T-640/14

POSTANOWIENIE SĄDU (dziewiąta izba) z dnia 23 listopada 2015 r. ( *1 ) „Skarga o stwierdzenie nieważności — Funkcjonowanie rynków finansowych — Rozporządzenie (UE) nr 537/2014 — Akt ustawodawczy — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność” W sprawie T‑640/14 Carsten René Beul, zamieszkały w Neuwied (Niemcy), reprezentowany początkowo przez adwokata K.G. Stümpera, a następnie przez adwokatów H.M. Potta oraz T. Eckholda, strona skarżąca, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, reprezentowanemu przez P. Schonarda oraz D. Wariana, działających w charakterze pełnomocników, oraz Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez R. Wiemann oraz N. Rouam, działające w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylającego decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz.U. L 158, s. 77), SĄD (dziewiąta izba), w składzie: G. Berardis, prezes, O. Czúcz (sprawozdawca) i A. Popescu, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Okoliczności faktyczne, przebieg postępowania i żądania stron Skarżący, Carsten René Beul, jest biegłym rewidentem upoważnionym do prowadzenia działalności na podstawie Gesetz über eine Berufsordnung der Wirtschaftsprüfer (niemieckiej ustawy o biegłych rewidentach, zwanej dalej „Wirtschaftsprüferordnung”). Z tego względu na podstawie uregulowań niemieckich jest uprawniony do przeprowadzania ustawowo wymaganych badań sprawozdań finansowych przedsiębiorstw, w tym przedsiębiorstw interesu publicznego. W dniu 16 kwietnia 2014 r. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej przyjęły rozporządzenie (UE) nr 537/2014 w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylające decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz.U. L 158, s. 77, zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”). Zgodnie z art. 1 zaskarżonego rozporządzenia, określającym przedmiot wspomnianego rozporządzenia, ustanawia ono wymogi w zakresie przeprowadzania ustawowych badań rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, zasady organizacji i wyboru biegłych rewidentów i firm audytorskich przez jednostki interesu publicznego, służące wspieraniu ich niezależności oraz unikaniu konfliktu interesów, a także zasady nadzoru nad przestrzeganiem tych wymogów przez biegłych rewidentów i firmy audytorskie. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 20 sierpnia 2014 r. skarżący wniósł rozpatrywaną skargę. Odrębnymi pismami złożonymi w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 27 i 28 listopada 2014 r. Parlament i Rada podniosły zarzuty niedopuszczalności na podstawie art. 114 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. Skarżący przedłożył uwagi w przedmiocie tych zarzutów w dniu 12 stycznia 2015 r. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 18 grudnia 2014 r. Komisja Europejska złożyła wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Parlamentu i Rady. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 22 grudnia 2014 r. Parlament wskazał, że nie sprzeciwia się wnioskowi Komisji o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. Skarżący i Komisja nie przedstawili uwag w odniesieniu do wspomnianego wniosku. Skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia. Parlament wnosi do Sądu: — o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; — posiłkowo, w razie gdyby Sąd oddalił zarzut lub postanowił pozostawić kwestię dopuszczalności do rozstrzygnięcia w ramach rozpatrywania sprawy co do istoty, o wyznaczenie mu nowego terminu na przedstawienie uwag, w tym w odniesieniu do kwestii zasadności; — obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Rada wnosi do Sądu o: — odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; — obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Co do prawa Na mocy art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, jeżeli pozwany o to wnosi, Sąd może wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu bez rozpatrywania sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że po zapoznaniu się z aktami sprawy ma wystarczającą wiedzę, w związku z czym postanawia orzec bez dalszych czynności procesowych. W niniejszym przypadku Parlament i Rada podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie jest aktem ustawodawczym i że z tego względu nie stanowi ono aktu regulacyjnego