T-573/24

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (szósta izba) z dnia 29 kwietnia 2026 r. (*) Ochrona odmian roślin – Przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin w odniesieniu do odmiany ziemniaków Melrose – Nieuiszczenie w terminie opłaty rocznej – Pozbawienie prawa do ochrony – Wniosek o przywrócenie do stanu pierwotnego – Właściwość izby odwoławczej – Pojęcie „szczególnych okoliczności” – Przesłanki doręczania decyzji i komunikatów CPVO W sprawie T‑573/24 Romagnoli Fratelli SpA, z siedzibą w Bolonii (Włochy), którą reprezentowali E. Truffo i A. Iurato, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO), który reprezentowali M. García-Moncó Fuente, M. Fortin, A. Christ i A. Pontecorvi, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD (szósta izba), w składzie: P. Škvařilová-Pelzl, prezeska, I. Nõmm (sprawozdawca) i D. Kukovec, sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, w szczególności środek organizacji postępowania z dnia 26 listopada 2025 r. oraz odpowiedzi skarżącej i CPVO, złożone w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 12 i 11 grudnia 2025 r., uwzględniając, że w terminie trzech tygodni od doręczenia stronom powiadomienia o zamknięciu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek o przeprowadzenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, o wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi z pominięciem ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na podstawie art. 263 TFUE skarżąca, spółka Romagnoli Fratelli SpA, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) z dnia 3 sierpnia 2024 r. (sprawa A001/2023) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).  Okoliczności powstania sporu i okoliczności faktyczne zaistniałe po wniesieniu skargi 2        W dniu 10 grudnia 2009 r. Meranini & C. Srl złożyła do CPVO wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. 1994, L 227, s. 1). Wniosek ten został zarejestrowany pod numerem 2009/2240. 3        Odmianą roślin, dla której wniesiono o przyznanie wspólnotowej ochrony, jest odmiana ziemniaków Melrose należąca do gatunku Solanum tuberosum L. 4        Wspólnotowa ochrona została przyznana dla przedmiotowej odmiany roślin na mocy decyzji CPVO z dnia 20 lutego 2012 r. 5        Od dnia 24 kwietnia 2018 r. i w następstwie przeniesienia wspólnotowego prawa do ochrony przedmiotowej odmiany roślin skarżąca stała się posiadaczem wspólnotowego prawa do ochrony owej odmiany. 6        W dniu 27 października 2021 r. CPVO wystawił skarżącej notę ustalającą wysokość opłaty rocznej z tytułu objęcia wspólnotowym prawem do ochrony przedmiotowej odmiany roślin i wysłał ją skarżącej na jej konto użytkownika w CPVO o nazwie „MyPVR”. 7        Ponieważ nota ustalająca wysokość opłaty rocznej nie została opłacona w wyznaczonym terminie, w dniu 10 stycznia 2022 r. do skarżącej zostało skierowane, zgodnie z art. 83 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94, formalne przypomnienie o płatności, wysłane na jej konto użytkownika MyPVR. W ramach tego przypomnienia CPVO wezwał skarżącą do uiszczenia kwoty należnej z tytułu opłaty rocznej w terminie miesiąca celem niedopuszczenia do pozbawienia jej wspólnotowego prawa do ochrony przedmiotowej odmiany roślin zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. c) wspomnianego rozporządzenia. 8        Jako że na dzień 16 lutego 2022 r. dokumenty odnoszące się do opłaty rocznej nadal nie zostały pobrane przez skarżącą z jej konta użytkownika MyPVR, CPVO wysłał jej za pośrednictwem poczty elektronicznej kolejne przypomnienie o płatności, jednak nie przedłużył terminu na jej dokonanie. 9        Ponieważ opłata roczna nie została uiszczona w wyznaczonym terminie, w dniu 21 marca 2022 r. CPVO podjął decyzję o pozbawieniu skarżącej wspólnotowego prawa do ochrony przedmiotowej odmiany roślin (zwaną dalej „decyzją z dnia 21 marca 2022 r.”). Decyzja w przedmiocie tego pozbawienia została przekazana skarżącej w dniu 22 marca 2022 r. i domniemywa się jej doręczenie z dniem 30 marca 2022 r. 10      W dniu 6 maja 2022 r. skarżąca złożyła na podstawie art. 80 rozporządzenia nr 2100/94 wniosek o przywrócenie do stanu pierwotnego w odniesieniu do terminu zapłaty wspomnianej powyżej opłaty rocznej. 11      Również w dniu 6 maja 2022 r. skarżąca uiściła ową nieopłaconą do tego dnia opłatę roczną. 12      W decyzji z dnia 7 listopada 2022 r. CPVO nie uwzględnił złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego (zwanej dalej „decyzją z dnia 7 listopada 2022 r.”). 13      W dniu 5 stycznia 2023 r. skarżąca wniosła przeciwko decyzji z dnia 7 listopada 2022 r. skargę do Sądu, która została zarejestrowana pod sygnaturą T‑2/23. 14      W dniu 6 stycznia 2023 r. skarżąca wniosła do izby odwoławczej CPVO odwołanie od decyzji z dnia 21 marca 2022 r., którą CPVO pozbawił skarżącą wspólnotowego prawa do ochrony przedmiotowej odmiany roślin. 15      Również w dniu 6 stycznia 2023 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie do stanu pierwotnego w odniesieniu do terminu na wniesienie odwołania od decyzji z dnia 21 marca 2022 r. z uwagi na wygaśnięcie dwumiesięcznego terminu na wniesienie odwołania od tej decyzji do izby odwoławczej CPVO, przewidzianego w art. 69 rozporządzenia nr 2100/94. 