T-654/24

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2026 r.(*) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy 4011 B552 – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 W sprawie T‑654/24 Driss El Hakmaoui Attilah, zamieszkały w Alicante (Hiszpania), którego reprezentował L. Flores Dreosti, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentował R. Raponi, w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, są Bella Tawziaa II, SLU, z siedzibą w Marbelli (Hiszpania), Groupe Bellakhdar CO, Sarl, z siedzibą w Casablance (Maroko), które reprezentowała A. Sanz Cerralbo, adwokatka, WYROK SĄDU (pierwsza izba) w składzie: E. Buttigieg, prezes, M. Kancheva i F. Bestagno (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: J. Čuboň, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 21 stycznia 2026 r., wydaje następujący Wyrok 1        W swojej skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący, Driss El Hakmaoui Attilah, wnosi o stwierdzenie nieważności i zasadniczo zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 października 2024 r. (sprawa R 403/2024‑2) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).  Okoliczności powstania sporu 2        W dniu 31 marca 2022 r. interwenienci, spółki Bella Tawziaa II, SLU i Groupe Bellakhdar CO, Sarl, złożyli w EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego, który został zarejestrowany pod numerem 11674413 w następstwie zgłoszenia dokonanego w dniu 21 marca 2013 r., dla następującego oznaczenia graficznego: 3        Oznaczone spornym znakiem towarowym towary, w odniesieniu do których wniesiono o unieważnienie prawa do znaku, należą do klasy 30 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „kawa, herbata, kakao i substytuty kawy; ryż; tapioca i sago; mąka i produkty zbożowe; chleb, wyroby cukiernicze i słodycze; lody spożywcze; cukier, miód, melasa; drożdże, proszek do pieczenia; sól; musztarda; ocet, sosy (dodatki do potraw); przyprawy; lód do chłodzenia”. 4        W uzasadnieniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku powołano się na podstawę unieważnienia określoną w art. 59 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1). 5        Na poparcie swojej argumentacji dotyczącej złej wiary skarżącego interwenienci powołali się w szczególności na następujące prawa wcześniejsze (zwane dalej łącznie „wcześniejszymi prawami”): –        międzynarodową rejestrację wskazującą Niemcy, Hiszpanię, Francję i Włochy dla przedstawionego poniżej graficznego znaku towarowego, o którego rejestrację wystąpiła grupa Bellakhdar w dniu 15 marca 2012 r. i który został zarejestrowany pod numerem 1117381 dla towarów i usług należących do klas 29, 30, 32 i 43: –        międzynarodową rejestrację wskazującą Niemcy, Hiszpanię, Francję i Włochy dla przedstawionego poniżej graficznego znaku towarowego, o którego rejestrację wystąpiła grupa Bellakhdar w tym samym dniu i który został zarejestrowany pod numerem 1117382 dla towarów i usług należących do klas 29, 30, 32 i 43: –        przedstawiony poniżej graficzny unijny znak towarowy, zarejestrowany w dniu 19 września 2012 r. pod numerem 10865038 dla towarów i usług należących do klas 29, 30 i 32: –        przedstawiony poniżej graficzny unijny znak towarowy, zarejestrowany w dniu 20 marca 2013 r. pod numerem 11320694 dla towarów i usług należących do klas 29, 30 i 32: 6        Decyzją z dnia 21 grudnia 2023 r. Wydział Unieważnień uwzględnił wniosek o unieważnienie prawa do znaku na podstawie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. 7        W dniu 16 lutego 2024 r. skarżący wniósł do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. 8        Zaskarżoną decyzją Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie skarżącego i utrzymała w mocy decyzję Wydziału Unieważnień ze względu na to, że interwenienci wykazali, iż w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji skarżący działał w złej wierze w rozumieniu art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. Przede wszystkim Izba Odwoławcza uznała zasadniczo, że w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji między skarżącym a interwenientami nadal istniała bliska relacja handlowa, zważywszy, że skarżący był jedynym dyrektorem Bella Tawziaa II. Następnie Izba Odwoławcza stwierdziła, że sporny znak towarowy wykazywał pewien stopień podobieństwa z wcześniejszymi prawami interwenientów w odniesieniu do podobnych lub identycznych towarów. Wreszcie, Izba Odwoławcza ustaliła, że w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji skarżący działał z nieuczciwym zamiarem, ponieważ w rzeczywistości dążył do wykorzystania w sposób pasożytniczy wcześniejszych praw interwenientów i czerpania korzyści z ich renomy.  