T-58/20

WYROK SĄDU (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 13 listopada 2024 r. ( *1 ) Konkurencja – Koncentracje – Niemieckie rynki usług telewizyjnych i usług telekomunikacyjnych – Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG – Zobowiązania – Ocena horyzontalnych, wertykalnych i konglomeracyjnych skutków koncentracji w zakresie konkurencji – Stosunek konkurencji między stronami koncentracji – Zmiana specyficzna dla koncentracji – Oczywisty błąd w ocenie W sprawie T‑58/20 NetCologne Gesellschaft für Telekommunikation mbH, z siedzibą w Kolonii (Niemcy), którą reprezentowali M. Geppert, P. Schmitz i J. Schulze zur Wiesche, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali G. Conte, A. Keidel i C. Vollrath, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Vodafone Group plc, z siedzibą w Newbury (Zjednoczone Królestwo), którą reprezentowali V. Vollmann, solicitor, C. Jeffs, A. Chadd i D. Seeliger, adwokaci, interwenient, SĄD (siódma izba w składzie powiększonym), w składzie: M. van der Woude, prezes, R. da Silva Passos (sprawozdawca), I. Reine, L. Truchot i M. Sampol Pucurull, sędziowie, sekretarz: S. Jund, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 22 września 2023 r., wydaje następujący Wyrok ( ) W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, NetCologne Gesellschaft für Telekommunikation mbH, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 5187 final z dnia 18 lipca 2019 r. uznającej za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG koncentrację zmierzającą do nabycia przez Vodafone Group plc niektórych aktywów Liberty Global plc (sprawa COMP/M.8864 – Vodafone/Certain Liberty Global Assets) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). […] I. Postępowanie i żądania stron […] Strona skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja i spółka Vodafone wnoszą do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. II. Co do prawa […] B.   W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie, naruszenia obowiązku uzasadnienia i obowiązku staranności wynikających z odmowy stwierdzenia ZPSK na rynku MDU […] 3. W przedmiocie części pierwszej zarzutu, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie popełnionych przez Komisję w zakresie, w jakim uznała ona, że łączące się przedsiębiorstwa nie były bezpośrednimi konkurentami […] W tym względzie należy wyjaśnić, że bezpośrednia konkurencja między przedsiębiorstwami istnieje, gdy walczą one o tych samych klientów. W niniejszym przypadku bezsporne jest, że sieci kablowe stron koncentracji nie pokrywają się i że w rzeczywistości, gdy klient MDU zamierza zawrzeć umowę z dostawcą sygnału telewizyjnego, ma on co do zasady jedynie możliwość wyboru między stroną koncentracji, w zasięgu kablowym której położony jest przyłączany budynek, a jednym z jej konkurentów, takich jak skarżąca. To, czy rynek MDU przed koncentracją miał zasięg krajowy, czy też był ograniczony do zasięgów kablowych stron koncentracji, niczego w tym względzie nie zmienia, ponieważ stwierdzenie to ma zastosowanie w obu przypadkach. Jak z tego wynika, produkty sprzedawane przez strony koncentracji nie były w praktyce konkurencyjne, a zatem Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że strony te nie były bezpośrednimi konkurentami przed koncentracją. Argumenty przedstawione przez skarżącą nie pozwalają wykazać, że jest inaczej. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że jak potwierdziła Komisja przed Sądem, istnieją poważne poszlaki wskazujące na to, iż przed koncentracją rynek MDU był ograniczony pod względem geograficznym do zasięgu kablowego każdej ze stron, lecz że ze względu na istnienie dostawców i klientów działających na szczeblu krajowym oraz okoliczność, iż ewentualne różnice w cenach w kraju nie były związane z tymi zasięgami, nie mogła ona całkowicie wykluczyć możliwości istnienia rynku MDU o zasięgu krajowym. Tak więc okoliczność, że Komisja brała pod uwagę, iż rynek może mieć zasięg krajowy, nie oznacza, że uznała ona, iż na takim hipotetycznym rynku strony koncentracji pozostawały w stosunku konkurencji bezpośredniej. Dopiero w drugiej kolejności, w ramach badania wpływu koncentracji na rynek MDU, Komisja oceniła, czy na ewentualnym rynku krajowym koncentracja doprowadziłaby, przy uwzględnieniu działalność stron, do zaniku bezpośredniej konkurencji między nimi. Okoliczność, że w zaskarżonej decyzji Komisja wzięła pod uwagę, iż rynek MDU mógł mieć zasięg krajowy jeszcze przed koncentracją, nie pozwala zatem na wyciągnięcie wniosku, że strony koncentracji musiały być rzeczywistymi konkurentami na takim rynku, jak podnosi skarżąca. Wreszcie, nie jest wykluczone, że dwa przedsiębiorstwa prowadzą działalność wraz z innymi przedsiębiorstwami na tym samym rynku geograficznym, przy czym te dwa przedsiębiorstwa nie zabiegają o tych samych klientów, w szczególności ze względu na ograniczenia geograficzne ich sieci kablowych. Jeśli chodzi o zarzucany przez skarżącą brak uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja nie zbadała skutków koncentracji na rynku MDU, określonym na poziomie krajowym, należy wskazać, że w sekcji VIII.2.4.2.3 zaskarżonej decyzji, czyli w jej motywach 721–785, Komisja zbadała szczegółowo, czy koncentracja będzie skutkowała wyeliminowaniem rzeczywistej lub potencjalnej presji konkurencyjnej pomiędzy stronami koncentracji. Poczynione tam ustalenia miały zaś zastosowanie niezależnie od tego, czy rynek MDU miał zasięg krajowy, czy też ograniczał się do zasięgów kablowych spółek Vodafone i Unitymedia. W drugiej kolejności, jeśli chodzi o zastrzeżenia szczegółowe przywołane przez skarżącą niezależnie od geograficznego określenia rynku MDU, należy wskazać, że chociaż sieci kablowe stron