16      Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., Romagnoli Fratelli/CPVO (Melrose) (T‑2/23, EU:T:2024:247), Sąd oddalił skargę na decyzję z dnia 7 listopada 2022 r. W dniu 14 czerwca 2024 r. skarżąca wniosła odwołanie od tego wyroku. 17      W dniu 3 sierpnia 2024 r. izba odwoławcza wydała zaskarżoną decyzję. Po pierwsze, stwierdziła ona, że odwołanie od decyzji z dnia 21 marca 2022 r. zostało wniesione po terminie. Przypomniała ona bowiem, że wspomniana decyzja została uznana za doręczoną skarżącej w dniu 30 marca 2022 r., że termin do wniesienia odwołania wygasł w dniu 30 maja 2022 r. i że odwołanie zostało wniesione ponad siedem miesięcy po wygaśnięciu tego terminu. Po drugie, izba odwoławcza CPVO uznała, że jest właściwa do samodzielnego orzekania w przedmiocie wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego. Po trzecie, rozstrzygając co do istoty, oddaliła ona wniosek o przywrócenie do stanu pierwotnego ze względu na to, iż skarżąca nie wykazała, że napotkała szczególne okoliczności ani że dochowała wszelkiej staranności wymaganej do spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94. Po czwarte wreszcie, opierając się na tym oddaleniu, stwierdziła ona, że odwołanie od decyzji z dnia 21 marca 2022 r. należy odrzucić jako niedopuszczalne. W dniu 10 września 2024 r. zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej. 18      Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2025 r., Romagnoli Fratelli/CPVO (C‑426/24 P, niepublikowanym, EU:C:2025:619), Trybunał oddalił odwołanie od wyroku z dnia 17 kwietnia 2024 r., Melrose (T‑2/23, EU:T:2024:247).  Żądania stron 19      Skarżąca wnosi do Sądu zasadniczo o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        stwierdzenie dopuszczalności wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego wniesionego do izby odwoławczej CPVO; –        przywrócenie wspólnotowego prawa do ochrony przedmiotowej odmiany roślin; –        obciążenie CPVO kosztami postępowania. 20      CPVO wnosi do Sądu zasadniczo o: –        oddalenie skargi jako bezzasadnej; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.  W przedmiocie dopuszczalności dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem 21      CPVO wnosi zasadniczo o uznanie za niedopuszczalne części załącznika 10 oraz załączników 11–14 i 16–18 do skargi ze względu na to, że nie zostały one przedstawione przez skarżącą w toku toczącego się przed nim postępowania administracyjnego. 22      Należy stwierdzić, że załączniki 10–14 (z wyjątkiem schematu organizacyjnego skarżącej na 2022 r., znajdującego się na czwartej stronie załącznika 10) i 16–18 do skargi nie znajdują się w aktach postępowania przed CPVO. 23      W tym względzie należy przypomnieć, że z orzecznictwa wynika, iż zgodność z prawem aktu Unii Europejskiej powinna być oceniana w oparciu o informacje, którymi instytucja dysponowała w momencie jego wydania. Nikt zatem nie może powoływać się przed sądem Unii na elementy stanu faktycznego, które nie zostały przedstawione w toku postępowania administracyjnego (wyrok z dnia 17 kwietnia 2024 r., Melrose, T‑2/23, EU:T:2024:247, pkt 32; zob. także analogicznie wyrok z dnia 8 marca 2023 r., Novasol/ECHA, T‑70/22, niepublikowany, EU:T:2023:106, pkt 22). 24      W związku z tym, zważywszy, że wymienione w pkt 22 powyżej załączniki zostały przedstawione po raz pierwszy przed Sądem, nie mogą one zostać uwzględnione dla celów kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a zatem nie można ich przyjąć.  Co do istoty 25      Na wstępie należy zauważyć, że bezsporne jest, iż wniesione do izby odwoławczej CPVO odwołanie od decyzji z dnia 21 marca 2022 r. zostało złożone ponad siedem miesięcy po wygaśnięciu terminu do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie do stanu pierwotnego złożony przez skarżącą w dniu 6 stycznia 2023 r. miał zatem na celu przywrócenie jej prawa do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 21 marca 2022 r. 26      W tym względzie izba odwoławcza CPVO podniosła w pkt 28 i 29 zaskarżonej decyzji, że termin, który wygasł i który stał się przedmiotem wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego, dotyczył terminu, którego należy dochować w stosunku do izby odwoławczej, a nie w odniesieniu do pierwszej instancji CPVO. W konsekwencji uznała ona, że odwołanie od decyzji z dnia 21 marca 2022 r. i wniosek o przywrócenie do stanu pierwotnego są nierozerwalnie związane i że w związku z tym jest ona właściwa do rozpatrzenia tego wniosku. 27      Należy zgodzić się z tym stwierdzeniem izby odwoławczej CPVO co do jej właściwości do rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego, które to stwierdzenie zresztą podzielają strony. 28      W tym względzie należy przypomnieć, że rozdział VI części czwartej rozporządzenia nr 2100/94 przewiduje szereg „wymogów proceduralnych”. 29      Wśród wymogów wymienionych w pkt 28 powyżej znajduje się art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94. Przewiduje on, że „[w] przypadku gdy, mimo zachowania należytej staranności, składający wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, posiadacz lub inna strona postępowania przed urzędem nie dotrzymała wyznaczonego terminu w stosunku do urzędu, z uwagi na szczególne okoliczności, należy przywrócić termin, o ile niedotrzymanie wyznaczonego terminu bezpośrednio powoduje na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia utratę jakiegokolwiek uprawnienia lub prawa do wniesienia środków odwoławczych”. 