Żądania stron 9        Skarżący wnosi do Sądu zasadniczo o: –        stwierdzenie nieważności i zmianę zaskarżonej decyzji; –        obciążenie EUIPO kosztami postępowania. 10      EUIPO wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącego kosztami w razie wezwania na rozprawę. 11      Interwenienci wnoszą do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.  Co do prawa  W przedmiocie prawa mającego zastosowanie ratione temporis 12      Należy zauważyć, że zgłoszenie spornego znaku towarowego zostało dokonane w dniu 21 marca 2013 r. 13      Ponieważ data dokonania zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego jest rozstrzygająca dla ustalenia mającego zastosowanie prawa materialnego, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy podlegają przepisom materialnym rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) (zob. podobnie postanowienie z dnia 5 października 2004 r., Alcon/OHIM, C‑192/03 P, EU:C:2004:587, pkt 39, 40; wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r., Gugler France/Gugler i EUIPO, C‑736/18 P, niepublikowany, EU:C:2020:308, pkt 3 i przytoczone tam orzecznictwo). 14      W związku z tym w niniejszej sprawie, co się tyczy przepisów materialnoprawnych, poczynione przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji i przez strony w ich pismach procesowych odniesienia do art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 należy rozumieć jako dotyczące posiadającego identyczną treść normatywną art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. 15      Natomiast w zakresie, w jakim zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy proceduralne uznaje się na ogół za mające zastosowanie w chwili ich wejścia w życie (zob. wyrok z dnia 11 grudnia 2012 r., Komisja/Hiszpania, C‑610/10, EU:C:2012:781, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo), spór podlega w niniejszej sprawie przepisom proceduralnym rozporządzenia 2017/1001, w szczególności jego art. 72 ust. 2 i 5, a także przepisom rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie 2017/1001 i uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1).  W przedmiocie dopuszczalności materiałów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem 16      EUIPO podnosi, że strony 1–3 i 9–12 załącznika A.4 oraz załączniki A.7–A.11 do skargi są niedopuszczalne, ponieważ zostały przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem. Również interwenienci twierdzą, że wszystkie załączniki A.4–A.11 zostały przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem i w związku z tym są niedopuszczalne. 17      Skarżący załączył jedenaście załączników do skargi, w tym: załącznik A.4, który składa się z szeregu wyciągów ze stron internetowych zawierających przykłady pudełek herbaty przedstawiających lwy lub inne zwierzęta; załączniki A.5 i A.6, obejmujące przykłady uzyskanych z rejestru unijnych znaków towarowych różnych znaków towarowych przedstawiających lwy, a także niektóre znaki towarowe z tego wykazu, w tym ich przedstawienie graficzne; załącznik A.7, zawierający wiadomość poczty elektronicznej z dnia 20 września 2012 r. stanowiącą wymianę między dyrektorem handlowym Groupe Bellakhdar a skarżącym, wraz z załącznikiem przedstawiającym sporny znak towarowy, powielony w załączniku A.8, i wreszcie załączniki A.9–A.11, które odnoszą się do innej wiadomości poczty elektronicznej, wysłanej po wymianie przedstawionej w załączniku A.7. 18      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga wniesiona do Sądu na podstawie art. 72 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 ma na celu kontrolę zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych, którą należy przeprowadzić na podstawie art. 95 wspomnianego rozporządzenia w świetle stanu faktycznego i prawnego sporu skierowanego do izby odwoławczej [zob. wyrok z dnia 1 lutego 2005 r., SPAG/OHIM – Dann i Backer (HOOLIGAN), T‑57/03, EU:T:2005:29, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo]. Wynika z tego, że Sąd nie może stwierdzić nieważności lub dokonać zmiany decyzji będącej przedmiotem skargi z uwagi na podstawy, które zaistniały po jej wydaniu (wyroki: z dnia 11 maja 2006 r., Sunrider/OHIM, C‑416/04 P, EU:C:2006:310, pkt 55; z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul, C‑29/05 P, EU:C:2007:162, pkt 53). 19      A zatem zadaniem Sądu nie jest ponowne badanie stanu faktycznego w świetle dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nim. Dopuszczenie takich dowodów byłoby bowiem niezgodne z art. 188 regulaminu postępowania przed Sądem, zgodnie z którym pisma procesowe składane przez strony nie mogą zmieniać przedmiotu sporu przed izbą odwoławczą. W związku z tym dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem należy uznać za niedopuszczalne, bez konieczności ich badania [zob. wyrok z dnia 14 maja 2009 r., Fiorucci/OHIM Edwin (ELIO FIORUCCI), T‑165/06, EU:T:2009:157, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo]. 20      Przede wszystkim, jeśli chodzi o dopuszczalność załączników A.5 i A.6, należy zauważyć, że chociaż zostały one przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem, nie należy ich odrzucać. Z orzecznictwa wynika bowiem, że wyciągi z rejestru unijnych znaków towarowych nie są dowodami w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz odnoszą się do praktyki decyzyjnej EUIPO w zakresie, w jakim odzwierciedlają one w pewnym stopniu rozwój tej praktyki. Tymczasem strona ma prawo powołać się na praktykę EUIPO w celu poparcia zarzutu dotyczącego naruszenia przez izbę odwoławczą przepisu rozporządzenia nr 207/2009 [zob. wyrok z dnia 29 maja 2018 r., Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (5000), T‑304/17, niepublikowany, EU:T:2018:306, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo]. 21      Następnie, co się tyczy stron 1–3 i 9–12 załącznika A.4 i załączników A.7–A.11 do skargi, należy stwierdzić, podobnie jak czynią to EUIPO i interwenienci, że zostały one przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem i że nie mogą one zostać uwzględnione. Należy zatem odrzucić wyżej wskazane dokumenty bez potrzeby zbadania ich mocy dowodowej [zob. wyrok z dnia 24 listopada 2005 r., Sadas/OHIM – LTJ Diffusion (ARTHUR ET FELICIE), T‑346/04, EU:T:2005:420, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo]. 22      W związku z powyższym załączniki A.5 i A.6 są dopuszczalne. Natomiast strony 1–3 i 9–12 załącznika A.4 oraz załączniki A.7–A.11 do skargi są niedopuszczalne, ponieważ zostały przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem.  Co do istoty 23      Na poparcie skargi skarżący podnosi jedyny zarzut, dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Jego zdaniem Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że w chwili dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego działał on w złej wierze. 24      W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że na mocy art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 prawo do unijnego znaku towarowego podlega unieważnieniu na podstawie wniosku do EUIPO lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia, w przypadku gdy zgłaszający działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego. W niniejszej sprawie, w celu określenia kontekstu zgłoszenia wspomnianego znaku towarowego, należy zatem wziąć pod uwagę okoliczności faktyczne, które miały miejsce do dnia 21 marca 2013 r., czyli dnia, w którym sporny znak towarowy został zgłoszony. 25      Niemniej z orzecznictwa wynika, że możliwe jest uwzględnienie okoliczności, które wystąpiły po dokonaniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, jeżeli mogą one pomóc EUIPO w ustaleniu zamiarów właściciela owego znaku towarowego w chwili dokonywania wspomnianego zgłoszenia [wyrok z dnia 19 czerwca 2025 r., CeramTec, C‑17/24, EU:C:2025:455, pkt 71; zob. także wyrok z dnia 23 maja 2019 r., Holzer y Cia/EUIPO – Annco (ANN TAYLOR i AT ANN TAYLOR), T‑3/18 i T‑4/18, EU:T:2019:357, pkt 126 i przytoczone tam orzecznictwo]. 26      W tym względzie należy zauważyć, że pojęcie „złej wiary”, o którym mowa w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, nie jest ani zdefiniowane, ani wyodrębnione, ani nawet opisane w jakikolwiek sposób w przepisach [zob. wyrok z dnia 29 czerwca 2017 r., Cipriani/EUIPO – Hotel Cipriani (CIPRIANI), T‑343/14, EU:T:2017:458, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo]. Należy jednak zauważyć, że Trybunał i Sąd dokonały szeregu uściśleń co do sposobu, w jaki należy interpretować pojęcie „złej wiary” i oceniać jej istnienie. 