie została wymieniona w pkt 28–35 zaskarżonej decyzji, które dotyczą oceny indywidualnego charakteru. 33      Tymczasem w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą strona skarżąca nie powołała się na różnicę między trójkątnym przekrojem poprzecznym wcześniejszego wzoru a zaokrąglonym przekrojem poprzecznym spornego wzoru. W tym względzie ze streszczenia argumentów strony skarżącej w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą zawartego w pkt 8 tiret czwarte i piąte zaskarżonej decyzji wynika, że strona skarżąca skrytykowała raczej to, iż Wydział Unieważnień pominął wśród widocznych różnic podkładkę umieszczoną na owalnej nodze meblowej we wcześniejszym wzorze, w miejscu, w którym noga styka się z podłogą. Ponadto podkładka ta jest widoczna na zdjęciach zamieszczonych na końcu pkt 8. Chociaż na tych zdjęciach można również rozpoznać trójkątny przekrój wcześniejszej nogi, strona skarżąca nie podniosła tej różnicy przed Izbą Odwoławczą. 34      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w toku postępowania przed EUIPO bada on stan faktyczny z urzędu, jednakże w trakcie postępowania dotyczącego unieważnienia badania ograniczone są do okoliczności faktycznych, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony. 35      Tak więc Izba Odwoławcza, nie popełniając przy tym błędu, wzięła pod uwagę produkt przedstawiony przez stronę skarżącą w zakresie, w jakim strona skarżąca odniosła się do tego produktu w celu zilustrowania różnic między zarejestrowanym wzorem a wzorem wcześniejszym. 36      W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić jako bezzasadny. –       W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 3 lit. a) i c) rozporządzenia nr 6/2002 37      Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 3 lit. a) i c) rozporządzenia nr 6/2002 w zakresie, w jakim nie uwzględnia ona faktu, iż kwestionowany wzór składa się z dwóch części. W świetle definicji zawartych w tym artykule krytykuje ona brak jednoznacznej kwalifikacji produktu, którego dotyczy kwestionowany wzór, i brak wyjaśnienia, czy przyjęto, że jest to „cały produkt”, „część produktu”, czy też „część składowa” „produktu złożonego”, a jeśli tak, to część jakiego produktu złożonego. Omawiany produkt daje się rozmontować, a jego rozdzielność ułatwia montaż nogi. 38      EUIPO nie zgadza się z argumentami strony skarżącej. 39      W tym względzie, gdyby noga meblowa, w której ma być stosowany sporny wzór, składała się z dwóch części, okoliczność ta nie miałaby w żadnym razie wpływu na ocenę wyglądu nogi, w zakresie, w jakim ochrona była żądana dla całej nogi, w tym płytki mocującej z wypustem. Wniosek o udzielenie ochrony został zatem złożony dla produktu złożonego. Tymczasem EUIPO słusznie podnosi, że produkt złożony jest oceniany w ten sam sposób co produkt niezłożony. 40      W pozostałym zakresie strona skarżąca nie twierdzi, że chodzi o część składową produktu złożonego, a jedynie krytykuje brak precyzyjnego określenia tego przez Izbę Odwoławczą. W każdym wypadku, nawet jeśli produkt, w którym sporny wzór został zastosowany w niniejszej sprawie, a mianowicie noga meblowa, należałoby uznać za część składową produktu złożonego w momencie gdy stanowi on część mebla, to jednak część ta jest widoczna podczas zwykłego używania produktu złożonego, w związku z czym ochrona wzoru byłaby taka sama. Z tego względu Izba Odwoławcza nie musiała ustalać, czy chodzi o część składową produktu złożonego, czy też nie. 41      Wreszcie należy oddalić argument strony skarżącej dotyczący łatwości montażu nogi meblowej ze względu na to, że jest ona dwuczęściowa, co na spornym wzorze jest reprezentowane przez linię. Chodzi tu bowiem o aspekt techniczny produktu, podczas gdy całościowe wrażenie, jakie wzór wywiera na użytkowniku, stanowi wrażenie czysto wizualne. Łatwość montażu nie jest zatem kryterium, które należy brać pod uwagę przy ocenie indywidualnego charakteru wspomnianego wzoru zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. 