T-569/16

WYROK SĄDU (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. ( *1 ) „Służba publiczna — Personel kontraktowy — Postępowanie dyscyplinarne — Zawieszenie — Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia — Kara nagany — Zwrot — Artykuł 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego” W sprawie T‑569/16 OU, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokatów J.N. Louisa oraz N. de Montigny, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez C. Ehrbar oraz F. Simonetti, działające w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot sformułowany na podstawie art. 270 TFUE wniosek zmierzający, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 marca 2015 r. oddalającej wniosek skarżącego o zwrot części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana przez okres sześciu miesięcy począwszy od dnia 15 stycznia 2007 r., oraz po drugie, o zwrot tych kwot wraz z odsetkami, SĄD (pierwsza izba), w składzie: I. Pelikánová, prezes, V. Valančius (sprawozdawca) i U. Öberg, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu Skarżący, OU, w okresie od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. był zatrudniony w przedstawicielstwie Komisji Wspólnot Europejskich na Ukrainie jako pracownik miejscowy, a następnie, na podstawie art. 3a Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”), począwszy od dnia 1 maja 2006 r. przez okres trzech lat, jako pracownik tymczasowy. W grudniu 2005 r. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wszczął dochodzenie wewnętrzne w związku z podejrzeniem przyjęcia przez skarżącego korzyści majątkowej. W następstwie zawiadomienia złożonego przez OLAF do belgijskich organów sądowych organy te wydały nakaz zatrzymania skarżącego, wobec którego zastosowano następnie tymczasowe aresztowanie w okresie od dnia 30 maja do dnia 30 listopada 2006 r. Decyzją z dnia 12 grudnia 2006 r. organ Komisji upoważniony do zawierania umów o pracę (zwany dalej „upoważnionym organem”) wszczął wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne i niezwłocznie zawiesił go w czynnościach służbowych w oczekiwaniu na wynik postępowania karnego prowadzonego przez właściwe belgijskie organy sądowe. Decyzją upoważnionego organu z dnia 14 grudnia 2006 r. (zwaną dalej „decyzją z dnia 14 grudnia 2006 r.”) skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na czas nieokreślony. Decyzją tą postanowiono ponadto o wstrzymaniu – na podstawie art. 24 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) – wypłaty części jego wynagrodzenia w wysokości 800 EUR miesięcznie przez okres sześciu miesięcy, począwszy od dnia 15 stycznia 2007 r. Decyzją upoważnionego organu z dnia 24 maja 2007 r. stosunek pracy ze skarżącym został rozwiązany z dniem 1 lipca 2007 r. Wyrokiem tribunal de première instance de Bruxelles (sądu pierwszej instancji w Brukseli, Belgia) z dnia 6 listopada 2011 r. skarżący został skazany w związku z przyjęciem korzyści majątkowej na karę 18 miesięcy pozbawienia wolności oraz na karę grzywny w wysokości 5000 EUR. Wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. cour d’appel de Bruxelles (sąd apelacyjny w Brukseli) uchylił ten wyrok i skazał skarżącego na karę 12 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu oraz na karę grzywny w wysokości 3000 EUR. Od tego wyroku skarżący wniósł kasację do Cour de cassation (sądu kasacyjnego, Belgia), który oddalił ją wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. Wskutek wydania wyroku Cour de cassation z dnia 17 września 2014 r. postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego zostało podjęte i zakończyło się wydaniem przez upoważniony organ decyzji z dnia 18 lutego 2015 r. nakładającej na skarżącego karę nagany w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego (zwanej dalej „decyzją o nałożeniu kary z dnia 18 lutego 2015 r.”). Upoważniony organ stwierdził w tym względzie, że gdyby skarżący nadal był członkiem personelu, waga zarzucanych mu czynów, zgodnie z ustaleniami belgijskich sądów karnych, byłaby podstawą do rozwiązania jego umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie dyscyplinarnym. Upoważniony organ uznał jednak, że z uwagi na to, iż umowa o pracę skarżącego została rozwiązana w dniu 1 lipca 2007 r., kara nagany była najsurowszą karą, jaką można było na niego nałożyć. Pismami wysłanymi pocztą elektroniczną w dniach 18 i 26 lutego 2015 r. skarżący zażądał zwrotu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na podstawie decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r. Decyzją