T-621/17

POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU z dnia 12 października 2018 r. ( *1 ) Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Publikacja stanowiska w sprawie dokonanej przez EFSA oceny dotyczącej weryfikacji zatwierdzenia substancji czynnej tiuramu – Wniosek o zachowanie poufności niektórych fragmentów – Odmowa zachowania poufności – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru W sprawie T‑621/17 R Taminco BVBA, z siedzibą w Gandawie (Belgia), reprezentowana przez adwokatów C. Mereu i M. Grunchard, strona skarżąca, przeciwko Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), reprezentowanemu przez D. Detkena i S. Gabbiego, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez adwokatów R. van der Houta i Ch. Wagnera, strona pozwana, popieranemu przez Komisję Europejską, reprezentowaną przez G. Kolevą i I. Naglisa, działających w charakterze pełnomocników, interwenient, mającej za przedmiot złożone na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji EFSA z dnia 18 lipca 2017 r. oddalającej wnioski o zachowanie poufności złożone w ramach wniosku o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej tiuramu, PREZES SĄDU wydaje następujące Postanowienie ( ) […] Co do prawa […] W przedmiocie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych i charakteru informacji, których ten wniosek dotyczy Skarżąca domaga się niepublikowania informacji, które są objęte złożonym przez nią wnioskiem o zastosowanie środków tymczasowych, co ma zapobiec naruszeniu interesów handlowych skarżącej. W tym względzie w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2018 r., Nexans France i Nexans/Komisja [C‑65/18 P(R), EU:C:2018:426], wiceprezes Trybunału podniósł, iż, aby móc skorzystać ze środków tymczasowych, nie wystarczy twierdzić, że mające podlegać ujawnieniu informacje mają poufny charakter, jeśli takie twierdzenie nie spełnia warunku fumus boni iuris [postanowienie z dnia 12 czerwca 2018 r., Nexans France i Nexans/Komisja, C‑65/18 P(R), EU:C:2018:426, pkt 22]. W niniejszym przypadku skarżąca, aby wykazać, że warunek ten został spełniony, podnosi cztery zarzuty, dotyczące: (i) braku podstawy prawnej uzasadniającej publikację przez EFSA, na mocy rozporządzeń nr 1107/2009 i 178/2002 oraz rozporządzenia wykonawczego nr 844/2012, objętych jej wnioskiem informacji; (ii) przekroczenia uprawnień, jakiego miała dopuścić się EFSA w zakresie, w jakim w rozporządzeniu (WE) nr 1272/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1) nie przyznano EFSA żadnych uprawnień w zakresie klasyfikacji substancji; (iii) naruszenia przysługującego jej prawa do obrony, ponieważ skarżąca w swym przekonaniu nie skorzystała w pełni, właściwie i skutecznie z przysługującego jej uprawnienia do przedstawienia uwag na temat zaproponowanej zmiany klasyfikacji jej substancji oraz iv) naruszenia art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009 dotyczącego możliwości powoływania się na poufność niektórych informacji przedłożonych w zastosowaniu tego rozporządzenia. Z powyższego wynika więc, że trzy pierwsze zarzuty dotyczą proceduralnych kwestii niezwiązanych z charakterem informacji, których dotyczy wniosek. Ostatni z zarzutów, dotyczący rzekomego naruszenia art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009, dotyczy pośrednio kwestii ustalenia, czy objęte wnioskiem informacje mają poufny charakter. Tymczasem, z jednej strony, podnoszone argumenty dotyczą możliwości zwrócenia się z wnioskiem o zachowanie poufności, nie zaś oceny poufnego charakteru tych informacji jako takiego. Z drugiej strony z przeprowadzonej analizy argumentów dotyczących zarzucanego naruszenia art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009 nie wynika prima facie, iż są one tego rodzaju, aby przekonać sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych o istnieniu fumus boni iuris w tym względzie. Po pierwsze, należy przede wszystkim podnieść, że, zgodnie z art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009, można zwrócić się z wnioskiem o zachowanie poufności informacji przedłożonych na mocy tego rozporządzenia. W niniejszym przypadku zaś nie można a priori określić objętych wnioskiem informacji jako mających taki charakter ze względu na to, że zostały one sporządzone przez EFSA w ramach oceny wniosku o odnowienie zatwierdzenia rozpatrywanej substancji. W