27      Trybunał miał już sposobność wyjaśnić, iż dla celów wykładni pojęcia „złej wiary” – poza tym, że zgodnie z jego zwykłym rozumieniem w języku ogólnym zakłada ono istnienie nieuczciwej postawy lub nieuczciwego zamiaru – należy wziąć pod uwagę szczególny kontekst prawa znaków towarowych, jakim jest obrót handlowy. W tym względzie normy Unii Europejskiej w dziedzinie znaków towarowych mają w szczególności na celu przyczynienie się do ustanowienia systemu niezakłóconej konkurencji w Unii, w którego ramach każde z przedsiębiorstw, aby móc przywiązać do siebie klientów dzięki wysokiej jakości swych towarów lub usług, powinno mieć możliwość rejestrowania w charakterze znaków towarowych oznaczeń umożliwiających konsumentowi odróżnienie – bez ryzyka wprowadzenia go w błąd – tych towarów lub usług od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw (zob. wyroki: z dnia 12 września 2019 r., Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO, C‑104/18 P, EU:C:2019:724, pkt 45; z dnia 29 stycznia 2020 r., Sky i in., C‑371/18, EU:C:2020:45, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo). 28      W konsekwencji wskazana w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 bezwzględna podstawa unieważnienia ma zastosowanie, gdy z istotnych i spójnych przesłanek wynika, że właściciel unijnego znaku towarowego dokonał zgłoszenia tego znaku towarowego nie w celu konkurowania w sposób uczciwy, lecz z zamiarem naruszenia, w sposób niezgodny z uczciwymi praktykami, interesów osób trzecich lub z zamiarem uzyskania, nawet bez odniesienia się do konkretnej osoby trzeciej, wyłącznego prawa w celach innych niż cele związane z funkcjami znaku towarowego, w szczególności z podstawową funkcją wskazywania pochodzenia (zob. wyrok z dnia 29 stycznia 2020 r., Sky i in., C‑371/18, EU:C:2020:45, pkt 75 i przytoczone tam orzecznictwo). 29      W drugiej kolejności – zamiar zgłaszającego znak towarowy jest elementem subiektywnym, który jednak w sposób obiektywny powinny ustalić właściwe organy administracyjne i sądowe. W konsekwencji każde twierdzenie dotyczące złej wiary należy oceniać całościowo, z uwzględnieniem wszelkich istotnych okoliczności faktycznych danego przypadku. Jedynie w ten sposób możliwe jest przeprowadzenie obiektywnej oceny zarzutu dotyczącego złej wiary (zob. wyrok z dnia 12 września 2019 r., Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO, C‑104/18 P, EU:C:2019:724, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). 30      W tym celu należy zwłaszcza uwzględnić, po pierwsze, okoliczność, że zgłaszający wie lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towarów lub usług identycznych lub podobnych, które to oznaczenie może zostać pomylone z oznaczeniem zgłoszonym do rejestracji; po drugie, zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią; oraz po trzecie, stopień ochrony prawnej, z której korzystają oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji (wyrok z dnia 11 czerwca 2009 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli, C‑529/07, EU:C:2009:361, pkt 53). 31      Przy orzekaniu w przedmiocie ewentualnej złej wiary zgłaszającego znak towarowy w momencie dokonywania jego zgłoszenia mogą być brane pod uwagę inne czynniki [zob. podobnie wyrok z dnia 6 listopada 2024 r., ChiCom Marketing/EUIPO – China Faw Group (Hongqi), T‑533/23, niepublikowany, EU:T:2024:786, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo], takie jak istnienie bezpośrednich stosunków umownych między stronami [zob. wyrok z dnia 12 lipca 2019 r., Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (Café del Mar), T‑772/17, niepublikowany, EU:T:2019:538, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo], i to bez względu na dokładny charakter zawartych umów [zob. wyrok z dnia 5 października 2016 r., Foodcare/EUIPO – Michalczewski (T.G.R. ENERGY DRINK), T‑456/15, EU:T:2016:597, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo]. 32      Niemniej ze sformułowania przyjętego przez Trybunał w wyroku z dnia 11 czerwca 2009 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (C‑529/07, EU:C:2009:361), wynika, że wymienione w nim czynniki stanowią jedynie przykłady wyodrębnione spośród wszystkich elementów, które mogą zostać wzięte pod uwagę na potrzeby oceny ewentualnego rozstrzygnięcia w przedmiocie złej wiary zgłaszającego znak towarowy w momencie dokonywania jego zgłoszenia [wyroki: z dnia 14 lutego 2012 r., Peeters Landbouwmachines/OHIM – Fors MW (BIGAB), T‑33/11, EU:T:2012:77, pkt 20; z dnia 26 lutego 2015 r., Pangyrus/OHIM – RSVP Design (COLOURBLIND), T‑257/11, niepublikowany, EU:T:2015:115, pkt 67]. 