30      Należy podkreślić, że w odróżnieniu od innych wymogów proceduralnych zawartych w rozdziale VI części czwartej rozporządzenia nr 2100/94, takich jak art. 77 wspomnianego rozporządzenia, które odróżniają postępowanie „przed [u]rzędem” od postępowania „przed [i]zbą [o]dwoławczą”, nic w art. 80 ust. 1 tego rozporządzenia nie wskazuje, że zawarte w nim pojęcie „[u]rzędu” wyklucza izbę odwoławczą. Tak więc, podobnie jak zakres stosowania art. 75 rozporządzenia nr 2100/94, który przewiduje, że „[d]ecyzje [u]urzędu zawierają uzasadnienie”, zakres stosowania art. 80 ust. 1 tego rozporządzenia można rozumieć w ten sposób, że obejmuje on izbę odwoławczą. 31      Okoliczność, że żaden przepis rozporządzenia nr 2100/94 nie przewiduje wyraźnie, iż w przypadku gdy wniosek o przywrócenie do stanu pierwotnego dotyczy terminu, którego wnioskodawca nie był w stanie dotrzymać przed izbą odwoławczą CPVO, izba ta jest właściwa do orzekania w jego przedmiocie, nie oznacza, że wspomniana izba nie posiada takiej kompetencji. 32      Po pierwsze, należy bowiem podkreślić, że art. 35 rozporządzenia nr 2100/1994, który dotyczy wewnętrznego podziału kompetencji w odniesieniu do decyzji wydawanych przez CPVO, przewiduje w ust. 1 kompetencję co do zasady prezesa CPVO w odniesieniu do wszystkich decyzji, które nie należą do właściwości izb odwoławczych, a w ust. 2 – kompetencję przyznaną komitetowi. 33      Artykuł 81 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 przewiduje, że w braku odpowiednich przepisów proceduralnych w tym rozporządzeniu lub w przepisach przyjętych na jego podstawie CPVO stosuje zasady kodeksu postępowania ogólnie przyjęte w państwach członkowskich. Tymczasem w kwestii przywrócenia do stanu pierwotnego organem właściwym do rozstrzygnięcia wniosku jest, co do zasady i zgodnie z zasadą paralelizmu kompetencji, organ, który był właściwy do stwierdzenia niedochowania terminu. 34      Łączna lektura art. 35 i 81 rozporządzenia nr 2100/1994 może zatem prowadzić do uznania, że prawodawca Unii zamierzał w sposób dorozumiany umożliwić izbie odwoławczej CPVO rozpatrzenie wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego dotyczącego terminu, którego wnioskodawca nie był w stanie dotrzymać przed tą izbą. 35      Po drugie, prawdą jest, że art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2009 z dnia 17 września 2009 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed CPVO (Dz.U. 2009, L 251, s. 3) przewiduje, że kwestie dotyczące przywrócenia do stanu pierwotnego, o którym mowa w art. 80 rozporządzenia nr 2100/94, rozstrzygają komitety. Jednakże art. 7 rozporządzenia nr 874/2009 stanowi, że badanie tych kwestii ma charakter dodatkowy w stosunku do decyzji, które komitety podejmują na podstawie kompetencji powierzonych im na podstawie art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94. Tak więc w świetle tego ostatniego przepisu art. 7 rozporządzenia nr 874/2009 można interpretować w ten sposób, że przyznaje on komitetom kompetencję do rozstrzygania kwestii przywrócenia do stanu pierwotnego wyłącznie w dziedzinach, w których otrzymały one kompetencję przyznaną na mocy art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94. Taka wykładnia jest zgodna z zasadą, zgodnie z którą rozporządzenie wykonawcze należy, na ile jest to możliwe, interpretować zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego (wyroki: z dnia 24 czerwca 1993 r., Dr Tretter, C‑90/92, EU:C:1993:264, pkt 11; z dnia 10 września 1996 r., Komisja/Niemcy, C‑61/94, EU:C:1996:313, pkt 52). Tymczasem zgodnie z taką wykładnią art. 7 rozporządzenia nr 874/2009 do kompetencji komitetów nie należy kwestia przywrócenia do stanu pierwotnego dotycząca terminu, którego wnioskodawca nie był w stanie dotrzymać przed izbą odwoławczą CPVO. 36      Należy dodać, że racja bytu art. 7 rozporządzenia nr 874/2009 polega na konieczności wskazania na poziomie CPVO osoby właściwej (czyli prezesa lub osoby podlegającej jego zwierzchnictwu) lub komitetu właściwego do rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego, gdy do niedochowania terminu doszło przed tym organem. Natomiast takie wskazanie w wymienionym rozporządzeniu nie jest w żaden sposób użyteczne w przypadku wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego dotyczącego terminu, który nie został dotrzymany przed izbą odwoławczą CPVO. Ta ostatnia jest bowiem właśnie jedynym organem właściwym do rozstrzygnięcia tej kwestii, a zatem nie musi być w tym względzie wyraźnie wskazana w rozporządzeniu nr 2100/94. 37      Po trzecie, jak wynika z motywu 26 rozporządzenia nr 2100/94, „obowiązki i kompetencje [CPVO], włączając w to jego izby odwoławcze, odnoszące się do przyznawania, pozbawiania lub badania praw do odmian roślin oraz publikacji powinny, tak dalece jak to możliwe, wzorować się na przepisach odnoszących się do podobnych systemów, włączając w to struktury i regulamin urzędu i współpracę z Komisją i państwami członkowskimi, w szczególności z radą administracyjną, uwzględniając urzędy badawcze w badaniu technicznym oraz niezbędne środki budżetowe”. 