z dnia 13 marca 2015 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) upoważniony organ oddalił wniosek skarżącego o zwrot tych kwot. Powołując się na decyzję o nałożeniu kary z dnia 18 lutego 2015 r., upoważniony organ ponownie stwierdził, że gdyby skarżący nadal był członkiem personelu, waga zarzucanych mu czynów, zgodnie z ustaleniami belgijskich sądów karnych, byłaby podstawą do rozwiązania jego umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie dyscyplinarnym, oraz że kara nagany była najsurowszą karą, jaką można było na niego nałożyć. Upoważniony organ wyjaśnił, że wobec braku podstaw do zastosowania art. 24 ust. 4 załączniku IX, kara ta została na niego nałożona wyłącznie z powodu braku jakichkolwiek więzi z instytucją. Pismem z dnia 8 maja 2015 r. skarżący – na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego – wniósł zażalenie na zaskarżoną decyzję, podnosząc naruszenie przez upoważniony organ art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, regulującego prawo do zwrotu części wynagrodzenia członka personelu kontraktowego, których wypłata została wstrzymana, w sytuacji gdy decyzją kończącą postępowanie dyscyplinarne zostanie nałożona kara nagany. Decyzją z dnia 2 września 2015 r. upoważniony organ oddalił rzeczone zażalenie. Postępowanie i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu do spraw Służby Publicznej w dniu 13 listopada 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r. prezes Sądu do spraw Służby Publicznej przyznał skarżącemu pomoc prawną. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu do spraw Służby Publicznej w dniu 23 marca 2016 r. skarżący wniósł niniejszą skargę. Sprawę zarejestrowano pod numerem F‑141/15. Stosownie do art. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) 2016/1192 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przekazania Sądowi właściwości do rozpoznawania w pierwszej instancji sporów między Unią Europejską a jej pracownikami (Dz.U. 2016, L 200, s. 137) niniejsza sprawa została przekazana Sądowi w stanie, w którym znajdowała się w dniu 31 sierpnia 2016 r. Sprawę zarejestrowano pod numerem T‑569/16 i przydzielono pierwszej izbie. Na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania Sąd (pierwsza izba) postanowił wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi z pominięciem ustnego etapu postępowania. Skarżący wnosi do Sądu o: — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; — nakazanie Komisji zwrotu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na podstawie decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r., wraz z odsetkami w wysokości określonej w art. 12 załącznika XII do regulaminu pracowniczego; — obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja wnosi do Sądu o: — oddalenie skargi; — obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Co do prawa W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Skarżący podnosi, że decyzją o nałożeniu kary z dnia 18 lutego 2015 r. upoważniony organ zakończył wszczęte wobec niego postępowanie dyscyplinarne poprzez nałożenie na niego kary nagany. W związku z tym na gruncie tego przepisu skarżący ma prawo domagać się zwrotu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na podstawie decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r., wraz z odsetkami w wysokości określonej w art. 12 załącznika XII do regulaminu pracowniczego. Komisja nie zgadza się, że upoważniony organ miał obowiązek zwrócić skarżącemu część wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana. Przypomina w tym względzie, że kara nagany była najsurowszą karą, jaką można było nałożyć na skarżącego, i dodaje, że kara ta nie odzwierciedla wagi uchybień, których dopuścił się skarżący. Komisja uważa wobec tego, że zwrot kwot, których wypłata została wstrzymana, wynikający z wykładni językowej art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, godziłby w cel tego przepisu, którym jest odwrócenie skutków wstrzymania wypłaty części wynagrodzenia po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, jako zbyt daleko idącego w świetle niskiej szkodliwości stwierdzonych uchybień. Z wykładni językowej tego przepisu wynika także, że zwrot pracownikowi części wynagrodzenia, których wypłata została wcześniej wstrzymana, mimo wagi zarzucanych mu uchybień, prowadziłby do bezpodstawnego wzbogacenia tego pracownika, jak również oznaczałoby, że wspomniany pracownik zostałby potraktowany inaczej niż pracownik, który dopuścił się podobnych