koncentracji nie pokrywały się, czego skarżąca nie kwestionuje, to prawdą jest, że w zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, iż ich działalność w pewnym stopniu pokrywała się, ponieważ operatorzy ci nabywali w tym przypadku pośrednie usługi transmisji sygnału telewizyjnego od drugiej strony lub od innego operatora sieci poziomu trzeciego, aby móc dotrzeć do odnośnych klientów MDU. Należy zaś zaznaczyć, że skarżąca nie podważa ujawnionych przez Komisję w toku postępowania przed Sądem samych danych liczbowych dotyczących umów zawartych przez strony koncentracji poza ich zasięgami kablowymi i liczby odnośnych klientów, choć kwestionuje ona nieznaczny charakter tych danych. W tym względzie należy stwierdzić, że dane te pokazują, iż owe umowy dotyczyły bardzo ograniczonej liczby klientów MDU w odniesieniu do przyłączonych gospodarstw domowych i udziału w rynku mniejszego niż 1 %, a zatem tak nieznacznego, że nie mógłby on stanowić konkurencji rezydualnej, która powinna być chroniona. Takie umowy, poza zasięgami kablowymi stron koncentracji, były zresztą przez nie zawierane jedynie wyjątkowo, czego skarżąca nie kwestionuje. Ponadto ze względu na znikomy udział w rynku wynikający z umów zawartych przez strony koncentracji poza ich zasięgami kablowymi było mało prawdopodobne, by koncentracja ta doprowadziła do umocnienia pozycji dominującej, wobec czego argument skarżącej, zgodnie z którym Komisja powinna była stwierdzić istnienie ZPSK ze względu na znaczne udziały w rynku stron koncentracji, które tę ZPSK jeszcze by wzmacniały, nie może zostać uwzględniony. W każdym razie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 139/2004 jedynie koncentracje, które znacząco przeszkadzają skutecznej konkurencji na rynku wewnętrznym lub znacznej jego części, w szczególności w wyniku stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej, uznaje się za niezgodne z rynkiem wewnętrznym. Jak wynika z brzmienia tych przepisów, zasadnicze kryterium dla zbadania zgodności koncentracji z rynkiem wewnętrznym opiera się na stworzeniu ZPSK na tym rynku. Użycie wyrażenia „w szczególności” wskazuje, że stworzenie lub umocnienie pozycji dominującej stanowi jeden ze scenariuszy, w jakich taka przeszkoda może zostać stwierdzona. W konsekwencji koncentracja tworząca lub umacniająca pozycję dominującą nie prowadzi automatycznie do ZPSK i, wbrew twierdzeniom skarżącej, między kryterium pozycji dominującej a kryterium ZPSK nie występuje żaden automatyzm. Następnie, co się tyczy twierdzenia skarżącej, zgodnie z którym Komisja nie uwzględniła szeregu dokumentów świadczących o tym, że spółka Unitymedia miała zamiar przyłączyć klientów MDU znajdujących się w zasięgu kablowym spółki Vodafone, należy stwierdzić, że takie twierdzenie dotyczy raczej istnienia potencjalnej konkurencji niż rzekomej istniejącej konkurencji bezpośredniej, co czyni je bezskutecznym w ramach części pierwszej rozpatrywanego zarzutu. Wreszcie, jeśli chodzi o twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym bezpośrednią konkurencję między stronami koncentracji Komisja niesłusznie zmarginalizowała ze względu na to, że nie była to konkurencja „aktywna”, należy stwierdzić, że ustalenie dokonane przez Komisję w motywie 768 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym strony nie prowadziły „aktywnej konkurencji”, miało na celu wyłącznie wyjaśnienie, że jedynie w odpowiedzi na złożone z własnej inicjatywy wnioski klientów MDU strony zawierały, przy bardzo rzadkich okazjach, umowy dotyczące dostarczania sygnału telewizyjnego w zasięgu kablowym drugiej strony. Aby odpowiedzieć na takie wnioski, strony musiały wówczas nabywać usługi pośrednie transmisji sygnału telewizyjnego od innego operatora. W ten sposób Komisja bynajmniej nie uznała, że w dziedzinie kontroli koncentracji wyeliminowanie „aktywnej” konkurencji jest konieczne, aby stwierdzić istnienie ZPSK. Jak wynika z całości powyższych rozważań, skarżąca nie wykazała, iż Komisja w sposób oczywiście błędny lub z naruszeniem ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia lub obowiązku staranności stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że strony koncentracji nie były przed jej dokonaniem konkurentami bezpośrednimi. Część pierwszą rozpatrywanego zarzutu należy zatem oddalić. 4. W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie popełnionych przez Komisję w zakresie, w jakim uznała ona, że łączące się przedsiębiorstwa nie były potencjalnymi konkurentami […] Jeśli chodzi w pierwszej kolejności o twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym można przewidywać, że tendencja, aby spółdzielnie mieszkaniowe chciały być obsługiwane tylko przez jednego dostawcę, będzie wzrastać, zważywszy na silną konsolidację zachodzącą od wielu lat w sektorze mieszkaniowym w Niemczech, należy stwierdzić, że istnienie chęci nie jest wystarczające, aby ocenić, czy między dwoma przedsiębiorstwami istnieje stosunek potencjalnej konkurencji. Ocena istnienia potencjalnej konkurencji ma bowiem na celu ustalenie, czy uwzględniając strukturę rynku oraz kontekst gospodarczy i prawny regulujący jego funkcjonowanie, istnieją rzeczywiste i konkretne możliwości, by dane przedsiębiorstwa mogły ze sobą konkurować lub by na rynek właściwy mógł wejść nowy uczestnik i konkurować z już działającymi na nim przedsiębiorstwami (zob. wyrok z dnia 4 lipca 2006 r., easyJet/Komisja, T‑177/04, EU:T:2006:187, pkt 116 i przytoczone tam orzecznictwo). Jak z tego wynika, taka ocena, oparta na warunkach wejścia na rynek potencjalnego nowego oferenta, zależy głównie od badania po stronie podaży, nie zaś po stronie popytu, wobec czego pierwszy zarzut szczegółowy nie może zostać uwzględniony. W każdym razie skarżąca sama