w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Ponadto ich zdaniem zaskarżone rozporządzenie nie dotyczy skarżącego ani bezpośrednio, ani indywidualnie. Skarga nie może być zatem dopuszczalna na mocy art. 263 TFUE. Skarżący uważa, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie, jako że wprowadza ono zmianę w strukturze organu właściwego w sprawie nadzoru nad jego działalnością zawodową. Tytułem wstępu należy zauważyć, że zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE „[k]ażda osoba fizyczna lub prawna może wnieść, na warunkach przewidzianych w akapitach pierwszym i drugim, skargę na akty, których jest adresatem lub które dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie, oraz na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych”. Należy podkreślić, że skarżący nie jest adresatem zaskarżonego rozporządzenia. Z tego względu nie przysługuje mu prawo do wniesienia skargi na mocy pierwszej przesłanki, o której mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE. Ponadto z preambuły do zaskarżonego rozporządzenia wynika, że jego podstawą prawną jest art. 114 TFUE dotyczący zbliżenia ustawodawstw i że zostało ono przyjęte wspólnie przez Parlament i Radę zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. W tym względzie z art. 289 ust. 1 i 3 TFUE wynika, że akty prawne przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 294 TFUE, zwaną „zwykłą procedurą ustawodawczą”, stanowią akty ustawodawcze. W rezultacie zaskarżone rozporządzenie jest aktem ustawodawczym. Zgodnie z orzecznictwem wyrażenie „akt regulacyjny” w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE nie obejmuje zaś aktów ustawodawczych [wyroki: z dnia 3 października 2013 r., Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, C‑583/11 P, Zb.Orz., EU:C:2013:625, pkt 61; z dnia 25 października 2011 r., Microban International i Microban (Europe)/Komisja, T‑262/10, Zb.Orz., EU:T:2011:623, pkt 21]. Wynika z tego, że skarżącemu nie przysługuje także prawo do wniesienia skargi na mocy trzeciej przesłanki, o której mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE. Zatem rozpatrywana skarga byłaby dopuszczalna tylko w zakresie, w jakim zaskarżone rozporządzenie dotyczy skarżącego bezpośrednio i indywidualnie na mocy drugiej przesłanki, o której mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE. Sąd uważa za użyteczne rozpoczęcie badania dopuszczalności skargi od zbadania kwestii tego, czy zaskarżone rozporządzenie dotyczy skarżącego indywidualnie. W przedmiocie tego, czy zaskarżone rozporządzenie dotyczy skarżącego indywidualnie Należy przypomnieć, że zaskarżone rozporządzenie zawiera przepisy mające na celu zapewnienie niezależności organów właściwych w dziedzinie nadzoru nad czynnościami biegłych rewidentów i firm audytorskich przeprowadzających ustawowe badania jednostek interesu publicznego. Artykuł 21 wspomnianego rozporządzenia stanowi: „Właściwe organy są niezależne od biegłych rewidentów i firm audytorskich. […] Członkiem organu zarządzającego ani osobą odpowiedzialną za podejmowanie decyzji przez te właściwe organy nie może być osoba, która w trakcie pełnienia tych funkcji lub w ciągu trzech poprzednich lat: a) przeprowadzała badania ustawowe; b) posiadała prawa głosu w firmie audytorskiej; c) była członkiem organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego firmy audytorskiej; d) była partnerem lub pracownikiem firmy audytorskiej lub na innej zasadzie wykonywała zlecenia dla tej firmy. […]”. W podniesionych zarzutach niedopuszczalności Parlament i Rada podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie nie dotyczy skarżącego indywidualnie. Uważają one, że nie należy on do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych i że nie powołuje się na żadną szczególną okoliczność, która mogłaby go indywidualizować w świetle zasad wypracowanych w orzecznictwie. Skarżący podnosi, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy go indywidualnie i że wydanie tego rozporządzenia ma na niego wpływ ze względu na zmianę organu właściwego w sprawie nadzoru nad jego działalnością zawodową. Z art. 21 zaskarżonego rozporządzenia wywodzi, że rozporządzenie to wprowadza zmianę w jego sytuacji prawnej. Według skarżącego przed wejściem w życie zaskarżonego rozporządzenia organem właściwym w sprawie nadzorowania i kontroli