uchybień, będąc na służbie, gdyż sytuacja takich pracowników byłaby inna w zależności od tego, czy po zakończeniu służby dany pracownik nadal utrzymuje trwałe i ciągłe więzy prawe z instytucją, czy też dochodzi do ich zerwania. Z tego powodu pracownicy, którzy, jak skarżący, nie utrzymują już związków z Komisją, mogą, ze względu na brak możliwości nałożenia na nich kary surowszej niż kara nagany, domagać się zwrotu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, co w chwili podejmowania decyzji w tym względzie było w pełni uzasadnione. Tytułem ewentualnym Komisja dodaje, że kwoty podlegające zwrotowi mogą być w danym wypadku powiększone o odsetki tylko w przypadku, gdy postępowanie dyscyplinarne zakończy się decyzją o nienakładaniu kary dyscyplinarnej. Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, stosowanego w drodze analogii do personelu kontraktowego oraz byłych członków personelu kontraktowego na podstawie art. 50a i 119 WZIP: „1.   Decyzja o zawieszeniu urzędnika określa, czy ma on nadal otrzymywać pełne wynagrodzenie w okresie zawieszenia lub jaka część tego wynagrodzenia zostaje wstrzymana. […] 4.   Kwoty wstrzymane na mocy ust. 1 zwraca się urzędnikowi, jeżeli decyzja ostateczna nakłada na niego karę dyscyplinarną nie wyższą niż pisemne upomnienie, kara nagany lub odroczenie przeniesienia na wyższy stopień lub jeśli nie zostaje nałożona kara dyscyplinarna; w takim przypadku kwota zwrotu jest powiększana o odsetki w wysokości określonej w art. 12 załącznika XII [do regulaminu pracowniczego]”. W niniejszym przypadku decyzją z dnia 14 grudnia 2006 r. upoważniony organ zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na czas nieokreślony oraz postanowił o wstrzymaniu wypłaty części jego wynagrodzenia w wysokości 800 EUR miesięcznie przez okres sześciu miesięcy, począwszy od dnia 15 stycznia 2007 r. Decyzją o nałożeniu kary z dnia 18 lutego 2015 r. upoważniony organ nałożył na skarżącego karę nagany w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Zaskarżoną decyzją upoważniony organ oddalił wniosek skarżącego o zwrot części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na podstawie decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r. Powołując się na decyzję o nałożeniu kary z dnia 18 lutego 2015 r., upoważniony organ ponownie stwierdził, że gdyby skarżący nadal był członkiem personelu, waga zarzucanych mu czynów, zgodnie z ustaleniami belgijskich sądów karnych, byłaby podstawą do rozwiązania jego umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie dyscyplinarnym, oraz że kara nagany stanowiła najsurowszą karę, jaką można było na niego nałożyć. Dodał, że kara ta została na niego nałożona tylko ze względu na zupełnie przypadkową okoliczność, że skarżący nie pozostawał w stosunku zatrudnienia z Komisją, nie zaś ze względu na niską szkodliwość stwierdzonego uchybienia. Upoważniony organ doszedł więc do wniosku, że w rozpatrywanym przypadku nie było podstaw do zastosowania art. 24 ust. 4 załączniku IX do regulaminu pracowniczego. Wreszcie decyzją z dnia 2 września 2015 r. upoważniony organ oddalił zażalenie skarżącego na zaskarżoną decyzję. Upoważniony organ potwierdził, że kara nagany nie była proporcjonalna do stopnia szkodliwości czynów zarzucanych skarżącemu, a decyzja o jej nałożeniu została podjęta wyłącznie ze względu na brak faktycznej możliwości nałożenia na niego surowszej kary, ze względu na niepozostawanie już w stosunku pracy z Komisją oraz ze względu na to, że skarżący nie pobierał ani emerytury, ani innych świadczeń wypłacanych przez Komisję. Dodał, że zwrot skarżącemu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, kłóciłby się z ratio legis art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz z zasadą, że kara dyscyplinarna powinna odzwierciedlać stwierdzone uchybienia. Wreszcie w ocenie upoważnionego organu zwrot skarżącemu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, tylko powiększałby, ze szkodą dla Komisji, niewspółmierność szkody, którą instytucja ta poniosła, do ostatecznie nałożonej na niego kary. W niniejszym przypadku należy kolejno zbadać, czy, wbrew temu, co twierdzi upoważniony organ, skarżący słusznie domaga się, po pierwsze, zwrotu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na podstawie decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r., oraz po drugie, powiększenia tych kwot o odsetki określone w art. 12 załącznika XII do regulaminu pracowniczego. W pierwszej kolejności, co się tyczy kwestii, czy upoważniony organ ma rację, twierdząc, że