33      Ponadto w ramach dokonywanej na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 całościowej analizy można także wziąć pod uwagę pochodzenie spornego oznaczenia i jego używanie od czasu stworzenia, strategię handlową, w jaką wpisuje się dokonanie zgłoszenia oznaczenia do rejestracji jako unijnego znaku towarowego, a także chronologię wydarzeń związanych z dokonaniem wspomnianego zgłoszenia [zob. wyrok z dnia 7 lipca 2016 r., Copernicus-Trademarks/EUIPO – Maquet (LUCEO), T‑82/14, EU:T:2016:396, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo]. 34      Podobnie można wziąć pod uwagę stopień powszechnej znajomości, którą cieszyło się oznaczenie w chwili dokonywania jego zgłoszenia do rejestracji (wyrok z dnia 11 czerwca 2009 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli, C‑529/07, EU:C:2009:361, pkt 51), zwłaszcza w sytuacji, gdy oznaczenie to było uprzednio zarejestrowane lub używane przez podmiot trzeci jako znak towarowy [zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2014 r., Simca Europe/OHIM – PSA Peugeot Citroën (Simca), T‑327/12, EU:T:2014:240, pkt 40]. Okoliczność, że używanie oznaczenia, o którego rejestrację wniesiono, umożliwiłoby zgłaszającemu czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszego znaku towarowego lub oznaczenia albo nazwiska sławnej osoby, może bowiem stanowić dowód złej wiary zgłaszającego [wyrok z dnia 6 lipca 2022 r., Zdút/EUIPO – Nehera i in. (nehera), T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 32]. 35      W trzeciej kolejności należy przypomnieć, że to do wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku spoczywa obowiązek wykazania okoliczności pozwalających stwierdzić, że właściciel unijnego znaku towarowego działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia tego znaku, przy czym domniemywa się dobrą wiarę do chwili przedstawienia dowodu przeciwnego (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2022 r., nehera, T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo). 36      W przypadku gdy EUIPO stwierdza, że przywołane przez wnoszącego o unieważnienie obiektywne okoliczności danej sprawy mogą prowadzić do obalenia domniemania dobrej wiary, z którego korzysta właściciel spornego znaku towarowego przy dokonywaniu zgłoszenia go do rejestracji, to do niego należy przedstawienie wiarygodnych wyjaśnień dotyczących celów i strategii handlowej, którym służy zgłoszenie wspomnianego znaku [wyroki: z dnia 23 maja 2019 r., ANN TAYLOR i AT ANN TAYLOR, T‑3/18 i T‑4/18, EU:T:2019:357, pkt 36; z dnia 21 kwietnia 2021 r., Hasbro/EUIPO – Kreativni Dogadaji (MONOPOLY), T‑663/19, EU:T:2021:211, pkt 43]. 37      W świetle tych wstępnych rozważań należy dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła, że w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji skarżący działał w złej wierze.  W przedmiocie relacji między skarżącym a interwenientami w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji 38      Skarżący podnosi, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w odniesieniu do charakteru relacji między stronami w chwili dokonywania zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji. Jego zdaniem hiszpańska spółka Bella Tawziaa II jest bowiem przedsiębiorstwem niezależnym od Groupe Bellakhdar, spółki marokańskiej, z którą utrzymywał on epizodyczne stosunki handlowe w zakresie dystrybucji herbat, które nie wiązały się dla niego z obowiązkiem przedkładania tej spółce wszystkich jego decyzji handlowych i oznaczały one tyle, że strony te się znały. 39      EUIPO i interwenienci kwestionują argumenty skarżącego. 40      Izba Odwoławcza stwierdziła, że w chwili dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego między stronami istniały już ścisłe stosunki handlowe, w związku z czym skarżący musiał wiedzieć o używaniu praw wcześniejszych. Jak wskazuje Izba Odwoławcza, skarżący założył bowiem spółkę prawa hiszpańskiego Grand Lion 4011, SL w dniu 29 marca 2012 r., a następnie, kilka miesięcy później, przystąpił do rozmów z osobą powiązaną z Groupe Bellakhdar w celu nawiązania relacji partnerskich z ową grupą. W tym kontekście firma spółki została zmieniona w dniu 4 września 2012 r. na Bella Tawziaa II, a następnie jej kapitał zakładowy został podwyższony w dniu 23 października 2012 r., co spowodowało dołączenie wspomnianej osoby powiązanej z Groupe Bellakhdar jako wspólnika i utratę jednoosobowego charakteru spółki. Ponadto Izba Odwoławcza uściśla, że skarżący twierdzi, iż poniósł wszystkie koszty utworzenia i funkcjonowania swojej spółki, w tym koszty związane ze zgłoszeniem do rejestracji szeregu znaków towarowych wcześniejszych względem rejestracji spornego znaku towarowego. 