wersji angielskiej tego rozporządzenia (wraz z załącznikami) czasownik „submit” i jego deklinacje „submitted”, submitting” i „submission”, interpretowane w ten sam sposób co w art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009, występują 92 razy, w tym 72 razy używane są do opisania przedstawienia przez zainteresowane strony (wnioskodawców, osoby trzecie) dokumentacji obejmującej wniosek o zatwierdzenie lub zmianę warunków zatwierdzenia substancji czynnej czy też wykazu testów i badań. Pozostałe wypadki dotyczą głównie państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, innych państw członkowskich, a nawet bardzo rzadko Komisję. Następnie, wbrew temu, co twierdzi skarżąca we wniosku o zastosowanie środków tymczasowych oraz w swych uwagach w przedmiocie przedstawionych przez Komisję uwag interwenienta, należy prima facie uznać, że w art. 63 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1107/2009 ocena, jaką może przeprowadzić EFSA, jest wspomniana nie jako potencjalny przedmiot wniosku o zachowanie poufności informacji, lecz w celu wykluczenia możliwości zachowania poufności informacji przedstawionych przez zainteresowane strony. Wreszcie, w swych uwagach w przedmiocie przedstawionych przez Komisję uwag interwenienta skarżąca podkreśla, że mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy należy rozpatrywać jako całość, powołuje się w tym względzie na art. 13 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nr 844/2012. Zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nr 844/2012 po przyznaniu wnioskodawcy dwutygodniowego terminu na wystąpienie, na podstawie art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009, o zachowanie poufności niektórych fragmentów wniosków, EFSA podaje swoje stanowisko do publicznej wiadomości, z wyłączeniem wszelkich informacji, w odniesieniu do których urząd ten uzna, iż należy zachować ich poufność, z wyjątkiem przypadków, w których ich ujawnienie służy nadrzędnemu interesowi publicznemu. Zdaniem skarżącej zaś z art. 13 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nr 844/2012 wynika, że przepisy prawa pozwalają stronom zwrócić się o zachowanie poufności stanowiska takiego jak to rozpatrywane w niniejszej sprawie. Niemniej jednak prima facie należy uznać, że art. 13 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nr 844/2012 odsyła jedynie do art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009, który to przepis pozwala, zgodnie z tym, co zostało stwierdzone w pkt 30 i 31 powyżej, zwrócić się o zachowanie poufności przedstawionych przez zainteresowane strony informacji, które, we wskazanym w art. 13 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nr 844/2012 przypadku są zawarte w tym stanowisku, nie zaś, jak twierdzi skarżąca, zachować poufność tego stanowiska jako takiego. Innymi słowy, przepis ten dotyczy tylko „niektórych części” tego stanowiska, a mianowicie „wszelkich informacji, w odniesieniu do których urząd uznał, iż należy zachować ich poufność” w przyjętym w pkt 30 i 31 powyżej zakresie tego wyrażenia. Po drugie, w swych uwagach odnoszących się do wniosku o zastosowanie środków tymczasowych EFSA wskazuje, że niemniej jednak przeanalizowała ona prawdopodobieństwo wyrządzenia – ze względu na ujawnienie tych informacji – szkody interesom handlowym skarżącej, co stanowi warunek sine qua non skorzystania z możliwości zachowania poufności informacji na podstawie art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009 – i doszła do wniosku, że ta szkoda nie była wystarczająca, aby stanowić przeszkodę w opublikowaniu objętych wnioskiem informacji, w szczególności ze względu na istnienie nadrzędnego interesu związanego ze zdrowiem publicznym w oparciu o art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 178/2002. Należy zaś stwierdzić, że skarżąca w swych uwagach w przedmiocie przedstawionych przez Komisję na poparcie stanowiska EFS‑y uwag interwenienta, w których podkreślone zostało w szczególności znaczenie, jakie ma w ramach niniejszej sprawy art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009, zadecydowała nie zajmować stanowiska w przedmiocie tego argumentu i poprzestała na wyjaśnieniu, iż okoliczność polegająca na tym, że nie odrzuciła ona pewnych fragmentów tych uwag czy też nie ustosunkowała się do nich, nie oznacza, iż się z nimi zgadza. W drugiej kolejności, i