skarżący nie ma prawa do zwrotu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, należy stwierdzić, jak przyznaje sama Komisja, że zgodnie z art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego zwrot części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, urzędnikowi, który został zawieszony w czynnościach służbowych, jest możliwy tylko wówczas, gdy decyzją kończącą postępowanie dyscyplinarne zostanie nałożona na niego kara nie wyższa niż pisemne upomnienie, kara nagany lub odroczenie przeniesienia na wyższy stopień, przy czym w przepisie tym nie wskazano jakichkolwiek innych warunków i ograniczeń. Prawdą jest, jak trafnie zauważyła Komisja, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w celu dokonania wykładni przepisu prawa Unii należy wziąć pod uwagę nie tylko jego treść, ale także jego kontekst oraz cele, do których zmierza uregulowanie, którego ów przepis stanowi część (zob. wyroki: z dnia 14 lutego 2012 r., Toshiba Corporation i in., C‑17/10, EU:C:2012:72, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 7 marca 1996 r., de Rijk/Komisja, T‑362/94, EU:T:1996:35, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże w rozpatrywanym przypadku sposób, w jaki upoważniony organ interpretuje art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, jest w oczywisty sposób sprzeczny z jasnym i precyzyjnym brzmieniem tego przepisu. Upoważniony organ uzasadnił odmowę uwzględnienia wniosku skarżącego o zwrot części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, okolicznością, że uchybienia zarzucane skarżącemu były na tyle poważne, iż uzasadniałyby natychmiastowe rozwiązanie jego umowy o pracę z przyczyn dyscyplinarnych, gdyby owa umowa nie została wcześniej rozwiązana, oraz że w rezultacie kara nagany nałożona została na niego ze względu na zupełnie przypadkową okoliczność, że skarżący nie pozostawał w stosunku zatrudnienia z Komisją, nie zaś ze względu na niską szkodliwość wspomnianych uchybień. Tymczasem z art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego wynika, że ustalenie, czy część wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, powinna być zwrócona, zależy jedynie od rodzaju kary dyscyplinarnej nałożonej na mocy decyzji kończącej postępowanie dyscyplinarne – ocena szkodliwości uchybień zarzucanych zainteresowanemu nie ma w tym względzie żadnego znaczenia. Należy też przypomnieć, że prawdą jest, iż zgodnie z art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego nałożona kara dyscyplinarna powinna być współmierna do wagi przewinienia służbowego. Jednakże wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia nie stanowi kary dyscyplinarnej, lecz środek tymczasowy zastosowany do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego oraz ewentualnego nałożenia kary dyscyplinarnej (wyrok z dnia 16 lipca 1998 r., Y/Parlament, T‑219/96, EU:T:1998:178, pkt 29). Z tego względu wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia nie może być traktowane przez administrację jako środek pozwalający na usunięcie ewentualnej niewspółmierności szkodliwości uchybień zarzucanych członkowi personelu i kary dyscyplinarnej, jaka została na niego nałożona w wyniku postępowania dyscyplinarnego. Z tego względu upoważniony organ, którego kompetencja w rozpatrywanym przypadku miała charakter kompetencji związanej, w istocie uzależnił zastosowanie art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego od spełnienia warunku, który nie został przewidziany w tym przepisie, a mianowicie od oceny szkodliwości ukaranych uchybień. Dodatkowo, wbrew temu, co twierdzi Komisja, Sąd nie może stwierdzić, że art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego zawiera lukę prawną, którą należy uzupełnić w odniesieniu do byłych urzędników lub pracowników, którzy nie pobierają emerytury lub żadnego świadczenia, bądź też tych, którzy pobierają emeryturę lub świadczenie w wysokości zbyt niskiej, aby można było nałożyć na nich karę dyscyplinarną mającą skutki finansowe. Otóż nawet gdyby założyć, że powyższe twierdzenie jest zasadne, sąd nie może dokonać wykładni tego przepisu w sposób idący wbrew jego jasnemu i precyzyjnemu brzmieniu, skutkującej bezpodstawnym zawężeniem jego zakresu stosowania. Podobnie rzecz ma się w przypadku twierdzeń Komisji, dotyczących, po pierwsze, bezpodstawnego wzbogacenia, do którego ma prowadzić zwrot pracownikowi części wynagrodzenia, których wypłata została wcześniej wstrzymana, pomimo wagi zarzucanych mu uchybień, oraz po drugie, naruszenia zasady równego traktowania