T-592/23

WYROK SĄDU (druga izba) z dnia 26 marca 2025 r.(*) Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający toalety publiczne – Podstawa unieważnienia – Zakres wniosku o unieważnienie – Ujawnienie wcześniejszego wzoru – Dowód ujawnienia – Nowość – Artykuły 5 i 7 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 W sprawie T‑592/23 Hamster Polska sp. z o.o., z siedzibą w Rybniku (Polska), którą reprezentowała A. Szczurek, radca prawny, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali J. Ivanauskas i M. Chylińska, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, była Budotechnika sp. z o.o., z siedzibą w Pilchowicach (Polska), którą reprezentowały A. Pilecka i M. Witkowska, adwokaci, SĄD (druga izba), w składzie: A. Marcoulli, prezes, J. Schwarcz i V. Tomljenović (sprawozdawczyni), sędziowie, sekretarz: M. Zwozdziak-Carbonne, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 września 2024 r., wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Hamster Polska sp. z o.o., wnosi o stwierdzenie nieważności i o zmianę decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 sierpnia 2023 r. (sprawa R 3/2023‑3) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).  Okoliczności powstania sporu 2        W dniu 20 października 2021 r. skarżąca złożyła w EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego, zarejestrowanego w dniu 21 stycznia 2010 r. pod numerem 1653676‑002 w następstwie zgłoszenia interwenientki, Budotechniki sp. z o.o., dokonanego w dniu 31 grudnia 2009 r., który to wzór przedstawiono w następujących ujęciach: Widok 2.1 Widok 2.2 3        Produkty, w których sporny wzór ma być zastosowany, należą do klasy 25.03 w rozumieniu porozumienia z Locarno z dnia 8 października 1968 r. ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych, ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „toalety chemiczne, toalety publiczne”. 4        Podstawy powołane na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru to podstawy, o których mowa w art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1) w związku z art. 5 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. 5        Na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru skarżąca powołała się w szczególności na istnienie przedstawionego poniżej wcześniejszego wzoru: 6        W dniu 13 grudnia 2022 r. Wydział Unieważnień oddalił wniosek o unieważnienie prawa do wzoru. 7        W dniu 2 stycznia 2023 r. skarżąca wniosła do Izby Odwoławczej EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. 8        W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie. Stwierdziła ona w istocie, że skarżąca wykazała ujawnienie wcześniejszego wzoru przed dniem dokonania zgłoszenia do rejestracji spornego wzoru, zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. Jednakże Izba Odwoławcza stwierdziła, że sporny wzór jest nowy, ponieważ rozpatrywane wzory nie są identyczne w rozumieniu art. 5 wspomnianego rozporządzenia.  Żądania stron 9        Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności i zmianę zaskarżonej decyzji; –        obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; –        obciążenie interwenientki kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed EUIPO. 10      EUIPO wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania w razie wezwania na rozprawę. 11      Interwenientka wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.  Co do prawa  W przedmiocie dopuszczalności dowodów i argumentów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem 12      Skarżąca wnosi do Sądu o uznanie dopuszczalności wniosku dowodowego i dwóch dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nim. Po pierwsze, wnosi ona o przyjęcie jako nowego wniosku dowodowego zeznania byłego pracownika interwenientki. Po drugie, skarżąca przedstawiła dwa akty notarialne z dnia 20 września 2023 r., z których pierwszy poświadcza otwarcie wiadomości elektronicznej i powiększenie załączonych do niej fotografii (zwany dalej „załącznikiem A.4”), a drugi – otwarcie i odczyt filmu wideo znajdującego się na stronie internetowej oraz zrzuty ekranu z tego filmu wideo (zwany dalej „załącznikiem A.5”). 13      EUIPO i interwenientka kwestionują dopuszczalność tych dowodów. 14      Należy przypomnieć, że skarga do Sądu ma na celu dokonanie kontroli zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych EUIPO w rozumieniu art. 61 rozporządzenia nr 6/2002, a zatem zadaniem Sądu nie jest ponowne rozpoznanie stanu faktycznego w świetle dokumentów przedstawionych przed nim po raz pierwszy [wyroki: z dnia 13 listopada 2012 r., Antrax It/OHIM – THC (Grzejniki), T‑83/11 i T‑84/11, EU:T:2012:592, pkt 28; z dnia 27 lutego 2018 r., Gramberg/EUIPO – Mahdavi Sabet (Futerał do telefonu komórkowego), T‑166/15, EU:T:2018:100, pkt 17]. 15      Tymczasem należy zauważyć, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza nie dysponowała dowodami wymienionymi w pkt 12 powyżej. 16      Przede wszystkim, co się tyczy wniosku o dopuszczenie zeznań pracownika interwenientki, należy stwierdzić, że nawet gdyby oświadczenie to odnosiło się, jak podnosi skarżąca, do okoliczności wskazanych w postępowaniu przed EUIPO, z akt sprawy nie wynika, że przed Izbą Odwoławczą przedstawiono zeznanie tego pracownika. 