42      Zarzut drugi należy zatem oddalić jako bezzasadny. –       W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia art. 4 ust. 2 lit. a) i b) oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 43      Strona skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta nie dokonała oceny zwykłego używania kwestionowanego wzoru w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) i b) oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002. Nie wyjaśniono, jakiego produktu złożonego produkt objęty rozpatrywanym wzorem miałby stanowić część składową. Izba Odwoławcza nie określiła również, kto używa produktu objętego tym wzorem i jak ten produkt jest używany. Zdaniem strony skarżącej kontakt z tego typu produktami mają jedynie projektanci, producenci mebli, a następnie pracownicy, którzy je montują. 44      Strona skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że zbadała jednak kwestię widoczności i powołała się w na „zwykłe używanie” produktu, nie wyjaśniwszy uprzednio kwestii wspomnianych w pkt 43 powyżej. 45      W celu podkreślenia znaczenia sposobu używania części składowej produktu złożonego strona skarżąca powołuje się na pkt 5.4 wytycznych EUIPO, dotyczących niewidocznych części składowych produktów złożonych, zgodnie z którym okoliczność, że taką część można teoretycznie uwidocznić przy umieszczaniu jej w produkcie złożonym, stanowi hipotetyczne i przypadkowe kryterium, które należy odrzucić. 46      EUIPO nie zgadza się z argumentami strony skarżącej. 47      Po pierwsze, Izba Odwoławcza zdefiniowała w pkt 24 zaskarżonej decyzji poinformowanego użytkownika spornego wzoru przedstawiającego nogę meblową jako osobę zaznajomioną z meblami i ich elementami, posiadającą pewne doświadczenie w tej dziedzinie. 48      Po drugie, Izba Odwoławcza pozostawiła otwartą kwestię, które części lub cechy wcześniejszego wzoru są widoczne dla poinformowanego użytkownika. 49      W tym względzie strona skarżąca błędnie interpretuje zaskarżoną decyzję. W rzeczywistości Izba Odwoławcza nie zajęła stanowiska w kwestii widoczności podkładki umieszczonej na nodze meblowej wcześniejszego wzoru. W pkt 32 zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że podkładka „nie jest widoczna” w spornym wzorze, Izba Odwoławcza, jak słusznie zauważa EUIPO, odniosła się do faktu, że przedstawienie spornego wzoru po prostu nie zawiera takiej podkładki. 50      Podobnie w pkt 35 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że kwestia widoczności płytki mocującej nie ma wpływu na to, że kolidujące ze sobą wzory wywierają zasadniczo takie samo ogólne wrażenie na poinformowanym użytkowniku, ponieważ nawet w przypadku gdyby była ona widoczna, szczegóły są w każdym razie bardzo podobne. 51      Po trzecie, Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, nie odnosząc się do kwestii widoczności, ponieważ widoczność ta nie miała wpływu na wynik, zgodnie z którym ogólne wrażenie wywierane przez sporny wzór nie różniło się od wrażenia wywieranego przez wcześniejszy wzór, nawet przy uwzględnieniu wszystkich cech kolidujących ze sobą wzorów. 52      W konsekwencji trzeci zarzut strony skarżącej należy oddalić jako bezzasadny. –       W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 53      Strona skarżąca poddaje krytyce fakt, że nie zbadano nowości jej wzoru i że został on unieważniony, mimo iż spełniał przesłanki określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. 54      EUIPO nie zgadza się z argumentami strony skarżącej. 55      Co się tyczy analizy nowości spornego wzoru, Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, analizując ujawnienie wcześniejszego wzoru w pkt 17–20 zaskarżonej decyzji. 56      Izba Odwoławcza oddaliła jednak odwołanie strony skarżącej na tej podstawie, że sporny wzór pozbawiony był indywidualnego charakteru, czyli nie spełniał przesłanki określonej w art. 6 rozporządzenia nr 6/2002. 57      Jak jasno wynika z art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, przytoczonego w pkt 10 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym wzór wspólnotowy może zostać uznany za nieważny tylko wtedy, gdy nie spełnia wymogów nowości w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002 lub nie może zostać uznany za posiadający indywidualny charakter w rozumieniu art. 6 wspomnianego rozporządzenia, chodzi tu o alternatywne podstawy odmowy rejestracji. 58      W związku z tym zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, jest bezzasadny. –       W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 59      Strona skarżąca podnosi, że przedstawione przez SmarTT dowody są niejasne, niepełne i nieczytelne i nie stanowią wystarczającej podstawy do wykazania ujawnienia wcześniejszego wzoru w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. 