w porównaniu do pracowników, którzy dopuścili się podobnych uchybień, będąc na służbie, w zależności od tego, czy po zakończeniu służby pracownik nadal utrzymuje trwałe i ciągłe więzy prawne z instytucją, czy też dochodzi do ich zerwania. Twierdzenia te wynikają z podnoszonej przez Komisję luki, jaką ma zawierać art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Z tego względu należy je odrzucić z tego samego powodu, który został wskazany w pkt 35 niniejszego wyroku. Należy również zauważyć, że z punktu widzenia kar dyscyplinarnych, które można ewentualnie nałożyć, byli pracownicy, którzy nadal utrzymują trwałe więzi z Komisją – polegające przykładowo na pobieraniu świadczenia lub emerytury – nie znajdują się w takiej samej sytuacji co byli pracownicy, którzy nie pobierają żadnego świadczenia lub emerytury. Wynika to w szczególności z przepisów samych rozpatrywanych uregulowań, a zwłaszcza z art. 9 załączniku IX do regulaminu pracowniczego oraz z art. 49 WZIP, w których wymieniono sankcje dyscyplinarne, jakie można zastosować wobec członka lub byłego członka personelu. Komisja nie może wreszcie podnosić, że wykładnia językowa art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego pozbawiałaby skuteczności (effet utile) prawo do wstrzymania wypłaty części wynagrodzenia członka personelu kontraktowego lub członka personelu tymczasowego zawieszonego w czynnościach służbowych. Jak bowiem przypomniano w pkt 28 powyżej, na gruncie tego przepisu prawo do zwrotu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, przysługuje pracownikom, na których po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego nie nałożono żadnej kary albo nałożoną karą było pisemne upomnienie, kara nagany lub odroczenie przeniesienia na wyższy stopień. Należy poza tym zauważyć, że wykładnia, którą przyjął upoważniony organ w zaskarżonej decyzji oraz której przyjęcie proponuje Komisja, skutkuje pozbawieniem w niniejszym przypadku skuteczności (effet utile) rozpatrywanego przepisu. Z powyższego wynika, że odmawiając skarżącemu zwrotu części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na podstawie decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r., upoważniony organ naruszył art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. W drugiej kolejności, w odniesieniu do kwestii, czy skarżący zasadnie domaga się od upoważnionego organu, aby część wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, została zwrócona wraz z odsetkami określonymi w art. 12 załącznika XII do regulaminu pracowniczego, z art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego wynika, że kwoty te są powiększane o odsetki wyłącznie wówczas, gdy w wyniku postępowania dyscyplinarnego nie zostanie nałożona kara dyscyplinarna. Ponieważ decyzją o nałożeniu kary z dnia 18 lutego 2015 r. na skarżącego została nałożona kara nagany, skarżący nie może domagać się powiększenia części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana, a której zwrotu słusznie się domaga, o odsetki. Ponieważ niniejszy spór ma charakter majątkowy, sądowi Unii przysługuje, na podstawie art. 91 ust. 1 zdanie drugie regulaminu pracowniczego, prawo do nieograniczonego orzekania. W konsekwencji należy uwzględnić żądanie skarżącego, aby Sąd nakazał Komisji zwrot części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na mocy decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r. Z powyższych rozważań wynika, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji oraz nakazać Komisji zwrot części wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na mocy decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r., bez odsetek określonych w art. 12 załącznika XII do regulaminu pracowniczego. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącego – obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (pierwsza izba) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 13 marca 2015 r., którą to decyzją Komisja Europejska oddaliła wniosek OU o zwrot części jego wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na mocy decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2006 r.   2) Komisja Europejska zostaje zobowiązana do zwrotu OU części jego wynagrodzenia, których wypłata została wstrzymana na mocy decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r.   3) Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.   Pelikánová Valančius Öberg Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 26 kwietnia 2017 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski.