T-653/24

OPINIA RZECZNICZKI GENERALNEJ Mai BRKAN przedstawiona w dniu 29 października 2025 r. ( ) Sprawa T‑653/24 Accorinvest, Société Générale SA przeciwko Ministre de l’Économie, des Finances et de la Souveraineté industrielle et numérique [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (radę stanu, Francja)] Odesłanie prejudycjalne – Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Podatek akcyzowy – Dyrektywa 2008/118/WE – Energia elektryczna – Dodatkowe podatki pośrednie – Przerzucenie podatku na konsumenta Wprowadzenie 1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12). 2. Wniosek ten został złożony w ramach sporu między spółkami Accorinvest i Société Générale SA, jako odbiorcami końcowymi energii elektrycznej, a państwem francuskim w przedmiocie zwrotu przewidzianego przez francuskie przepisy innego podatku od energii elektrycznej oprócz podatku akcyzowego. 3. We Francji ustawa z dnia 9 sierpnia 2004 r. w sprawie usług publicznych w zakresie energii elektrycznej i gazu oraz przedsiębiorstw energetycznych i gazowych ustanowiła bowiem składkę taryfową od przesyłu (zwaną dalej „składką taryfową”). W niniejszej sprawie należy zbadać, czy składkę taryfową można zakwalifikować jako „inny podatek pośredni” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 i czy jest on objęty zakresem stosowania tego przepisu. Ramy prawne Prawo Unii Dyrektywa 2008/118 4. Dyrektywa 2008/118 została uchylona dyrektywą (UE) 2020/262 ( ). Dyrektywa 2008/118 znajduje jednak zastosowanie ratione temporis do okoliczności faktycznych sporu w postępowaniu głównym. 5. Motyw 2 dyrektywy 2008/118 stanowił: „W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego warunki poboru podatku akcyzowego od wyrobów objętych dyrektywą [Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. 1992, L 76, s. 1)], zwanych dalej »wyrobami akcyzowymi«, muszą pozostać zharmonizowane”. 6. Artykuł 1 tej dyrektywy stanowił: „1.   Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego nakładanego bezpośrednio lub pośrednio na konsumpcję poniższych wyrobów, zwanych dalej »wyrobami akcyzowymi«: a) produkty energetyczne i energia elektryczna objęte dyrektywą [Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51)]; […] 2.   Dla szczególnych celów państwa członkowskie mogą nakładać na wyroby akcyzowe inne podatki pośrednie, pod warunkiem że podatki te są zgodne ze wspólnotowymi przepisami podatkowymi dotyczącymi podatku akcyzowego lub podatku od wartości dodanej w zakresie określenia podstawy opodatkowania, obliczania podatku, wymagalności i monitorowania podatku, z wyłączeniem przepisów dotyczących zwolnień. 3.   Państwa członkowskie mogą nakładać podatki na: a) produkty inne niż wyroby akcyzowe; b) świadczenie usług, w tym związanych z wyrobami akcyzowymi, które to podatki nie mają charakteru podatków obrotowych. […]”. Dyrektywa 2003/96 7. Artykuł 4 dyrektywy 2003/96 stanowi: „1.   Poziomy opodatkowania, jakie państwa członkowskie stosują do produktów energetycznych i energii elektrycznej, wymienione w art. 2, nie mogą być niższe niż minimalne poziomy opodatkowania przewidziane niniejszą dyrektywą. 2.   Dla celów niniejszej dyrektywy »poziom opodatkowania« stanowi całkowitą kwotę opłat pobranych jako podatki pośrednie (z wyłączeniem podatku od wartości dodanej) wyliczoną bezpośrednio lub pośrednio na podstawie ilości produktów energetycznych i energii elektrycznej w momencie przekazania do konsumpcji”. Prawo francuskie 8. Artykuł 18 loi no 2004–803, du 9 août 2004, relative au service public de l’électricité et du gaz et aux entreprises électriques et gazières (ustawy nr 2004–803 z dnia 9 sierpnia 2004 r. w sprawie usług publicznych w zakresie dostaw energii elektrycznej i gazu oraz przedsiębiorstw energetycznych i gazowniczych (zwanej dalej „ustawą z dnia 9 sierpnia 2004 r.”) stanowi: „I. Ustanawia się na rzecz Caisse nationale des industries électriques et gazières (krajowej kasy przemysłu energetycznego i gazowego) składkę taryfową od usług przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej […]. II. Składka ta jest należna: 1° W odniesieniu do energii elektrycznej: a) od operatorów publicznych sieci przesyłu i dystrybucji, którzy pobierają ją łącznie z opłatą za korzystanie z publicznych sieci przesyłowych i dystrybucyjnych […] od odbiorców […], z którymi operatorzy ci zawarli umowę o przyłączenie do sieci; b) od dostawców energii elektrycznej, którzy pobierają ją od odbiorców razem z ceną sprzedaży […], w przypadku gdy dostawcy ci zawarli umowę o przyłączenie do sieci […] w celu dostarczania energii tym odbiorcom; c) od dostawców energii elektrycznej, którzy pobierają ją łącznie z należnościami z tytułu sprzedaży […]. III. Podstawę obliczania składki taryfowej stanowi: 1° W odniesieniu do energii elektrycznej: – składnik stały bez podatku opłaty za korzystanie z publicznych sieci przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej, jeżeli składka taryfowa jest należna na podstawie ust. II pkt 1 lit. a); – składnik stały bez podatku opłaty związanej z korzystaniem z sieci wliczonej w cenę sprzedaży energii elektrycznej, jeżeli składka taryfowa jest należna na podstawie ust. II pkt 1 lit. b; – składnik stały bez podatku opłaty związanej z korzystaniem z sieci wliczonej w ustalone taryfowo opłaty za sprzedaż energii elektrycznej, jeżeli składka taryfowa jest należna na podstawie ust. II pkt 1 lit. c […]. IV. Składka taryfowa staje się należna, z tytułu umów zawartych przez osoby wymienione w ust. II w celu wykonania usług wymienionych w ust. I, w chwili otrzymania zaliczek lub ceny przez płatnika lub, w zależności od wyboru tego płatnika, w chwili obciążenia; w takim przypadku jest ona należna w momencie otrzymania zaliczek lub ceny, jeżeli poprzedza ona obciążenie. […] VII. Dekret zaopiniowany przez Conseil d’État [(radę stanu)] określa zasady stosowania niniejszego artykułu”. 9. Artykuł 1 décret no 2005–123, du 14 février 2005, relatif à la contribution tarifaire sur les prestations de transport et de distribution d’électricité et de gaz naturel [dekretu nr 2005–123 z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawie opłaty za usługi przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej i gazu ziemnego], w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 sierpnia 2017 r., stanowi: „I. Składnik stały bez podatku opłaty za korzystanie z publicznych sieci przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej, o którym mowa w art. 18 ust. III pkt 1 ustawy z dnia 9 sierpnia 2004 r. wspomnianej powyżej, stanowi sumę następujących elementów: – rocznej opłaty składowej za zarządzanie określonej w decyzji zatwierdzającej obowiązujące taryfy za korzystanie z publicznych sieci przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej; – rocznej opłaty składowej za pomiar określonej w decyzji zatwierdzającej obowiązujące taryfy za korzystanie z publicznych sieci przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej; – składnika stałego rocznej opłaty składowej za pobór […]; – składnika stałego rocznej opłaty składowej za dodatkowe i awaryjne dostawy energii […]”. 10. Zgodnie z art. 1 dekretu nr 2005–123, w brzmieniu nadanym mu dekretem z dnia 28 lipca 2017 r., mającym zastosowanie od dnia 1 sierpnia 2017 r.: „[…] składnik stały bez podatku opłaty za korzystanie z publicznych sieci przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej jest równy sumie elementów taryfowych zdefiniowanych w decyzjach zatwierdzających obowiązujące taryfy za korzystanie z publicznych sieci przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej […] wymienionych w pkt 1–4: 1° Rocznej opłaty składowej za zarządzanie; 2° Rocznej opłaty składowej za pomiar; 3° Składnika stałego rocznej opłaty składowej za pobór. Na ten składnik stały składają się elementy wymienione w planach taryfowych, które dotyczą tej opłaty składowej, które zależą od mocy poboru, z wyłączeniem miesięcznych opłat składowych za przekroczenie mocy poboru; 4° Składnika stałego rocznej opłaty składowej za dodatkowe i awaryjne dostawy energii. Ten składnik stały jest równy rocznej opłacie składowej za dodatkowe i awaryjne dostawy energii pomniejszonej o część przypadającą na energię i miesięczne opłaty składowe za przekroczenie mocy poboru, jeżeli napięcie awaryjnych dostaw energii jest na innym poziomie niż w przypadku zwykłych dostaw energii”. 11. Zgodnie z art. 2 tego dekretu nr 2005–123: „Dostawca energii elektrycznej, który pobiera składkę taryfową na podstawie art. 18 ust. II pkt 1 lit. b) lub c) ustawy z dnia 9 sierpnia 2004 r., wlicza składnik stały bez podatku opłaty związanej z korzystaniem z sieci w cenę sprzedaży lub w stawki taryfowe sprzedaży zgodnie z art. 1”. Okoliczności faktyczne sporu w postępowaniu głównym i pytania prejudycjalne 12. Accorinvest i Société Générale SA są dwiema spółkami prawa francuskiego, które jako odbiorcy końcowi energii elektrycznej ponosiły składkę taryfową. 13. W ramach dwóch odrębnych postępowań spółki te wniosły do tribunal administratif de Paris (sądu administracyjnego w Paryżu, Francja) o zasądzenie od państwa francuskiego odszkodowania w wysokości odpowiadającej kwotom, które zapłaciły z tytułu składki taryfowej odpowiednio za lata 2016–2018 i za lata 2017 i 2018. Ich zdaniem składka taryfowa była sprzeczna z art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 Dwoma postanowieniami z dnia 26 kwietnia 2021 r. tribunal administratif de Paris (sąd administracyjny w Paryżu) oddalił te żądania jako wniesione do sądu, który nie jest właściwy do ich rozpoznania. 14. Dwoma wyrokami z dnia 17 maja 2023 r. cour administrative d’appel de Paris (apelacyjny sąd administracyjny w Paryżu, Francja) uchylił te postanowienia, a następnie oddalił żądania na tej podstawie, że w braku bezpośredniego i nierozerwalnego związku między składką taryfową a zużyciem energii elektrycznej składka ta nie stanowi podatku pośredniego nakładanego bezpośrednio lub pośrednio na zużycie energii elektrycznej, a zatem nie jest objęta art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118. 15. Accorinvest i Société générale wniosły skargi kasacyjne od tych wyroków cour administrative d’appel de Paris (apelacyjnego sądu administracyjnego w Paryżu) do sądu odsyłającego, podnosząc, że sporna składka taryfowa stanowi podatek pośredni nakładany bezpośrednio lub pośrednio na zużycie energii elektrycznej z tego tylko powodu, że istnieje zgodny z prawem mechanizm przerzucenia tego podatku na odbiorcę końcowego. Podniosły one również, że sporna składka taryfowa jest objęta zakresem stosowania art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, ponieważ istnieje bezpośredni i nierozerwalny związek między opłatą za przesyłanie a zużyciem energii elektrycznej. Zwracają one również uwagę na to, że umowa o przyłączenie do sieci, na podstawie której owa składka jest należna, jest siłą rzeczy związana z umową o dostawy energii elektrycznej na rzecz odbiorcy końcowego oraz że składnik stały opłat za korzystanie z publicznych sieci elektroenergetycznych, który stanowi podstawę obliczania tej składki, zależy w szczególności od mocy, na którą zdecydował się sam odbiorca końcowy i która zwykle pozostaje w związku z jego profilem zużycia energii. 16. W tych okolicznościach sąd odsyłający postanowił zawiesić postępowanie i zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy przepisy art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE należy interpretować w ten sposób, że istnienie prawnego mechanizmu skutkującego przerzuceniem podatku na końcowego odbiorcę wyrobu akcyzowego oznacza samo w sobie istnienie bezpośredniego i nierozerwalnego związku między tym podatkiem a konsumpcją tego wyrobu, wobec czego należy go uznać za inny podatek pośredni w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE, nawet w przypadku gdy podatek ten jest obliczany niezależnie od rzeczywiście skonsumowanej ilości wyrobu? 2) Czy przepisy art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE należy interpretować w ten sposób, że podatek, taki jak składka przesyłowa, który opiera się na składniku stałym opłat za korzystanie z publicznych sieci elektroenergetycznych – z wyłączeniem składnika zmiennego tych opłat, który jako jedyny zależy od zużycia energii elektrycznej – lecz który jest należny w związku z umowami o przyłączenie do sieci zawartymi przez odbiorców lub ich dostawców, pozostaje w bezpośrednim i nierozerwalnym związku ze zużyciem energii elektrycznej, wobec czego należy go uznać za inny podatek pośredni w rozumieniu tych przepisów?”. Analiza 17. Poprzez swoje dwa pytania, które proponuję rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 należy interpretować w ten sposób, że składka taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, która jest pobierana z tytułu korzystania z sieci elektroenergetycznych, jest ustalana na podstawie stałego składnika opłaty za korzystanie z publicznych sieci elektroenergetycznych i jest przerzucana za pomocą mechanizmu prawnego na odbiorcę, jest objęta pojęciem „innych podatków pośrednich” w rozumieniu tego przepisu. 18. Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy w pierwszej kolejności zdefiniować pojęcie „innego podatku pośredniego” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118. W drugiej kolejności zbadam w szczególności wypracowane w orzecznictwie ( ) kryterium bezpośredniego i nierozerwalnego związku między podatkiem a zużyciem produktu podlegającego akcyzie, a w szczególności to, czy związek ten musi istnieć wspólnie z aktem zużycia energii elektrycznej, czy też razem z ilością zużytej energii elektrycznej. W trzeciej kolejności analizie podlegać będzie kwestia tego, czy taki bezpośredni i nierozerwalny związek może zostać wywiedziony z samego przerzucenia podatku na odbiorcę. W czwartej kolejności na podstawie tej wykładni należy ustalić, czy składkę taryfową można uznać za „inny podatek pośredni” w rozumieniu tego przepisu. W przedmiocie pojęcia „innego podatku pośredniego” 19. Na wstępie należy zauważyć, że do Trybunału należy dokonanie kwalifikacji określonej daniny jako podatku, cła lub opłaty na gruncie prawa Unii, w oparciu o obiektywne cechy tej daniny, niezależnie od sposobu zakwalifikowania jej na gruncie prawa krajowego ( ). 20. Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 stanowi, że dla szczególnych celów państwa członkowskie mogą nakładać na wyroby akcyzowe inne podatki pośrednie, pod warunkiem że podatki te są zgodne z przepisami podatkowymi Unii dotyczącymi podatku akcyzowego lub podatku od wartości dodanej (VAT). 21. Dyrektywa 2008/118 nie definiuje pojęcia „innego podatku pośredniego” od energii elektrycznej w rozumieniu tego przepisu. Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „innych podatków pośrednich” oznacza podatki pośrednie, które obejmują konsumpcję produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 tej dyrektywy, inne niż „podatki akcyzowe” w rozumieniu tego ostatniego przepisu, i które są nakładane dla szczególnych celów ( ). 22. Z orzecznictwa Trybunału wynika w tym względzie, że musi istnieć bezpośredni i nierozerwalny związek pomiędzy takim podatkiem pośrednim a zużyciem energii elektrycznej ( ). Oznacza to, że należy zbadać, czy taki podatek dotyczy elementu, który pozostaje w bezpośrednim i nierozerwalnym związku ze zużyciem energii elektrycznej, tak że poprzez opodatkowanie tego elementu należy uznać, że podatek ten opodatkowuje samo zużycie energii elektrycznej. Podatek, który nie obciąża zużycia energii elektrycznej, nie jest bowiem objęty zakresem stosowania dyrektywy 2008/118 ( ). 23. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżące w postępowaniu głównym podnoszą, że wystarczy, by sporny podatek obciążał akt zużycia energii elektrycznej i że nie jest konieczne, aby był on związany z ilością energii elektrycznej. 24. Moim zdaniem w celu dokonania wykładni pojęcia „innych podatków pośrednich” i określenia zakresu stosowania art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 konieczne jest zatem wyjaśnienie, czy kryterium, które rozstrzyga o istnieniu bezpośredniego i nierozerwalnego związku między podatkiem pośrednim a konsumpcją energii elektrycznej, jest związane z aktem konsumpcji energii elektrycznej, czy też konieczne jest istnienie związku między podatkiem a ilością zużytej energii elektrycznej. Czy musi istnieć bezpośredni i nierozerwalny związek z aktem zużycia energii elektrycznej, czy też z faktycznie zużytą ilością energii elektrycznej? 25. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część przepis ten stanowi ( ). 26. Po pierwsze, brzmienie art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 nie zawiera żadnych uściśleń co do tego, czy musi istnieć bezpośredni i nierozerwalny związek z aktem zużycia, czy też ze zużytymi ilościami. Z pkt 20 powyżej wynika bowiem, że dyrektywa 2008/118 nie definiuje pojęcia „innych podatków pośrednich”, podczas gdy przesłanka „bezpośredniego i nierozerwalnego związku z konsumpcją” wyrobu akcyzowego została rozwinięta w orzecznictwie Trybunału, jak wynika to z pkt 22 powyżej. Brzmienie art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 nie pozwala zatem samo w sobie na ustalenie, czy do uznania za „inny podatek pośredni” w rozumieniu tego przepisu wystarczy bezpośredni i nierozerwalny związek z aktem zużycia energii elektrycznej. 27. W tych okolicznościach należy zbadać kontekst, w jaki wpisuje się art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, a także cele tej dyrektywy. 28. Po drugie, jeżeli chodzi o kontekst tego przepisu, należy zauważyć, że struktura art. 1 dyrektywy 2008/118 rozróżnia trzy sytuacje. 29. Po pierwsze, art. 1 ust. 1 tej dyrektywy 2008/118 przyjmuje zasadę, zgodnie z którą dyrektywa ta ustanawia ogólny system dotyczący podatku akcyzowego nakładanego bezpośrednio lub pośrednio na konsumpcję niektórych wyrobów akcyzowych, wśród których wymieniono energię elektryczną, objętą zakresem stosowania dyrektywy 2003/96. 30. Po drugie, art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 zezwala państwom członkowskim na stosowanie innych podatków „mających szczególne cele”, pod warunkiem że są one zgodne z przepisami mającymi zastosowanie do podatków akcyzowych i VAT. W ten sposób, w przeciwieństwie do ciążącego na państwach członkowskich obowiązku wprowadzenia zharmonizowanego podatku akcyzowego przewidzianego w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/118 w odniesieniu do wyrobów akcyzowych wymienionych w tym przepisie, art. 1 ust. 2 tej dyrektywy ustanawia możliwość nakładania przez państwa członkowskie, pod pewnymi warunkami, na wyroby akcyzowe innych podatków pośrednich. Trybunał wyjaśnił, że to przyznane państwom członkowskim uprawnienie ma na celu uwzględnienie różnorodności tradycji podatkowych państw członkowskich w tej dziedzinie oraz częstego wykorzystywania podatków pośrednich w celu realizacji polityk pozabudżetowych ( ). 31. Po trzecie, z art. 1 ust. 3 tej dyrektywy 2008/118 wynika, że państwa członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków od wyrobów innych niż wyroby akcyzowe [lit. a)] oraz świadczenia usług, w tym dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, które nie mają charakteru podatków obrotowych [lit. b)], pod warunkiem że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między państwami członkowskimi. 32. Jak podkreśla Komisja Europejska, wykładnia, zgodnie z którą podatek związany z aktem zużycia energii elektrycznej, lecz niemający związku z ilością rzeczywiście zużytą, można by uznać za mający bezpośredni i nierozerwalny związek z tym zużyciem, prowadziłaby do pozbawienia skuteczności (effet utile) art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2008/118. Każdy podatek związany z czynnością zużycia energii elektrycznej mógłby bowiem zostać zakwalifikowany jako „inny podatek pośredni” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 i byłoby objęte zakresem tego przepisu, co oznaczałoby pozbawienie znaczenia art. 1 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy 2008/118. 33. W ramach wykładni systemowej należy również wziąć pod uwagę dyrektywę 2003/96 w sprawie restrukturyzacji przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, do której odnosi się art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/118. System podatku akcyzowego jest bowiem uregulowany jednocześnie w dyrektywie ogólnej, która ustanawia ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego (w niniejszej sprawie ratione temporis, w dyrektywie 2008/118 ( )) oraz w kilku dyrektywach szczegółowych, które harmonizują podstawy opodatkowania i minimalne stawki opodatkowania wyrobów objętych tym podatkiem, a mianowicie w dyrektywie 2003/96 w odniesieniu do produktów energetycznych i energii elektrycznej. 34. Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2003/96 nakłada na państwa członkowskie obowiązek przestrzegania minimalnych poziomów opodatkowania, podczas gdy art. 4 ust. 2 wspomnianej dyrektywy definiuje „poziom opodatkowania”, jaki państwa członkowskie stosują do danych produktów, jako „całkowitą kwotę opłat pobranych jako podatki pośrednie (z wyłączeniem VAT), wyliczoną bezpośrednio lub pośrednio na podstawie ilości produktów energetycznych i energii elektrycznej w momencie przekazania do konsumpcji” (wyróżnienie moje). W związku z tym, ponieważ poziomy te mają zastosowanie do całej kwoty podatków pośrednich, owe minimalne poziomy opodatkowania obejmują „inne podatki pośrednie” przewidziane w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 ( ) i są oceniane w odniesieniu do rzeczywistych poziomów zużycia energii elektrycznej. 35. Z wykładni systemowej wynika zatem moim zdaniem, że podatek obciąża zużycie energii elektrycznej i może zostać zakwalifikowany jako „inny podatek pośredni” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, jeżeli istnieje bezpośredni i nierozerwalny związek z ilością zużytej energii elektrycznej, a nie tylko z aktem zużycia. 36. Poza tym za taką interpretacją przemawiają cele realizowane przez dyrektywę 2008/118. 37. W tym względzie, zgodnie z motywem 2 dyrektywy 2008/118, ma ona na celu harmonizację warunków nakładania podatku akcyzowego na produkty objęte jej zakresem stosowania w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. 38. Jak wynika z pkt 29 powyżej, art. 1 ust. 1 dyrektywy2008/118 ustanawia zharmonizowany podatek akcyzowy dla ograniczonego wykazu produktów wymienionych w tym przepisie, wśród których znajduje się energia elektryczna, objętych dyrektywą 2003/96. 