jego działalności, w tym działalności dotyczącej poświadczania sprawozdań finansowych przedsiębiorstw interesu publicznego, była bowiem Wirtschaftsprüferkammer (izba biegłych rewidentów, zwana dalej „WPK”). Zdaniem skarżącego zarządzanie WPK odbywało się zaś w pełni autonomicznie, a w jej skład wchodzili wybrani demokratycznie członkowie wywodzący się z zawodu biegłych rewidentów. Natomiast art. 21 zaskarżonego rozporządzenia przewiduje jego zdaniem wyraźnie, że przedstawiciele zawodu biegłych rewidentów nie mogą wykonywać żadnej funkcji w ramach nadzoru nad ustawowym badaniem przedsiębiorstw interesu publicznego. I tak, zdaniem skarżącego, powodując nieuchronnie zmianę w składzie organu właściwego w sprawie nadzoru nad działalnością dotyczącą ustawowego badania jednostek interesu publicznego, zaskarżone rozporządzenie modyfikuje ramy prawne, w których skarżący wykonuje wspomnianą działalność. Zmiana ta stanowi naruszenie jego podstawowego prawa dotyczącego wolności wyboru zawodu, ustanowionego w art. 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jako że zmiana ta ma wpływ na autonomię reżimu nadzoru zawodowego. Skarżący dodaje, że aby wykonywać swoją działalność, musi ubiegać się o zlecenie dokonania badania od każdego właściwego organu spółki lub innego przedsiębiorstwa, których badanie ma być przeprowadzone. Przy uwzględnieniu zaskarżonego rozporządzenia wspomniane organy mogą mu powierzyć to zadanie tylko, jeśli poświadczy, że podlega nadzorowi sprawowanemu przez właściwy organ, którego skład zostanie wówczas zmieniony w następstwie wejścia w życie zaskarżonego rozporządzenia. W rezultacie zaskarżone rozporządzenie zmusza go do poddania się nadzorowi sprawowanemu przez nowy organ właściwy. Jeśli po ustanowieniu tego nowego organu skarżący będzie w ramach wykonywania zawodu mieć pytania dotyczące badania przedsiębiorstw interesu publicznego, będzie musiał zwrócić się do tego nowego organu, a WPK nie będzie w stanie udzielić mu żadnej odpowiedzi. Jedynie nowy organ będzie właściwy w zakresie sprawowania ogólnego nadzoru, karania naruszeń i oficjalnego doradzania przedstawicielom zawodu biegłych rewidentów. Konkretniej, skarżący uważa, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy go indywidualnie, gdyż jego prawo do wykonywania działalności zawodowej pod nadzorem administracyjnie autonomicznego organu zostaje ograniczone do zera. Odsyła w tym względzie do wyroku z dnia 18 maja 1994 r., Codorniu/Rada (C‑309/89, Rec, EU:C:1994:197, pkt 21, 22), i wywodzi z niego, że co się tyczy indywidualnego oddziaływania, wystarczy, by akt miał wpływ na ustalony status, z którego korzysta strona dążąca do stwierdzenia nieważności tego aktu. Przede wszystkim należy przypomnieć, że akt dotyczy indywidualnie osoby fizycznej lub prawnej, która nie jest jego adresatem, tylko wtedy, gdy wspomniany akt ma wpływ na jej sytuację ze względu na szczególne dla niej cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia ją od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje ją w sposób podobny jak adresata (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 lipca 1963 r. Plaumann/Komisja, 25/62, Rec, EU:C:1963:17, s. 197, 223; z dnia 25 lipca 2002 r., Unión de Pequeños Agricultores/Rada, C‑50/00 P, Zb.Orz., EU:C:2002:462, pkt 36). Zgodnie z orzecznictwem akt ma charakter powszechnie obowiązujący, jeśli stosuje się do obiektywnie określonych sytuacji i pociąga za sobą skutki prawne dla osób oznaczonych w sposób ogólny i abstrakcyjny (postanowienie z dnia 6 września 2011 r., Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, T‑18/10, Zb.Orz., EU:T:2011:419, pkt 63). Tak jest w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 288 akapit drugi TFUE rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Co się tyczy kryteriów wskazanych przez orzecznictwo przytoczone w pkt 32 powyżej, należy stwierdzić, że zaskarżone rozporządzenie ustala szczegółowe wymogi dotyczące ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego o zakresie ogólnym w celu zapewnienia zbliżenia ustawodawstw i praktyk administracyjnych państw członkowskich w tej dziedzinie. Podobnie jest w odniesieniu do kwestionowanego przez skarżącego art. 21 wspomnianego rozporządzenia, który ustala warunki mające na celu zapewnienie niezależności organów właściwych w sprawie nadzoru nad