17      Następnie, co się tyczy załącznika A.4, na który składają się w szczególności wiadomość elektroniczna z dnia 15 października 2008 r. oraz trzy załączone do niej fotografie, należy wprawdzie stwierdzić, że wspomniana wiadomość elektroniczna została przedstawiona w ramach postępowania przed EUIPO. Jednakże należy zauważyć, że przedstawiony przed Izbą Odwoławczą format trzech fotografii załączonych do wspomnianej wiadomości elektronicznej nie pozwalał na rozpoznanie obrazów. Jak podkreśliła Izba Odwoławcza w pkt 29 zaskarżonej decyzji, nie mogła ona wziąć tych fotografii pod uwagę. Wersja powiększona, jedyna nadająca się do rozpatrzenia, fotografii załączonych do wiadomości elektronicznej z dnia 15 października 2008 r. została przedstawiona po raz pierwszy przed Sądem. Chodzi zatem o nowy dowód, którego Izba Odwoławcza nie rozpatrzyła w ramach postępowania odwoławczego. Ponadto, jak potwierdziła skarżąca na rozprawie, żaden dowód nie pozwala uznać z całą pewnością, że powiększone fotografie przedstawione przed Sądem faktycznie odpowiadają dokumentom załączonym do wiadomości elektronicznej z dnia 15 października 2008 r. 18      Wreszcie, co się tyczy załącznika A.5 do skargi, skarżąca nie kwestionuje, że chodzi o nowy dowód, przedstawiony po raz pierwszy przed Sądem. 19      W tych okolicznościach należy odrzucić jako niedopuszczalne załączniki A.4 i A.5 do skargi oraz wniosek o dopuszczenie zeznań zawarty w skardze. 20      Ponadto należy stwierdzić, podobnie jak uczyniło to EUIPO, że argumentacja skarżącej, zgodnie z którą wewnętrzne szczegóły spornego wzoru nie są widoczne podczas zwykłego używania produktu i z tego powodu nie korzystają z ochrony wzorów, nie została przedstawiona przed Izbą Odwoławczą. To samo dotyczy argumentacji, zgodnie z którą przedstawienie chronionych cech zewnętrznych wcześniejszego wzoru jest niejednoznaczne ze względu na istnienie cieni i odbić na widokach 2.1 i 2.2. Argumenty te powinny zatem zostać uznane za niedopuszczalne [zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 21 lipca 2016 r., Ogrodnik/EUIPO – Aviário Tropical (Tropical), T‑804/14, niepublikowany, EU:T:2016:431, pkt 148–151].  Co do istoty 21      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi w istocie trzy zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 4 ust. 1 oraz art. 53 ust. 1 i art. 63 tego rozporządzenia w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza ograniczyła swoje badanie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru wyłącznie do przesłanki nowości spornego wzoru. Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 5 i art. 7 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie rozpatrzyła wniosku o unieważnienie prawa do wzoru w świetle wszystkich przedstawionych przez nią dowodów i błędnie stwierdziła, że sporny wzór spełnia kryterium nowości w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002. Wreszcie zarzut trzeci dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie zbadała argumentów skarżącej dotyczących oceny cech rozpatrywanych wzorów. 22      Sąd uważa za właściwe rozpatrzenie najpierw zarzutu trzeciego, dotyczącego braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.  W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego braku uzasadnienia 23      W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest dotknięta brakiem uzasadnienia, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do zarzutu szczegółowego dotyczącego nieprawidłowego określenia cech wcześniejszego wzoru, które należy wziąć pod uwagę. W szczególności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta nie przedstawiła powodów, dla których mogła ona wziąć pod uwagę szczegóły dotyczące wnętrza spornego wzoru. 24      EUIPO i interwenientka kwestionują te argumenty. 25      Zgodnie z art. 62 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002, decyzje EUIPO zawierają określenie podstaw, na których są oparte. Ten obowiązek uzasadnienia ma taki sam zakres jak obowiązek wynikający z art. 296 TFUE, zgodnie z którym rozumowanie autora aktu powinno zostać przedstawione w sposób jasny i jednoznaczny. Podwójnym celem tego obowiązku jest, po pierwsze, umożliwienie zainteresowanym zapoznania się z motywami wydania danego aktu, tak by mieli oni możliwość obrony swoich praw, a po drugie, umożliwienie sądowi Unii Europejskiej przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem decyzji [wyrok z dnia 16 lutego 2017 r., Antrax It/EUIPO – Vasco Group (Termosyfony do grzejników), T‑828/14 i T‑829/14, EU:T:2017:87, pkt 82]. 26      Ponadto izba odwoławcza nie jest zobowiązana do udzielenia wyraźnej i wyczerpującej odpowiedzi na wszystkie argumenty przedstawione przez strony toczącego się przed nią postępowania (zob. podobnie wyroki: z dnia 10 maja 2012 r., Rubinstein i L’Oréal/OHIM, C‑100/11 P, EU:C:2012:285, pkt 112; z dnia 6 września 2012 r., Storck/OHIM, C‑96/11 P, niepublikowany, EU:C:2012:537, pkt 88), pod warunkiem jednak, że przedstawi okoliczności faktyczne i względy prawne o istotnym znaczeniu w systematyce decyzji [zob. wyrok z dnia 24 listopada 2015 r., Intervog/OHIM (meet me), T‑190/15, niepublikowany, EU:T:2015:874, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo]. 