60      Strona skarżąca krytykuje fakt, że przedstawione przez SmarTT zdjęcia są wykonywane z boku, ukazują refleksy światła, wprowadzają w błąd, nie przedstawiają istotnych cech wcześniejszego wzoru i nie pozwalają dostrzec, że przekrój poprzeczny nogi jest trójkątny. Na podstawie tych nieprawdziwych informacji o kształcie wcześniejszego wzoru Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła w pkt 35 zaskarżonej decyzji, że oba wzory mają stożkowy kształt i podobne proporcje. 61      W ocenie strony skarżącej zgodnie z pkt 5.7.1.2 wytycznych EUIPO istotne cechy wcześniejszego wzoru powinny być wyraźnie przedstawione jako dowody, a jeżeli jakość przedstawienia wcześniejszego wzoru nie pozwala na porównanie go z kwestionowanym wzorem, nie jest to równoznaczne z ujawnieniem do celów art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. 62      EUIPO nie zgadza się z argumentami strony skarżącej. 63      Przede wszystkim, co się tyczy oceny ujawnienia w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 6/2002, ze wspomnianego rozporządzenia nie wynika, że przedstawienie rozpatrywanego wcześniejszego wzoru musi zawierać rzuty przedstawiające wzór pod każdym możliwym kątem, pod warunkiem że przedstawienie to umożliwia identyfikację kształtu i charakterystycznych cech wzoru [zob. wyrok z dnia 30 czerwca 2021 r., Framery/EUIPO – Smartblock (Budynek przenośny), T‑373/20, niepublikowany, EU:T:2021:400, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo]. 64      Izba Odwoławcza zdołała bowiem scharakteryzować wcześniejszy wzór w sposób wystarczający do ustalenia podobnych cech kolidujących ze sobą wzorów wymienionych w pkt 31 zaskarżonej decyzji, a mianowicie stożkowego kształtu nogi zwężającego się ku dołowi, kwadratowej płytki mocującej z otworami, układu otworów w płytce mocującej oraz proporcji nogi i płytki. Ponadto Izba Odwoławcza zdołała określić i zakwalifikować jako odmienne w pkt 32 zaskarżonej decyzji inne cechy, a mianowicie podkładkę umieszczoną na nodze wcześniejszego wzoru, a także brak linii znajdującej się w górnej części spornego wzoru. 65      Ponieważ na podstawie zdjęć przedstawionych przez SmarTT Izba Odwoławcza dysponowała wystarczającymi informacjami do sporządzenia wykazu istotnych cech i zidentyfikowania kształtu wcześniejszego wzoru, nie naruszyła ona art. 7 rozporządzenia nr 6/2002, stwierdzając, że wzór został ujawniony. 66      W rezultacie zarzut piąty należy oddalić jako bezzasadny. –       W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego błędnego zastosowania art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia oraz naruszenia art. 59 rozporządzenia nr 6/2002 67      W pierwszej kolejności strona skarżąca krytykuje niewystarczający charakter definicji poinformowanego użytkownika przyjętej przez Izbę Odwoławczą w pkt 24 zaskarżonej decyzji. Izba Odwoławcza miała przyjąć niewłaściwą i niedookreśloną definicję w świetle okoliczności faktycznych sprawy. W ocenie strony skarżącej poinformowanym użytkownikiem jest nie „nabywca gotowych mebli”, lecz ich producent, który nabędzie nogi po to, by na przykład później połączyć je z meblami, które produkuje, i by sprzedać tak zbudowane gotowe meble. 68      Zdaniem strony skarżącej różnice między produktem, na który powołano się w postępowaniu w sprawie unieważnienia, a kwestionowanym wzorem są na tyle ewidentne, że zostaną zauważone przez rzeczywistego poinformowanego użytkownika. 69      W drugiej kolejności strona skarżąca domaga się bardziej wyraźnego wyjaśnienia dotyczącego ustalenia całościowego wrażenia wywieranego przez kolidujące ze sobą wzory z punktu widzenia prawidłowo zdefiniowanego poinformowanego użytkownika. Jej zdaniem obowiązkiem Izby Odwoławczej było ustalenie, jakie wrażenie rozpatrywany wzór wywołuje na poinformowanym użytkowniku wzorów. Tymczasem w zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza zadeklarowała jedynie przeprowadzenie takiej analizy, lecz nie dokonano jej. 70      Ponadto Izba Odwoławcza nie wyjaśniła, dlaczego nie poddała analizie dowodów przedstawiających wprost porównywane produkty, które nadesłała strona skarżąca, która już wówczas przypominała, że SmarTT poprzestała na przedstawieniu nieprecyzyjnych kopii fragmentów katalogów. 71      EUIPO nie zgadza się z argumentami strony skarżącej. 