czynnościami biegłych rewidentów w odniesieniu do ustawowego badania jednostek interesu publicznego. Ogół zasad zawartych w zaskarżonym rozporządzeniu stosuje się bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich. Ponadto sytuacje i osoby, do których zaskarżone rozporządzenie ma zastosowanie, są określone obiektywnie, jako że w art. 2 zaskarżonego rozporządzenia uściślono, że rozporządzenie to odnosi się, po pierwsze, do biegłych rewidentów i firm audytorskich przeprowadzających badania ustawowe jednostek interesu publicznego, a po drugie do jednostek interesu publicznego. Podobnie jest w odniesieniu do art. 21 rozporządzenia, który określa wymogi dotyczące składu organów nadzorczych, a wymogi te muszą być przestrzegane przez państwa członkowskie podczas ustanawiania takich organów. Z powyższego wynika, że kategorie osób, do których zaskarżone rozporządzenie ma zastosowanie, są także oznaczone w sposób generalny i abstrakcyjny. Wynika z tego, że zaskarżone rozporządzenie, a w szczególności jego art. 21 mają charakter powszechnie obowiązujący. Jednakże należy przypomnieć, że okoliczność, iż dany przepis ze swej natury oraz ze względu na swój zakres ma charakter ogólny, albowiem znajduje zastosowanie w stosunku do ogółu zainteresowanych przedsiębiorców, nie wyklucza, że jednak niektórych spośród nich może dotyczyć w sposób indywidualny (wyroki: z dnia 22 czerwca 2006 r., Belgia i Forum 187/Komisja, C‑182/03 i C‑217/03, Zb.Orz., EU:C:2006:416, pkt 58; z dnia 23 kwietnia 2009 r., Sahlstedt i in./Komisja, C‑362/06 P, Zb.Orz., EU:C:2009:243, pkt 29). W pierwszej kolejności w tym względzie należy przypomnieć, że okoliczność, iż zaskarżone rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do sytuacji obiektywnie określonych we własnych przepisach i wywołuje skutki prawne w stosunku do kategorii osób oznaczonych w sposób ogólny i abstrakcyjny, wskazuje na brak indywidualnego oddziaływania (ww. w pkt 38 wyrok Sahlstedt i in./Komisja, EU:C:2009:243, pkt 31; zob. ww. w pkt 32 postanowienie Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, EU:T:2011:419, pkt 89). W niniejszym przypadku zaskarżone rozporządzenie dotyczy zaś skarżącego jedynie w charakterze biegłego rewidenta, który wykonuje działalność dotyczącą badania jednostek interesu publicznego, co jest sytuacją, którą zaskarżone rozporządzenie określa obiektywnie, przy czym ustawodawca nie brał pod uwagę w jakikolwiek sposób indywidualnej sytuacji przedstawicieli tego zawodu. Ponadto wymogi dotyczące składu organów odpowiedzialnych za nadzór nad biegłymi rewidentami wykonującymi taką działalność są sformułowane w sposób ogólny i stosują się bez różnicy do wszystkich podmiotów gospodarczych i każdego organu, który jest objęty zakresem stosowania zaskarżonego rozporządzenia. W drugiej kolejności zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, gdy decyzja dotyczy grupy osób, które były lub mogły być zidentyfikowane w chwili wydania tego aktu ze względu na określone cechy właściwe członkom tej grupy, akt ten może dotyczyć tych osób w sposób indywidualny, ponieważ należą one do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych, i może to mieć miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja zmienia prawa nabyte przez jednostkę przed jej wydaniem (wyrok z dnia 27 lutego 2014 r., Stichting Woonpunt i in./Komisja, C‑132/12 P, Zb.Orz., EU:C:2014:100, pkt 59). Jednakże w niniejszym przypadku osoby, których dotyczą wymogi opisane w art. 21 zaskarżonego rozporządzenia, ani nie były, ani nie mogły być zidentyfikowane w chwili wydania zaskarżonego rozporządzenia. Zgodnie z art. 44 zaskarżonego rozporządzenia stosuje się ono od dnia 17 czerwca 2016 r. Zatem to przed upływem tego terminu państwa członkowskie powinny w razie potrzeby dokonać reorganizacji właściwych organów, aby spełnić wymogi opisane w art. 21 zaskarżonego rozporządzenia. W tym względzie skarżący sam wyjaśnia, że w chwili wniesienia skargi WPK wciąż była właściwa w sprawie nadzoru nad biegłymi rewidentami w dziedzinie badania jednostek interesu publicznego i że sytuacja ta utrzyma się do czasu przeniesienia kompetencji nadzorczych z WPK na organ spełniający kryteria określone w art. 21 zaskarżonego rozporządzenia. Z tego powodu każdy niemiecki biegły rewident, który rozpoczął lub rozpocznie działalność dotyczącą badania