27      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że w pkt 35 i 36 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wyjaśniła, iż kolidujące ze sobą wzory nie są identyczne, ponieważ przedstawienie wcześniejszego wzoru nie ujawnia wszystkich jego szczegółów. Izba Odwoławcza oparła to stwierdzenie głównie na okoliczności, że wcześniejszy wzór nie ukazuje bocznej części publicznych toalet chemicznych przedstawionej w spornym wzorze. Poza tym Izba Odwoławcza wskazała również, że sporny wzór ukazuje wnętrza toalet, podczas gdy we wcześniejszym wzorze drzwi są zamknięte. 28      Ściślej, jak wynika z pkt 36 zaskarżonej decyzji, Izba Odwoławcza wyraźnie potwierdziła analizę Wydziału Unieważnień, zgodnie z którą wszystkie cechy, których nie można dostrzec na widokach wcześniejszego wzoru, należy uznać za cechy odróżniające wzory. Co więcej, Izba Odwoławcza uściśliła, że „niezależnie od tego, czy pewne cechy pełnią również funkcję techniczną, jak twierdzi wnosząca o unieważnienie, są one zawsze uznawane za cechy postaci w rozumieniu art. 3 [lit. a) rozporządzenia nr 6/2002] i nie mogą zostać pominięte”. Wreszcie Izba Odwoławcza stwierdziła, że kolidujących ze sobą wzorów nie można uznać za identyczne bez przyjęcia domniemań lub przypuszczeń i że w konsekwencji nie można ich uznać za takie same. 29      Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza przedstawiła powody, dla których uznała, że zarówno boczna część publicznych toalet chemicznych, jak i wewnętrzne szczegóły wspomnianych toalet mogą zostać uwzględnione do celów porównania kolidujących ze sobą wzorów i że nie pozwalają one na stwierdzenie identyczności wspomnianych wzorów. 30      W konsekwencji zarzut trzeci, dotyczący braku uzasadnienia, należy oddalić jako bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia oraz naruszenia art. 53 ust. 1 i art. 63 tego rozporządzenia 31      W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia oraz art. 53 ust. 1 i art. 63 tego rozporządzenia w zakresie, w jakim ograniczyła swoje badanie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru wyłącznie do przesłanki nowości spornego wzoru. Skarżąca wskazuje, że w formularzu swojego wniosku o unieważnienie prawa do wzoru powołała się ona na art. 4 rozporządzenia nr 6/2002, który odnosi się do dwóch podstaw unieważnienia prawa do wzoru, a mianowicie, po pierwsze, do braku nowości wzoru (art. 5 rozporządzenia nr 6/2002), a po drugie, do okoliczności, że wzór ten nie posiada indywidualnego charakteru (art. 6 tego rozporządzenia). W konsekwencji zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza powinna była zbadać z urzędu drugą podstawę unieważnienia, przewidzianą w art. 6 wspomnianego rozporządzenia. 32      EUIPO i interwenientka kwestionują te argumenty. 33      Należy przypomnieć, że art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, dotyczący badania stanu faktycznego z urzędu, stanowi, że w trakcie postępowania dotyczącego unieważnienia badania EUIPO ograniczone są do okoliczności faktycznych, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony. Przepis ten dotyczy w szczególności faktycznej podstawy decyzji EUIPO, a mianowicie stanu faktycznego i dowodów, na których mogą one zostać skutecznie oparte. A zatem izba odwoławcza może oprzeć swoją decyzję w przedmiocie odwołania kończącą postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru jedynie na faktach i dowodach przedstawionych przez strony [zob. wyrok z dnia 17 września 2019 r., Aroma Essence/EUIPO – Refan Bulgaria (Gąbki do mycia), T‑532/18, niepublikowany, EU:T:2019:609, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo]. To nie do EUIPO, lecz do wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru należy bowiem przedstawienie dowodów świadczących o prawdziwości powołanej podstawy (zob. wyrok z dnia 17 września 2019 r., Gąbki do mycia, T‑532/18, niepublikowany, EU:T:2019:609, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). 34      Należy również podkreślić, że art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 niekoniecznie wymaga badania poszanowania wszystkich wymogów określonych w art. 4–9 tego rozporządzenia, lecz może wymagać, w zależności od stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony, badania wyłącznie poszanowania jednego z tych wymogów lub części z nich [wyrok z dnia 10 czerwca 2020 r., L. Oliva Torras/EUIPO – Mecánica del Frío (Urządzenia sprzęgające do pojazdów), T‑100/19, EU:T:2020:255, pkt 69]. 35      A zatem zgodnie z orzecznictwem z art. 63 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002 wynika, że to w świetle okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych na poparcie złożonego przez stronę wniosku o unieważnienie prawa do wzoru do izby odwoławczej należy ustalenie tych wymogów określonych w art. 4–9 rozporządzenia nr 6/2002, których niedochowanie podniesiono w sprawie i które izba ta powinna zbadać przy uwzględnieniu w razie potrzeby faktów powszechnie znanych i kwestii prawnych niepodniesionych przez strony, lecz koniecznych do zastosowania właściwych przepisów (zob. podobnie wyrok z dnia 10 czerwca 2020 r., Urządzenia sprzęgające do pojazdów, T‑100/19, EU:T:2020:255, pkt 70–72 i przytoczone tam orzecznictwo). 