38      W tym względzie izbie odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) przyznano właściwość do rozpoznania wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego, jeżeli zaniechana czynność będąca przedmiotem wspomnianego wniosku dotyczy odwołania wniesionego do niej po terminie. Artykuł 104 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1), zatytułowany „Przywrócenie do stanu poprzedniego”, przewiduje bowiem w ust. 4, że „[i]nstancja właściwa do orzekania w sprawie zaniechanej czynności orzeka na podstawie wniosku”, zgodnie z zasadą paralelizmu kompetencji przypomnianą w pkt 33 powyżej. 39      W tym kierunku należy również, na ile jest to możliwe, interpretować kompetencje CPVO, w tym jego izb odwoławczych, wzorując się na wyżej wymienionych zasadach ustanowionych dla EUIPO w rozporządzeniu 2017/1001, co skłania również do uznania, że izba odwoławcza CPVO powinna być właściwa do rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego dotyczącego terminu, którego zgłaszający nie był w stanie przed nią dochować. 40      Z pkt 28–39 powyżej wynika, że izba odwoławcza CPVO słusznie uznała, iż jest właściwa do rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego, który opierał się na niedochowaniu przez skarżącego terminu do wniesienia do niej odwołania. 41      Skarga opiera się na czterech zarzutach, z których pierwszy dotyczy błędnej oceny istnienia przypadku siły wyższej spowodowanego pandemią COVID-19, drugi – błędnej oceny istnienia możliwego do usprawiedliwienia błędu, trzeci – błędnej lub nieprecyzyjnej interpretacji dowodów, a czwarty – naruszenia art. 65 rozporządzenia nr 874/2009. 42      Sąd uważa, że należy zbadać łącznie trzy pierwsze zarzuty, a następnie przystąpić do analizy zarzutu czwartego.  W przedmiocie zarzutów pierwszego, drugiego i trzeciego, dotyczących, odpowiednio, błędnej oceny istnienia przypadku siły wyższej spowodowanego pandemią COVID-19, błędnej oceny istnienia możliwego do usprawiedliwienia błędu oraz błędnej lub nieprecyzyjnej interpretacji dowodów 43      W zarzutach pierwszym, drugim i trzecim skarżąca zarzuca w istocie izbie odwoławczej CPVO, że ta pominęła okoliczność, iż skarżąca miała do czynienia z przypadkiem siły wyższej spowodowanym pandemią COVID-19. Uważa ona bowiem, że owa izba odwoławcza nie dokonała oceny opartej na faktach, lecz ograniczyła się do stwierdzenia, że przedstawione dowody nie były rozstrzygające. Tymczasem w pierwszej kolejności skarżąca powołuje się na liczne nieobecności członków jej personelu z przyczyn medycznych. Wskazuje ona w szczególności na nieobecność jedynej pracownicy odpowiedzialnej za kontakty i korespondencję z CPVO. W drugiej kolejności podnosi ona, że ze względu na jej sytuację jako średniego przedsiębiorstwa rolnego każda forma niedoboru personelu stanowiła dla niej przypadek siły wyższej. W tym kontekście dodaje ona, że przeszkody zarówno finansowe, jak i prawne uniemożliwiły jej zaradzenie niedoborowi personelu. 44      CPVO kwestionuje argumentację przedstawioną na poparcie tych zarzutów. 45      Zgodnie z art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94, w przypadku gdy mimo zachowania w szczególnych okolicznościach należytej staranności składający wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, posiadacz lub inna strona postępowania przed CPVO nie byli w stanie dotrzymać wyznaczonego terminu w stosunku do CPVO, należy przywrócić – na wniosek – termin, o ile niedotrzymanie wyznaczonego terminu bezpośrednio powoduje na mocy przepisów tego rozporządzenia utratę jakiegokolwiek uprawnienia lub prawa do wniesienia środków odwoławczych. 46      Z art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 wynika, że przywrócenie do stanu pierwotnego jest uzależnione od łącznego spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, strona musi działać z zachowaniem należytej staranności wymaganej w szczególnych okolicznościach, i po drugie, niedotrzymanie terminu musi mieć bezpośredni wpływ na utratę jakiegokolwiek uprawnienia lub prawa do wniesienia środków odwoławczych [zob. analogicznie wyrok z dnia 15 września 2011 r., Prinz Sobieski zu Schwarzenberg/OHIM – British-American Tobacco Polska (Romuald Prinz Sobieski zu Schwarzenberg), T‑271/09, niepublikowany, EU:T:2011:478, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo]. 47      Ponadto poszanowanie terminów należy do względów porządku publicznego, a przywrócenie do stanu pierwotnego może szkodzić pewności prawa. W konsekwencji przesłanki zastosowania przywrócenia do stanu pierwotnego należy interpretować w sposób ścisły [zob. podobnie i analogicznie postanowienie z dnia 9 grudnia 2022 r., AMO Development/EUIPO (Instrumenty medyczne), T‑311/22, niepublikowane, EU:T:2022:822, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo]. 48      W niniejszej sprawie w ramach trzech zarzutów podniesionych łącznie skarżąca kwestionuje dokonaną przez CPVO ocenę pierwszej przesłanki wymienionej w pkt 46 powyżej, zgodnie z którą to oceną skarżąca nie dowiodła, po pierwsze, że miała do czynienia ze szczególnymi okolicznościami, a po drugie, że działała z zachowaniem należytej staranności wymaganej w danych okolicznościach. 49      W pierwszej kolejności należy zbadać argument oparty na nieobecnościach członków personelu skarżącej wynikających z pandemii COVID-19. 