41      W niniejszej sprawie należy, w ramach kontekstu faktycznego, zwrócić uwagę na następującą chronologię wydarzeń. Po pierwsze, w dniu 29 marca 2012 r. utworzono spółkę Grand Lion 4011, której skarżący był jedynym wspólnikiem i zarządzającym. Po drugie, w dniu 4 września 2012 r. firma wspomnianej spółki została zmieniona na Bella Tawziaa II, a po trzecie, w dniu 18 stycznia 2016 r. przeniesienie własności spornego znaku towarowego na rzecz skarżącego zostało wpisane do rejestru EUIPO. 42      Istnienie bezpośrednich stosunków umownych między stronami, niezależnie od dokładnego charakteru zawartych między nimi umów, jest jednym z czynników pozwalających na stwierdzenie ewentualnego istnienia złej wiary właściciela spornego znaku towarowego w momencie dokonywania zgłoszenia tego znaku do rejestracji. 43      W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, podobnie jak czynią to EUIPO i interwenienci, że Izba Odwoławcza słusznie uznała, iż z ogółu dowodów przedstawionych w ramach wniosku o unieważnienie prawa do znaku wynika, że w chwili dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego, czyli w dniu 21 marca 2013 r., między stronami istniały stosunki handlowe. 44      Następnie, wbrew temu, co twierdzi skarżący, Izba Odwoławcza nie stwierdziła, że Bella Tawziaa II jest spółką zależną Groupe Bellakhdar, lecz że została ona utworzona w celu nawiązania relacji partnerskich między tymi dwiema spółkami (zob. pkt 47–50 zaskarżonej decyzji). Jak wynika z zaskarżonej decyzji, to skarżący założył spółkę Grand Lion 4011 w dniu 29 marca 2012 r., a kilka miesięcy później rozpoczęto rozmowy z osobą powiązaną z Groupe Bellakhdar w celu nawiązania relacji partnerskich między tymi dwiema spółkami. W tym kontekście firma spółki została następnie zmieniona w dniu 4 września 2012 r. na Bella Tawziaa II, a w dniu 23 października 2012 r., wraz z dołączeniem tej osoby powiązanej z Groupe Bellakhdar w charakterze wspólnika obok skarżącego, podwyższony został jej kapitał zakładowy. 45      Wreszcie, należy zatem stwierdzić, że Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę stosunki handlowe między skarżącym a Groupe Bellakhdar w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji i że jest to właśnie, jak słusznie stwierdziła Izba Odwoławcza, okoliczność wskazująca, że skarżący wiedział o używaniu praw wcześniejszych w chwili dokonywania wspomnianego zgłoszenia do rejestracji. W rezultacie należy uznać, że czynnik dotyczący istnienia stosunku umownego wcześniejszego względem dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji, pozwalający ocenić złą wiarę skarżącego, został wykazany.  W przedmiocie podobieństwa między spornym znakiem towarowym a prawami wcześniejszymi 46      Skarżący podnosi, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, uznając, że sporny znak towarowy i prawa wcześniejsze wykazują istotne podobieństwa. Jego zdaniem okoliczność, że rozpatrywane znaki towarowe zawierają przedstawienie tego samego zwierzęcia, a mianowicie lwa, nie wystarcza, aby stwierdzić istnienie podobieństwa między spornym znakiem towarowym a prawami wcześniejszymi. Skarżący twierdzi bowiem, że wykorzystywanie wizerunków zwierząt, a dokładniej lwów, na pudełkach herbaty jest powszechną praktyką, o czym świadczą załączniki A.4–A.6 do skargi, zawierające głównie przedstawienia szeregu pudełek herbaty, na których znajdują się lwy i inne zwierzęta i które współistnieją na rynku. 47      EUIPO i interwenienci kwestionują argumenty skarżącego. 