wskazuje, że sektor mieszkalnictwa w Niemczech jest od wielu lat przedmiotem silnej konsolidacji. Jednakże konsolidacja ta, trwająca już wiele lat, nie doprowadziła do znacznego wzrostu udziału w rynku stron koncentracji poza ich odpowiednimi zasięgami wynikającego z zawarcia umów z dużymi klientami MDU pragnącymi obsługi przez jednego operatora, ponieważ z tabeli nr 16 zaskarżonej decyzji wynika, że zarówno spółka Vodafone, jak i spółka Unitymedia posiadały udział w rynku wynoszący [0–5 %] w zasięgu drugiej strony. Jeśli chodzi w drugiej kolejności o wyniki badania rynku, których Komisja jakoby nie uwzględniła, należy podkreślić, że Komisja ma prawo je uwzględnić, lecz nie mogą one być decydujące dla dokonania oceny istnienia potencjalnej konkurencji. Choć bowiem opinie konkurentów mogą stanowić ważne źródło informacji o przewidywalnym wpływie koncentracji na rynek, to nie mogą one wiązać Komisji przy dokonywaniu przez nią własnej oceny wpływu koncentracji na ten rynek [zob. podobnie wyroki: z dnia 25 marca 1999 r., Gencor/Komisja, T‑102/96, EU:T:1999:65, pkt 290, 291; z dnia 5 października 2020 r., HeidelbergCement i Schwenk Zement/Komisja, T‑380/17, EU:T:2020:471, pkt 673 (niepublikowany)], wobec czego drugi zarzut szczegółowy nie może zostać uwzględniony. W każdym razie z motywów 727, 728, 752 i 753 zaskarżonej decyzji wynika, iż Komisja uwzględniła opinie konkurencyjnych operatorów, ponieważ z motywów tych wynika, że przeprowadziła ona pogłębioną analizę istnienia potencjalnej konkurencji pomiędzy stronami koncentracji, w szczególności ze względu na sformułowane przez nich uwagi. Komisja nie odmówiła zatem bynajmniej wszelkiej mocy dowodowej wynikom badania rynku i w sposób krytyczny zweryfikowała twierdzenia stron koncentracji w ich świetle, wbrew twierdzeniom skarżącej. Jeśli chodzi w trzeciej kolejności o okoliczność, że spółka Vodafone posiadała już pewną infrastrukturę w zasięgu kablowym spółki Unitymedia, należy stwierdzić, że Komisja uwzględniła tę okoliczność w ramach swojej analizy istnienia potencjalnej konkurencji między stronami koncentracji. Z motywu 740 zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że prognozy sporządzone przez spółkę Vodafone i zweryfikowane przez Komisję rzeczywiście uwzględniały istniejącą infrastrukturę tego operatora, a także wdrożenie 5G, które nie pozwalały jednak uczynić powielenia sieci kablowej wystarczająco rentownym, wobec czego trzeci zarzut szczegółowy nie może zostać uwzględniony. Jeśli chodzi w czwartej kolejności o okoliczność, że brak wcześniejszego powielenia przez spółkę Vodafone sieci kablowej spółki Unitymedia nie stanowi jakoby dowodu na brak potencjalnej konkurencji między tymi spółkami, wbrew twierdzeniom skarżącej, element ten jest istotny dla oceny prawdopodobieństwa wejścia spółki Vodafone w zasięg kablowy spółki Unitymedia. Okoliczność, że operator ten nigdy nie dokonał takiego powielania w przeszłości, w połączeniu z okolicznością, że nie miał takiego zamiaru, potwierdza bowiem wniosek Komisji, w myśl którego rozbudowa sieci spółki Vodafone w zasięgu kablowym spółki Unitymedia byłaby nieprawdopodobna w braku koncentracji, w związku z czym czwarty zarzut szczegółowy nie może zostać uwzględniony. W każdym razie, jak wynika z pkt 115 i 116 powyżej, należy również stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji Komisja nie oparła się wyłącznie na tym elemencie (zob. motywy 731–746 zaskarżonej decyzji). Jeśli chodzi w piątej kolejności o twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym w celu wykazania braku rentowności powielania sieci kablowej Komisja oparła się na elementach mających zastosowanie do każdego rodzaju rozbudowy sieci, w tym rozbudowy we własnym zasięgu danego operatora, należy zauważyć, że w motywie 737 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, iż powielanie sieci kablowej nie jest ogólnie atrakcyjne dla spółki Vodafone, „w szczególności w porównaniu z dodaniem nowych gospodarstw we własnym zasięgu, co wiąże się z mniejszymi inwestycjami w infrastrukturę i daje możliwości uzyskania wyższych przychodów ze względu na brak działającego już w tym miejscu operatora”. Jak z tego wynika, Komisja stwierdziła, iż powielenie sieci kablowej poza własnym zasięgiem okazuje się mniej opłacalne niż rozbudowa sieci kablowej na swoim własnym terytorium, czego skarżąca w rzeczy samej nie kwestionuje. Ponadto należy stwierdzić, że we fragmencie motywu 736 zaskarżonej decyzji ujawnionego przez Komisję na podstawie postanowienia z dnia 30 marca 2023 r. Komisja wskazała, iż stwierdziła ona, że w ciągu ostatnich pięciu lat spółka Vodafone jedynie w nieznacznym stopniu rozszerzyła swoją sieć w obrębie swojego zasięgu kablowego lub w jego pobliżu. Stwierdzenie to, niepodważone przez skarżącą w jej uwagach z dnia 2 czerwca 2023 r., potwierdza wniosek Komisji, w myśl którego rozbudowa sieci spółki Vodafone w zasięgu kablowym spółki Unitymedia byłaby mało prawdopodobna w braku koncentracji. Jeśli bowiem spółka Vodafone tylko w nieznacznym stopniu rozszerzyła swoją sieć kablową w obrębie własnego zasięgu przed koncentracją, to jest rzeczywiście nieprawdopodobne, by dokonała ona powielenia w zasięgu kablowym spółki Unitymedia, ponieważ takie działanie jest mniej rentowne. Piąty zarzut szczegółowy skarżącej należy zatem oddalić. Jeśli chodzi w szóstej kolejności o kryteria inwestycyjne spółki Vodafone i o twierdzenie skarżącej, w myśl którego Komisja błędnie oparła się na nich w sposób przeważający, bez ich wystarczającej weryfikacji, należy wskazać, że w celu ustalenia, czy dane przedsiębiorstwo może zostać zakwalifikowane jako potencjalny konkurent na rynku, Komisja ma obowiązek sprawdzić, czy w razie braku rozpatrywanej koncentracji istniałyby