T-603/16

WYROK SĄDU (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2018 r. ( *1 ) Służba publiczna – Urzędnicy na okresie próbnym – Okres próbny – Przedłużenie okresu próbnego – Zwolnienie po okresie próbnym – Artykuł 34 regulaminu pracowniczego – Nadużycie władzy – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 25 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Odpowiedzialność – Wymogi formalne – Zasada zgodności skargi z zażaleniem – Dopuszczalność – Szkoda majątkowa – Krzywda – Związek przyczynowy W sprawie T‑603/16 Zoher Brahma, zamieszkały w Thionville (Francja), reprezentowany przez adwokat A. Tymen, strona skarżąca, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, reprezentowanemu początkowo przez J. Inghelrama i L. Tonini Alabiso, następnie przez J. Inghelrama i Á. Almendrosa Manzanę, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot żądanie na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2015 r., w której Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zdecydował o niepowołaniu skarżącego na czas nieokreślony i o jego zwolnieniu ze skutkiem od dnia 31 lipca 2015 r., oraz decyzji komitetu ds. zażaleń z dnia 16 marca 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję z dnia 17 lipca 2015 r., oraz po drugie, naprawienia szkody majątkowej i krzywdy, jakich skarżący miał doznać w następstwie przyjęcia tych decyzji, SĄD (trzecia izba), w składzie: S. Frimodt Nielsen, prezes, V. Kreuschitz (sprawozdawca) i N. Półtorak, sędziowie, sekretarz: M. Marescaux, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 listopada 2017 r., wydaje następujący Wyrok ( ) […] III. Co do prawa A.   W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności […] 8. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia dozwolonego na mocy art. 34 regulaminu pracowniczego maksymalnego czasu trwania okresu próbnego Skarżący twierdzi, że czas trwania jego okresu próbnego przekroczył piętnastomiesięczny maksymalny czas trwania dozwolony na mocy art. 34 regulaminu pracowniczego i że to przekroczenie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji o niepowołaniu – a także, w konsekwencji, powołaniem skarżącego. Zdaniem skarżącego okres 7 miesięcy, podczas których skarżący przebywał na zwolnieniu chorobowym, nie wywiera wpływu na sposób obliczenia czasu trwania jego okresu próbnego, w związku z czym jego okres próbny trwał 16,5 miesiąca – zamiast co najwyżej 15 miesięcy dozwolonych na mocy art. 34 regulaminu pracowniczego. Ponadto skarżący jest zdania, że zarówno decyzja o niepowołaniu, jak i pierwsze sprawozdanie z okresu próbnego zostały przyjęte po upływie okresu próbnego, co narusza art. 34 regulaminu pracowniczego. Ze względu na to, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie przedstawił swojego zamiaru zwolnienia skarżącego przed zakończeniem jego okresu próbnego, skarżący jest zdania, że może ubiegać się o powołanie. Co więcej, skarżący uważa, że faktycznie jego okres próbny został przedłużony do dnia 5 maja 2015 r. – daty sporządzenia drugiego sprawozdania z okresu próbnego – w związku z czym ten okres próbny trwał ponad 17 miesięcy. Z powyższych względów naruszono również art. 34 ust. 4 regulaminu pracowniczego, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji o niepowołaniu. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej kwestionuje fakt naruszenia art. 34 regulaminu pracowniczego. Jest on zdania, że należy dokonać wykładni art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego, biorąc pod uwagę nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele uregulowania, którego część on stanowi. Z kontekstu tego przepisu wynika zaś, że okres próbny powinien wynosić minimum dziewięć miesięcy. Co więcej, celem tego przepisu jest umożliwienie oceny zdolności i zachowania urzędnika na okresie próbnym, aby rekrutacja mogła zapewnić instytucji pomoc urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości. Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej niniejszy wypadek jest szczególny i nie został przewidziany przez prawodawcę Unii w chwili przyjęcia art. 34 regulaminu pracowniczego. Bardzo długi okres siedmiomiesięcznej choroby skarżącego podczas pierwotnego okresu próbnego uniemożliwiłby skarżącemu wykorzystanie minimalnego dziewięciomiesięcznego okresu próbnego, gdyby okres próbny nie został przedłużony o sześć miesięcy w celu osiągnięcia całkowitego okresu 15 miesięcy. Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, gdyby okres próbny został przedłużony do dnia 28 lutego 2015 r., czyli 15 miesięcy po dacie początkowej okresu próbnego skarżącego, skarżący zostałby oceniony jedynie w odniesieniu do okresu 8 miesięcy. Podnoszona przez skarżącego teza, jeśliby ją przyjąć, skutkowałaby naruszeniem celu związanego z ustaleniem minimalnego czasu trwania okresu próbnego, a mianowicie zapewnienia, zgodnie z art. 27 regulaminu pracowniczego, że jedynie urzędnik na okresie próbnym, który wykazał, iż spełnia najwyższe wymogi, może zostać powołany na czas nieokreślony. Ponadto wspomniana teza mogłaby skutkować, w wypadku takim jak niniejszy, tym że organ powołujący byłby zobowiązany zwolnić urzędnika na okresie próbnym ze względu na to, że nie mógł on wykazać spełnienia wspomnianych wymogów, podczas gdy urzędnik ten mógłby, w danym wypadku, spełnić te wymogi, gdyby faktycznie dysponował dziewięciomiesięcznym okresem próbnym. Taki skutek byłby wyraźnie niezgodny z interesami urzędników na okresie próbnym, których okres próbny zostałby w sposób niezamierzony przerwany z przyczyn określonych w art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego, i skutkowałby ich dyskryminowaniem w porównaniu z urzędnikami na okresie próbnym, którzy mogli skorzystać z dziewięciomiesięcznego okresu próbnego, a nawet z okresu próbnego mogącego trwać do 15 miesięcy. Ponadto Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreśla, że skarżący przyznał, w uwagach dotyczących pierwszego sprawozdania z okresu próbnego, że miał interes w tym, by jego okres próbny został przedłużony ponad maksymalny piętnastomiesięczny czas trwania, a także że nie kwestionował on przyjętej w dniu 1 października 2014 r. decyzji o przedłużeniu. W każdym wypadku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest zdania, że nawet przy założeniu, że czas trwania okresu próbnego skarżącego nie jest zgodny z art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego, taka nieprawidłowość nie może, jako taka, skutkować powołaniem skarżącego lub stwierdzeniem nieważności decyzji o niepowołaniu go – bez wzięcia pod uwagę jego kompetencji zawodowych. Co się tyczy twierdzenia skarżącego, zgodnie z którym prawdziwy okres próbny został nawet przedłużony do dnia 5 maja 2015 r., Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest zdania, że w drugim sprawozdaniu z okresu próbnego oceniono zachowanie skarżącego do dnia 15 kwietnia 2015 r. – zgodnie z decyzją o przedłużeniu okresu próbnego do tej daty. Ponadto Trybunał jest zdania, że opóźnienie w sporządzeniu sprawozdania z okresu próbnego nie może podważyć ważności sprawozdania ani, w danym wypadku, decyzji o niepowołaniu zainteresowanego urzędnika. Mając na względzie argumenty stron, należy przypomnieć, że skarżący rozpoczął okres próbny w dniu 1 grudnia 2013 r., że przebywał na zwolnieniu chorobowym od dnia 13 stycznia 2014 r. do dnia 17 sierpnia 2014 r., a także że decyzją z dnia 1 października 2014 r. jego okres próbny został przedłużony do dnia 15 kwietnia 2015 r. ze względu na urlop