50      Po pierwsze, izba odwoławcza słusznie uznała, że skarżąca nie przedstawiła przekonujących argumentów pozwalających uznać, że rozpatrywane nieobecności wyjaśniały, dlaczego termin do wniesienia odwołania do tej izby nie został dochowany. 51      Skarżąca nie kwestionuje bowiem, że otrzymała decyzję z dnia 21 marca 2022 r. w dniu 30 marca 2022 r. Powinna była zatem konkretnie wykazać powód, dla którego nie była ona w stanie dochować terminu do wniesienia odwołania, który biegł w okresie od dnia 30 marca do dnia 30 maja 2022 r. 52      Tymczasem skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu wykazującego, że nieobecności członków jej personelu ze względów medycznych miały miejsce w okresie od dnia 30 marca do dnia 30 maja 2022 r. 53      Po drugie, co się tyczy bardziej szczegółowego argumentu dotyczącego nieobecności jedynej pracownicy odpowiedzialnej za korespondencję z CPVO, przede wszystkim z oświadczenia zainteresowanej wynika, że okres jej nieobecności dotyczył raczej stycznia 2022 r. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu wskazującego okres, w którym pracownica ta, odpowiedzialna za korespondencję z CPVO, była nieobecna i w związku z tym nie była w stanie wykonywać powierzonych jej zadań związanych z tą korespondencją. 54      W związku z tym skarżąca nie przedstawiła dowodów pozwalających wykazać, że pracownica odpowiedzialna za korespondencję z CPVO była nieobecna w okresie między marcem a majem 2022 r. i że tym samym skarżąca miała do czynienia ze szczególnymi okolicznościami ze względu na pandemię COVID-19, uniemożliwiającymi jej dotrzymanie terminu do wniesienia do izby odwoławczej CPVO odwołania od decyzji z dnia 21 marca 2022 r. 55      Następnie, nawet przy założeniu, że pracownica ta była nieobecna w okresie od dnia 30 marca do dnia 30 maja 2022 r., skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu pozwalającego uzasadnić, że nie można było jej zastąpić. 56      Wreszcie, należy stwierdzić, że skarżąca nie wyjaśniła powodów, dla których nie przyjęto innych możliwych rozwiązań pozwalających zniwelować skutki nieobecności jej pracownicy odpowiedzialnej za korespondencję z CPVO. Tytułem przykładu, nawet gdyby nieobecność tej pracownicy została dowiedziona, co w niniejszym wypadku nie ma miejsca, skarżąca w żaden sposób nie wyjaśniła ani nie wykazała dowodami, co przeszkodziło jej w przekazaniu zadań owej pracownicy i danych identyfikacyjnych pozwalających na dostęp do konta użytkownika MyPVR innemu pracownikowi skarżącej w odnośnym okresie. 57      W tym względzie Sąd orzekł już, że braku, w ramach spółki, dyspozycyjności danej osoby – przy założeniu, iż zostanie ona wykazana – nawet jeśli osoba ta odpowiada za korespondencję z instytucją, nie można uznać za okoliczność niezwiązaną ze stroną skarżącą [zob. podobnie postanowienie z dnia 24 marca 2022, Cheers Interactive (India)/EUIPO – Furrion Property (Przedstawienie trzech poziomych czarnych pasów), T‑544/21, niepublikowane, EU:T:2022:202, pkt 36]. 58      Po trzecie, co się tyczy argumentu dotyczącego cyberataku doznanego przez spółkę partnerską, którego skarżąca miała być ofiarą poboczną, skarżąca nie podała, a tym bardziej nie wykazała, w jaki sposób cyberatak, który miał miejsce pod koniec grudnia 2021 r. i który był przedmiotem zawiadomienia wniesionego do prokuratora Republiki we Włoszech w dniu 7 stycznia 2022 r., mógł uzasadniać niedotrzymanie terminu, który upływał pięć miesięcy później, tym bardziej że bezsporne jest, iż skarżąca otrzymała decyzję z dnia 21 marca 2022 r. w dniu 30 marca 2022 r. 59      Po czwarte, należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym w istocie CPVO nie poinformował jej należycie o obowiązujących przepisach i możliwościach odwołania. Przede wszystkim w decyzji z dnia 21 marca 2022 r. CPVO wyraźnie zwrócił uwagę skarżącej na możliwość wniesienia odwołania od tej decyzji w terminie dwóch miesięcy od jej wejścia w życie. 60      Następnie, jak bardzo słusznie podkreśla CPVO, skarżąca została wyraźnie poinformowana pocztą elektroniczną z dnia 5 maja 2022 r. o możliwości i warunkach wniesienia odwołania. CPVO sprecyzował nawet warunki, jakie należy spełnić, aby wnieść zarówno skargę o stwierdzenie nieważności, jak i wniosek o przywrócenie do stanu pierwotnego. 61      Wreszcie, żaden przepis nie nakłada na CPVO obowiązku poinformowania strony o dostępnych jej procedurach ani tym bardziej doradzania tej stronie, aby podążyła jakąkolwiek ścieżką proceduralną [zob. analogicznie wyrok z dnia 4 maja 2018 r., Skyleader/EUIPO – Sky International (SKYLEADER), T‑34/17, niepublikowany, EU:T:2018:256, pkt 43]. 62      W drugiej kolejności skarżąca daremnie podnosi, że zważywszy na fakt, iż jest średnim przedsiębiorstwem, nie dysponowała środkami finansowymi pozwalającymi jej zatrudnić dodatkowych pracowników celem zastąpienia pracowników przebywających na zwolnieniu chorobowym. Równie daremnie powołuje się ona na przeszkody prawne, które miały jej uniemożliwić rekrutację pracowników. 63      Po pierwsze bowiem, nieprecyzyjna argumentacja skarżącej sprowadza się do uznania, że każda forma niedoboru personelu dla średniego przedsiębiorstwa rolnego powinna być postrzegana jako przypadek siły wyższej. 