realne i konkretne możliwości, że wejdzie ono na ów rynek i będzie konkurować z działającymi już na nim przedsiębiorstwami. Dowód taki nie może opierać się na zwykłym założeniu, lecz powinien być wsparty okolicznościami faktycznymi lub analizą struktur rynku właściwego. Tak więc przedsiębiorstwo nie może zostać uznane za potencjalnego konkurenta, jeżeli jego wejście na rynek nie stanowi opłacalnej strategii gospodarczej (zob. analogicznie wyrok z dnia 29 czerwca 2012 r., E.ON Ruhrgas i E.ON/Komisja, T‑360/09, EU:T:2012:332, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto opłacalność ekonomiczna strategii wejścia na rynek nie może być utożsamiana ze zwykłą rentownością takiej strategii. Gdyby tak było, sama teoretyczna zdolność do wejścia na rynek mogłaby zostać uznana za wystarczającą do stwierdzenia istnienia potencjalnej konkurencji. Wobec tego Komisja może uwzględnić interes handlowy lub gospodarczy, jaki ma w wejściu na rynek przedsiębiorstwo, którego status potencjalnego konkurenta jest analizowany (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 września 2005 r., EDP/Komisja, T‑87/05, EU:T:2005:333, pkt 177, 185, 187, 188, 191, 195; z dnia 4 lipca 2006 r., easyJet/Komisja, T‑177/04, EU:T:2006:187, pkt 123), a zatem może ona oprzeć się na jego kryteriach inwestycyjnych. Komisja nie może zatem uznać przedsiębiorstwa za potencjalnego konkurenta na podstawie ogólnych i abstrakcyjnych względów, nie biorąc pod uwagę interesów handlowych tego przedsiębiorstwa, jego krótko- i średnioterminowej strategii rozwoju oraz kryteriów rentowności, które ono samo sobie w tym celu ustaliło. W tym względzie należy zauważyć, że Komisja musi oprzeć się na wszystkich elementach, aby ocenić, czy potencjalna konkurencja istnieje. Komisja nie może przy tym pominąć strategii inwestycyjnych danych przedsiębiorstw. Dotyczy to w szczególności dużych grup międzynarodowych, takich jak spółka Vodafone, które muszą mieć możliwość dokonywania wyboru między projektami inwestycyjnymi dotyczącymi kilku rynków krajowych, opierając się w tym celu na najlepszych stopach zwrotu. Ponadto należy stwierdzić, że elementy dostarczone przez skarżącą nie wystarczają, aby dojść do wniosku, że Komisja była w posiadaniu poszlak świadczących o nieścisłości danych liczbowych przedstawionych przez stronę, która zgłosiła koncentrację. Należy ponadto podkreślić, że przepisy mające zastosowanie do kontroli koncentracji przewidują różne środki, których celem jest zniechęcenie do dostarczania błędnych bądź mylnych informacji oraz karanie takich zachowań. Strony zgłaszające koncentrację podlegają bowiem, na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 802/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (Dz.U. 2004, L 133, s. 1), wyraźnemu obowiązkowi przedstawienia Komisji faktów i okoliczności istotnych dla decyzji w sprawie zgodności ze wspólnym rynkiem, zaś niewypełnienie tego obowiązku zagrożone jest karami określonymi w art. 14 rozporządzenia nr 139/2004. Ponadto Komisja może także, na podstawie art. 6 ust. 3 lit. a) i art. 8 ust. 6 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004, odwołać decyzję uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeżeli została ona podjęta w oparciu o nieprawidłowe informacje, za które odpowiedzialne jest jedno z odnośnych przedsiębiorstw, lub jeśli została ona uzyskana w wyniku oszustwa (wyrok z dnia 7 maja 2009 r., NVV i in./Komisja, T‑151/05, EU:T:2009:144, pkt 185). Wreszcie należy stwierdzić z jednej strony, że w szczególności z motywu 742 i z przypisu 553 zaskarżonej decyzji wynika, iż Komisja zweryfikowała prognozy przedstawione przez strony koncentracji, w ramach których zbadały one, z uwzględnieniem swoich kryteriów inwestycyjnych, rentowność szeregu projektów budowy infrastruktury, i uznała, że prognozy te były wystarczająco solidne, a z drugiej strony, iż Komisja nie oparła się wyłącznie na kryteriach inwestycyjnych stron koncentracji, aby stwierdzić brak potencjalnej konkurencji między nimi, lecz w szczególności wzięła ona pod uwagę fakt, że w praktyce ani spółka Vodafone, ani spółka Unitymedia nigdy nie powielały sieci kablowej drugiej strony i że strony te jedynie w nieznacznym stopniu rozszerzyły swoją sieć w swoim własnym zasięgu kablowym, chociaż takie wewnętrzne rozszerzenie było bardziej rentowne. Jeśli chodzi o twierdzenie, zgodnie z którym sama Komisja stwierdziła, że spółka Deutsche Telekom była gotowa rozszerzyć swoją sieć, wobec czego zdaniem skarżącej spółka Vodafone tak samo powinna być w stanie to uczynić, należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśniła powody, dla których strategie te nie miały zastosowania do stron koncentracji. Co się tyczy w szczególności przypadku spółki Deutsche Telekom, jak wynika z motywu 774 lit. c) zaskarżonej decyzji i z odpowiedzi tej spółki, która została w owym motywie zacytowana, sytuacja tej spółki różniła się bardzo od sytuacji stron koncentracji, w szczególności ze względu na to, że spółka Deutsche Telekom posiada już bardzo rozległą sieć światłowodową i że korzysta z tej sieci w celu świadczenia usług dostępu szerokopasmowego za pomocą technologii cyfrowej linii abonenckiej (Digital Subscriber Line, DSL). Wobec tego, aby rozszerzyć na nowe obszary swoją ofertę skierowaną do klientów MDU, spółka Deutsche Telekom może oprzeć się na własnych łączach światłowodowych lub swoich istniejących rurach i potrzebuje co do zasady budowy jedynie krótkich części sieci poziomu trzeciego. Szósty zarzut szczegółowy skarżącej należy zatem oddalić. Jeśli chodzi w siódmej kolejności o współpracę między spółką Vodafone a spółką Deutsche Glasfaser, sama skarżąca wskazuje w skardze, że sieć, która zostanie rozbudowana w ramach tej współpracy, pozwoli