chorobowy. Skarżący wywodzi z powyższych okoliczności, że jego okres próbny trwał od dnia 1 grudnia 2013 r. do dnia 15 kwietnia 2015 r. i że, w konsekwencji, okres ten trwał 16,5 miesiąca. Zgodnie z art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego całkowity czas trwania okresu próbnego nie może w żadnym wypadku przekroczyć 15 miesięcy. Zgodnie z literalną wykładnią tego przepisu żadna przeszkoda w wykonywaniu funkcji dotycząca urzędnika w toku jego okresu próbnego nie uzasadnia przedłużenia czasu trwania tego okresu próbnego ponad okres piętnastomiesięczny liczony od daty początkowej tego okresu próbnego. Ani kontekst regulaminu pracowniczego, ani zamierzone w nim cele, które także należy uwzględnić przy wykładni jednego z jego przepisów (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 listopada 1999 r., Pharos/Komisja, C‑151/98 P, EU:C:1999:563, pkt 19; z dnia 14 lipca 2016 r., Łotwa/Komisja, T‑661/14, EU:T:2016:412, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo), nie podważają powyższego sposobu wykładni art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego. Co się tyczy zamierzonego w art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego celu, orzeczono, że określenie maksymalnego czasu trwania okresu próbnego zmierza, po pierwsze, do ograniczenia – w interesie zarówno administracji, jak i samego urzędnika na okresie próbnym – okresu, w którym stosunek zatrudnienia jest dotknięty określoną niepewnością, oraz po drugie, do określenia okresu, w odniesieniu do którego organ powołujący powinien ocenić sposób wykonywania służby przez urzędnika (wyrok z dnia 14 lutego 2007 r., Fernández Ortiz/Komisja, F‑1/06, EU:F:2007:25, pkt 53). Cel ten potwierdza wyżej wspomnianą wykładnię art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego. Określając, niezależnie od przeszkód dotyczących urzędnika na okresie próbnym, maksymalny czas trwania jego okresu próbnego na 15 miesięcy – począwszy od początku tego okresu – w regulaminie pracowniczym ograniczono bowiem w czasie, w sposób absolutny i w interesie pewności prawa, niestały stosunek zatrudnienia między urzędnikiem na okresie próbnym a administracją, a także określono maksymalny okres, jaki może uwzględnić organ powołujący, aby ocenić sposób wykonywania służby przez urzędnika. Wskazanej powyżej wykładni art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego nie podważa podwójny cel okresu próbnego, polegający na umożliwieniu w okresie próbnym, po pierwsze, instytucjom – zbadania, czy rekrutują one urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, zgodnie z wymogami określonymi w art. 27 regulaminu pracowniczego (zob. podobnie wyrok z dnia 6 listopada 2014 r., DH/Parlament, F‑4/14, EU:F:2014:241, pkt 52), oraz po drugie, urzędnikom na okresie próbnym – wykazania ich zdolności do wykonywania zadań wynikających z przypisanych im funkcji, a także ich wydajności i postawy przy wykonywaniu służby (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 marca 1997 r., Rozand-Lambiotte/Komisja, T‑96/95, EU:T:1997:25, pkt 95; z dnia 18 października 2007 r., Krcova/Trybunał Sprawiedliwości, F‑112/06, EU:F:2007:178, pkt 48). Powyższe cele związane ze zbadaniem i wykazaniem zdolności urzędnika na okresie próbnym nie wykluczają bowiem ograniczenia w czasie okresu ich realizacji. Nawet gdyby, w toku okresu próbnego, urzędnikowi stanęły na przeszkodzie w wykonywaniu jego funkcji choroba, urlop macierzyński lub wypadek, cele związane ze zbadaniem i wykazaniem zdolności urzędnika na okresie próbnym nie mogą uzasadnić braku maksymalnego czasu trwania okresu próbnego, ponieważ cele te należy pogodzić ze słusznym interesem dotyczącym pewności prawa. Interes ten uzasadnia wyraźne nałożenie przez prawodawcę maksymalnego czasu