T-565/17

POSTANOWIENIE SĄDU (druga izba) z dnia 11 grudnia 2018 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cheapflights – Przekazanie zgłoszenia znaku towarowego ekspertowi do ponownego rozpoznania w celu zbadania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji – Zakwestionowanie przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego – Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierające ocenę ważności wcześniejszego znaku towarowego – Zakwestionowanie przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego – Częściowa niedopuszczalność – Żądania incydentalne przedstawione na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 – Wycofanie odwołania wniesionego do izby odwoławczej – Częściowe umorzenie postępowania W sprawie T‑565/17 CheapFlights International Ltd, z siedzibą w Speenoge (Irlandia), reprezentowana przez adwokatów A. von Mühlendahla i H. Hartwiga, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez A. Folliarda-Monguirala, działającego w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO była: Momondo Group Ltd, z siedzibą w Londynie (Zjednoczone Królestwo), mającej za przedmiot skargę na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 czerwca 2017 r. (sprawa R 1893/2011‑G), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CheapFlights International a Momondo Group, SĄD (druga izba), w składzie: M. Prek (sprawozdawca), prezes, F. Schalin i M.J. Costeira, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 18 sierpnia 2017 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 6 listopada 2017 r., uwzględniwszy wystosowane przez Sąd do stron pytania na piśmie i ich odpowiedzi na te pytania złożone w sekretariacie Sądu w dniach 29 czerwca i 4 lipca 2018 r., wydaje następujące Postanowienie Okoliczności powstania sporu W dniu 30 października 2003 r. poprzednik prawny Momondo Group Ltd, druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą, dokonał zgłoszenia unijnego znaku towarowego w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami, zastąpionego z kolei rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)]. Znakiem towarowym, dla którego wniesiono o rejestrację, jest następujące oznaczenie graficzne: Towary i usługi, dla których dokonano zgłoszenia, należą do klas 9, 16, 35, 38, 39 i 41–44 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi: – klasa 9: „Sprzęt komputerowy i oprogramowanie; programy komputerowe i oprogramowanie; oprogramowanie do wyszukiwania w języku naturalnym w bazach danych; instrukcje obsługi i podręczniki instruktażowe dostarczane drogą elektroniczną”; – klasa 16: „Materiały opakunkowe z plastiku (nieujęte w innych klasach); katalogi, broszury i ulotki; magazyny i czasopisma; podręczniki instruktażowe i instrukcje obsługi”; – klasa 35: „Kompilacja, przechowywanie, analiza i odzyskiwanie danych i informacji; utrzymanie, indeksowanie i dystrybucja elektroniczna materiałów reklamowych; tworzenie rejestrów informacji, stron internetowych i innych źródeł informacji; tworzenie katalogu informacji, stron i innych zasobów dostępnych w globalnej sieci komputerowej”; – klasa 38: „Dostarczanie lub eksploatacja wyszukiwarek; usługi umożliwiające użytkownikom globalnej sieci komputerowej wyszukiwanie informacji na temat wielu różnych zagadnień; dostarczenie linku internetowego do informacji w dziedzinie rozrywki, zdrowia, rodziny, prywatnych inwestycji finansowych, zakupów i podróży”; – klasa 39: „Usługi w zakresie podróży, biura podróży, usługi rezerwacji i sprzedaży biletów; usługi wynajmu samochodów, podróże; rezerwowanie podróży, usługi dostarczania informacji dla podróżnych i turystów, przygotowywanie sprawozdań dotyczących informacji o podróży dla podróżnych, usługi planowania podróży, dostarczanie baz danych (informacje dotyczące podróży) pasażerom, dostarczanie lub eksploatacja wyszukiwarek lotów i podróży; usługi w zakresie doradztwa i konsultacji w powyższych obszarach”; – klasa 41: „Rozrywka wakacyjna; dostarczanie informacji pasażerom; organizowanie konkursów”; – klasa 42: „Komentarz do norm i metod umożliwiających zapewnienie zgodności z reprezentacją danych medycznych; personalizowane projekty funkcji pytań i odpowiedzi stron internetowych, utrzymanie, monitorowanie i analiza działania stron internetowych; tworzenie oprogramowania i programów komputerowych do urządzeń przetwarzających informacje; usługi badawcze i projektowe dotyczące sprzętu komputerowego i oprogramowania; usługi w zakresie informacji meteorologicznych, usługi projektowania graficznego, usługi projektowania stron internetowych, dostarczanie baz danych (informacji meteorologicznych) dla pasażerom”; – klasa 43: „Usługi hotelarskie i mieszkaniowe; organizacja zakwaterowania wakacyjnego, dostarczania baz danych (informacje o zakwaterowaniu) dotyczących podróży; dostarczanie lub eksploatacja wyszukiwarek hoteli”; – klasa 44: „Usługi pomocy medycznej dla podróżnych”. Zgłoszenie znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 49/2004 z dnia 6 grudnia 2004 r. W dniu 2 marca 2005 r. skarżąca, CheapFlights International Ltd, wniosła sprzeciw wobec tego zgłoszenia znaku towarowego w odniesieniu do towarów i usług wskazanych w pkt 3 powyżej. Sprzeciw opierał się w szczególności na wcześniejszym graficznym krajowym znaku towarowym, zarejestrowanym pod numerem irlandzkim 227053 w odniesieniu do usług należących do klas 35, 36, 38, 39, 41–44, ukazanym poniżej: W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń. W dniu 22 czerwca 2007 r. Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i dla niektórych usług należących do klasy 42, mianowicie „[k]omentarza do norm i metod umożliwiających zapewnienie zgodności z reprezentacją danych medycznych; tworzenia oprogramowania i programów komputerowych do urządzeń przetwarzających informacje; usług badawczych i projektowych dotyczących sprzętu komputerowego i oprogramowania; usług projektowania graficznego”. Wydział Sprzeciwów uwzględnił natomiast sprzeciw w odniesieniu do pozostałych usług należących do klasy 42, mianowicie „personalizowanych projektów funkcji pytań i odpowiedzi stron internetowych, utrzymania, monitorowania i analizy działania stron internetowych; usług w zakresie informacji meteorologicznych, usług projektowania stron internetowych, dostarczania baz danych (informacji meteorologicznych) pasażerom”, a także w odniesieniu do usług należących do klas 38, 39, 41, 43 i 44. W dniu 21 sierpnia 2007 r. druga strona postępowania przed EUIPO wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw wniesiony przez skarżącą. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2009 r. Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO uwzględniła odwołanie wniesione przez drugą stronę postępowania przed EUIPO z uzasadnieniem, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 16 listopada 2009 r. skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2009 r.; skarga została zarejestrowana pod sygnaturą T‑460/09. W wyroku z dnia 5 maja 2011 r., CheapFlights International/OHIM – Cheapflights (Cheapflights) (T‑460/09, niepublikowanym, EU:T:2011:198) Sąd uwzględnił zarzut dotyczący prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i stwierdził nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej. Na mocy decyzji prezydium izb odwoławczych z dnia 20 września 2011 r. sprawa została przekazana pod sygnaturą R 1893/2011‑G do Wielkiej Izby Odwoławczej do ponownego rozpoznania. Decyzją tymczasową z dnia 4 lipca 2012 r. (zwaną dalej „decyzją tymczasową”) Wielka Izba Odwoławcza przekazała zgłoszenie znaku towarowego do eksperta do ponownego rozpoznania w celu zbadania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji. Dwiema decyzjami, z dnia 30 listopada 2016 r. i 14 lutego 2017 r., ekspert odmówił rejestracji zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do usług należących do klas 38, 39, 41, 43, 44, jak również dla usług należących do klasy 42, a mianowicie „personalizowanych projektów funkcji pytań i odpowiedzi stron internetowych, utrzymania, monitorowania i analizy działania stron internetowych; usług w zakresie informacji meteorologicznych, usług projektowania stron internetowych, dostarczania baz danych (informacji meteorologicznych) dla pasażerów”, w przypadku których Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw. Ekspert odmówił także rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla „oprogramowania; programów komputerowych i oprogramowania; oprogramowania do wyszukiwania w języku naturalnym w bazach danych”, należących do klasy 9, oraz dla „materiałów opakunkowych z plastiku (nieujętych w innych klasach); katalogów, broszur i ulotek; magazynów i czasopism”, należących do klasy 16, w przypadku których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw. Decyzją z dnia 1 czerwca 2017 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), po pierwsze, Wielka Izba Odwoławcza wywiodła z ponownego badania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji znaku towarowego, że zgłoszenie znaku towarowego zostało odrzucone dla wszystkich usług, w odniesieniu do których Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw, oraz że w konsekwencji postępowanie w sprawie sprzeciwu i postępowanie odwoławcze stały się bezprzedmiotowe i powinny zostać zamknięte. Po drugie, Wielka Izba Odwoławcza stwierdziła, że znak towarowy został dopuszczony do rejestracji dla „[s]przętu informatycznego; instrukcji obsługi i podręczników instruktażowych dostarczanych drogą elektroniczną”, należących do klasy 9, „[p]odręczników instruktażowych i instrukcji obsługi”, należących do klasy 16, „[k]ompilacji, przechowywania, analizy, i odzyskiwania danych i informacji; utrzymania, indeksowania i elektronicznej dystrybucji materiałów reklamowych; tworzenia rejestrów informacji internetowych i innych źródeł informacji; utworzenia katalogu informacji, stron i innych zasobów dostępnych w globalnej sieci komputerowej”, należących do klasy 35, oraz „[k]omentarza do norm i metod umożliwiających zapewnienie zgodności z reprezentacją danych medycznych; tworzenia oprogramowania i programów komputerowych do urządzeń przetwarzających informacje; usług badawczych i projektowych dotyczących sprzętu komputerowego i oprogramowania; usług projektowania graficznego”, należących do klasy 42. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie kosztami postępowania EUIPO, a także właściciela zgłoszonego znaku towarowego, w przypadku gdyby wstąpił on do postępowania w charakterze interwenienta. EUIPO wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. W dniu 16 stycznia 2018 r., po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, EUIPO poinformowało Sąd, że w dniu 21 grudnia 2017 r. druga strona postępowania cofnęła odwołanie wniesione przed Izbą Odwoławczą w dniu 21 sierpnia 2007 r., o którym mowa w pkt 10 powyżej. EUIPO wywnioskował z wycofania tego odwołania, że podniesiony przez skarżącą zarzut trzeci stał się bezprzedmiotowy. Pismem z dnia 13 lutego 2018 r. skarżąca przedstawiła uwagi dotyczące pisma EUIPO z dnia 16 stycznia 2018 r. Zaprzeczyła w nim, jakoby jej trzeci zarzut miał stać się bezprzedmiotowy. Co do prawa W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty. Trzy pierwsze zarzuty dotyczą naruszenia, odpowiednio, art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 72 ust. 6 rozporządzenia nr 2017/1001], art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001] oraz art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 216/96 z dnia 5 lutego 1996 r. ustanawiającego regulamin wewnętrzny izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. 1996, L 28, s. 11). W zarzucie czwartym skarżąca utrzymuje zasadniczo, że niektóre części uzasadnienia zaskarżonej decyzji podważają ważność wcześniejszego krajowego znaku towarowego, którego jest właścicielem, lub mu zaprzeczają. Należy stwierdzić, że w swych zarzutach pierwszym i drugim skarżąca podważa zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Wielka Izba Odwoławcza zamknęła postępowanie odwoławcze w odniesieniu do usług należących do klas 16, 38, 39, 41–43 wymienionych w pkt 16 powyżej, w przypadku których ekspert odmówił rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. W zarzucie trzecim skarżąca kwestionuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Wielka Izba Odwoławcza zamknęła postępowanie odwoławcze w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i 42 wymienionych w pkt 18 powyżej, w przypadku których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw, a skarżąca, jak twierdzi, wniosła odwołanie wzajemne w uwagach przedstawionych przed Izbą Odwoławczą w następstwie odwołania wniesionego przez drugą stronę postępowania. W zarzucie czwartym skarżąca podważa zasadniczo zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona ważności wcześniejszego krajowego znaku towarowego, którego jest ona właścicielem. Zgodnie z art. 129 regulaminu postępowania przed Sądem Sąd może w każdej chwili z urzędu, po zapoznaniu się ze stanowiskiem stron głównych, stwierdzić w drodze postanowienia z uzasadnieniem wystąpienie bezwzględnych przeszkód procesowych. W niniejszym przypadku Sąd uznaje, że po zapoznaniu się z aktami sprawy ma wystarczającą wiedzę, w związku z czym postanawia orzec bez dalszych czynności procesowych. W przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona zamknięcia postępowania odwoławczego w odniesieniu do usług należących do klas 9, 16, 38, 39, 41–43, w przypadku których ekspert odmówił rejestracji zgłoszonego znaku towarowego Jak wynika z pkt 15 powyżej, w swojej decyzji tymczasowej Wielka Izba Odwoławcza przekazała zgłoszenie znaku towarowego do ponownego rozpoznania przez eksperta w celu rozpatrzenia go w świetle bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji. W pkt 13 decyzji tymczasowej Izba Odwoławcza uznała, że odrzucenie sprzeciwu skarżącej w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i do niektórych usług należących do klasy 42, mianowicie „[k]omentarza do norm i metod umożliwiających zapewnienie zgodności z reprezentacją danych medycznych; tworzenia oprogramowania i programów komputerowych do urządzeń przetwarzających informacje; usług projektowania graficznego”, stało się prawomocne. W tym samym punkcie Izba Odwoławcza podkreśliła, że zawiesza postępowania w sprawie sprzeciwu w odniesieniu do usług, w przypadku których sprzeciw skarżącej został uwzględniony i że przekazuje zgłoszenie znaku towarowego w zakresie ich dotyczącym ekspertowi do ponownego rozpoznania. W ramach zarzutu pierwszego skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że – wbrew temu, co nakazuje jej art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 – nie podjęła środków w celu wykonania wyroku z dnia 5 maja 2011 r., Cheapflights (T‑460/09, niepublikowanego, EU:T:2011:198). Zasadniczo twierdzi ona, że w wyroku tym nałożono na Izbę Odwoławczą obowiązek przeprowadzenia oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1, lit. b) rozporządzenia 2017/1001 między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, poprzez zbadanie stopnia charakteru opisowego terminu „cheapflights” w odniesieniu do rozpatrywanych usług. Tym samym, podejmując decyzję o przekazaniu zgłoszenia znaku towarowego ekspertowi do ponownego rozpatrzenia, Izba Odwoławcza nie zbadała prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych, naruszając w ten sposób art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001. Zdaniem skarżącej w decyzji tymczasowej Izba Odwoławcza dokonała również błędnej wykładni wyroku z dnia 5 maja 2011 r., Cheapflights (T‑460/09, niepublikowanego, EU:T:2011:198), uznając, że podaje on w wątpliwość zdolność rejestrową zgłoszonego znaku towarowego. W ramach zarzutu drugiego skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że zakończyła ona postępowanie bez poinformowania o zamiarze zamknięcia sprawy bez merytorycznego rozpatrzenia