jednostek interesu publicznego po wydaniu zaskarżonego rozporządzenia, lecz przed przeniesieniem kompetencji nadzorczych jest lub będzie dokładnie w takiej samej sytuacji jak skarżący: nadzór nad jego działalnością przejdzie z WPK, w skład której wchodzą członkowie wykonujący zawód biegłego rewidenta, na inny podmiot spełniający wymogi opisane w art. 21 zaskarżonego rozporządzenia, to znaczy podmiot nieobejmujący w charakterze członków organu zarządzającego ani w charakterze współpracowników odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji w szczególności biegłych rewidentów, którzy ten zawód wykonują lub wykonywali w ciągu trzech poprzednich lat. Zatem nieznana liczba podmiotów gospodarczych może przyłączyć się do kategorii osób, do której skarżący należał w chwili wydania zaskarżonego rozporządzenia, tak że kategorii tej nie można uznać za krąg ograniczony. Przeciwnie, chodzi zatem o nieokreślony i niemożliwy do określenia ogół podmiotów gospodarczych, których krąg może powiększyć się po wydaniu zaskarżonego rozporządzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 14 listopada 1984 r., Intermills/Komisja, 323/82, Rec, EU:C:1984:345, pkt 16; postanowienie z dnia 3 kwietnia 2014 r., CFE-CGC France Télécom-Orange/Komisja, T‑2/13, EU:T:2014:226, pkt 51). Rozpatrywany akt nie dotyczy zaś indywidualnie podmiotów gospodarczych należących do takiej otwartej kategorii (zob. podobnie ww. w pkt 45 postanowienie CFE-CGC France Télécom-Orange/Komisja, EU:T:2014:226, pkt 52). W trzeciej kolejności należy podkreślić, że skarżący nie powołuje się na żaden uznany przez orzecznictwo czynnik, który mógłby go indywidualizować. Czyni on odniesienie do jakoby nabytego prawa do tego, by być nadzorowanym przez autonomiczną organizację zawodową złożoną z przedstawicieli wykonywanego przez siebie zawodu. Nawet przy założeniu istnienia takiego prawa i możliwości wzięcia go pod uwagę dla celów oceny indywidualnego oddziaływania należy podkreślić, że każdemu innemu niemieckiemu biegłemu rewidentowi przysługuje takie prawo i że prawo to w odniesieniu do badania jednostek interesu publicznego zostanie zniesione wobec wszystkich wspomnianych rewidentów bez różnicy wraz z przeniesieniem kompetencji w dziedzinie nadzoru na inny organ spełniający kryteria przewidziane w art. 21 zaskarżonego rozporządzenia. Z tego względu kontekst faktyczny niniejszej sprawy różni się od kontekstu sprawy, w której zapadł ww. w pkt 30 wyrok Codorniu/Rada (EU:C:1994:197). We wspomnianej sprawie stronę skarżącą indywidualizowała bowiem okoliczność, że była ona właścicielem znaku towarowego „Grand Crémant de Codorniu”, a rozpatrywane rozporządzenie uniemożliwiało jej używanie tego znaku, jako że zastrzegało prawo używania wzmianki „crémant” wyłącznie dla wytwórców francuskich i luksemburskich. Trybunał podkreślił, że okoliczność ta indywidualizowała stronę skarżącą w stosunku do wszystkich innych podmiotów (ww. w pkt 30 wyrok Codorniu/Rada, EU:C:1994:197, pkt 21, 22). W niniejszym przypadku nie chodzi zaś o używanie znaku towarowego, nieuchronnie zindywidualizowanego ze swej natury, lecz o podnoszone prawo do bycia nadzorowanym przez organizację zawodową obejmującą przedstawicieli wykonujących zawód biegłego rewidenta. Takie prawo, nawet jeśli założyć, że jest ustalone, nie indywidualizuje w żaden sposób skarżącego w stosunku do nieokreślonego i niemożliwego do określenia ogółu podmiotów wykonujących wspomniany zawód, którzy badają jednostki interesu publicznego. Przy uwzględnieniu tych rozważań należy stwierdzić, że skarżącego nie dotyczy indywidualnie ani zaskarżone rozporządzenie ogólnie, ani art. 21 wspomnianego rozporządzenia, który skarżący kwestionuje w swojej skardze. W rezultacie, jako że kryteria bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania są łącznymi kryteriami dopuszczalności, gdy przeprowadza się badanie dopuszczalności w odniesieniu do drugiej przesłanki, o której mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE, zbędne jest badanie tego, czy zaskarżone rozporządzenie dotyczy skarżącego bezpośrednio. Z całości powyższych rozważań wynika, że skarżącemu nie przysługuje legitymacja procesowa na mocy art. 263 akapit czwarty TFUE. W przedmiocie prawa skarżącego do skutecznego środka prawnego Skarżący powołuje się na art. 19 TUE oraz art. 47 akapit pierwszy karty praw