trwania okresu próbnego. Co się tyczy kontekstu, art. 34 ust. 1 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego nie stoi na przeszkodzie dokonanej w pkt 189 powyżej wykładni art. 34 ust. 1 akapit drugi. Artykuł 34 ust. 1 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego stanowi, że każdy urzędnik powinien odbyć dziewięciomiesięczny okres próbny przed powołaniem go na czas nieokreślony. O ile jest prawdą, że przepis ten stanowi, iż okres próbny, co do zasady, powinien trwać dziewięć miesięcy, o tyle nie można wywieść z powyższego – jak uczynił to jednak Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – że okres, w toku którego urzędnik na okresie próbnym powinien móc wykazać swoje zdolności, a administracja powinna móc je ocenić, wynosi minimum dziewięć miesięcy. Na mocy art. 34 ust. 3 regulaminu pracowniczego sprawozdanie dotyczące zdolności urzędnika na okresie próbnym należy sporządzić najpóźniej miesiąc przed końcem okresu próbnego. Sprawozdanie to, stanowiące podstawę decyzji o powołaniu lub zwolnieniu urzędnika na okresie próbnym, odnosi się zatem koniecznie do zdolności wspomnianego urzędnika w toku okresu krótszego niż dziewięć miesięcy. Brak uwzględnienia zdolności urzędnika w odniesieniu do części tego okresu próbnego następującej po sporządzeniu sprawozdania z okresu próbnego nie wystarcza, co do zasady, aby wywrzeć wpływ na ważność decyzji dotyczącej powołania lub niepowołania urzędnika na okresie próbnym. Podobnie na mocy art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego organ powołujący ma możliwość (może) przedłużyć czas trwania dziewięciomiesięcznego okresu próbnego wskazanego w akapicie pierwszym tego przepisu, gdy w toku tego okresu zaistniała przeszkoda w wykonywaniu funkcji przez urzędnika trwająca przez nieprzerwany okres miesiąca lub dłużej z powodu choroby, urlopu macierzyńskiego lub wypadku. Z powyższego wynika, że gdy organ powołujący odmawia – stosując przysługujący mu szeroki zakres uznania, z istotnych względów związanych ze zdolnością, z wydajnością lub postawą przy wykonywaniu służby przez urzędnika na okresie próbnym – takiego przedłużenia, niezależnie od okoliczności, że urzędnik napotkał na przeszkodę w wykonywaniu swoich funkcji w toku okresu próbnego trwającą przez nieprzerwany okres miesiąca lub dłużej, zdolności wspomnianego urzędnika na okresie próbnym należy wykazać i ocenić w odniesieniu do okresu krótszego niż dziewięć miesięcy. Ponadto, nadal zgodnie z art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego, gdy przeszkoda w wykonywaniu funkcji przez urzędnika na okresie próbnym obejmuje okres krótszy niż miesiąc lub nie stanowi nieprzerwanego okresu o długości przynajmniej jednego miesiąca, organ powołujący nie może przedłużyć dziewięciomiesięcznego okresu próbnego, niezależnie od zaistnienia wspomnianej przeszkody. W takim wypadku zdolności wspomnianego urzędnika na okresie próbnym należy także wykazać i ocenić w odniesieniu do okresu krótszego niż dziewięć miesięcy. Wreszcie art. 34 ust. 2 regulaminu pracowniczego umożliwia organowi powołującemu sporządzenie sprawozdania z okresu próbnego w dowolnym momencie przed zakończeniem okresu próbnego, w wypadku oczywistego braku kompetencji urzędnika na okresie próbnym, w związku z czym, w takiej sytuacji, zdolność urzędnika na okresie próbnym jest oceniania w odniesieniu do okresu próbnego krótszego niż dziewięć miesięcy. I tak, o ile urzędnik powinien odbyć dziewięciomiesięczny okres próbny w celu powołania go na czas nieokreślony, o tyle nie jest wymagane, by faktycznie wykonywał on swoje funkcje w całym dziewięciomiesięcznym okresie ani by wykazanie i ocena jego zdolności były związane z faktycznym wykonywaniem jego funkcji w toku minimalnego okresu dziewięciu