sprzeciwu. Skarżąca uważa, że w świetle radykalnej zmiany podejścia, jakiej Izba Odwoławcza miała dokonać, powinna była skonsultować się wcześniej ze skarżącą. Nie postępując w ten sposób, Izba Odwoławcza naruszyła art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 2017/1001. Skarżąca – zapytana w ramach środków organizacji postępowania o swój interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim na jej podstawie zostało zamknięte postępowanie odwoławcze bez badania względnej podstawy odmowy rejestracji z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 – uzasadniła istnienie takiego interesu prawnego, powołując się na naruszenia art. 72 ust. 6 rozporządzenia nr 2017/1001 i art. 94 ust. 1 zdanie drugie tego rozporządzenia, które jej zdaniem popełniła Wielka Izba Odwoławcza. Należy wskazać, że choć w brzmieniu obowiązującym w momencie wydania decyzji tymczasowej art. 40 rozporządzenia nr 207/2009, dotyczący uwag osób trzecich (obecnie art. 45 rozporządzenia 2017/1001), nie przewidywał wyraźnie możliwości podjęcia na nowo przez EUIPO z własnej inicjatywy, w dowolnym momencie przed rejestracją znaku towarowego, badania bezwzględnych podstaw odmowy, która to możliwość została przewidziana w art. 40 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 dopiero w następstwie zmiany art. 38 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. 2015, L 341, s. 21), to możliwość taką EUIPO miało nawet w braku wyraźnego przepisu w tym zakresie [zob. wyrok z dnia 18 października 2007 r., Ekabe International/OHIM – Ebro Puleva (OMEGA 3), T‑28/05, EU:T:2007:312, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ponadto ze struktury art. 37 i 40–42 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 42 i 45–47 rozporządzenia 2017/1001) wynika, że badanie zgodności zgłoszenia znaku towarowego z bezwzględnymi podstawami odmowy rejestracji przeprowadzane jest wyłącznie w ramach procedury ex parte między zgłaszającym znak towarowy a instancjami EUIPO. Dopiero bowiem w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku zarejestrowanego na podstawie art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 63 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] sprawdza się w ramach postępowania inter partes, czy wspomniany znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji. Wynika stąd w sposób konieczny, że jeżeli EUIPO w ramach postępowania inter partes w sprawie sprzeciwu podejmuje na nowo badanie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, to wszczyna wówczas postępowanie ex parte niezależne od postępowania w sprawie sprzeciwu i równoległe do niego. W konsekwencji w następstwie wydania decyzji tymczasowej zgłoszenie znaku towarowego było przedmiotem dwóch odrębnych postępowań. Po pierwsze – postępowania inter partes w sprawie zgodności zgłoszenia z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, które toczyło się przed Wielką Izbą Odwoławczą w związku z odwołaniem wniesionym przez drugą stronę postępowania od decyzji Wydziału Sprzeciwów i które zostało zawieszone wskutek decyzji tymczasowej. Po drugie – postępowania ex parte w sprawie zgodności zgłoszenia z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001, które było prowadzone przez eksperta. W ramach postępowania ex parte, po wydaniu przez eksperta dwóch decyzji, z dnia 30 listopada 2016 r. i 14 lutego 2017 r. (zob. pkt 16 powyżej), odmówiono rejestracji zgłoszenia znaku towarowego ze względu na sprzeczność z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001 w odniesieniu do usług, w przypadku których Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw skarżącej, a także niektórych towarów i usług, w przypadku których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw skarżącej. Z akt sprawy przed EUIPO wynika, że od decyzji eksperta nie wniesiono odwołania do izby odwoławczej. W ramach postępowania inter partes Wielka Izba Odwoławcza wydała zaskarżoną decyzję. W decyzji tej Wielka Izba Odwoławcza w szczególności wskazała, jakie konsekwencje dla postępowań w sprawie sprzeciwu i odwoławczego ma odmówienie przez eksperta zarejestrowania zgłoszenia znaku towarowego w odniesieniu do niektórych towarów i usług. Po pierwsze, w odniesieniu do usług, w przypadku których sprzeciw skarżącej wobec zgłoszonego znaku towarowego na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 został przez Wydział Sprzeciwów uwzględniony, Wielka Izba Odwoławcza przyjmuje do wiadomości wydaną przez eksperta odmowę zarejestrowania zgłoszenia znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia i uważa, że postępowania w sprawie sprzeciwu i odwoławcze stały się bezprzedmiotowe. Po drugie, w odniesieniu do towarów i usług, w przypadku których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw skarżącej, w pkt 13 swojej decyzji Izba Odwoławcza podkreśliła, że odrzucenie sprzeciwu w stosunku do nich się uprawomocniło. W zaskarżonej decyzji przyjmuje ona także do wiadomości wydaną przez eksperta odmowę zarejestrowania zgłoszenia znaku towarowego w odniesieniu do niektórych towarów i usług należących do klas 9 i 16. W istocie wykaz towarów i usług, w odniesieniu do których Wielka Izba Odwoławcza podkreśla w pkt 14 zaskarżonej decyzji, że „sporny znak towarowy został dopuszczony do rejestracji” obejmuje towary i usługi należące