36      W niniejszej sprawie należy zauważyć, że w formularzu wniosku o unieważnienie prawa do wzoru skarżąca powołała się na art. 4 rozporządzenia nr 6/2002, dotyczący nowości i indywidualnego charakteru. Ponadto w piśmie przedstawiającym podstawy wniosku o unieważnienie prawa do wzoru skarżąca wskazała w sposób ogólny, że sporny wzór nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 4–9 rozporządzenia nr 6/2002. Należy jednak podkreślić, że po tym ogólnym stwierdzeniu uściśliła ona bezpośrednio, że wzór nie jest nowy w rozumieniu art. 5 wspomnianego rozporządzenia. Poza tym skarżąca wyraźnie wskazała we wniosku o unieważnienie prawa do wzoru, że istniał „jeden” warunek uzasadniający unieważnienie prawa do spornego wzoru. Wreszcie, i przede wszystkim, ani formularz wniosku o unieważnienie prawa do wzoru, ani pismo przedstawiające podstawy unieważnienia nie zawierały argumentów lub dowodów, które zostały przedstawione przez skarżącą w celu podniesienia braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. Z orzecznictwa przedstawionego w pkt 35 powyżej wynika zaś, że samo ogólne odniesienie do art. 4–9 rozporządzenia nr 6/2002 we wniosku o unieważnienie prawa do wzoru nie pozwala uznać, że Izba Odwoławcza powinna była zbadać indywidualny charakter spornego wzoru w rozumieniu art. 6 wspomnianego rozporządzenia. 37      W rezultacie Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła w pkt 20 i 21 zaskarżonej decyzji, że jedynie podstawa dotycząca braku nowości została faktycznie podniesiona i uzasadniona argumentami przez skarżącą na poparcie jej wniosku o unieważnienie prawa do wzoru i że nie ma potrzeby dokonywania oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru. 38      W tych okolicznościach zarzut pierwszy należy oddalić jako bezzasadny, bez konieczności rozpatrywania argumentów skarżącej dotyczących innych podstaw unieważnienia, a mianowicie braku indywidualnego charakteru i funkcji technicznej spornego wzoru.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 5 i art. 7 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia 39      Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 5 i art. 7 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. 40      Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 wzór wspólnotowy może zostać unieważniony tylko wtedy, gdy nie spełnia wymogów określonych w art. 4–9 wspomnianego rozporządzenia. 41      Na poparcie zarzutu drugiego skarżąca podnosi w istocie dwa zarzuty szczegółowe, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, a drugi – naruszenia art. 5 tego rozporządzenia. –       W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 42      Skarżąca utrzymuje, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie poprzez nieuwzględnienie czterech z załączników przedstawionych na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru jako pozbawionych mocy dowodowej dla celów wykazania ujawnienia wcześniejszego wzoru, a także poprzez zbadanie nowości spornego wzoru wyłącznie na podstawie dwóch załączników do wspomnianego wniosku. 43      EUIPO i interwenientka kwestionują te argumenty. 44      W art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 uściślono, że uważa się, że wzór został udostępniony publicznie, jeżeli został opublikowany po zarejestrowaniu lub w inny sposób lub wystawiony, wykorzystany w handlu, lub w inny sposób ujawniony przed datą wskazaną w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, z wyjątkiem przypadków, gdy wydarzenia te nie mogły stać się dostatecznie znane podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii. 45      W celu wykazania ujawnienia wcześniejszego wzoru należy przeprowadzić dwuetapową analizę, polegającą na zbadaniu w pierwszej kolejności, czy informacje przedstawione we wniosku o unieważnienie dowodzą z jednej strony okoliczności świadczących o ujawnieniu wzoru, a z drugiej strony, że to ujawnienie miało miejsce przed datą zgłoszenia lub pierwszeństwa spornego wzoru, zaś w drugiej kolejności, w przypadku gdyby właściciel spornego wzoru twierdził, że było inaczej, czy owe okoliczności faktyczne mogły w racjonalnej ocenie stać się znane środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii podczas zwykłego toku prowadzenia spraw, gdyż w przeciwnym razie ujawnienie zostanie uznane za bezskuteczne i nie zostanie uwzględnione [wyrok z dnia 13 czerwca 2019 r., Visi/one/EUIPO – EasyFix (Plakietka informacyjna dla pojazdów), T‑74/18, EU:T:2019:417, pkt 24]. 46      Ponadto dowody, na które się powołano, powinny móc wykazać w sposób wymagany prawem, że wcześniejszy wzór został faktycznie udostępniony publicznie przed datą dokonania zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji [wyroki: z dnia 21 czerwca 2018 r., Haverkamp IP/EUIPO – Sissel (Wzór powierzchni plaży z kamyków), T‑228/16, niepublikowany, EU:T:2018:369, pkt 27; z dnia 21 czerwca 2018 r., Haverkamp IP/EUIPO – Sissel (Dywanik), T‑227/16, niepublikowany, EU:T:2018:370, pkt 28]. 