miesięcy. Urzędnikowi na okresie próbnym nie przysługuje prawo do pełnych dziewięciu miesięcy, w toku których mógłby się wykazać (opinia rzecznika generalnego Warnera w sprawie van de Roy/Komisja, 92/75, EU:C:1976:19, s. 357). Może on jedynie wnioskować, aby umożliwić mu wykazanie jego zdolności (zob. podobnie wyrok z dnia 1 kwietnia 1992 r., Kupka-Floridi/EKES, T‑26/91, EU:T:1992:53, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji art. 34 ust. 1 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego nie stoi na przeszkodzie wskazanej w pkt 189 powyżej wykładni art. 34 ust. 1 akapit drugi. W niniejszym wypadku należy stwierdzić, że okres próbny skarżącego rozpoczął się w dniu 1 grudnia 2013 r., w związku z czym, na podstawie art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego, powinien zakończyć się najpóźniej w dniu 28 lutego 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ani nie twierdził, że nie może ocenić zdolności skarżącego w toku tego okresu, ani nie podważył zgodności z prawem art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego. W konsekwencji, przedłużając czas trwania okresu próbnego skarżącego do dnia 15 kwietnia 2015 r. ze względu na jego nieobecność z powodu choroby trwającej siedem miesięcy w toku okresu próbnego, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej naruszył art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego. Powyższej oceny nie podaje w wątpliwość podnoszona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej okoliczność, że skarżący nie kwestionował decyzji z dnia 1 października 2014 r., przedłużającej czas trwania jego okresu próbnego do dnia 15 kwietnia 2015 r. ze względu na jego nieobecność z powodu choroby w toku pierwotnego okresu próbnego. Aktu pośredniego nie można bowiem zaskarżyć, jeżeli zostanie wykazane, że bezprawność, jaką jest on dotknięty, może być także powołana na poparcie skargi skierowanej przeciwko decyzji końcowej, względem której akt ten ma charakter aktu przygotowawczego [zob. postanowienie z dnia 14 maja 2012 r., Sepracor Pharmaceuticals (Ireland)/Komisja, C‑477/11 P, niepublikowane, EU:C:2012:292, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo]. Decyzja z dnia 1 października 2014 r. stanowi zaś akt przygotowawczy względem decyzji o niepowołaniu, a na naruszenie art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego można się powołać na poparcie skargi skierowanej przeciwko wspomnianej decyzji końcowej, która jest niekorzystna dla skarżącego i którą zaskarżono w niniejszym wypadku. Ponadto skarżący błędnie wywodzi z przyjęcia drugiego sprawozdania z okresu próbnego oraz z decyzji o niepowołaniu go po upływie maksymalnego piętnastomiesięcznego okresu próbnego automatyczne przedłużenie jego okresu próbnego do dnia przyjęcia wspomnianych decyzji. Taki sposób wykładni jest bowiem niezgodny z maksymalnym czasem trwania okresu próbnego, dozwolonym na mocy art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego. O ile co do zasady sprawozdanie z okresu próbnego powinno zostać przyjęte miesiąc przed zakończeniem okresu próbnego, aby decyzja o powołaniu lub zwolnieniu urzędnika na okresie próbnym zbiegła się, na ile jest to możliwe, z datą upływu okresu próbnego lub jego przedłużenia, o tyle przyjęcie tych aktów po upływie okresu próbnego nie wpływa na ich ważność i nie skutkuje dorozumianym przedłużeniem okresu próbnego do dnia ich przyjęcia. I tak, orzeczono, że opóźnienie w sporządzeniu sprawozdania z okresu próbnego, nawet jeśli jest ono nieprawidłowe w świetle wymogów regulaminu pracowniczego, nie może, nawet jeśli byłoby uciążliwe, podważyć ważności sprawozdania lub, w danym wypadku, decyzji, na mocy której instytucja zwalnia urzędnika na okresie próbnym lub przedłuża jego okres