do klas 9, 16, 35 i 42, w przypadku których sprzeciw skarżącej został odrzucony, po odjęciu towarów i usług należących do klas 9 i 16, w przypadku których ekspert odmówił rejestracji zgłoszenia znaku towarowego. W tych okolicznościach Sąd twierdzi, że należy zbadać dopuszczalność skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona zamknięcia postępowania odwoławczego na mocy zaskarżonej decyzji w odniesieniu do usług należących do klas 9, 16, 38, 39, 41–43, w przypadku których ekspert odmówił rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy skarżący ma interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Interes ten musi istnieć i być aktualny oraz podlega ocenie na dzień wniesienia skargi w rozumieniu orzecznictwa [zob. wyrok z dnia 20 października 2016 r., Lufthansa AirPlus Servicekarten/EUIPO – Mareea Comtur (airpass.ro), T‑14/15, niepublikowany, EU:T:2016:622, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo]. Interes prawny stanowi pierwszą i podstawową przesłankę skargi do sądu. Interes prawny skarżącego w odniesieniu do przedmiotu skargi musi istnieć na etapie jej wnoszenia pod rygorem jej niedopuszczalności (zob. wyrok z dnia 20 października 2016 r., airpass.ro, T‑14/15, niepublikowany, EU:T:2016:622, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Interes taki musi trwać, pod rygorem umorzenia postępowania, do momentu wydania orzeczenia sądowego (zob. wyrok z dnia 7 czerwca 2007 r., Wunenburger/Komisja, C‑362/05 P, EU:C:2007:322, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). Interes prawny wymaga, by skarga mogła w efekcie doprowadzić do poprawy sytuacji skarżącego (zob. podobnie wyrok z dnia 7 czerwca 2007 r., Wunenburger/Komisja, C‑362/05 P, EU:C:2007:322, pkt 42–44 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy uznać, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, niezależnie od tego, czy to na podstawie pierwszego, czy też drugiego zarzutu, nie może przynieść skarżącej korzyści. W pierwszej kolejności – takie stwierdzenie nieważności nie miałoby żadnego wpływu na zgodność z prawem odmówienia z urzędu rejestracji zgłoszenia znaku towarowego w odniesieniu do niektórych towarów i usług jako sprzecznej z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001. Z powodów przedstawionych w pkt 33–37 powyżej Wielka Izba Odwoławcza poprzez zwrócenie się do eksperta nie doprowadziła do wszczęcia postępowania wpadkowego dotyczącego ważności zgłoszenia znaku towarowego – którego wynik mógłby ewentualnie zostać zakwestionowany w drodze skargi na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej – lecz do wszczęcia postępowania ex parte, odrębnego i równoległego, toczącego się przed ekspertem. Zatem nawet gdyby stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji, decyzje eksperta nadal wywierałyby skutki. W drugiej kolejności i w każdym wypadku należy zauważyć, że przekazanie przez Izbę Odwoławczą zgłoszenia znaku towarowego do ponownego rozpoznania przez eksperta skutkowało wyłącznie tym, że zarejestrowania wspomnianego zgłoszenia w odniesieniu do tych towarów i usług odmówiono nie ze względu na istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, czego domagała się skarżąca w swoim sprzeciwie, ale ze względu na istnienie bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia. Ponieważ nie istnieje między skutkami odmowy rejestracji znaku towarowego żadna różnica zależna od tego, czy odmowa ta jest oparta na art. 7, czy też na art. 8 rozporządzenia nr 2017/1001, należy stwierdzić, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie przyniosłoby skarżącej żadnej korzyści. W powyższego wynika, że skargę należy uznać za niedopuszczalną w zakresie, w jakim dotyczy ona zamknięcia postępowania odwoławczego w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 9, 16, 38, 39, 41–43, w przypadku których ekspert odmówił rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. W przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona zamknięcia postępowania odwoławczego w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i 42, w przypadku których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw W zarzucie trzecim, dotyczącym naruszenia art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 216/96, skarżąca zarzuca Wielkiej Izbie Odwoławczej, że ta nie zbadała żądań incydentalnych zawartych w piśmie przedstawionym podczas pierwotnego postępowania przed Izbą Odwoławczą. Skarżąca podnosi, że zakwestionowanie decyzji Wydziału Sprzeciwów w części dotyczącej odrzucenia sprzeciwu w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i do niektórych usług należących do klasy 42, mianowicie „[k]omentarza do norm i metod umożliwiających zapewnienie zgodności z reprezentacją danych medycznych; tworzenia oprogramowania i programów komputerowych do urządzeń przetwarzających informacje; usług badawczych i projektowych dotyczących sprzętu komputerowego i oprogramowania; usług projektowania graficznego”, było zgodne z wymogami art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 216/96 i że w konsekwencji do Izby Odwoławczej skierowano żądania incydentalne, co do których Wielka Izba Odwoławcza powinna była się wypowiedzieć. EUIPO twierdzi, że skarżąca nie przedstawiła żądań incydentalnych w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 