47      Co więcej, ani rozporządzenie nr 6/2002, ani rozporządzenie Komisji (WE) nr 2245/2002 z dnia 21 października 2002 r. wykonujące rozporządzenie nr 6/2002 (Dz.U. 2002, L 341, s. 28) nie określają obligatoryjnej formy dowodów, które muszą zostać przedstawione przez występującego z wnioskiem o unieważnienie prawa do wzoru w celu wykazania ujawnienia jego wzoru przed datą zgłoszenia do rejestracji wzoru, dla którego wystąpiono o ochronę. Wynika stąd, po pierwsze, że wnoszący o unieważnienie może swobodnie dokonać wyboru dowodu, który uzna za właściwy, aby przedstawić go EUIPO celem poparcia swojego wniosku o unieważnienie, a po drugie, że EUIPO powinno rozpatrzyć wszystkie przedstawione dowody, aby dokonać stwierdzenia, czy faktycznie wykazują one ujawnienie wcześniejszego wzoru [zob. podobnie wyrok z dnia 7 listopada 2013 r., Budziewska/OHIM – Puma (Zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku), T‑666/11, niepublikowany, EU:T:2013:584, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo]. 48      A zatem przy badaniu braku nowości wzoru należy dokonać całościowej oceny z uwzględnieniem wszystkich istotnych w danej sprawie czynników. Poza tym ujawnienie wcześniejszego wzoru nie może zostać wykazane za pomocą prawdopodobieństw lub domniemań, lecz powinno opierać się na konkretnych i obiektywnych dowodach wykazujących faktyczne ujawnienie wcześniejszego wzoru na danym rynku. Co więcej, oceny dowodów przedstawionych przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru należy dokonywać w świetle innych dowodów. O ile bowiem niektóre z tych dowodów mogą być same w sobie niewystarczające, aby wykazać ujawnienie wcześniejszego wzoru, o tyle, gdy są one rozpatrywane w powiązaniu lub łącznie z innymi dokumentami lub informacjami, mogą przyczynić się do wykazania ujawnienia. Wreszcie, aby dokonać oceny mocy dowodowej dokumentu, należy zweryfikować prawdopodobieństwo i prawdziwość zawartych w nim informacji. Należy wziąć pod uwagę w szczególności pochodzenie dokumentu, okoliczności jego sporządzenia oraz jego adresata, a następnie na podstawie jego treści zadać sobie pytanie, czy wydaje się on sensowny i wiarygodny [zob. wyrok z dnia 23 października 2018 r., Mamas and Papas/EUIPO – Wall-Budden (Osłona na łóżeczko), T‑672/17, niepublikowany, EU:T:2018:707, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo]. 49      W niniejszej sprawie w celu wykazania ujawnienia wcześniejszego wzoru skarżąca przedstawiła we wniosku o unieważnienie prawa do wzoru, a następnie na późniejszym etapie postępowania, następujące dowody: –        fotografie publicznych toalet chemicznych, które miały zostać wykonane podczas targów wystawowych w Warszawie (Polska) w październiku 2008 r. (zwane dalej „załącznikiem 1”); –        wydruk z witryny internetowej https://pl.wikipedia.org ukazujący fotografię publicznych toalet chemicznych, pobrany przez interwenientkę w dniu 2 grudnia 2008 r. (zwany dalej „załącznikiem 2”); –        akt notarialny poświadczający wydruk z witryny internetowej www.toaletybudotechnika.com.pl/, zarchiwizowany w dniu 19 grudnia 2008 r. (zwany dalej „załącznikiem 3”); –        fotografie publicznych toalet chemicznych wraz z powiększonymi fragmentami banera reklamowego dotyczącego oferty zatytułowanej „Niezwykle mocne lokaty” (zwane dalej „załącznikiem 4”); –        ulotkę reklamową dotyczącą oferty zatytułowanej „Niezwykle mocne lokaty” i artykuł pobrany z witryny internetowej „a.spolecznosci.net”, wskazujący, że oferta ta była dostępna do dnia 31 grudnia 2008 r. (zwane dalej „załącznikiem 5”); –        pustą wiadomość elektroniczną z dnia 15 października 2008 r. z trzema załączonymi plikami w formacie JPG (zwaną dalej „załącznikiem 6”). 50      W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że fotografie zawarte w załącznikach 1 i 4 nie mają mocy dowodowej, ponieważ nie zawierają daty ani wskazówek co do źródła ujawnienia, ani okoliczności, w których zostały one wykonane. Uznała ona również, że skojarzenie tych fotografii z ofertą reklamową „Niezwykle mocne lokaty” i ulotką przedstawioną w załączniku 5 nie pozwala na wykazanie ujawnienia wcześniejszego wzoru. Izba Odwoławcza wskazała, że dowody zawarte w załącznikach 1, 4 i 5 nie były ani solidne, ani obiektywne. Zauważyła ona w tym względzie, że ujawnienia wzoru nie można wykazać za pomocą prawdopodobieństw lub domniemań, lecz powinno ono opierać się na konkretnych i obiektywnych dowodach. Ponadto Izba Odwoławcza stwierdziła również, że wiadomość elektroniczna przedstawiona w załączniku 6 nie ma mocy dowodowej. Wskazała ona w tym względzie, że wspomniana wiadomość elektroniczna nie miała treści i że załączniki w formacie JPG były zbyt małe, aby mogły zostać wzięte pod uwagę. 51      Niemniej Izba Odwoławcza uznała, że dowody zawarte w załącznikach 2 i 3 pozwalają na wykazanie dwóch wydarzeń stanowiących ujawnienie wcześniejszego wzoru, które miały miejsce przed datą dokonania zgłoszenia spornego wzoru. Po pierwsze, uznała ona, że wydruk z witryny internetowej Wikipedia stanowi ujawnienie wcześniejszego wzoru. Wskazała ona bowiem, że zawiera on jasne przedstawienie wcześniejszego wzoru, źródło pochodzenia i datę oraz że pojawienie się obrazu w Internecie stanowi wydarzenie, które można zakwalifikować jako ujawnienie. Po drugie, Izba Odwoławcza stwierdziła, że zawarty w załączniku 3 wydruk z archiwizowanej witryny internetowej, poświadczony aktem notarialnym, również stanowi ujawnienie wcześniejszego wzoru. Izba Odwoławcza uściśliła zatem, że jeden z obrazów zawartych w wydruku ze wspomnianej witryny internetowej jest identyczny z obrazem udostępnionym w witrynie internetowej Wikipedia. Uznała ona jednak, że inne obrazy zawarte we wspomnianym wydruku, ukazujące powiększone lub wewnętrzne części toalet, nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ nie można ustalić, że odnoszą się one do tego samego wcześniejszego wzoru co pierwszy obraz. 