64      Takie rozumowanie nie może wystarczyć do wykazania w konkretny sposób, że przesłanki zastosowania przywrócenia do stanu pierwotnego zostały spełnione i że CPVO popełnił w tym względzie błąd w ocenie. Jak podkreślono w pkt 47 powyżej, należy przypomnieć, że przesłanki te należy interpretować w sposób ścisły. 65      Po drugie, argument, zgodnie z którym wnosząca odwołanie została prawnie pozbawiona możliwości zatrudnienia personelu ze względu na ustawodawstwo włoskie, został podniesiony po raz pierwszy przed Sądem. 66      Tymczasem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji powinna być oceniana przez sąd Unii w oparciu o informacje, którymi CPVO dysponował w chwili jej wydania (zob. podobnie wyrok z dnia 24 września 2025 r., AQ/ECHA, T‑1101/23, C‑442/23 P, niepublikowany, EU:C:2025:894, pkt 33). 67      Ponadto akt ustawodawczy, na którym skarżąca opiera swoje rozumowanie, nie został dołączony do skargi. We wspomnianej skardze wspomina się o jednym przepisie tego ustawodawstwa jedynie w sposób niejasny i bez uwzględnienia jego kontekstu, a tym samym nie zawiera ona żadnego konkretnego wyjaśnienia pozwalającego na ustalenie, czy i w jaki sposób ustawodawstwo to miałoby faktycznie zastosowanie w tym przypadku. 68      Co za tym idzie, uwzględniwszy okoliczności faktyczne przedstawione w chwili złożenia wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego, CPVO słusznie uznał, iż skarżąca nie wykazała, że miała do czynienia ze szczególnymi okolicznościami ani że dochowała wszelkiej staranności wymaganej z uwagi na te okoliczności. 69      Z powyższego wynika, że trzy pierwsze zarzuty należy oddalić jako bezzasadne.  W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia art. 65 rozporządzenia nr 874/2009 70      W zarzucie czwartym skarżąca podnosi w pierwszej kolejności, że nie otrzymała wysłanego przez CPVO w dniu 10 stycznia 2022 r. przypomnienia dotyczącego niezapłaconej opłaty rocznej. Zarzuca ona CPVO naruszenie art. 65 rozporządzenia nr 874/2009 polegające na tym, że nie przedstawił on dowodu skutecznego doręczenia i odbioru tego przypomnienia. W drugiej kolejności skarżąca zasadniczo sprzeciwia się temu, aby konto użytkownika MyPVR można było uznawać za oficjalną metodę doręczania dokumentów lub decyzji w rozumieniu rozporządzenia nr 2100/94 i rozporządzenia nr 874/2009, a w konsekwencji kwestionuje możliwość zastosowania ogólnych warunków korzystania z elektronicznych systemów komunikacji wychodzącej z CPVO i skierowanej do CPVO (zwanych dalej „ogólnymi warunkami MyPVR”), określonych w decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r. 71      CPVO kwestionuje argumentację przedstawioną na poparcie tego zarzutu. 72      Na wstępie należy podkreślić, że argumenty podniesione na poparcie zarzutu czwartego są w istocie identyczne z argumentami przedstawionymi w ramach zarzutu drugiego podniesionego w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 17 kwietnia 2024 r., Melrose (T‑2/23, EU:T:2024:247), utrzymany w mocy w postępowaniu odwoławczym wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2025 r., Romagnoli Fratelli/CPVO (C‑426/24 P, niepublikowanym, EU:C:2025:619). Należy udzielić na nie takiej samej odpowiedzi. 73      W pierwszej kolejności należy zauważyć, że konto użytkownika MyPVR stanowi ważną oficjalną metodą doręczenia noty ustalającej wysokość opłaty rocznej z dnia 27 października 2021 r. i przypomnienia z dnia 10 stycznia 2022 r. (wyrok z dnia 17 kwietnia 2024 r., Melrose, T‑2/23, EU:T:2024:247, pkt 52–65). 74      Zgodnie z art. 79 rozporządzenia nr 2100/94 CPVO doręcza bowiem z urzędu wszelkie decyzje i wezwania, a także informacje i komunikaty, których data doręczenia rozpoczyna bieg terminu albo jeżeli doręczenie jest wymagane na podstawie innych przepisów tego rozporządzenia lub przepisów przyjętych na podstawie owego rozporządzenia, albo jeśli tak zarządził prezes CPVO. Doręczenia mogą być dokonywane za pośrednictwem właściwych do spraw odmian roślin urzędów państw członkowskich. 75      Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie, jako że nota ustalająca wysokość opłaty rocznej z dnia 27 października 2021 r. i przypomnienie o płatności z dnia 10 stycznia 2022 r. wyznaczyły skarżącej podlegający dochowaniu termin, trzeba je uznać za „informacje [lub] komunikaty, od daty doręczenia [których] liczy się termin” w rozumieniu art. 79 rozporządzenia nr 2100/94. 76      Artykuł 64 ust. 4 rozporządzenia nr 874/2009 stanowi, że dokumenty lub ich kopie dotyczące czynności wymagających doręczenia zgodnie z art. 79 rozporządzenia nr 2100/94 doręcza się drogą elektroniczną, zgodnie z zasadami ustalonymi przez prezesa CPVO, lub za pośrednictwem poczty listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. 77      Z brzmienia art. 64 ust. 4 rozporządzenia nr 874/2009 wynika, że po pierwsze, komunikaty i informacje CPVO, które rozpoczynają bieg terminów w rozumieniu art. 79 rozporządzenia nr 2100/94, mogą być doręczane drogą elektroniczną, a po drugie, że zasady takiego doręczania drogą elektroniczną są ustalane przez prezesa CPVO. 78      Zgodnie z art. 64 ust. 4 rozporządzenia nr 874/2009 w dniu 20 grudnia 2016 r. prezes CPVO przyjął decyzję w sprawie komunikacji elektronicznej wychodzącej z CPVO i skierowanej do niego. 