próbny (wyroki: z dnia 12 lipca 1973 r., di Pillo/Komisja, 10/72 i 47/72, EU:C:1973:84, pkt 5; z dnia 8 października 1981 r., Tither/Komisja, 175/80, EU:C:1981:221, pkt 13; z dnia 11 grudnia 2014 r., CZ/ESMA, F‑80/13, EU:F:2014:266, pkt 35). Rozpatrywany termin jednego miesiąca nie stanowi terminu wypowiedzenia, lecz ma na celu zapewnienie, by urzędnik na okresie próbnym mógł przedstawić swoje uwagi, zanim instytucja przyjmie decyzję dotyczącą utrzymania go na stanowisku w dacie zbiegającej się, na ile jest to możliwe, z datą upływu okresu próbnego (zob. podobnie wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r., CZ/ESMA, F‑80/13, EU:F:2014:266, pkt 35). Z powyższych względów należy uwzględnić zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego. Z powyższego wynika, że należy stwierdzić nieważność decyzji o niepowołaniu skarżącego. Decyzję tę oparto bowiem na okolicznościach zaistniałych po dniu 28 lutego 2015 r. – dacie, w której powinien był zakończyć się okres próbny skarżącego, zgodnie z art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego. W przepisie tym wskazano zaś przesłankę materialną powołania, ponieważ określono w nim okres, w odniesieniu do którego administracja powinna ocenić sposób wykonywania służby przez urzędnika na okresie próbnym, aby rozstrzygnąć o powołaniu wspomnianego urzędnika. Uwzględnione przez organ powołujący okoliczności zaistniałe po dniu 28 lutego 2015 r. stanowią zatem, koniecznie, podstawę faktyczną, w oparciu o którą organ powołujący wykonał przysługujący mu szeroki zakres uznania, aby rozstrzygnąć o niepowołaniu skarżącego na czas nieokreślony. I tak, z drugiego sprawozdania z okresu próbnego, na którym oparto decyzję o niepowołaniu, wynika, że uwzględniono zachowanie skarżącego w toku organizacji rozprawy w dniu 18 marca 2015 r., aby zilustrować brak zdolności oceny i racjonalnego myślenia u skarżącego oraz jego trudności w przystosowaniu się do niestandardowych sytuacji. To samo zachowanie posłużyło w ramach drugiego sprawozdania z okresu próbnego do zilustrowania negatywnego wpływu udziału skarżącego na warunki pracy w jego wydziale. Niewyjaśniona nieobecność skarżącego na kursie języka angielskiego w dniu 24 marca 2015 r. i liczba dotyczących skarżącego korekt dokonanych w systemie zarządzania czasem pracy, w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 17 kwietnia 2015 r., zostały uwzględnione w drugim sprawozdaniu z okresu próbnego, aby wykazać trudności skarżącego w zakresie organizacji własnego czasu oraz wpływ, jaki wywarło to na kierowanie pracą. Rytm sporządzania protokołów z rozpraw przez skarżącego w okresie między dniem 27 marca a dniem 27 kwietnia 2015 r., jego nieobecność w biurze w dniu 17 kwietnia 2015 r., a także rozprawy z dnia 10 i 17 marca 2015 r., w których uczestniczył skarżący, zostały uwzględnione w drugim sprawozdaniu z okresu próbnego w celu oceny ilości wykonywanej przezeń pracy. Co więcej, ocena postawy skarżącego przy wykonywaniu służby, a w szczególności przesłanek mogących skłonić przełożonych skarżącego do zaufania mu, została wykazana w drugim sprawozdaniu z okresu próbnego na podstawie liczby korekt w systemie zarządzania czasem pracy między dniem 1 stycznia a dniem 17 kwietnia 2015 r., problemów skarżącego z naliczaniem czasu pracy za pomocą czytnika w dniach 24 marca i 14 kwietnia 2015 r., a także na podstawie wniosków o urlop składanych bez uprzedniej konsultacji z przełożonym w odniesieniu do tygodnia rozpoczynającego się w dniu 20 kwietnia 2015 r. Wreszcie drugie sprawozdanie z okresu próbnego oparto na zachowaniu skarżącego podczas przygotowania rozprawy w dniu 18 marca 2015 r., aby zilustrować jego trudności związane z pracą w zespole oraz jego nieodpowiednią postawę w ramach