48      Izba Odwoławcza stwierdziła przede wszystkim, że w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego szereg praw wcześniejszych, obejmujących podobne towary należące do klas 29, 30, 32 i 43, było już zarejestrowanych przez Groupe Bellakhdar lub przez Bella Tawziaa II. Następnie Izba Odwoławcza uznała, że te prawa wcześniejsze wykazują znaczące podobieństwa ze spornym znakiem towarowym, w szczególności ze względu na obecność wspólnych elementów składających się z cyfr lub kodów „4011” i „B552”, na prezentację towarów w podobnych opakowaniach oraz na obecność arabskich lub orientalnych elementów słownych, a także na przedstawienie lwów. Ponadto uściśliła ona, że podobieństwo między rozpatrywanymi oznaczeniami wynika przede wszystkim ze wspólnego odniesienia do konceptu i sylwetki lwa, to jest elementu odróżniającego i dominującego niemającego związku z przedmiotowymi towarami. Wreszcie, Izba Odwoławcza wskazała, że w odniesieniu zarówno do elementów słownych oznaczających „lwa”, jak i do graficznych przedstawień tego zwierzęcia znaki towarowe wyraźnie pokrywają się, co sprawia, że stwierdzenie pewnego stopnia podobieństwa jest nieuniknione. Ponadto Izba Odwoławcza dodała, że chociaż część właściwego kręgu odbiorców mogła postrzegać znaki arabskie jako zwykły element graficzny, to konsumenci arabskojęzyczni obecni w Unii natychmiast zrozumieliby ich znaczenie. 49      Przede wszystkim należy stwierdzić, jak słusznie wskazała Izba Odwoławcza, że w ramach oceny złej wiary w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 chodzi nie o ustalenie szczególnego stopnia podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi z punktu widzenia konsumentów, jak ma to miejsce w ramach stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, lecz o zrozumienie zamiaru skarżącego w chwili dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego. 50      Następnie należy zauważyć, podobnie jak uczyniły to EUIPO i interwenienci, że sporny znak towarowy wykazuje podobieństwa z wcześniejszymi prawami interwenientów. Elementy „4011” i „B552”, które występują w porównywanych znakach towarowych, należy uznać za identyczne pod względem ich przedstawienia graficznego, ich umiejscowienia jeden nad drugim, a także ich odesłania do tego samego konceptu. Co się tyczy argumentu skarżącego dotyczącego ich charakteru opisowego, chociaż jest możliwe, że niebagatelna część właściwego kręgu odbiorców postrzega liczbę „4011” i element alfanumeryczny „B552” rozpatrywanych oznaczeń jako wskazówki opisowe dotyczące jakości herbaty, to jednak znaczna część tego kręgu odbiorców będzie postrzegała te elementy jedynie jako literę i cyfry [zob. podobnie wyrok z dnia 30 kwietnia 2025 r., Laura Food/EUIPO – Morghati Abderrahim (THE VERT DE CHINE 4011 ALJAMAL ALJAMAL 4011 B 552), T‑95/24, niepublikowany, EU:T:2025:418, pkt 49]. 51      Wreszcie, podobnie jak uczynili to EUIPO i interwenienci, należy stwierdzić, że kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne dzięki konceptowi lwa, który jest im wspólny. Odniesienie do lwa jest bowiem silnie obecne, czy to poprzez użycie obrazów przedstawiających zwierzę jako takie, czy też poprzez elementy słowne w języku arabskim, w porównywanych znakach towarowych i siłą rzeczy wiąże się z pewnym stopniem podobieństwa między nimi. W tym względzie, co się tyczy konsumentów arabskojęzycznych obecnych w Unii, należy stwierdzić, że nawet jeśli rozpatrywane towary są herbatami, które niekoniecznie są przeznaczone dla tych konsumentów, to nie można wykluczyć, że należą oni do właściwego kręgu odbiorców [zob. podobnie wyrok z dnia 10 lipca 2024 r., Laura Food/EUIPO – Bella Tawziaa II (Thé Vert de Chine AL ASSAD HBOUB R3505 Chaara 4011), T‑541/23, niepublikowany, EU:T:2024:457, pkt 32]. Co za tym idzie, należy stwierdzić, że – jak słusznie stwierdziła Izba Odwoławcza – część odbiorców w Unii zrozumie elementy w języku arabskim występujące w kolidujących ze sobą oznaczeniach i nada im znaczenie, podczas gdy graficzne przedstawienia lwa będą rozumiane przez wszystkich odbiorców w Unii. Ponadto, co się tyczy argumentu skarżącego, zgodnie z którym lwy pojawiają się regularnie na pudełkach herbaty, to mimo że załączniki A.5 i A.6 są dopuszczalne w zakresie, w jakim odnoszą się do praktyki decyzyjnej EUIPO, ich zakres pozostaje ograniczony do celów oceny charakteru odróżniającego konceptu i przedstawienia lwa w sektorze herbaty. Samo zestawienie unijnych znaków towarowych zawierających lwa nie pozwala bowiem na wykazanie, że znaki te były lub są rzeczywiście używane na rynku, a tym bardziej na dowiedzenie, że element ten jest powszechnie używany w danym sektorze i że właściwy krąg odbiorców jest przyzwyczajony do postrzegania go jako motywu powszechnego. 