52      Na wstępie należy przypomnieć, że jest bezsporne, iż załączniki 2 i 3 pozwalały na wykazanie ujawnienia wcześniejszego wzoru w rozumieniu art. 5 i 7 rozporządzenia nr 6/2002, po pierwsze, w witrynie internetowej Wikipedia w dniu 2 grudnia 2008 r., a po drugie, w witrynie internetowej interwenientki w dniu 19 grudnia 2008 r. 53      Jednakże skarżąca podnosi w istocie, że Izba Odwoławcza błędnie nie wzięła pod uwagę dowodów ukazujących inne ujęcia wcześniejszego wzoru. Zdaniem skarżącej dowody, które przedstawiła ona Izbie Odwoławczej, oraz dowody przedstawione przed Sądem pozwalają na wykazanie dwóch innych wydarzeń, z których każde stanowi ujawnienie przez interwenientkę wzoru przed datą dokonania zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji. Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że wykazała, iż interwenientka ujawniła wzór podczas międzynarodowych targów infrastruktury w Warszawie w październiku 2008 r. Po drugie, podnosi ona, że wzór został również ujawniony w filmie wideo udostępnionym przez interwenientkę w Internecie w dniu 24 października 2008 r. W tym kontekście skarżąca kwestionuje dokonaną przez Izbę Odwoławczą indywidualnie i całościowo ocenę dowodów zawartych w załącznikach 1 i 3–6. 54      Tymczasem kwestia związana z ujawnieniem wcześniejszego wzoru jest kwestią zasadniczą, której rozstrzygnięcie na wstępie jest niezbędne do celów prawidłowego stosowania art. 5 rozporządzenia nr 6/2002 (wyrok z dnia 23 października 2018 r., Osłona na łóżeczko, T‑672/17, niepublikowany, EU:T:2018:707, pkt 30). Ponadto zasadnicze znaczenie ma to, by instancje EUIPO dysponowały obrazem wcześniejszego wzoru, umożliwiającym zrozumienie postaci produktu, w którym wzór jest zawarty, oraz określenie w sposób precyzyjny i pewny wcześniejszego wzoru w celu dokonania oceny nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru. A zatem wnoszący o unieważnienie prawa do wzoru musi przedłożyć EUIPO dokładne i kompletne określenie i przedstawienie wzoru, na którego pierwszeństwo się powołuje, tak aby wykazać, że sporny wzór nie może być skutecznie zarejestrowany (wyrok z dnia 21 września 2017 r., Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P i C‑405/15 P, EU:C:2017:720, pkt 63, 64). 55      Należy zatem zbadać, czy – jak podnosi skarżąca – Izba Odwoławcza błędnie pominęła stwierdzenie, że wzór został również ujawniony w październiku 2008 r., i nie wzięła pod uwagę fotografii zawierających inne ujęcia wcześniejszego wzoru. 56      Po pierwsze, należy zauważyć, podobnie jak uczyniła to Izba Odwoławcza, że przedstawione przez skarżącą w załącznikach 1 i 4 fotografie publicznych toalet chemicznych nie zawierają żadnej wskazówki dotyczącej daty ujawnienia tego wzoru ani miejsca i sposobu jego ujawnienia. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, żaden konkretny i obiektywny dowód nie pozwala uznać, że wspomniane fotografie zostały wykonane podczas międzynarodowych targów infrastruktury, które odbyły się w Warszawie w październiku 2008 r., ani wykazać, że wspomniany wzór został ujawniony w trakcie tego wydarzenia. Wbrew temu, co podniosła skarżąca na rozprawie, sama okoliczność, że Pałac Kultury i latarnie znajdujące się w jego otoczeniu są rozpoznawalne na fotografiach w załącznikach 1 i 4, nie wystarcza do wykazania, że fotografie te zostały wykonane podczas międzynarodowych targów infrastruktury w październiku 2008 r. 57      Po drugie, jak słusznie wskazała Izba Odwoławcza, dokonanie skojarzenia między fotografiami zawartymi w załączniku 4, ukazującymi tablice reklamowe, a ulotką zawartą w załączniku 5 nie było możliwe. Nie jest bowiem pewne, czy slogan znajdujący się na banerach reklamowych był używany wyłącznie w 2008 r. Ponadto twierdzenia skarżącej dotyczące koloru liści na fotografiach stanowią zwykłe przypuszczenia i domniemania i nie pozwalają na stwierdzenie z całą pewnością, że wspomniane fotografie zostały wykonane w październiku 2008 r. 58      Po trzecie, należy zauważyć, że w odpowiedzi na środki organizacji postępowania i na rozprawie skarżąca utrzymuje, iż szereg elementów pozwala uznać, że fotografie zawarte w załącznikach 1 i 4 zostały wykonane w tym samym czasie co fotografie zawarte w załącznikach 2 i 3. Skarżąca podnosi w szczególności, że występowanie na różnych fotografiach elementów wspólnych, takich jak zielona wykładzina, metalowy stopień, baner reklamowy lub też odbicie pojazdów, pozwala uznać, że fotografie zostały wykonane w tym samym miejscu. Jednakże, jak wskazuje EUIPO, takie elementy pozwalają co najwyżej uznać, że fotografie zostały wykonane w podobnym kontekście, a mianowicie w kontekście targów wystawowych, ale nie umożliwiają wykazania z całą pewnością, że chodzi o to samo wydarzenie. Tymczasem, jak wskazano w pkt 48 powyżej, ujawnienia wzoru nie można wykazać za pomocą prawdopodobieństw lub domniemań, lecz powinno ono opierać się na konkretnych i obiektywnych dowodach. 