podstawowych i wywodzi na tej podstawie, że w świetle tych postanowień, jego prawo do skutecznego środka prawnego oznacza, że rozpatrywana skarga jest dopuszczalna. Na wstępie trzeba przypomnieć, że jak wynika z art. 19 ust. 1 TUE, sądową kontrolę poszanowania systemu prawnego Unii Europejskiej zapewniają Trybunał oraz sądy państw członkowskich (ww. w pkt 19 wyrok Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, EU:C:2013:625, pkt 90). Zgodnie z orzecznictwem w traktacie FUE, w art. 263 TFUE i 277 TFUE z jednej strony oraz w art. 267 TFUE z drugiej, ustanowiono kompletny system środków prawnych i procedur zapewniający kontrolę legalności aktów Unii, powierzając ją sądom Unii (ww. w pkt 31 wyrok Unión de Pequeños Agricultores/Rada, EU:C:2002:462, pkt 40; ww. w pkt 19 wyrok Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, EU:C:2013:625, pkt 92). Osoby fizyczne i prawne, które nie mogą, z racji przesłanek dopuszczalności określonych w art. 263 akapit czwarty TFUE, skarżyć bezpośrednio aktów Unii o charakterze generalnym, są chronione przed stosowaniem wobec nich takich aktów. Jeżeli wdrożenie tych aktów należy do instytucji Unii, to osoby te mogą wnieść skargę bezpośrednią do sądu Unii przeciwko aktom wykonawczym na zasadach określonych w art. 263 akapit czwarty TFUE i podnieść zgodnie z art. 277 TFUE na poparcie skargi zarzut niezgodności z prawem aktu o charakterze generalnym. Jeżeli wdrożenie aktu Unii jest zadaniem państw członkowskich, mogą one dochodzić stwierdzenia jego nieważności przed sądami krajowymi i spowodować, że owe sądy wystąpią z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE (ww. w pkt 19 wyrok Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, EU:C:2013:625, pkt 93). Trzeba w tej kwestii dodać, że jednostki mają prawo zakwestionować przed sądem w postępowaniu krajowym legalność każdej decyzji lub każdego innego aktu wydanego wobec nich w wykonaniu aktu Unii o charakterze generalnym, powołując się na niezgodność z prawem tego ostatniego aktu (ww. w pkt 19 wyrok Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, EU:C:2013:625, pkt 94). W związku z tym odesłanie prejudycjalne w kwestii ważności aktu stanowi, podobnie jak skarga o stwierdzenie nieważności, środek kontroli legalności aktów Unii (ww. w pkt 19 wyrok Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, EU:C:2013:625, pkt 95). Biorąc pod uwagę ochronę, jaką ma zapewnić art. 47 karty praw podstawowych, należy stwierdzić, że celem tego artykułu nie jest zmiana systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach, w tym w szczególności przesłanek dopuszczalności skarg wnoszonych bezpośrednio do sądów Unii (ww. w pkt 19 wyrok Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, EU:C:2013:625, pkt 97). Wynika z tego, że skarżący nie może zasadnie twierdzić, że niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności powinna być dopuszczalna na podstawie art. 47 karty praw podstawowych, podczas gdy nie przysługuje mu legitymacja procesowa na mocy art. 263 akapit czwarty TFUE. Rozpatrywany argument należy zatem oddalić. W świetle całości powyższych rozważań należy uwzględnić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Parlament i Radę oraz tym samym odrzucić skargę jako niedopuszczalną. Wynika z powyższego, że nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie złożonego przez Komisję wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Wobec tego że skarżący przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Parlamentu i Rady – obciążyć go jego własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Parlament i Radę. Ponadto na podstawie art. 144 § 10 regulaminu postępowania Komisja i Parlament pokryją własne koszty związanie z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. Jak wynika z pkt 7 powyżej, skarżący i Rada nie ponieśli kosztów w tym względzie.   Z powyższych względów SĄD (dziewiąta izba) postanawia, co następuje:   1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.   2) Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.   3) Carsten René Beul pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.   4) Komisja i Parlament pokrywają własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 23 listopada 2015 r.   Sekretarz E. Coulon Prezes G. Berardis ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.