na dostarczenie światłowodów przedsiębiorstwom, a zatem nie dotyczy rynku MDU. Przedstawiony przez skarżącą plan inwestycyjny „Gigabit” jedynie to potwierdza, ponieważ wynika z niego, że projekt ten ma na celu, po pierwsze, rozbudowę sieci światłowodowej w celu dostarczania bardzo szybkiego Internetu przedsiębiorstwom (100000 przedsiębiorstw w około 2000 obszarów działalności gospodarczej, za kwotę w granicach od 1,4 do 1,6 mld EUR) i wiejskim gospodarstwom domowym we współpracy z gminami i dzięki ich subsydiom (1 mln wiejskich gospodarstw domowych bez dostępu do Internetu, za kwotę od 0,2 do 0,4 mld EUR), a po drugie, modernizację infrastruktury kablowej spółki Vodafone zgodnie ze standardem DOCSIS 3.1 w celu dostarczania szybszego Internetu „ogółowi 12,6 mln gospodarstw domowych, których to dotyczy” (za kwotę 0,2 mld EUR). Należy zatem stwierdzić, że projekt ten dotyczy rynku świadczenia usług stacjonarnego dostępu do Internetu i że w związku z tym nie ma on znaczenia w ramach badania istnienia potencjalnej konkurencji pomiędzy stronami koncentracji na rynku MDU. W każdym razie należy również stwierdzić, że celem tego projektu jest przede wszystkim przyłączenie (do ultraszerokopasmowego Internetu) przedsiębiorstw i wiejskich gospodarstw domowych na obszarach bez dostępu do Internetu, a zatem nie klientów MDU, oraz dodatkowo modernizacja istniejącej sieci kablowej spółki Vodafone w celu poprawy połączenia z Internetem aktualnych klientów tego operatora. Należy dodać, że z przedstawionego przez skarżącą planu inwestycyjnego „Gigabit” wynika, iż projekt ten spełnia kryteria inwestycyjne spółki Vodafone, o których mowa w zaskarżonej decyzji, co potwierdza, że po pierwsze, operator ten zapewnia przestrzeganie tych kryteriów, gdy zamierza on rozpocząć realizację projektu infrastrukturalnego, a po drugie, że Komisja mogła skutecznie oprzeć się na tych kryteriach, badając, jakie jest prawdopodobieństwo, iż spółka Vodafone dokona powielenia sieci kablowej w zasięgu spółki Unitymedia w celu przyłączenia klientów MDU. Wreszcie okoliczność, że spółka Vodafone w dniu 6 grudnia 2019 r. ogłosiła, iż rozszerzy ona współpracę ze spółką Deutsche Glasfaser w celu rozbudowy światłowodu przeznaczonego dla osób fizycznych, w szczególności w zasięgu kablowym spółki Unitymedia, nie ma znaczenia w ramach badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ okoliczność ta miała miejsce po wydaniu owej decyzji. W ramach skargi o stwierdzenie nieważności zgodność z prawem zaskarżonego aktu prawnego powinna bowiem być oceniana w kontekście okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dniu, w którym ten akt został wydany (zob. wyroki: z dnia 10 września 2019 r., HTTS/Rada, C‑123/18 P, EU:C:2019:694, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 17 września 2007 r., Microsoft/Komisja, T‑201/04, EU:T:2007:289, pkt 260), oraz informacji, którymi instytucja wydająca akt mogła dysponować w momencie jego wydania [wyroki: z dnia 9 września 2009 r., Brink’s Security Luxembourg/Komisja, T‑437/05, EU:T:2009:318, pkt 96; z dnia 12 kwietnia 2013 r., Du Pont de Nemours (Francja) i in./Komisja, T‑31/07, niepublikowany, EU:T:2013:167, pkt 157]. Strona skarżąca nie może zatem powoływać się przed sądem Unii na okoliczności faktyczne zaistniałe po wydaniu aktu, którego zgodność z prawem jest kwestionowana, lub o których autor aktu nie mógł wiedzieć w chwili jego wydania. W każdym razie skarżąca nie wykazała, że współpraca ta miała na celu przyłączenie klientów MDU. Siódmy zarzut szczegółowy skarżącej należy zatem oddalić. Jeśli chodzi w ósmej kolejności o twierdzenie, w myśl którego możliwe jest obsłużenie klientów MDU bez konieczności rozbudowy sieci kablowej poziomu trzeciego, należy wskazać, że Komisja nie ograniczyła się do zbadania prawdopodobieństwa potencjalnej konkurencji w wyniku powielenia sieci kablowej drugiej strony koncentracji, jak wynika z motywu 745 zaskarżonej decyzji w odniesieniu do spółki Vodafone i z motywu 763 tej decyzji w odniesieniu do spółki Unitymedia. W tym kontekście Komisja uznała, że jest również mało prawdopodobne, aby strona wkraczała w zasięg kablowy drugiej strony za pomocą środków nieopartych na infrastrukturze, takich jak w szczególności łącza dzierżawione, infrastruktura satelitarna lub sieci poziomu czwartego. W tym względzie należy również wskazać, że w motywie 820 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, iż operatorzy poziomu czwartego byli całkowicie zależni od woli oferowania przez strony usług pośredniej transmisji sygnału telewizyjnego na konkurencyjnych warunkach, czego skarżąca nie kwestionuje. Następnie w motywie 1479 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że sami operatorzy poziomu czwartego wyjaśnili, iż prowadzą oni działalność w segmencie niszowym rynku, podczas gdy stowarzyszenia mieszkaniowe stwierdziły, że operatorzy ci często nie spełniają wymogów w zakresie poziomu usług i nie są w stanie zapewnić obsługi aktualizacji sieci poziomu trzeciego, czego również skarżąca nie kwestionuje. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej okoliczność, iż strony koncentracji skorzystały z tej możliwości technicznej tylko w nieznacznym stopniu, jedynie potwierdza, że nie jest ona interesująca z punktu widzenia konkurencji, i stanowi poparcie stwierdzenia Komisji, w myśl którego jest mało prawdopodobne, aby strony koncentracji rozszerzyły swoją działalność w zasięgu kablowym drugiej strony w oparciu o środki niebazujące na infrastrukturze. Ósmy zarzut szczegółowy skarżącej należy zatem oddalić. Jeśli chodzi w dziewiątej kolejności o poczynione przez skarżącą odniesienia, po pierwsze, do wcześniejszej praktyki decyzyjnej Komisji, a po drugie, do decyzji federalnego urzędu antymonopolowego i do wyroku Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższego sądu krajowego w Düsseldorfie), należy zauważyć, że Komisja nie jest nimi związana. Należy bowiem wskazać, po pierwsze, że kiedy Komisja podejmuje decyzję w sprawie zgodności koncentracji z rynkiem wewnętrznym w oparciu o zgłoszenie oraz o akta sprawy dotyczące tej koncentracji, strona skarżąca nie jest uprawniona do kwestionowania ustaleń Komisji na tej postawie, że różnią się one od ustaleń poczynionych wcześniej w innej sprawie w oparciu o inne zgłoszenie i inne akta, nawet jeśli rynki właściwe w obydwu sprawach są podobne, a nawet identyczne (wyroki: z dnia 14 grudnia 2005 r., General Electric/Komisja, T‑210/01 P, EU:T:2005:456, pkt 118; z dnia 13 maja 2015 r., Niki Luftfahrt/Komisja, T‑162/10, EU:T:2015:283, pkt 142). Po drugie, należy również wskazać, że ze względu na ścisły podział kompetencji, na którym opiera się rozporządzenie nr 139/2004, decyzje organów krajowych nie mogą wiązać Komisji w ramach postępowań w sprawie kontroli koncentracji (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 grudnia 2007 r., Cementbouw Handel & Industrie/Komisja, C‑202/06 P, EU:C:2007:814, pkt 56; z dnia 7 maja 2009 r., NVV i in./Komisja, T‑151/05, EU:T:2009:144, pkt 139). Dziewiąty zarzut szczegółowy skarżącej należy zatem oddalić. Z powyższego wynika, że skarżąca nie zdołała wykazać, iż Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając w zaskarżonej decyzji, że strony koncentracji nie były potencjalnymi konkurentami na rynku MDU i że w związku z tym nie wywierały jedna na drugą presji konkurencyjnej. 5. W przedmiocie części trzeciej zarzutu, opartej na oczywistych błędach w ocenie wpływu koncentracji na presję konkurencyjną wywieraną przez konkurentów […] b) W przedmiocie rzekomo niewystarczającej i niedokładnej analizy przewidywalnej presji konkurencyjnej wywieranej przez podmioty trzecie po koncentracji […] W tym względzie prawdą jest, że sytuacja, w której presja konkurencyjna wywierana przez konkurentów uległaby znacznemu zmniejszeniu w wyniku koncentracji, może powodować ZPSK. Ponadto należy wskazać, że aby ocenić zgodność koncentracji z rynkiem wewnętrznym, Komisja bierze pod uwagę całokształt okoliczności, takich jak struktura właściwych rynków, rzeczywista lub potencjalna konkurencja ze strony innych przedsiębiorstw, pozycja rynkowa przedsiębiorstw uczestniczących w koncentracji oraz ich siła ekonomiczna i finansowa, możliwości wyboru dostawców i użytkowników, bariery wejścia na rynek oraz trendy podaży i popytu (wyrok z dnia 15 lutego 2005 r., Komisja/Tetra Laval, C‑12/03 P, EU:C:2005:87, pkt 125). Stwierdzenie wzrostu siły finansowej podmiotu powstałego w wyniku koncentracji nie pozwala zatem samo w sobie na wyciągnięcie wniosku odnośnie do ZPSK. Ponadto prawdą jest, że z art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 wynika, iż przy ocenie zgodności lub braku zgodności koncentracji z rynkiem wewnętrznym Komisja bierze pod uwagę konieczność zachowania i rozwoju skutecznej konkurencji na rynku wewnętrznym, w szczególności z punktu widzenia struktury wszystkich rynków właściwych oraz rzeczywistej lub potencjalnej konkurencji ze strony przedsiębiorstw znajdujących się na terytorium Unii lub poza nią. Chodzi o wymóg stanowiący istotny element składowy oceny przeprowadzanej przez Komisję (wyrok z dnia 6 listopada 2012 r., Éditions Odile Jacob/Komisja, C‑551/10 P, EU:C:2012:681, pkt 68). Wymóg ten nie może jednak zmieniać normy określonej w ust. 2 tego przepisu, zgodnie z którą koncentracje, które nie przeszkadzałyby znacząco skutecznej konkurencji na rynku wewnętrznym lub znacznej jego części, w szczególności w wyniku stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej, uznaje się za zgodne z rynkiem wewnętrznym (wyrok z dnia 6 listopada 2012 r., Éditions Odile Jacob/Komisja, C‑551/10 P, EU:C:2012:681, pkt 68). Należy również podkreślić, że Komisja może uznać koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym wyłącznie w przypadku, kiedy stwierdzi ZPSK, która jest bezpośrednim i natychmiastowym skutkiem koncentracji. Taka przeszkoda, będąca wynikiem przyszłych decyzji podmiotu powstałego w wyniku koncentracji, może zostać uznana za bezpośredni i natychmiastowy skutek koncentracji, jeżeli zmiany właściwości i struktury rynku spowodowane przez tę koncentrację sprawiają, że owo przyszłe zachowanie staje się możliwe i rozsądne z ekonomicznego punktu widzenia (wyrok z dnia 11 grudnia 2013 r., Cisco Systems i Messagenet/Komisja, T‑79/12, EU:T:2013:635, pkt 118). Wreszcie należy także pamiętać, że ocena stosunku sił pomiędzy różnymi przedsiębiorstwami konkurującymi ze sobą na rynku jest co do zasady częścią złożonej oceny ekonomicznej, przy której Komisja dysponuje pewnym zakresem swobodnego uznania (zob. wyrok z dnia 14 grudnia 2005 r., General Electric/Komisja, T‑210/01, EU:T:2005:456, pkt 253 i przytoczone tam orzecznictwo). Jeśli chodzi w pierwszej kolejności o zarzut szczegółowy skarżącej dotyczący rzekomo niewystarczającej kontroli przez Komisję potencjalnie negatywnych konsekwencji dla rozwoju konkurentów na rynku MDU wynikających z rzekomego wzrostu siły finansowej podmiotu powstałego w wyniku koncentracji, dokonane przez Komisję oceny dotyczące prawdopodobnych skutków koncentracji dla presji konkurencyjnej wywieranej przez konkurentów nie opierają się na powierzchownych weryfikacjach i zwykłych domniemaniach, jak utrzymuje skarżąca. Jak wynika bowiem z pkt 179–182 powyżej, wyjaśnienia przedstawione przez Komisję w motywach 821–831 zaskarżonej decyzji, zawierające szczegółową analizę prawdopodobnych skutków koncentracji dla presji konkurencyjnej wywieranej przez konkurentów na rynku MDU po dokonaniu koncentracji, odzwierciedlają prospektywny charakter jej ocen, wymagany przez nią standard dowodowy oraz dowody, którymi dysponowała, co ma miejsce w ramach analizy, w odniesieniu do której Komisja dysponowała zakresem uznania, wobec czego pierwszy zarzut szczegółowy, oparty na niewystarczającym badaniu, nie może zostać uwzględniony. W każdym razie należy przypomnieć, że nawet gdyby w wyniku tej analizy Komisja stwierdziła wzrost siły finansowej podmiotu powstałego w wyniku koncentracji, specyficzny dla koncentracji, takie stwierdzenie nie wystarczyłoby samo w sobie, aby stwierdzić ZPSK, jak wynika to z orzecznictwa przytoczonego w pkt 191 powyżej. W konsekwencji pierwszy zarzut szczegółowy skarżącej należy oddalić. […] Część trzecią zarzutu pierwszego, a także zarzut pierwszy w całości należy zatem oddalić. […] E.   