216/96. W każdym razie zarzut jego zdaniem jest niedopuszczalny w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza w swojej decyzji tymczasowej stwierdziła, że odrzucenie sprzeciwu skarżącej stało się ostateczne wobec tych towarów i usług. Wreszcie w piśmie z dnia 16 stycznia 2018 r. (zob. pkt 21 powyżej) EUIPO twierdzi, że zarzut ten stał się bezprzedmiotowy z powodu wycofania przez drugą stronę postępowania przed EUIPO odwołania z dnia 21 sierpnia 2007 r. na decyzję Wydziału Sprzeciwów. Skarżąca – zapytana w ramach środków organizacji postępowania o kwestię dalszego istnienia interesu w uzyskaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakiej na jej mocy zamknięto postępowanie odwoławcze bez badania przedstawionych przez nią żądań incydentalnych – stwierdziła, że zachowała ten interes prawny. Podniosła, że druga strona postępowania przed Wielką Izbą Odwoławczą nie mogła już wycofać odwołania z dnia 21 sierpnia 2007 r. Na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 216/96 „w postępowaniach inter partes strona pozwana może w swojej odpowiedzi domagać się unieważnienia lub zmiany zaskarżonej decyzji w kwestii niepodniesionej w odwołaniu. Takie wnioski stają się bezprzedmiotowe w przypadku odstąpienia [strony, która wniosła odwołanie przed izbą odwoławczą]”. W pierwszej kolejności należy od razu odrzucić argument EUIPO dotyczący tego, że ten aspekt zaskarżenia zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalny z powodu przekroczenia terminu. Argument ten opiera się on na założeniu, zgodnie z którym Izba Odwoławcza zakończyła toczące się przed nią postępowanie w odniesieniu do towarów i usług, w przypadku których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw skarżącej na mocy decyzji tymczasowej. W zakresie, w jakim od tego momentu skarżąca miała możliwość zaskarżenia decyzji tymczasowej, decyzja zaskarżona w niniejszej skardze ma charakter potwierdzający w odniesieniu do tych towarów i usług. Jedynie bowiem akt, na mocy którego jego autor określa swe stanowisko w sposób jednoznaczny i ostateczny, w formie umożliwiającej zidentyfikowanie jego charakteru, stanowi decyzję mogącą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, pod warunkiem jednak, że owa decyzja nie stanowi potwierdzenia aktu wcześniejszego (zob. podobnie wyrok z dnia 26 maja 1982 r., Allemagne i Bundesanstalt für Arbeit/Komisja, 44/81, EU:C:1982:197, pkt 12). Należy stwierdzić, że decyzja tymczasowa nie ma podnoszonego przez EUIPO charakteru ostatecznego. O ile bowiem w pkt 13 decyzji tymczasowej wskazano, że odrzucenie sprzeciwu w odniesieniu do towarów i usług oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym, należących do klas 9, 16, 35 i 42, uprawomocniło się, o tyle to stanowisko Izby Odwoławczej nie zostało w żaden sposób powtórzone w sentencji wspomnianej decyzji, która to sentencja odwołuje się wyłącznie do przekazania sprawy ekspertowi do ponownego rozpoznania i do zawieszenia postępowania do czasu wydania ostatecznej decyzji co do zdolności rejestrowej oznaczenia. Tymczasem bez względu na uzasadnienie, na jakim opiera się decyzja izby odwoławczej, jedynie jej sentencja może wywołać skutki prawne i w konsekwencji być niekorzystna. Natomiast oceny przeprowadzone w uzasadnieniu decyzji izby odwoławczej nie mogą jako takie być przedmiotem skargi na podstawie art. 72 rozporządzenia 2017/1001. Mogą one podlegać kontroli zgodności z prawem dokonywanej przez sąd Unii Europejskiej tylko w zakresie, w jakim jako uzasadnienie aktu niekorzystnego stanowi niezbędne wsparcie sentencji tego aktu (zob. analogicznie wyrok z dnia 11 czerwca 2015 r., Laboratoires CTRS/Komisja, T‑452/14, niepublikowany, EU:T:2015:373, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). Z powyższego w sposób konieczny wynika, że decyzja tymczasowa nie spowodowała zakończenia postępowania przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do towarów i usług, co do których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw skarżącej i do których odniesiono się w pkt 13 uzasadnienia tej decyzji. W drugiej kolejności należy zbadać skutki, jakie może mieć wycofanie przez drugą stronę postępowania przed EUIPO odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów wniesionego przed Izbą Odwoławczą w dniu 21 sierpnia 2007 r. Jak Sąd miał okazję podkreślić, z brzmienia art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 216/96 wyraźnie wynika, że możliwość domagania się stwierdzenia nieważności lub zmiany zaskarżonej decyzji w kwestii niepodniesionej w odwołaniu jest ograniczona do postępowań inter partes. Żądania te należy sformułować w uwagach przedstawionych w odpowiedzi w ramach wspomnianych postępowań. To z tego względu przepis ten przewiduje, że takie wnioski stają się bezprzedmiotowe w przypadku odstąpienia wnoszącego odwołanie od postępowania przed izbą odwoławczą. Zatem aby zakwestionować decyzję Wydziału Sprzeciwów, jedynym środkiem prawnym umożliwiającym podniesienie zarzutów w sposób pewny jest odrębne odwołanie, takie jak przewidziane w art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 68 rozporządzenia 2017/1001) [wyrok z dnia 4 lutego 2016 r., Meica/OHIM – Salumificio Fratelli Beretta (STICK MiniMINI Beretta), T‑247/14, EU:T:2016:64, pkt 24]. Tymczasem, po pierwsze, wbrew temu, co twierdzi