39. Wynika z tego, że art. 1 ust. 2 wspomnianej dyrektywy 2008/118, który zasadniczo zezwala państwom członkowskim na nakładanie na wyroby akcyzowe innych podatków pośrednich, powinien, jako przepis stanowiący odstępstwo od zasady harmonizacji warunków dotyczących poboru podatku akcyzowego od wyrobów objętych jej zakresem stosowania, podlegać ścisłej wykładni ( ). Prawdą jest, że w orzecznictwie Statoil Fuel & Retail ( ) oraz Agenzia delle dogane e dei monopoli ( ) ta ocena Trybunału dotyczyła jednej z kumulatywnych przesłanek przewidzianych w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, a mianowicie pojęcia „szczególnych celów”, a nie samego pojęcia „innych podatków pośrednich”. Jednakże w świetle utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym wyjątki należy interpretować w sposób ścisły, tak aby zasady ogólne nie zostały pozbawione znaczenia ( ), wydaje mi się, że to samo podejście ma zastosowanie również do zakresu odstępstwa przewidzianego w tym przepisie, a tym samym do wykładni pojęcia „innych podatków pośrednich” ( ). 40. Tak więc pojęcie „innego podatku pośredniego” należy moim zdaniem interpretować również w sposób zawężający, co wyklucza możliwość objęcia tym przepisem podatku mającego jedynie związek z aktem zużycia energii elektrycznej. 41. Jak podniosła Komisja na rozprawie, gdyby „inne podatki pośrednie” przewidziane w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 obejmowały podatki nieobciążające faktycznie zużycia energii elektrycznej, to znaczy niezwiązane z ilością zużytej energii elektrycznej, mogłoby to zaszkodzić celowi harmonizacji tej dyrektywy zmierzającemu do ułatwienia swobodnego przepływu wyrobów akcyzowych, ponieważ istniałoby ryzyko utrudnienia wymiany handlowej wyrobów akcyzowych między państwami członkowskimi poprzez dodatkowe podatki. Dyrektywa 2008/118 ma bowiem na celu w szczególności harmonizację we wszystkich państwach członkowskich zasad dotyczących wymagalności podatku akcyzowego ( ), jak również przepisów dotyczących przepływu wyrobów objętych podatkiem akcyzowym i kontroli nad nimi, co pozwala na ułatwienie przepływu tych wyrobów. Tymczasem zharmonizowany podatek akcyzowy przewidziany w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/118 jest podatkiem konsumpcyjnym pobieranym od ilości wyrobów akcyzowych oferowanych do konsumpcji ( ). Gdyby istniały inne podatki od tych samych produktów niezwiązane z rzeczywistym spożyciem tych produktów, mogłoby to prowadzić do dodatkowych formalności związanych z ich kontrolą. W ten sposób mnożenie takich podatków obok zharmonizowanego podatku akcyzowego groziłoby utrudnieniem wymiany handlowej wyrobów objętych podatkiem akcyzowym między państwami członkowskimi. 42. Z powyższego wynika moim zdaniem, że podatek może zostać zakwalifikowany jako „inny podatek pośredni” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118 tylko wtedy, gdy istnieje bezpośredni i nierozerwalny związek między tym podatkiem a ilością zużytej energii elektrycznej, a nie tylko z czynnością zużycia energii elektrycznej. 43. Taki nacisk na ilość konsumowanych produktów znajduje zresztą potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału. I tak w wyroku Kernkraftwerke Lippe-Ems Trybunał uznał, że nie istnieje bezpośredni i nierozerwalny związek ze zużyciem energii elektrycznej, jeśli chodzi o podatek od kaset paliwowych reaktora jądrowego w elektrowniach jądrowych, ponieważ podatek ten może być pobierany ze względu na uruchomienie samopodtrzymującej reakcji łańcuchowej, nawet bez konieczności wytwarzania, a w konsekwencji zużycia danej ilości energii elektrycznej ( ). 44. Ponadto w wyroku w sprawie Promociones Oliva Park Trybunał orzekł, że podatek omawiany w tej sprawie był obliczany jedynie przy uwzględnieniu statusu producenta energii elektrycznej, na podstawie częściowo określonych dochodów podatników i, w konsekwencji, niezależnie od ilości energii elektrycznej faktycznie wytworzonej i włączonej do sieci elektrycznej ( ). Trybunał na tej postawie stwierdził, że brak było bezpośredniego i nierozerwalnego związku pomiędzy składką przesyłową a zużyciem energii elektrycznej ( ). 45. Wynika z tego moim zdaniem, że bezpośredni i nierozerwalny związek między podatkiem a zużyciem wyrobu akcyzowego musi istnieć z ilością zużytej energii elektrycznej, a nie tylko z aktem zużycia energii elektrycznej. W przedmiocie przerzucenia składki na odbiorcę końcowego 46. Z postanowienia odsyłającego wynika, że zgodnie z art. 18 ust. II ustawy z dnia 9 sierpnia 2004 r. składka taryfowa jest należna od operatorów publicznych systemów przesyłowych lub dystrybucyjnych lub od dostawców energii elektrycznej, ale owe podmioty otrzymują ja od odbiorców. 47. W tym względzie sąd odsyłający zwraca się do Sądu z pytaniem, czy pełne i przejrzyste przerzucenie składki taryfowej na konsumenta końcowego wystarczy, aby stwierdzić istnienie bezpośredniego i nierozerwalnego związku ze zużyciem energii elektrycznej. 48. Moim zdaniem szereg argumentów przemawia za odpowiedzią przeczącą na to pytanie. 49. Po pierwsze, z pkt 45 powyżej wynika, że aby można było zakwalifikować dany podatek jako „inny podatek pośredni”, musi istnieć bezpośredni i nierozerwalny związek między nim a konsumpcją wyrobu akcyzowego z ilością zużytej energii elektrycznej. W konsekwencji uważam, że sama okoliczność, iż podatek jest w całości przenoszony na końcowego odbiorcę energii elektrycznej, nawet w drodze mechanizmu prawnego, nie może sama w sobie wystarczyć do stwierdzenia istnienia bezpośredniego i nierozerwalnego związku między podatkiem a zużyciem energii elektrycznej. 