W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na oczywistych błędach w ocenie i na naruszeniu art. 2 i 8 rozporządzenia nr 139/2004, obowiązku uzasadnienia i obowiązku staranności przy ocenie zobowiązania WCBA […] 3. W przedmiocie części drugiej zarzutu, opartej na oczywistych błędach w ocenie oraz na niewystarczającym uzasadnieniu i instrukcji w odniesieniu do stwarzania przez zobowiązanie WCBA nowych problemów w zakresie konkurencji […] a) W przedmiocie niewystarczającego zbadania i uzasadnienia skutków koncentracji w połączeniu ze zobowiązaniem WCBA dla konkurentów działających na rynku stacjonarnego dostępu do Internetu […] W tym względzie w pierwszej kolejności należy stwierdzić – w odniesieniu do rzekomego braku weryfikacji, czy zobowiązanie WCBA całkowicie wyeliminuje stwierdzone problemy w zakresie konkurencji – że prawdą jest, iż w motywie 1895 zaskarżonej decyzji, w jej części poświęconej badaniu wstępnych zobowiązań przedstawionych przez spółkę Vodafone, Komisja wyjaśniła, że zgodnie z zasadami rozporządzenia nr 139/2004 dotyczącymi akceptowalności zobowiązań oceniła ona, czy początkowe zobowiązania były odpowiednie i wystarczające do wyeliminowania problemów w zakresie konkurencji i czy było prawdopodobne, że zostaną one skutecznie zrealizowane w krótkim terminie. Tak więc Komisja nie wskazała wyraźnie, że zobowiązania powinny całkowicie rozwiązać stwierdzone problemy w zakresie konkurencji. Jednakże Komisja przypomniała wcześniej, w motywie 1894 zaskarżonej decyzji, że aby zaproponowane zobowiązania były akceptowalne, muszą one być w stanie uczynić koncentrację zgodną z rynkiem wewnętrznym poprzez uniemożliwienie pojawienia się ZPSK na wszystkich rynkach właściwych, na których wskazano problemy w zakresie konkurencji, i dodała, że w niniejszym przypadku zobowiązania powinny wyeliminować wskazane problemy w zakresie konkurencji, w szczególności na rynkach stacjonarnego dostępu do Internetu i ofert pakietowych 2P. Jak z tego wynika, w ramach badania zobowiązania WCBA Komisja zweryfikowała, czy zobowiązanie to całkowicie wyeliminuje stwierdzone problemy w zakresie konkurencji, nawet jeśli nie przeprowadziła tej weryfikacji w odrębnej sekcji, w sposób formalnie odrębny od badania kwestii, czy zobowiązanie to było właściwe i wystarczające do wyeliminowania wspomnianych problemów i czy mogło ono zostać skutecznie zrealizowane w krótkim terminie. Ponadto należy stwierdzić, że w motywie 1953 zaskarżonej decyzji, w którym Komisja przedstawia swój ostateczny wniosek dotyczący zobowiązania WCBA, wskazuje ona, że zakres i skuteczność tego rozwiązania są wystarczające „w celu wyeliminowania problemów w zakresie konkurencji” na rynkach stacjonarnego dostępu do Internetu i ofert pakietowych 2P, co potwierdza, że Komisja rzeczywiście przeprowadziła taką weryfikację. Następnie, jeśli chodzi o zarzucany Komisji brak uzasadnienia ze względu na to, że instytucja ta nie upewniła się, czy samo zobowiązanie WCBA nie spowoduje ZPSK, należy wskazać, iż z motywów 1995–2005 zaskarżonej decyzji wynika, że w odpowiedzi na obawy wyrażone przez uczestników rynku w ramach konsultacji dotyczących w szczególności pierwotnej wersji zobowiązania WCBA Komisja zweryfikowała, czy zobowiązanie to nie będzie miało negatywnych skutków, również dla inwestycji w światłowody lub na rynku detalicznym pakietów wielousługowych, i szczegółowo przedstawiła powody, dla których uznała, że tak nie będzie. W konsekwencji Komisji nie można zarzucać, że niewystarczająco zbadała i uzasadniła swój wniosek, w myśl którego koncentracja w połączeniu ze zobowiązaniem WCBA nie wywoła negatywnych skutków dla konkurentów działających na rynku stacjonarnego dostępu do Internetu. W każdym razie skarżąca w żaden sposób nie wyjaśnia, dlaczego wyjaśnienia przedstawione przez Komisję w motywach 1995–2005 zaskarżonej decyzji nie miałyby być wystarczająco uzasadnione, aby umożliwić zainteresowanym poznanie uzasadnienia przyjętego środka, a Sądowi przeprowadzenie jego kontroli. W drugiej kolejności, w odniesieniu do twierdzenia skarżącej, w myśl którego użycie wyrażenia „prima facie” w tytule poprzedzającym analizę dotyczącą braku problemów w zakresie konkurencji wynikających z realizacji zobowiązania WCBA świadczy o skrótowym charakterze wspomnianej analizy przeprowadzonej przez Komisję w zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że ta część zaskarżonej decyzji, mimo że jej tytuł odnosi się do analizy „na pierwszy rzut oka”, zawiera pełną analizę wszystkich zastrzeżeń sformułowanych przez uczestników rynku podczas konsultacji dotyczących zobowiązań pierwotnie przedstawionych przez spółkę Vodafone (zob. w szczególności motywy 1995–2005). W konsekwencji przeprowadzone przez Komisję badanie dotyczące potencjalnie negatywnych skutków zobowiązania WCBA dla konkurentów nie może zostać uznane za skrótowe, co wystarcza do oddalenia tego argumentu skarżącej. W każdym