72      Zgodnie z orzecznictwem pojęcie „poinformowanego użytkownika” winno być rozumiane jako pojęcie pośrednie między pojęciem przeciętnego konsumenta stosowanym w dziedzinie znaków towarowych - od którego to konsumenta nie wymaga się żadnej szczególnej wiedzy i który na ogół nie dokonuje bezpośredniego porównania kolidujących ze sobą znaków - a pojęciem znawcy w danej dziedzinie, oznaczającym eksperta, który posiada pogłębioną wiedzę techniczną. Tak więc pojęcie „poinformowanego użytkownika” może być rozumiane jako określające nie użytkownika wykazującego przeciętną uwagę, lecz jako osobę szczególnie uważną, czy to z racji swojego osobistego doświadczenia czy posiadanej rozległej wiedzy w danym sektorze (zob. wyrok z dnia 18 października 2012 r., Neuman i Galdeano del Sel/Baena Grupo, C‑101/11 P i C‑102/11 P, EU:C:2012:641, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo). 73      Izba Odwoławcza nie popełniła zatem błędu, stwierdzając w pkt 24 zaskarżonej decyzji, że poinformowanym użytkownikiem jest osoba zaznajomiona z meblami i ich elementami oraz posiadająca pewne doświadczenie w tej dziedzinie. 74      W tym względzie Sąd stwierdził już, że przymiot „użytkownika” oznacza, że dana osoba używa produktu, w którym zastosowano wzór, zgodnie z przeznaczeniem tego produktu [wyrok z dnia 1 grudnia 2021 r., Jieyang Defa Industry/EUIPO – Mattel (Głowa lalki), T‑84/21, niepublikowany, EU:T:2021:844, pkt 25]. 75      Co się tyczy części produktu złożonego, ta zasada zwykłego używania znajduje ponadto wyraz w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002, który definiuje je jako używanie przez użytkownika końcowego, wyłączając konserwację, obsługę i naprawę. Ponieważ części składowe korzystają z ochrony wzoru wspólnotowego tylko w takim zakresie, w jakim są one zintegrowane z produktem złożonym i w nim widoczne, wygląd nogi można określić dopiero po zamontowaniu jej w meblu. 76      Wynika z tego, że nawet jeśli punkt widzenia producenta, który nabędzie nogi po to, by później połączyć je z meblami, które produkuje, może różnić się od punktu widzenia konsumenta, który używa zmontowanych mebli z dołączonymi nogami, Izba Odwoławcza nie była zobowiązana do uwzględnienia funkcjonalnych i technicznych szczegółów wymienionych przez stronę skarżącą i podkreślonych na przedłożonych przez nią zdjęciach i ilustracjach. Szczegóły te z pewnością mają znaczący wpływ na percepcję produktu z punktu widzenia producenta mebli i na to, jak wizualnie postrzega on ten produkt, ponieważ dokonuje on szczególnego wyważenia szczegółów. Decydujące znaczenie ma jednak wyłącznie percepcja użytkownika końcowego. Nawet jeśli przy określaniu stopnia uwagi poinformowanego użytkownika wysoki poziom doświadczenia i wiedzy producenta może być brany pod uwagę (zob. pkt 72 i nast. powyżej), mającą znaczenie percepcją produktu jest sposób jego postrzegania przez użytkownika produktu końcowego. 77      Izba Odwoławcza miała zatem prawo nie uwzględnić w swojej ocenie szczegółów wizualnych, które strona skarżąca uważa za istotne w odniesieniu do montażu nogi meblowej (koszty, stabilność, łatwość montażu) lub nie przywiązywać większej wagi do takich aspektów, o ile nie przyciągają one uwagi użytkownika nogi już zamontowanej w meblu. 78      W zakresie, w jakim za pomocą tego argumentu strona skarżąca usiłuje podważyć fakt, że Izba Odwoławcza sama dokonała oceny, wystarczy odwołać się do pkt 30–35 zaskarżonej decyzji, z których wynika, jakie kroki zostały przez Izbę podjęte w ramach oceny, począwszy od przedstawienia ilustracji i zdjęć kolidujących wzorów w zestawieniu, wyliczenia podobnych i odmiennych cech oraz ustalenia drugorzędnego charakteru niektórych spośród nich. Z pism procesowych strony skarżącej nie wynika jasno, w jakim stopniu ocena cech dokonana przez Izbę Odwoławczą nie odpowiada percepcji poinformowanego użytkownika końcowego. 79      W świetle powyższych rozważań, zważywszy, że Izba Odwoławcza nie posłużyła się błędną definicją poinformowanego użytkownika i w istocie określiła całościowe wrażenie wywierane przez kolidujące ze sobą wzory z punktu widzenia prawidłowo zdefiniowanego poinformowanego użytkownika, nie naruszyła ona art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 6 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. 