50. Po drugie, wykładnia ta znajduje moim zdaniem potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału. 51. Z jednej strony, jak przypomniał rzecznik generalny Campos Sànchez-Bordona w opinii w sprawie Messer France ( ), Trybunał w wyroku IRCCS – Fondazione Santa Lucia ( ) wskazał trzy cechy charakterystyczne dla podatków pośrednich: – przewidziany prawem obowiązek zapłaty ich kwoty, a w przypadku niedopełnienia tego obowiązku – uprawnienie organów do wszczęcia postępowania przeciwko osobie zobowiązanej do zapłaty; – przeznaczenie należnych kwot, które muszą być skierowane na finansowanie celów leżących w interesie ogólnym, zgodnie z kryteriami podziału określonymi przez organy władzy publicznej; – możliwość przeniesienia ich na konsumenta końcowego dostarczonego towaru lub świadczonej usługi poprzez uwzględnienie ich w kwocie skierowanej do niego faktury, której wysokość zwykle jest związana z ilością skonsumowanego produktu lub skonsumowanej usługi. 52. Tym samym przerzucenie podatku na konsumenta jest niewątpliwie jedną z cech podatku pośredniego. Niemniej jednak sam fakt przeniesienia podatku na konsumenta nie oznacza automatycznie, że podatek ten ma bezpośredni i nierozerwalny związek ze zużyciem energii elektrycznej. 53. Z drugiej strony, należy zauważyć, że w celu ustalenia, czy podatek można zakwalifikować jako „inne podatki pośrednie” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, Trybunał wielokrotnie brał pod uwagę możliwość przerzucenia podatku na konsumenta ( ). Jednakże Trybunał zawsze badał również sposoby obliczania tych składek w celu ustalenia, czy owe opłaty stanowią dodatkowe podatki pośrednie w rozumieniu tego przepisu ( ). 54. Wydaje mi się zatem, że z powyższego wynika, iż pełne przerzucenie składki takiej jak składka taryfowa, która jest należna niezależnie od poziomu zużycia energii elektrycznej, nie jest sama w sobie wystarczająca, aby stwierdzić, że taka składka stanowi dodatkowy podatek pośredni, lecz że jest to element, który należy wziąć pod uwagę przy kwalifikacji jako dodatkowy podatek pośredni w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118. Czy składkę taryfową można uznać za „inny podatek pośredni” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118? 55. W celu ustalenia, czy składkę taryfową można objąć zakresem art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE, należy zbadać, czy podatek ten stanowi podatek nakładany bezpośrednio lub pośrednio na zużycie energii elektrycznej, o którym mowa w dyrektywie 2003/96. 56. W pierwszej kolejności z art. 18 ust. I ustawy z dnia 9 sierpnia 2004 r. wynika, że składka taryfowa jest składką za przesył i dystrybucję energii elektrycznej. W ten sposób zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku w zakresie składki taryfowej jest podpisanie przez konsumenta umowy o przyłączenie do publicznej sieci dystrybucji, niezależnie od tego czy chodzi o jedną umowę zawartą z dostawcą energii elektrycznej obejmującą jednocześnie dostęp do sieci i dostawę energii elektrycznej, czy o odrębną od umowy o dostawę umowę zawartą z operatorem publicznych sieci przesyłowych lub dystrybucyjnych ( ). Tym samym zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w zakresie składki taryfowej, to znaczy korzystanie z sieci przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej, jest niezależne od jakiegokolwiek zużycia energii elektrycznej, pomimo iż umowa o dostęp do sieci jest co do zasady związana z umową o dostawę energii elektrycznej. 57. W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o sposób obliczania składki taryfowej, należy zauważyć, że opiera się ona na składniku stałym bez podatku opłaty za korzystanie z publicznych sieci przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej, który na podstawie art. 1 dekretu nr 2005–123 z dnia 14 lutego 2005 r. (TURPE) składa się z opłaty składowej za zarządzanie ( ), opłaty składowej za pomiar ( ), składnika stałego rocznej opłaty składowej za pobór ( ) Składnika stałego rocznej opłaty składowej za dodatkowe i awaryjne dostawy energii ( ). Jak podniosła Komisja na rozprawie, owe składniki są ustalane rocznie i nie podlegają zmianom. 58. Po pierwsze, z postanowienia odsyłającego wynika, że składnik stały rocznej opłaty składowej za zarządzanie, składnik stały rocznej opłaty składowej za pobór, składnik stały rocznej opłaty składowej za dodatkowe i awaryjne dostawy energii nie są skorelowane ze zużyciem energii elektrycznej ( ). 59. Po drugie, jeżeli chodzi o składnik stały rocznej opłaty składowej za pobór, to zależeć on będzie w szczególności od poziomu napięcia, opcji taryfowej i mocy zakontraktowanej przez konsumenta ( ). Skarżące w postępowaniu głównym podnoszą, że część stała opłaty składowej za pobór jest w rzeczywistości zmienna, ponieważ będzie różna w zależności od mocy i opcji taryfowych wybranych przez konsumenta na jego potrzeby, co miałoby świadczyć o tym, że składka taryfowa jest skorelowana ze zużyciem energii elektrycznej. 60. Jednakże z akt sprawy, którymi dysponuje Sąd, wynika, że wybrane przez konsumenta opcje taryfowe i moc są skorelowane z przyszłym oszacowaniem jego zużycia energii elektrycznej, ale nie z jego rzeczywistym zużyciem. 61. Odbiorca wykupi bowiem opcję taryfową i moc zanim zacznie w ogóle zużywać energię elektryczną. Decyzje odbiorcy będą zatem opierać się na jego profilu zużycia i sposobach zużycia energii elektrycznej w stosunku do oszacowania jego zapotrzebowania, lecz bez bezpośredniego związku z rzeczywistym zużyciem energii elektrycznej. 62. Rząd francuski wyjaśnił na rozprawie, że moc subskrybowana określa maksymalną ilość energii elektrycznej, która może być pozyskiwana z sieci przez odbiorcę w danym momencie ( ). Odbiorca szacuje zatem moc, jaką uznaje za potrzebną w przyszłości, w zależności od potrzeb związanych z jego działalnością lub urządzeniami elektrycznymi. Moc odpowiada zatem prawu do maksymalnego poziomu potencjalnego zużycia energii elektrycznej, które odbiorca wykorzysta w mniejszym lub większym stopniu ( ). Możliwe jest nawet– na przykład w przypadku domu wakacyjnego, który nie jest zajmowany przez część roku – że odbiorca przez pewien okres nie będzie zużywać energii elektrycznej. 