razie, jak podnosi Komisja w ramach niniejszego postępowania, użycie wyrażenia „prima facie” w tytule tego badania wynika z zastosowania pkt 104 zawiadomienia w sprawie środków zaradczych, zgodnie z którym „dokonując oceny tego, czy proponowany nabywca stwarza ryzyko spowodowania problemów w zakresie konkurencji, Komisja wyciągnie wstępne wnioski na podstawie informacji, jakimi będzie dysponowała w procesie zatwierdzania nabywcy”. Choć prawdą jest, że punkt ten dotyczy zatwierdzenia nabywcy oraz umowy sprzedaży w ramach zobowiązania do zbycia, to należy stwierdzić, po pierwsze, że z pkt 129 tego zawiadomienia wynika, iż wiele zasad dotyczących wykonania zobowiązań do zbycia może mieć również zastosowanie do innych rodzajów zobowiązań, a po drugie, że badanie zagrożeń dla konkurencji, które mogłyby wynikać z zatwierdzenia przedsiębiorstwa będącego beneficjentem zobowiązania przewidującego dostęp do sieci, odbywa się zgodnie z logiką podobną do tej, która pozwala na ustalenie, czy nabywca zaproponowany w ramach zobowiązania do zbycia zagraża powstaniem problemów w zakresie konkurencji, wobec czego Komisja może przeprowadzić podobną analizę tych zagrożeń lub tego zagrożenia w tych dwóch sytuacjach. Z powyższego wynika, że skarżąca nie wykazała, iż przeprowadzone przez Komisję w zaskarżonej decyzji badanie wywieranych przez koncentrację w połączeniu ze zobowiązaniem WCBA skutków dla konkurentów działających na rynku stacjonarnego dostępu do Internetu było niewystarczające lub niewystarczająco uzasadnione, w związku z czym ów zarzut szczegółowy należy oddalić. b) W przedmiocie oczywiście błędnej oceny „na pierwszy rzut oka” skutków zobowiązania WCBA dla konkurencji […] Co się tyczy zasadności pozostałych argumentów podniesionych przez skarżącą, należy zaznaczyć, że w trakcie badania koncentracji w fazie II Komisja musi wykazać z wystarczającym prawdopodobieństwem, że koncentracja ta, w formie, w jakiej została zmieniona zobowiązaniami zaproponowanymi przez strony koncentracji, nie przeszkadza znacząco skutecznej konkurencji na rynku wewnętrznym lub na jego znacznej części (zob. wyrok z dnia 23 maja 2019 r., KPN/Komisja, T‑370/17, EU:T:2019:354, pkt 110 i przytoczone tam orzecznictwo). Podobnie jak ocena skutków koncentracji, kwestia, czy zobowiązanie powoduje problemy w zakresie konkurencji, wynika z oceny prawdopodobieństwa, a nie z obowiązku wykazania przez Komisję bez racjonalnych wątpliwości, że dane zobowiązanie nie powoduje problemów w zakresie konkurencji (zob. analogicznie wyrok z dnia 11 grudnia 2013 r., Cisco Systems i Messagenet/Komisja, T‑79/12, EU:T:2013:635, pkt 47). Ponadto strony dokonujące zgłoszenia nie muszą jedynie proponować zobowiązań zmierzających wyłącznie do przywrócenia warunków konkurencji sprzed koncentracji w celu umożliwienia Komisji uznania tej koncentracji za zgodną z rynkiem wewnętrznym (zob. podobnie wyrok z dnia 23 lutego 2006 r., Cementbouw Handel & Industrie/Komisja, T‑162/02, EU:T:2006:64, pkt 308). W niniejszym przypadku, co się tyczy w pierwszej kolejności twierdzenia skarżącej, w myśl którego zobowiązanie WCBA zagraża rynkowi i wzmacnia jego oligopolistyczną strukturę, przyznając spółce Telefónica dostęp hurtowy na uprzywilejowanych warunkach, należy zaznaczyć, że w zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśniła, iż owo rozwiązanie wzmocni tego operatora, lecz nie spowoduje to problemów w zakresie konkurencji, zważywszy, że Telefónica nie była silnym konkurentem na rynkach stacjonarnego dostępu do Internetu i ofert pakietowych 2P, jako że posiadała ograniczony udział w rynku wynoszący 5–6 %, a jej stopa wzrostu na rynku była ujemna. Komisja dodała, że chociaż zobowiązanie WCBA oferuje warunki bardziej atrakcyjne niż warunki oferowane przez spółkę Deutsche Telekom, to nie prowadzi to do zwiększenia konkurencyjności spółki Telefónica w sposób, który sam w sobie stwarza problem z zakresu konkurencji (zob. motywy 1993, 1994 zaskarżonej decyzji). W celu wykazania, że jest inaczej, skarżąca poprzestaje zaś na podniesieniu niejasnych i ogólnych argumentów, niepozwalających na podważenie tych przedstawionych przez Komisję dowodów. Tak więc choć skarżąca podnosi, że Telefónica była dużym operatorem ogólnoeuropejskim zintegrowanym pionowo, to nie kwestionuje ona ograniczonego udziału w rynku i ujemnej stopy wzrostu tego operatora na rynkach właściwych – czyli na rynkach stacjonarnego dostępu do Internetu i ofert pakietowych 2P – które zostały stwierdzone przez Komisję w zaskarżonej decyzji, to znaczy elementów, które pozwoliły Komisji dojść do wniosku, że Telefónica nie była silnym konkurentem na tych rynkach i że wzmocnienie tego operatora, spowodowane zobowiązaniem WCBA, nie spowoduje samo w sobie problemów w zakresie konkurencji. Ponadto należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, iż pod wpływem zobowiązania WCBA pozycja spółki Telefónica na rynkach właściwych ulegnie zmianie w taki sposób, by ten środek zaradczy w relatywnie bliskiej przyszłości mógł sam w sobie spowodować problemy w zakresie konkurencji ze szkodą dla małych i średnich konkurentów. W konsekwencji skarżąca nie wykazała, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez uznanie, iż zobowiązanie WCBA samo w sobie nie spowoduje powstania problemów w zakresie konkurencji. […]   Z powyższych względów SĄD (siódma izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) NetCologne Gesellschaft für Telekommunikation mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.   van der Woude da Silva Passos Reine Truchot Sampol Pucurull Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 listopada 2024 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki. ( ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.