59      Po czwarte, skarżąca podnosi, że zawarty w załączniku 3 wydruk ze strony internetowej interwenientki wskazuje, iż interwenientka uczestniczyła w międzynarodowych targach infrastruktury w październiku 2008 r., w trakcie których przedstawiono publiczne toalety chemiczne ukazane na wspomnianej stronie internetowej. Zdaniem skarżącej dowód ten, rozpatrywany łącznie z innymi dowodami, a w szczególności fotografiami zawartymi w załącznikach 1 i 4, pozwalał na wykazanie ujawnienia wzoru podczas wspomnianych targów międzynarodowych. 60      Jest prawdą, że w załączniku 3 wspomniano o udziale skarżącej w międzynarodowych targach infrastruktury w 2008 r. Jednakże, jak wskazano w pkt 59 powyżej, nie jest możliwe stwierdzenie z wystarczającą pewnością, że fotografie zawarte w załącznikach 1 i 4 zostały wykonane w tym samym czasie co fotografia zawarta w wydruku z witryny internetowej interwenientki, w postaci przedstawionej w załączniku 3. Tymczasem, w braku związku między tymi fotografiami, wzmianka o udziale w międzynarodowych targach infrastruktury w 2008 r. nie wystarcza do wykazania ujawnienia wzoru przy tej okazji. 61      W świetle całości powyższych rozważań należy stwierdzić, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, łączna analiza załączników 1–5 nie pozwala uznać z wystarczającą pewnością, że fotografie zawarte w załącznikach 1 i 4 zostały wykonane podczas międzynarodowych targów infrastruktury w październiku 2008 r. 62      Po piąte, co się tyczy załącznika 6, należy stwierdzić, że przedstawiony dokument nie pozwala na dostrzeżenie obrazów załączonych do wiadomości elektronicznej, w tym poprzez powiększenie, oraz że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie, stwierdzając, że nie może ich wziąć pod uwagę. Ponadto należy zauważyć, że wiadomość elektroniczna nie ma żadnej treści i nie dostarcza żadnej informacji. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, wiadomość elektroniczna zawarta w załączniku 6 nie pozwala uznać, że wzór został ujawniony podczas międzynarodowych targów infrastruktury w 2008 r., i to również w połączeniu z innymi dowodami przedstawionymi przez skarżącą. 63      Ponadto w zakresie, w jakim skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 poprzez brak wezwania skarżącej do wyjaśnienia przedstawionych dowodów lub do ich uzupełnienia, należy przypomnieć, że Izba Odwoławcza może oprzeć swoją decyzję jedynie na faktach i dowodach przedstawionych przez strony (zob. wyrok z dnia 17 września 2019 r., Gąbki do mycia, T‑532/18, niepublikowany, EU:T:2019:609, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). To nie do EUIPO, lecz do wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru należy przedstawienie dowodów świadczących o prawdziwości podnoszonej podstawy unieważnienia (zob. wyrok z dnia 17 września 2019 r., Gąbki do mycia, T‑532/18, niepublikowany, EU:T:2019:609, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). W rezultacie Izbie Odwoławczej nie można zarzucać, że nie zażądała ona od skarżącej przedstawienia dodatkowych wyjaśnień lub dowodów. 64      Poza tym w zakresie, w jakim skarżąca podnosi, że wzór został również ujawniony za pośrednictwem filmu wideo umieszczonego online przez interwenientkę w październiku 2008 r., wystarczy zauważyć, że skarżąca przedstawiła taką argumentację po raz pierwszy przed Sądem. Co więcej, należy zauważyć, że jedyny środek dowodowy przedstawiony przez skarżącą na poparcie tego twierdzenia został przedstawiony po raz pierwszy przed Sądem i został już odrzucony jako niedopuszczalny w pkt 19 powyżej. 65      W świetle całości powyższych rozważań Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie poprzez nieuwzględnienie dowodów zawartych w załącznikach 1 i 4–6 oraz uznanie, że nie pozwalają one na wykazanie ujawnienia wcześniejszego wzoru. –       W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, dotyczącego naruszenia art. 5 rozporządzenia nr 6/2002 66      Skarżąca podnosi w istocie, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 5 rozporządzenia nr 6/2002, stwierdzając, że kolidujące ze sobą wzory nie są identyczne i że w konsekwencji sporny wzór spełnia kryterium nowości. Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej dokonanie błędnej oceny cech kolidujących ze sobą wzorów, w szczególności w odniesieniu do części bocznej i wnętrza wspomnianych wzorów. 67      EUIPO i interwenientka kwestionują te argumenty. 68      Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 zarejestrowany wzór uważa się za nowy, jeśli identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przed datą dokonania zgłoszenia wzoru, o którego ochronę się wnosi. Zgodnie z art. 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia dwa wzory uważa się za identyczne, jeżeli ich cechy różnią się jedynie nieistotnymi szczegółami, czyli szczegółami, które nie są natychmiast dostrzegalne, a zatem nie stwarzają różnic, nawet niewielkich, między tymi wzorami. Przeciwnie, do celów oceny nowości wzoru należy ocenić istnienie między kolidującymi ze sobą wzorami różnic, które nie są nieistotne, nawet jeśli są one niewielkie [wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., Kastenholz/OHIM – Qwatchme (Tarcze zegarka), T‑68/11, EU:T:2013:298, pkt 37]. 