w każdym przypadku, przy założeniu, po pierwsze, że rozpatrywane informacje mogłyby stanowić przedmiot wniosku o zachowanie poufności na podstawie art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009 i, po drugie, że EFSA po przeprowadzeniu przewidzianego w tym przepisie postępowania uznałaby te informacje za niemające poufnego charakteru, niemniej jednak informacje te nie mają takiego charakteru jak informacje, w odniesieniu do których sędziowie orzekający w przedmiocie środków tymczasowych kilkakrotnie, ustosunkowując się do wniosku dotyczącego ujawnienia danych naukowych, przyznawali ochronę tymczasową [zob. podobnie postanowienia: z dnia 1 marca 2017 r., EMA/PTC Therapeutics International, C‑513/16 P(R), niepublikowane, EU:C:2017:148; z dnia 1 marca 2017 r., EMA/MSD Animal Health Innovation i Intervet international, C‑512/16 P(R), niepublikowane, EU:C:2017:149; z dnia 13 lutego 2014 r., Luxembourg Pamol (Cyprus) i Luxembourg Industries/Komisja, T‑578/13 R, niepublikowane, EU:T:2014:103; z dnia 25 lipca 2014 r., Deza/ECHA, T‑189/14 R, niepublikowane, EU:T:2014:686]. W sprawach, w których zostały wydane przywołane w pkt 37 powyżej postanowienia, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych zadał sobie trud, aby przypomnieć, że w przypadku gdy dane przedsiębiorstwo chce zapobiec, w drodze środka tymczasowego, ujawnieniu informacji rzekomo objętych tajemnicą zawodową, to, w jakim zakresie ujawnienie tego rodzaju informacji może wyrządzić mu poważną i nieodwracalną szkodę, zależy od różnych okoliczności, takich jak znaczenie, jakie te informacje mają dla tego przedsiębiorstwa na płaszczyźnie zawodowej i handlowej oraz ich użyteczność dla innych prowadzących działalność na rynku przedsiębiorstw, które mogą się z nimi zapoznać i następnie je wykorzystać (postanowienie z dnia 29 lutego 2016 r., Chemtura Netherlands/EFSA, T‑725/15 R, niepublikowane, EU:T:2016:128, pkt 30). Natomiast rozwiązania przyjęte w sprawach, w których wydano wspomniane postanowienia, w szczególności ze względu na niekwantyfikowalny i w związku z tym nieodwracalny charakter szkody finansowej wyrządzonej wskutek publikacji rzekomo poufnych informacji, nie znajdują zastosowania, w sytuacji gdy strona skarżąca nie wskazuje we wniosku w przedmiocie środków tymczasowych informacji, które, w przypadku publikacji rozpatrywanych dokumentów w całości, mogą być w szczególności przydatne dla jej konkurentów, rzeczywistych lub potencjalnych, ponieważ mogłyby zostać wykorzystane do celów handlowych i związanych z konkurencyjnością, a skarżąca nie powołuje się na żaden mający dla niej wartość niematerialną szczególny element, który mógłby zostać wykorzystany do celów konkurencyjnych, i którego to elementu wartość w przypadku utraty poufnego charakteru albo zmniejszyłaby się, albo, wręcz element ten całkowicie by taką wartość utracił (postanowienie z dnia 29 lutego 2016 r., Chemtura Netherlands/EFSA, T‑725/15 R, niepublikowane, EU:T:2016:128, pkt 34, 35). Sytuacja taka ma zaś miejsce w niniejszym przypadku, w którym skarżąca poprzestała na twierdzeniu, że istnieje prawdopodobieństwo, iż publikacja tych dokumentów w całości zaszkodzi jej reputacji, jej udziałowi w rynku i obrotom ze względu na to, że wskazaną w nich substancję zakwalifikowano jej zdaniem błędnie jako niebezpieczną dla zdrowia, a odbiorcami tego komunikatu byliby jej klienci, użytkownicy tej substancji, opinia publiczna i organy regulacyjne (zob. podobnie postanowienie z dnia 29 lutego 2016 r., Chemtura Netherlands/EFSA, T‑725/15 R, niepublikowane, EU:T:2016:128, pkt 34). W konsekwencji zgodnie z zasadami przedstawionymi w pkt 26, 38 i 39 powyżej należy przeanalizować argumenty podniesione przez skarżącą w celu wykazania pilnego charakteru wnioskowanych środków tymczasowych bez konieczności wychodzenia z założenia, że rozpatrywane informacje mają poufny charakter. […]   Z powyższych względów PREZES SĄDU postanawia, co następuje:   1) Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.   2) Postanowienie z dnia 19 września 2017 r. wydane w sprawie T‑621/17 R zostaje uchylone.   3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 12 października 2018 r. Sekretarz E. Coulon Prezes M. Jaeger ( *1 ) Język postępowania: angielski. ( ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty postanowienia, których publikację Sąd uznał za wskazaną.