skarżąca w swej odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd, druga strona postępowania nadal miała możliwość wycofania wniesionego przed Izbą Odwoławczą odwołania z dnia 21 sierpnia 2007 r., mimo że Wielka Izba Odwoławcza zakończyła postępowanie odwoławcze na mocy zaskarżonej decyzji. Na podstawie bowiem art. 71 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 „[d]ecyzje izby odwoławczej stają się skuteczne dopiero z dniem upływu terminu [na wniesienie skargi do Sądu] lub – jeżeli w tym terminie została wniesiona skarga do Sądu – z dniem odrzucenia takiej skargi lub odwołania złożonego do Trybunału Sprawiedliwości od decyzji Sądu”. W związku z tym z powodu wniesienia przez skarżącą skargi do Sądu pkt 1 sentencji zaskarżonej decyzji – która zamyka postępowania w sprawie sprzeciwu i odwoławcze – nie stał się skuteczny. Druga strona postępowania nadal miała zatem możliwość wycofania odwołania wniesionego w dniu 21 sierpnia 2007 r. przed Izbą Odwoławczą. W tym zakresie można zauważyć, że właśnie charakter zawieszający skargi do Sądu pozwala mu na uwzględnienie jeszcze na tym etapie wycofania zgłoszenia znaku towarowego lub sprzeciwu [postanowienie z dnia 3 lipca 2003 r., Lichtwer Pharma/OHMI – Biofarma (Sedonium), T‑10/01, EU:T:2003:182, pkt 16–18] albo unieważnienie znaku towarowego leżącego u podstaw sprzeciwu [postanowienie z dnia 14 lutego 2017 r., Helbrecht/EUIPO – Lenci Calzature (SportEyes), T‑333/14, EU:T:2017:108, pkt 26]. Po drugie i w konsekwencji, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 61 powyżej, wycofanie przez drugą stronę postępowania odwołania z dnia 21 sierpnia 2007 r. skutkuje tym, że Izba Odwoławcza nie rozpatruje już w każdym razie żądań incydentalnych, które skarżąca miała przedstawić w swych uwagach dotyczących wspomnianego odwołania. A zatem w przypadku uwzględnienia skargi skarżącej i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że Wielka Izba Odwoławcza powinna była zbadać żądania incydentalne przedstawione przez skarżącą, sprawa zostałaby przekazana do ponownego rozpoznania przez Wielką Izbę Odwoławczą, która mogłaby jedynie stwierdzić, po pierwsze, że odwołanie zostało przez drugą stronę postępowania wycofane, a po drugie, że zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 216/96 wspomniane żądania incydentalne stały się bezprzedmiotowe. Tak więc ze względu na to wycofanie ten aspekt skargi, którą skarżąca wniosła w niniejszej sprawie do Sądu, nie może poprzez swój wynik przynieść jej korzyści i w konsekwencji skarżąca nie ma już interesu prawnego we wniesieniu skargi. Tymczasem na podstawie orzecznictwa przytoczonego w pkt 42 i 43 powyżej interes prawny stanowi pierwszą i podstawową przesłankę skargi do sądu i musi istnieć do momentu wydania orzeczenia sądowego, pod rygorem umorzenia postępowania. Nie ma zatem potrzeby orzekania w przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona zamknięcia postępowania odwoławczego w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i 42, w przypadku których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw skarżącej. W przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona zawarcia niektórych ocen w zaskarżonej decyzji W ramach zarzutu czwartego skarżąca zarzuca Wielkiej Izbie Odwoławczej, po pierwsze, że w pkt 7 zaskarżonej decyzji streściła stanowisko Sądu zawarte w wyroku z dnia 5 maja 2011 r., Cheapflights (T‑460/09, niepublikowanym, EU:T:2011:198) jako „potwierdzenie opisowego charakteru słowa »cheapflights« i przedstawienia samolotu w odniesieniu do usług związanych z organizacją podróży […]”, a po drugie, że w pkt 16 zaskarżonej decyzji, przy okazji podziału kosztów, podkreśliła, iż „częściowe odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego opiera się na opisowym znaczeniu słowa »cheapflights« w odniesieniu do towarów i usług objętych odrzuceniem zgłoszenia, a tym samym na uzasadnieniu, które w równym stopniu stosowałoby się do oceny charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, który zawiera dokładnie takie samo słowo”. A zatem, także według z art. 16 zaskarżonej decyzji, „ze względów słuszności Wielka Izba Odwoławcza obciąża każdą ze stron jej własnymi kosztami”. Skarżąca przypomina, że irlandzki znak towarowy, którego jest ona właścicielem, został dopuszczony do rejestracji, przy czym nie musiała ona wykazać uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania. EUIPO uważa, że ten zarzut jest niedopuszczalny w zakresie, w jakim jest sprzeczny z art. 177 ust. 1 lit. d) regulaminu, ponieważ nie opiera się na żadnej podstawie prawnej ani na żadnym konkretnym orzecznictwie. Ponadto EUIPO zauważa, że wspomniane twierdzenia zostały przedstawione jedynie w odniesieniu do podziału kosztów, który nie został zakwestionowany przez skarżącą. Wreszcie EUIPO podkreśla, że wspomniane twierdzenia dotyczą jedynie elementu słownego „cheapflights”, a nie znaków towarowych, których skarżąca jest właścicielem. Skarżąca – zapytana w ramach środków organizacji postępowania o kwestię dopuszczalności skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona zawarcia niektórych ocen dotyczących opisowego charakteru słowa „cheapflights” w zaskarżonej decyzji – stwierdziła w istocie, że ma prawo do zakwestionowania tego aspektu zaskarżonej decyzji, gdyż prawidłowa