63. Ponadto, jak wyjaśniły na rozprawie skarżące w postępowaniu głównym i rząd francuski, jeżeli odbiorca zakontraktował znacznie większą moc niż jego rzeczywiste zużycie, będzie mógł zmienić umowę obniżając moc subskrybowaną, tak aby jego zakontraktowana moc rzeczywiście odpowiadała jego potrzebom. Taryfy za korzystanie z publicznych sieci elektroenergetycznych i składka taryfowa będą wówczas dostosowywane na przyszłość, ale nie dojdzie do zwrotu składki taryfowej zapłaconej przez odbiorcę w przeszłości i obliczonej na podstawie mocy, która nie odpowiada jego potrzebom. 64. Tym samym nawet jeśli, jak podnoszą skarżące w postępowaniu głównym, moc zakontraktowana pozostaje w pewnej korelacji z przyszłym zużyciem energii elektrycznej przez odbiorcę, podstawa naliczenia składki taryfowej nie jest bezpośrednio powiązana z ilością rzeczywiście zużytej energii elektrycznej, a składka taryfowa może być pobierana nawet wówczas, gdy żadna ilość energii elektrycznej nie została wprowadzona do sieci, ani zużyta przez odbiorcę. 65. Ponadto, jak podniosła Komisja na rozprawie, obliczenie części stałej opłaty składowej za pobór uwzględnia również koszty ponoszone przez operatorów publicznych sieci przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej w stosunku do maksymalnego potencjalnego zużycia przez odbiorców i jego rozłożenia w czasie, co jest związane z potencjalnym zużyciem przez odbiorcę, ale nie z jego rzeczywistym zużyciem energii elektrycznej. 66. W trzeciej kolejności, prawdą jest, że składka taryfowa jest w całości przenoszona na końcowego odbiorcę energii elektrycznej ( ). Niemniej jednak, jak wynika z pkt 49 powyżej, jestem zdania, że jedynie okoliczność, iż podatek jest w całości przenoszony na wspomnianego odbiorcę końcowego, nie może sama w sobie wystarczyć do stwierdzenia istnienia bezpośredniego i nierozerwalnego związku między podatkiem a zużyciem energii elektrycznej. Tymczasem z pkt 58–64 powyżej wynika, że zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w zakresie składki taryfowej jest wcześniejsze niż jakiekolwiek zużycie energii elektrycznej i że kwota składki taryfowej jest obliczana niezależnie od ilości energii elektrycznej rzeczywiście zużytej przez odbiorcę. 67. A zatem nie można stwierdzić istnienia bezpośredniego i nierozerwalnego związku między składką taryfową a zużyciem energii elektrycznej. W konsekwencji, ponieważ składka taryfowa nie stanowi podatku pośredniego, który obciąża bezpośrednio lub pośrednio zużycie energii elektrycznej, o której mowa w dyrektywie 2003/96, nie może ona moim zdaniem zostać objęta zakresem art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118. Wnioski 68. Z uwagi na ogół powyższych rozważań proponuję Sądowi, aby odpowiedział na pytania przedstawione przez Conseil d’État (radę stanu, Francja) w następujący sposób: Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że: podatek taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, który jest pobierany z tytułu korzystania z sieci przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej, jest ustalany na podstawie stałego składnika opłaty za korzystanie z publicznych sieci elektroenergetycznych i jest przerzucany za pomocą mechanizmu prawnego na odbiorcę, nie jest objęty pojęciem „innych podatków pośrednich” w rozumieniu tego przepisu. Maja.Brkan Opinia przedstawiona na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 października 2025 r. Le greffier V. Di Bucci Le président M. van der Woude ( ) Język oryginału: francuski. ( ) Dyrektywa Rady z dnia 19 grudnia 2019 r. ustanawiająca ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego (Dz.U. 2020, L 58, s. 4). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 10 czerwca 1999 r., Braathens (C‑346/97, EU:C:1999:291, pkt 22, 23). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 3 marca 2021 r., Promociones Oliva Park (C‑220/19, EU:C:2021:163, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz wyrok z dnia 19 czerwca 2025 r., Hera Comm (C‑645/23, EU:C:2025:454, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 10 czerwca 1999 r., Braathens (C‑346/97, EU:C:1999:291, pkt 22, 23). ( ) Wyrok z dnia 20 września 2017 r., Elecdey Carcelen i in. (C‑215/16, C‑216/16, C‑220/16 i C‑221/16, EU:C:2017:705, pkt 63). ( ) Wyroki: z dnia 17 listopada 1983 r., Merck (292/82, EU:C:1983:335, pkt 12); wyrok z dnia 30 kwietnia 2025 r., Generalstaatsanwaltschaft Frankfurt am Main i in. (Wywóz środków pieniężnych do Rosji) (C‑246/24, EU:C:2025:295, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Wyrok z dnia 19 czerwca 2025 r., Hera Comm (C‑645/23, EU:C:2025:454, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Dyrektywa 2008/118 została uchylona dyrektywą Rady (UE) 2020/262 z dnia 19 grudnia 2019 r. ustanawiającą ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego (Dz.U. 2020, L 58, s. 4). ( ) Taki wniosek wynika w szczególności z wyroku z dnia 4 czerwca 2015 r., Kernkraftwerke Lippe-Ems (C‑5/14, EU:C:2015:354, pkt 65), oraz opinii rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony w sprawie IRCCS – Fondazione Santa Lucia (C‑189/15, EU:C:2016:287, pkt 40); a także opinii rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony w sprawie Messer France (C‑103/17, EU:C:2018:170, pkt 54). ( ) Wyrok z dnia 5 marca 2015 r., Statoil Fuel & Retail (C‑553/13, EU:C:2015:149, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo); a