80      W rezultacie zarzut szósty należy oddalić jako bezzasadny. –       W przedmiocie zarzutu siódmego, dotyczącego naruszenia art. 62, 65 i 68 rozporządzenia nr 6/2002 81      Na stronie 6 zaskarżonej decyzji znajduje się fragment stwierdzający: „Ponadto katalogi pochodzą od osoby trzeciej, firmy STALMOT & WOLMET. W związku z tym o dystrybucji tych katalogów można wywnioskować z faktu, że zostały one udostępnione wnioskodawcy jako jednemu z podmiotów działających w danej gałęzi przemysłu. Najwyraźniej zostały więc one wydane z zamiarem rozprowadzenia wśród klientów i handlowców w celu poinformowania ich o cechach i właściwościach technicznych produktu”. 82      Na stronie 7 zaskarżonej decyzji znajduje się następujący fragment: „Noga w obu wzorach ma kształt stożka zwężającego się ku dołowi, przymocowanego największą częścią do kwadratowej płytki mocującej i podpartego od dołu za pomocą żeber”. 83      Zdaniem strony skarżącej informacje te nie są prawdziwe, ponieważ katalogi nie zostały udostępnione spółce SmarTT i nie jest prawdą, że oba wzory mają stożkowy kształt. Zdaniem strony skarżącej dla bezpieczeństwa obrotu gospodarczego Izba Odwoławcza winna zadbać o to, by przedstawiane przez strony dowody były jasne i jednoznaczne. 84      EUIPO nie zgadza się z argumentami strony skarżącej. 85      Po pierwsze, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, kształt nóg w obu wzorach istotnie jest stożkowy, ponieważ noga wcześniejszego wzoru jest, jak słusznie wyjaśnia EUIPO, nieco nieregularnym – ale mimo to stożkiem. 86      Po drugie, co się tyczy art. 62 rozporządzenia nr 6/2002, zaskarżona decyzja zawiera wystarczające uzasadnienie, a strona skarżąca w zarzucie siódmym nie wykazała żadnych braków w tym względzie. Nie podnosi ona również, że nie była w stanie zająć stanowiska w przedmiocie tego uzasadnienia. 87      Po trzecie, co się tyczy art. 65 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, który stanowi, że żądanie przedstawienia informacji jest jednym ze środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu przed EUIPO, strona skarżąca nie sprecyzowała, w jaki sposób Izba Odwoławcza naruszyła ten przepis. W szczególności strona skarżąca nie wskazała, że po stronie Izby Odwoławczej pojawiły się wątpliwości, w związku z którymi byłaby ona zobowiązana zwrócić się do strony skarżącej o udzielenie informacji. 88      Po czwarte, co się tyczy naruszenia art. 68 rozporządzenia nr 6/2002, który przewiduje, że w przypadku braku przepisów proceduralnych EIUPO bierze pod uwagę zasady proceduralne powszechnie uznane w państwach członkowskich, strona skarżąca nie sprecyzowała, które przepisy proceduralne państw członkowskich nie zostały zastosowane przez Izbę Odwoławczą. 89      W zakresie, w jakim strona skarżąca podnosi naruszenie art. 68 rozporządzenia nr 6/2002, należy bowiem stwierdzić, podobnie jak uczyniło to EUIPO, że zarzut siódmy jest niedopuszczalny ze względu na brak jasności [wyrok z dnia 9 grudnia 2010 r., Tresplain Investments/OHIM – Hoo Hing (Golden Elephant Brand), T‑303/08, EU:T:2010:505, pkt 41–43]. 90      W rezultacie zarzut siódmy również nie może zostać uwzględniony, a żądanie pierwsze należy oddalić.  W przedmiocie żądania drugiego, zmierzającego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji 91      W żądaniu drugim strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów. Należy rozumieć, że wnosi ona w istocie do Sądu o zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 oraz o wydanie decyzji, którą jej zdaniem powinna była wydać Izba Odwoławcza. Jednakże ze względu na to, że siedem zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą zostało uznanych za niedopuszczalne lub bezzasadne, żądanie drugie również należy oddalić. 92      W związku z powyższym skarga zostaje oddalona w całości.  W przedmiocie kosztów 93      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 94      Ponieważ przeprowadzono rozprawę, a strona skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO – obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (trzecia izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Przedsiębiorstwo produkcyjno‑usługowo‑handlowe Jopp‑Pol Eksport – Import Ryszard Jopp – Krzysztof Jopp sp.j. zostaje obciążone kosztami postępowania. Škvařilová-Pelzl Steinfatt Kukovec Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 9 października 2024 r. Sekretarz   Prezes V. Di Bucci   M. van der Woude *      Język postępowania: polski.