ocena charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego mogła była doprowadzić Izbę Odwoławczą do wydania innej decyzji. Zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającego zastosowanie do postępowania przed Sądem zgodnie z art. 53 akapit pierwszy tego statutu, i zgodnie z art. 177 § 1 lit. d) regulaminu postępowania skarga powinna zawierać w szczególności zwięzłe przedstawienie podnoszonych zarzutów. Wskazanie to powinno być wystarczająco jasne i dokładne, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi. To samo odnosi się do wszelkich żądań, którym muszą towarzyszyć zarzuty i argumenty pozwalające zarówno stronie pozwanej, jak i Sądowi ocenić ich zasadność. Z powyższego wynika, że istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których opiera się skarga, muszą wynikać, nawet jeśli zwięźle, to w sposób spójny i zrozumiały z tekstu samej skargi. Podobne wymogi są przewidziane w odniesieniu do twierdzeń lub argumentów powoływanych na poparcie podniesionych zarzutów [zob. wyrok z dnia 13 marca 2013 r., Biodes/OHIM – Manasul Internacional (FARMASUL), T‑553/10, niepublikowany, EU:T:2013:126, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo]. Zasadniczo skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że orzekła w sposób incydentalny w przedmiocie ważności wcześniejszego znaku towarowego, którego jest ona właścicielem, podczas gdy izba odwoławcza nie posiada żadnych kompetencji w tym zakresie. Niniejszy zarzut jest zatem zrozumiały i nie może od razu zostać odrzucony na podstawie art. 177 ust. 1 lit. d) regulaminu postępowania. Nie zmienia to faktu, że skarga w zakresie, w jakim dotyczy zawarcia niektórych ocen na temat opisowego charakteru słowa „cheapflights” w zaskarżonej decyzji, powinna zostać uznana za niedopuszczalną, ponieważ rozpatrywane fragmenty zaskarżonej decyzji nie mogą być niekorzystne dla skarżącej. Jak już podkreślono w pkt 58 powyżej, bez względu na uzasadnienie, na jakim opiera się decyzja izby odwoławczej, jedynie jej sentencja może wywołać skutki prawne i w konsekwencji być niekorzystna. Natomiast oceny przeprowadzone w uzasadnieniu decyzji izby odwoławczej nie mogą być jako takie przedmiotem skargi na podstawie art. 72 rozporządzenia 2017/1001. Mogą one podlegać kontroli zgodności z prawem dokonywanej przez sąd Unii tylko w zakresie, w jakim jako uzasadnienie aktu niekorzystnego stanowią niezbędne wsparcie sentencji tego aktu. W niniejszej sprawie ze struktury zaskarżonej decyzji wynika, że pkt 7 zaskarżonej decyzji nie został przedstawiony na poparcie żadnego punktu jej sentencji. Co się tyczy pkt 16 zaskarżonej decyzji, to o ile stanowi on jedną z podstaw, na jakich Wielka Izba Odwoławcza oparła się, aby w pkt 2 sentencji dojść do wniosku, że każda ze stron winna pokryć własne koszty, o tyle jest to też jeden z aspektów, który nie został zakwestionowany przez skarżącą. W istocie ze skargi wynika, że podważane jest jedynie orzeczenie Wielkiej Izby Odwoławczej o zakończeniu postępowania w sprawie sprzeciwu oraz postępowania odwoławczego, zawarte w pkt 1 sentencji zaskarżonej decyzji, a nie rozdział kosztów, którego dotyczy pkt 2 tej sentencji. Ponieważ zatem krytykowane określenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mogły zostać przypisane do punktu sentencji podważanego przez skarżącą, nie mogą one same w sobie być przedmiotem skargi do Sądu. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skargę należy uznać za niedopuszczalną w zakresie, w jakim dotyczy ona, po pierwsze, zamknięcia na mocy zaskarżonej decyzji postępowania odwoławczego bez badania względnej podstawy odmowy rejestracji z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001, a po drugie, zawarcia w zaskarżonej decyzji niektórych ocen dotyczących charakteru opisowego słowa „cheapflights”, i że nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona niezbadania przez Izbę Odwoławczą żądań incydentalnych, które skarżąca miała przedstawić na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 216/96. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania w przypadku umorzenia postępowania Sąd rozstrzyga o kosztach według uznania. Ponieważ niniejsza skarga została uznana za częściowo niedopuszczalną i częściowo bezprzedmiotową, w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy zgodnie z prawidłowym zastosowaniem wspomnianych wyżej przepisów skarżącą należy obciążyć, poza jej własnymi kosztami, połową kosztów poniesionych przez EUIPO.   Z powyższych względów SĄD (druga izba), postanawia, co następuje:   1) W zakresie, w jakim dotyczy skarga dotyczy zamknięcia postępowania odwoławczego na mocy decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 czerwca 2017 r. (sprawa R 1893/2011‑G) w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i 42, w przypadku których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw wniesiony przez CheapFlights International Ltd, postępowanie w sprawie skargi należy umorzyć.   2) W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.   3) CheapFlights International pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez EUIPO.   4) EUIPO pokrywa połowę własnych kosztów.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 11 grudnia 2018 r. Sekretarz E. Coulon Prezes M. Prek ( *1 ) Język postępowania: angielski.