79      Artykuł 3 akapit pierwszy decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r. stanowi, że CPVO udostępni platformę komunikacji elektronicznej na swojej stronie internetowej www.cpvo.europa.eu, która pozwoli użytkownikom otrzymywać, wyświetlać, drukować i zapisywać wszelkie dokumenty i informacje dostępne drogą elektroniczną przekazane przez CPVO oraz odpowiedź na informacje i wnioski dotyczące danej sprawy, a także inne dokumenty. Owa przestrzeń komunikacji elektronicznej („konto użytkownika”) będzie przestrzenią o ograniczonym dostępie i będzie nosić nazwę „MyPVR”. 80      Artykuł 3 akapit czwarty decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r. przewiduje, że kiedy tylko zakończy się faza projektowania i testowania MyPVR, konto to da możliwość otrzymywania drogą elektroniczną wszelkich komunikatów pochodzących od CPVO. Jeżeli użytkownik wybierze tę opcję, CPVO będzie dokonywać wszelkich doręczeń w formie elektronicznej za pośrednictwem tego konta użytkownika – poza wypadkami problemów technicznych. 81      Zgodnie z art. 4 akapit pierwszy decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r., od chwili gdy użytkownik aktywuje opcję pozwalającą na komunikację z CPVO drogą elektroniczną, wszystkie oficjalne doręczenia dokonywane przez CPVO dostępne w formie elektronicznej będą mu przekazywane za pośrednictwem MyPVR. Dokumenty dotyczące czynności, w odniesieniu do których art. 79 rozporządzenia nr 2100/94 przewiduje doręczenie z urzędu, będą doręczane za pośrednictwem MyPVR. 82      Zgodnie z art. 6 decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r. „zawarte na stronie internetowej [CPVO] ogólne warunki korzystania dotyczące komunikacji elektronicznej wychodzącej z [CPVO] i skierowanej do [CPVO], prowadzonej za pośrednictwem MyPVR, dokonają dalszego uściślenia koniecznych narzędzi elektronicznych, warunków z nimi związanych i wymogów technicznych, którym podlegają informacje lub komunikaty elektroniczne wychodzące z [CPVO] i do niego skierowane, oraz obowiązków użytkownika, na które użytkownicy muszą wyrazić zgodę”. 83      Z art. 3 akapity pierwszy i czwarty oraz z art. 4 akapit pierwszy decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r. – o których mowa w pkt 79–81 powyżej – wynika, że wszystkie komunikaty i informacje, w tym te objęte art. 79 rozporządzenia nr 2100/94, mogą być przekazywane za pośrednictwem konta użytkownika MyPVR, pod warunkiem że użytkownik aktywował opcję pozwalającą CPVO na komunikowanie się z nim drogą elektroniczną. 84      Ponadto art. 6 decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r., o którym mowa w pkt 82 powyżej, przewiduje, iż warunki ogólne MyPVR dokonają dalszego uściślenia koniecznych narzędzi elektronicznych, warunków z nimi związanych i wymogów technicznych, którym podlegają informacje lub komunikaty elektroniczne wychodzące z CPVO. Co za tym idzie, możliwość stosowania tych warunków ogólnych nie może być w dalszym ciągu kwestionowana. 85      Co więcej, pkt 4 lit. b) wersji 3.0 warunków ogólnych MyPVR potwierdza, że jeżeli użytkownik wybrał komunikację drogą elektroniczną, CPVO doręcza mu w sposób ważny decyzje, komunikaty i inne dokumenty drogą elektroniczną za pośrednictwem jego konta użytkownika, z wyjątkiem sytuacji, kiedy okaże się to niemożliwe ze względów technicznych lub kiedy określone funkcje tego konta są w trakcie opracowywania. W takich przypadkach jako uzgodniona metoda doręczeń może zostać dopuszczona komunikacja elektroniczna za pośrednictwem poczty elektronicznej lub wszelkich innych ważnych środków komunikacji. 86      Co za tym idzie, zarzut szczegółowy dotyczący zasadniczo niezgodności z prawem konta użytkownika MyPVR jako jednej z oficjalnych metod doręczeń nie może zostać uwzględniony. 87      Niemniej z art. 3 akapit czwarty i z art. 4 akapit pierwszy decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r., a także z pkt 4 lit. b) wersji 3.0 warunków ogólnych MyPVR wynika, że korzystanie z MyPVR jako oficjalnej metody doręczeń podlega wymogowi, aby użytkownik aktywował opcję pozwalającą CPVO na komunikowanie się z nim drogą elektroniczną. 88      W tym względzie należy zauważyć, że skarżąca nie kwestionuje, iż zdecydowała się na komunikację drogą elektroniczną za pośrednictwem MyPVR w rozumieniu przepisów wymienionych w pkt 87 powyżej i że zaakceptowała wersję 3.0 ogólnych warunków MyPVR, potwierdzając w ten sposób swoją decyzję o wyborze komunikacji drogą elektroniczną. 89      Zgodnie z pkt 2 wersji 3.0 warunków ogólnych MyPVR użytkownicy zobowiązują się korzystać z konta użytkownika w szczególności w celu otrzymywania informacji i dokumentów przekazywanych przez CPVO. Komunikacja elektroniczna za pośrednictwem poczty elektronicznej może zostać zatwierdzona jako dopuszczony środek komunikacji jedynie w przypadku, gdy platforma okaże się nieodpowiednia do tego celu. Ponadto pkt 2 akapit drugi wersji 3.0 ogólnych warunków MyPVR stanowi, że korzystając z konta użytkownika, użytkownik zobowiązuje się wywiązywać się z obowiązków wymienionych w pkt 2 akapit pierwszy owych ogólnych warunków. 90      Tym samym nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że korzystając z konta użytkownika i wyrażając zgodę na warunki ogólne MyPVR, skarżąca zaakceptowała otrzymywanie komunikatów i informacji od CPVO za pośrednictwem swojego konta użytkownika MyPVR. 91      Wobec powyższego należy oddalić zarzut szczegółowy dotyczący niezgodności z prawem MyPVR jako oficjalnej metody doręczeń w odniesieniu do skarżącej. 