69      W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę te oceny dotyczące ujawnienia wcześniejszego wzoru, Izba Odwoławcza uznała, że dla celów oceny kryterium nowości wzory podlegające porównaniu są następujące: Sporny wzór Wcześniejszy wzór 70      Izba Odwoławcza stwierdziła, że oba kolidujące ze sobą wzory przedstawiają publiczne toalety chemiczne o kształcie prostopadłościanu w kolorze czarnym, z poziomymi panelami, symbolami toalet po prawej stronie z przodu i drzwiami po lewej stronie z przodu, z panelem sterowania obok drzwi i szklanym dachem powyżej. Jednakże Izba Odwoławcza stwierdziła, że kolidujące ze sobą wzory nie są identyczne w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002, ponieważ przedstawienie wcześniejszego wzoru nie ukazuje prawej bocznej części toalet chemicznych, a drzwi wspomnianych toalet są zamknięte, podczas gdy ujęcia spornego wzoru ukazują dodatkowe drzwi pośrodku części bocznej, mały otwór w prawej górnej części, a drzwi toalet są otwarte, w związku z czym możliwe jest zobaczenie, co znajduje się wewnątrz. 71      Po pierwsze, dodatkowe drzwi i mały otwór są widoczne na prawej bocznej stronie toalet przedstawionych w widoku 2.2 spornego wzoru, czego skarżąca nie kwestionuje. Natomiast prawa boczna strona toalet nie jest widoczna w przedstawieniu wcześniejszego wzoru, ukazanym w pkt 69 powyżej. A zatem wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Izba Odwoławcza słusznie uznała, że kolidujące ze sobą wzory różnią się tym, że na prawej bocznej stronie spornego wzoru widoczne są dodatkowe drzwi i mały otwór. Ponadto takich elementów nie można zakwalifikować jako nieistotnych szczegółów w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 68 powyżej. 72      Tymczasem w świetle rozważań przedstawionych w pkt 68 powyżej należy podkreślić, że ponieważ sporny wzór zawierał cechy i szczegóły, które nie są obecne lub nie mogą zostać zidentyfikowane we wcześniejszym wzorze, wspomnianych wzorów nie można uznać za identyczne. W tym względzie należy przypomnieć, że to do strony, która występuje z wnioskiem o unieważnienie prawa do wzoru, należy dostarczenie EUIPO niezbędnych wskazówek, a w szczególności dokładne i kompletne określenie i przedstawienie wzoru, na którego pierwszeństwo się powołuje, tak aby wykazać, że sporny wzór nie może być skutecznie zarejestrowany (wyrok z dnia 21 września 2017 r., Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P i C‑405/15 P, EU:C:2017:720, pkt 65). 73      Ponadto argumenty skarżącej, zgodnie z którymi Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła dowodów zawartych w załącznikach 1 i 4–6, na których ukazano boczną stronę wcześniejszego wzoru, nie mogą zostać uwzględnione. Jak wynika bowiem z pkt 56–62 powyżej, Izba Odwoławcza prawidłowo nie uwzględniła tych dowodów. A zatem Izba Odwoławcza słusznie uznała, że jedynie fotografia zawarta w załącznikach 2 i 3, przedstawiona w pkt 69 powyżej, przedstawia udostępniony wcześniejszy wzór i może zostać wzięta pod uwagę do celów analizy kryterium nowości. 74      Po drugie, argumenty skarżącej, zgodnie z którymi Izba Odwoławcza nie mogła uwzględnić różnic dotyczących wnętrza publicznych toalet chemicznych, nie mogą zostać uwzględnione. Same różnice dotyczące bocznej strony toalet chemicznych wystarczają bowiem do wykazania, że kolidujące ze sobą wzory są odmienne. Poza tym, i w każdym razie, argumenty wnoszącej odwołanie, zgodnie z którymi cechy te powinny zostać wyłączone z ochrony, należy oddalić jako bezzasadne. Skarżąca nie przedstawia bowiem żadnego dowodu pozwalającego stwierdzić, że cechy te wynikają wyłącznie z funkcji technicznej produktu, jego celu lub wymogów normatywnych. 75      Z wszystkich powyższych rozważań wynika, że zarzut drugi należy oddalić jako bezzasadny, a tym samym należy oddalić skargę w całości, w tym żądanie skarżącej mające na celu zmianę zaskarżonej decyzji.  W przedmiocie kosztów 76      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 77      Po przeprowadzeniu rozprawy, ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO i interwenientki – obciążyć ją kosztami postępowania. 78      Ponadto interwenientka wniosła również o zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów poniesionych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. W tym względzie wystarczy zauważyć, że z uwagi na to, iż w niniejszym wyroku oddalono skargę na zaskarżoną decyzję, to właśnie sentencja tej decyzji nadal reguluje rozpatrywane koszty [zob. podobnie wyrok z dnia 27 stycznia 2021 r., Turk Hava Yollari/EUIPO – Sky (skylife), T‑382/19, niepublikowany, EU:T:2021:45, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo]. Z powyższych względów SĄD (druga izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Hamster Polska sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami poniesionymi w toku postępowania przed Sądem. Marcoulli Schwarcz Tomljenović Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 26 marca 2025 r. Sekretarz   Prezes V. Di Bucci   S. Papasavvas *      Język postępowania: polski.