relacji międzyludzkich. Z powyższego wynika również, iż należy stwierdzić nieważność decyzji o oddaleniu zażalenia, ze względu na to, że komitet ds. zażaleń stwierdził, iż nie doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego. Ze względu na to, że organowi powołującemu i komitetowi ds. zażaleń przysługuje szeroki zakres uznania przy ocenie zdolności i wyników pracy urzędnika na okresie próbnym w świetle interesu służby, Sąd nie powinien zastępować własną oceną oceny administracji w zakresie wyników okresu próbnego i zdolności kandydata do powołania go na czas nieokreślony do służby publicznej w Unii, ponieważ kontrola Sądu ogranicza się do stwierdzenia braku oczywistych błędów w ocenie lub nadużycia władzy (zob. podobnie wyroki: z dnia 25 marca 1982 r., Munk/Komisja, 98/81, EU:C:1982:111, pkt 16; z dnia 5 kwietnia 1984 r., Alvarez/Parlament, 347/82, EU:C:1984:147, pkt 16; z dnia 5 marca 1997 r., Rozand-Lambiotte/Komisja, T‑96/95, EU:T:1997:25, pkt 112). Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że do Sądu nie należy, w ramach wskazanej w art. 263 TFUE kontroli zgodności z prawem, zastępowanie własnym uzasadnieniem uzasadnienia autora zaskarżonego aktu (zob. podobnie wyrok z dnia 24 stycznia 2013 r., Frucona Košice/Komisja, C‑73/11 P, EU:C:2013:32, pkt 89 i przytoczone tam orzecznictwo). Sytuacja taka ma miejsce także w ramach kontroli zgodności z prawem przeprowadzanej przez Sąd na podstawie art. 270 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 15 stycznia 2014 r., Stols/Rada, T‑95/12 P, EU:T:2014:3, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo). Z powyższego wynika, że Sąd nie powinien orzekać, czy zawarte w decyzji o niepowołaniu oceny dotyczące okresu próbnego odbytego między dniem 1 grudnia 2013 r. a dniem 28 lutego 2015 r. wystarczają do uzasadnienia decyzji o niepowołaniu skarżącego. W konsekwencji, z powyższych względów, należy stwierdzić nieważność decyzji o niepowołaniu i decyzji o oddaleniu zażalenia. Wbrew temu, co twierdzi skarżący, stwierdzenie nieważności tych decyzji nie może jednak skutkować powołaniem skarżącego. Powołanie urzędnika może bowiem mieć miejsce zgodnie z wymogami formalnymi i przesłankami określonymi w regulaminie pracowniczym (zob. podobnie wyrok z dnia 13 maja 1970 r., Fournier/Komisja, 18/69, EU:C:1970:37, pkt 8). Żaden przepis regulaminu pracowniczego nie sankcjonuje zaś przekroczenia wspomnianego terminu powołaniem bez przeprowadzenia oceny. Urzędnik na okresie próbnym nie może zatem zostać powołany na czas nieokreślony jedynie wskutek upływu jego okresu próbnego (zob. podobnie wyrok z dnia 14 lutego 2007 r., Fernández Ortiz/Komisja, F‑1/06, EU:F:2007:25, pkt 53). […]   Z powyższych względów SĄD (trzecia izba) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 17 lipca 2015 r. wydanej przez sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, działającego w charakterze organu powołującego, w której zwolniono Zohera Brahmę po upływie jego okresu próbnego, ze skutkiem od dnia 31 lipca 2015 r.   2) Stwierdza się nieważność decyzji komitetu ds. zażaleń z dnia 16 marca 2016 r. oddalającej zażalenie na decyzję z dnia 17 lipca 2015 r. wydaną przez sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, działającego w charakterze organu powołującego, w której zwolniono Zohera Brahmę po upływie jego okresu próbnego, ze skutkiem od dnia 31 lipca 2015 r.   3) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.   4) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostaje obciążony kosztami postępowania.   Frimodt Nielsen Kreuschitz Półtorak Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 22 listopada 2018 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski. ( ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.