92      W drugiej kolejności, co się tyczy zarzutu szczegółowego dotyczącego podnoszonego naruszenia art. 65 rozporządzenia nr 874/2009, polegającego na tym, że CPVO nie przedstawił dowodu skutecznego doręczenia i odbioru przypomnienia wysłanego w dniu 10 stycznia 2022 r., należy go oddalić z tych samych powodów co te zawarte w wyroku z dnia 17 kwietnia 2024 r., Melrose (T‑2/23, EU:T:2024:247, pkt 71–77). 93      Należy bowiem podkreślić, że przypomnienie z dnia 10 stycznia 2022 r. zostało wysłane za pośrednictwem MyPVR. Tym samym art. 65 rozporządzenia nr 874/2009, odnoszący się do doręczeń za pośrednictwem poczty, nie znajduje zastosowania w omawianym przypadku. W tym względzie należy odnieść się do art. 64a rozporządzenia nr 874/2009, dotyczącego doręczeń drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków technicznych. 94      Artykuł 64a ust. 1 rozporządzenia nr 874/2009 stanowi, że doręczenia drogą elektroniczną dokonuje się przez przesłanie cyfrowej kopii dokumentu, który ma zostać przekazany. Doręczenie uznaje się za dokonane w dniu, w którym zostało otrzymane przez adresata. Prezes CPVO ustala szczegóły doręczania drogą elektroniczną. Zgodnie z art. 64a ust. 3 tego rozporządzenia prezes CPVO ustala szczegóły doręczania za pomocą innych form technicznych komunikacji. 95      Jak już stwierdzono w pkt 88–90 powyżej, skarżąca nie kwestionuje, że zgodziła się na otrzymywanie komunikatów i informacji od CPVO za pośrednictwem MyPVR. W tym względzie należy również przypomnieć, że zgodnie z art. 4 akapit pierwszy decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r., od chwili gdy użytkownik aktywuje opcję pozwalającą na komunikację z CPVO drogą elektroniczną, wszystkie oficjalne doręczenia dokonywane przez CPVO dostępne w formie elektronicznej, w tym dokumenty dotyczące czynności wymagających doręczenia zgodnie z art. 79 rozporządzenia nr 2100/94, będą mu przekazywane za pośrednictwem MyPVR. Co za tym idzie, MyPVR powinno zostać uznane za jedyną oficjalną metodę przekazywania oficjalnych doręczeń, w tym doręczeń przewidzianych w art. 79 rozporządzenia nr 2100/94. 96      A zatem, na mocy art. 4 akapit pierwszy decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r., CPVO doręczył skarżącej za pośrednictwem MyPVR, po pierwsze, w dniu 27 października 2021 r., notę ustalającą wysokość opłaty rocznej, a następnie, w dniu 28 października 2021 r., automatyczną wiadomość poczty elektronicznej, i po drugie, w dniu 10 stycznia 2022 r., przedmiotowe przypomnienie o płatności wzywające ją do uiszczenia niepokrytej opłaty rocznej zgodnie z art. 83 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94, a następnie, w dniu 11 stycznia 2022 r., automatyczną wiadomość poczty elektronicznej. 97      Co się tyczy skutecznego doręczenia przypomnienia o płatności z dnia 10 stycznia 2022 r., art. 4 akapit czwarty decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r. precyzuje, że decyzję lub każdy inny dokument uważa się za doręczone z upływem siódmego dnia następującego po dniu, w którym wiadomość poczty elektronicznej została wysłana do użytkownika celem powiadomienia go, że cyfrowa kopia decyzji lub innego dokumentu została zapisana przez CPVO na jego koncie użytkownika. W omawianym przypadku z powyższego należy wywieść, że przypomnienie o płatności z dnia 10 stycznia 2022 r. należy uznać za doręczone w dniu 18 stycznia 2022 r., to jest siódmego dnia następującego po dniu 11 stycznia 2022 r., czyli w dniu wysłania automatycznej wiadomości poczty elektronicznej informującej skarżącą o zapisaniu spornego dokumentu na jej koncie użytkownika MyPVR. 98      Poza tym, zgodnie z art. 4 akapit piąty decyzji prezesa CPVO z dnia 20 grudnia 2016 r., jeżeli użytkownikowi nie udaje się zapoznać z decyzją lub z każdym innym dokumentem, powinien on poinformować o tym niezwłocznie CPVO. Należy stwierdzić, że w omawianym przypadku skarżąca nie poinformowała CPVO o jakimkolwiek problemie z dostępem do przedmiotowych dokumentów. 99      W konsekwencji CPVO nie można zarzucać, że nie doręczył przypomnienia z dnia 10 stycznia 2022 r. Wobec braku dowodu przeciwnego ze strony skarżącej rozpatrywane przypomnienie uznaje się za odebrane przez nią w dniu 18 stycznia 2022 r. W związku z tym również ten zarzut szczegółowy należy oddalić jako bezzasadny. 100    W świetle powyższego należy oddalić zarzut czwarty, a w konsekwencji – oddalić skargę w całości jako bezzasadną, bez konieczności orzekania w przedmiocie drugiego żądania skarżącej, zmierzającego w istocie do uwzględnienia przez Sąd wniosku o przywrócenie do stanu pierwotnego zbadanego przez izbę odwoławczą, i w przedmiocie trzeciego żądania skarżącej, mającego na celu przywrócenie przez Sąd wspólnotowego prawa do ochrony przedmiotowej odmiany roślin.  W przedmiocie kosztów 101    Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 102    Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy, zgodnie z żądaniem CPVO, obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (szósta izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Romagnoli Fratelli SpA zostaje obciążona kosztami postępowania. Škvařilová-Pelzl Nõmm Kukovec Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 kwietnia 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: angielski.