także postanowienie z dnia 9 listopada 2021 r., Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta (C‑255/20, niepublikowane, EU:C:2021:926, pkt 32). ( ) Wyrok z dnia 5 marca 2015 r., Statoil Fuel & Retail (C‑553/13, EU:C:2015:149, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Postanowienie z dnia 9 listopada 2021 r., Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta (C‑255/20, niepublikowane, EU:C:2021:926, pkt 32). ( ) Wyrok z dnia 22 kwietnia 2010 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑346/08, EU:C:2010:213, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) W odniesieniu do podobnego podejścia do art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12, którego treść nie różni się zasadniczo od treści art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, zob. opinia rzecznika generalnego A. Saggia w sprawie EKW i Wein & Co (C‑437/97, EU:C:1999:342, pkt 38); opinia rzecznika generalnego N. Wahla w sprawie Transportes Jordi Besora (C‑82/12, EU:C:2013:694, pkt 16). ( ) Motyw 8 dyrektywy 2008/118 ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 28 stycznia 2016 r., BP Europa (C‑64/15, EU:C:2016:62, pkt 32). ( ) Wyrok z dnia 4 czerwca 2015 r., Kernkraftwerke Lippe-Ems (C‑5/14, EU:C:2015:354, pkt 63). ( ) Wyrok z dnia 3 marca 2021 r., Promociones Oliva Park (C‑220/19, EU:C:2021:163, pkt 57, 58). ( ) Wyrok z dnia 3 marca 2021 r., Promociones Oliva Park (C‑220/19, EU:C:2021:163, pkt 59). ( ) C‑103/17, EU:C:2018:170, pkt 31. ( ) Wyrok z dnia 18 stycznia 2017 r. (C‑189/15, EU:C:2017:17). ( ) Zobacz wyroki: z dnia 4 czerwca 2015 r., Kernkraftwerke Lippe-Ems (C‑5/14, EU:C:2015:354, pkt 64); z dnia 20 września 2017 r., Elecdey Carcelen i in. (C‑215/16, C‑216/16, C‑220/16 i C‑221/16, EU:C:2017:705, pkt 50); z dnia 3 marca 2021 r., Promociones Oliva Park, C‑220/19 (EU:C:2021:163, pkt 54). ( ) Wyroki z dnia 18 stycznia 2017 r., IRCCS – Fondazione Santa Lucia (C‑189/15, EU:C:2017:17, pkt 38); z dnia 20 września 2017 r., Elecdey Carcelen i in. (C‑215/16, C‑216/16, C‑220/16 i C‑221/16, EU:C:2017:705, pkt 49–51); z dnia 3 marca 2021 r., Promociones Oliva Park (C‑220/19, EU:C:2021:163, pkt 55). ( ) Zobacz art. 18, ust. IV ustawy z dnia 9 sierpnia 2004 r. oraz opinię sprawozdawczyni publicznej Céline Guibe w postępowaniach głównych przed Conseil d’État (radą stanu, Francja) (sprawy nr 476000 i 476009). Opinia ta została załączona do orzeczenia Conseil d’État z dnia 29 listopada 2024 r. w sprawach w postępowaniach głównych i jest dostępna na stronie internetowej tego sądu: https://www.conseil-etat.fr/fr/arianeweb/CRP/conclusion/2024–11–29/476000. ( ) W swoich uwagach rząd francuski odnosi się do strony internetowej „Tarif d’accès” commission de régulation de l’énergie (komisji regulacji energetyki) (CRE) (https://www.cre.fr/electricite/reseaux-delectricite/tarif-dacces.html). Według CRE opłata składowa za zarządzanie „pokrywa koszty obsługi klienta ponoszone przez operatorów sieci”. Ponadto, jak wynika z postanowienia odsyłającego (pkt 12) składnik ten „jest fakturowany w formie stałej kwoty od przyłącza oraz od umowy, którą stosuje się do wszystkich użytkowników w zależności od poziomu napięcia przyłącza (wysokiego, średniego lub niskiego) oraz zgodnie z ich ramami umownymi (w postaci umowy o przyłączenie do publicznej sieci dystrybucji lub umowy jednolitej)”. ( ) W swoich uwagach rząd francuski powołuje się na przytoczoną w przypisie 27 niniejszej opinii stronę internetową CRE „Tarif d’accès”. Zdaniem CRE „opłata składowa za pomiar pokrywa koszty pomiarów, kontroli, produkcji, przekazywania danych dotyczących fakturowania, kosztów związanych z procesem odtwarzania przepływu, a także, w stosownych przypadkach, kosztów wynajmu i utrzymania urządzeń pomiarowych”. Ponadto z postanowienia odsyłającego wynika (pkt 13), że owa opłata składowa za pomiar „zależy od tego, czyją własnością jest licznik, poziomu napięcia, ustalonej mocy poboru lub maksymalnej mocy wprowadzenia, jego kontroli i mierzonych wielkości”. ( ) W swoich uwagach rząd francuski powołuje się na przytoczoną w przypisie 27 niniejszej opinii stronę internetową CRE „Tarif d’accès”. Według CRE składnik stały rocznej opłaty składowej za pobór pokrywa głównie koszty operacyjne i koszty kapitału związane z infrastrukturą sieciową oraz koszty zakupu strat. Ponadto z postanowienia odsyłającego wynika (pkt 14), że część stała opłaty składowej za pobór zależy od poziomu napięcia, od opcjonalnej taryfy stosowanej przez operatorów sieci w celu fakturowania korzystania z sieci oraz od ustalonej mocy lub, w przypadku taryf uwzględniających różne przedziały czasowe związane z porą roku lub porą dnia, od ustalonych mocy. Jedynie składnik zmienny opłaty składowej za pobór jest zależny od pobranej energii. ( ) Z postanowienia odsyłającego wynika (pkt 15), że „składnik stały rocznej opłaty składowej za dodatkowe i awaryjne dostawy energii zależy w istocie od długości i rodzaju przyłącza, w zależności od tego, czy jest to przyłącze napowietrzne, czy podziemne”. ( ) Wynika to z przypisów 27, 28 i 30, które wskazują, w jaki sposób określa się te składniki. ( ) Odsyłam do przypisu 30 niniejszej opinii. ( ) Wynika to również z wniosków sprawozdawczyni publicznej przytoczonych w przypisie 26 niniejszej opinii. ( ) W szczególności z uchwały CRE z dnia 18 grudnia 2024 r. dotyczącej decyzji w sprawie zasad ewolucji mocy poboru przyłącza elektronicznego instalacji i zasad odszkodowania (zob. JORF nr 0304 z dnia 24 grudnia 2024 r., tekst nr 99), że CRE dokonuje rozróżnienia między mocą zakontraktowaną a mocą zużytą przez odbiorców. ( ) Zobacz art. 18 ust. II ustawy z dnia 9 sierpnia 2004 r.