52      Oceny tej nie podważa podniesiony na rozprawie argument skarżącego, oparty na pkt 79 wyroku z dnia 10 lipca 2024 r., Thé Vert de Chin AL ASSAD HBOUB R3505 Chaara 4011 (T‑541/23, niepublikowanego, EU:T:2024:457), zgodnie z którym Sąd stwierdził, że w odniesieniu do unijnego znaku towarowego nr 013237268, który jest jednym z wcześniejszych znaków towarowych w niniejszej sprawie, jest mało prawdopodobne, aby właściwy krąg odbiorców, do którego adresowany jest towar „herbata”, dostrzegał koncept lwa we wspomnianym znaku towarowym. W tym względzie należy uściślić, że pkt 79 wspomnianego wyroku został sformułowany w szczególnym kontekście znaku towarowego rozpatrywanego w tamtej sprawie. Sąd wskazał w nim bowiem, że w tym znaku towarowym w postaci, w jakiej został on zarejestrowany, przedstawienie lwów jest trudne do zauważenia ze względu na jego niewielki rozmiar oraz że niemożliwe było zrozumienie bez trudu przez właściwy krąg odbiorców elementów słownych „grand lion” oraz arabskiego określenia „لسبعا” oznaczającego „lwa”. W tych szczególnych okolicznościach Sąd uznał, że jest mało prawdopodobne, aby właściwy krąg odbiorców postrzegał wcześniejszy znak towarowy jako odnoszący się do konceptu lwa. Jednakże sprawa, w której został wydany przywołany przez skarżącego wyrok, dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu opartego na art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009. Tymczasem należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie chodzi nie o ustalenie szczególnego stopnia podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi z punktu widzenia konsumentów, jak ma to miejsce w ramach stosowania tego przepisu, lecz o zrozumienie zamiaru skarżącego w chwili dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji (zob. pkt 49 powyżej). W konsekwencji ocena zawarta w pkt 79 przywołanego przez skarżącego wyroku, która odnosi się do okoliczności właściwych dla sprawy, w której zapadł wspomniany wyrok, wydany w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu opartego na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, nie może zostać przeniesiona na grunt niniejszej sprawy. 53      W związku z tym czynnik dotyczący wiedzy o tym, że osoba trzecia używała oznaczenia identycznego lub podobnego w co najmniej jednym państwie członkowskim Unii, który należy wziąć pod uwagę przy ocenie złej wiary skarżącego, należy uznać za wykazany.  W przedmiocie istnienia nieuczciwego zamiaru po stronie skarżącego 54      Skarżący podnosi, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, stwierdzając istnienie po jego stronie nieuczciwego zamiaru w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego. Po pierwsze, twierdzi on bowiem, że poinformował Groupe Bellakhdar o zamiarze dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego, co zostało wykazane w załącznikach A.7–A.11 do skargi, w których można znaleźć dwie wiadomości poczty elektronicznej z tego samego dnia i powiązane z nimi zrzuty ekranu, wymienione między dyrektorem handlowym Groupe Bellakhdar a skarżącym, do których załączono przedstawienie spornego znaku towarowego. Po drugie, podnosi on, że po dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji między Bella Tawziaa II a Groupe Bellakhdar istniały jeszcze relacje. W tym względzie wskazuje on z jednej strony, że w dniu 9 września 2014 r. Bella Tawziaa II dokonała zgłoszenia znaku towarowego, który odpowiadał znakowi towarowemu Groupe Bellakhdar, a z drugiej strony, że gdyby chciał on czerpać korzyści z tego znaku towarowego, nie kontynuowałby relacji z tym przedsiębiorstwem, a wspomniany znak towarowy nie zostałby zarejestrowany. Po trzecie, skarżący podnosi z jednej strony, że podnoszona renoma w Maroku praw wcześniejszych przed datą dokonania zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego nie została wykazana, a z drugiej strony, że nie można stwierdzić istnienia zamiaru czerpania korzyści z takiej renomy, ponieważ nie istniała ona w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji. 55      Wreszcie, skarżący utrzymuje, że przyjmując art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, prawodawca Unii nie zamierzał regulować sytuacji takich jak w niniejszej sprawie, w których zgłaszający unijny znak towarowy składa następnie wniosek o unieważnienie prawa do tego samego znaku, powołując się na złą wiarę. 56      EUIPO i interwenienci kwestionują argumenty skarżącego. 57      Przede wszystkim Izba Odwoławcza wskazała, że zgłoszenie spornego znaku towarowego do rejestracji zostało dokonane nie w imieniu skarżącego, lecz w imieniu Bella Tawziaa II, a skarżący pełnił funkcję jej dyrektora w chwili wspomnianej rejestracji. 58      Następnie wspomniana izba stwierdziła, że w świetle chronologii wydarzeń i warunków zgłoszenia praw wcześniejszych jest prawdopodobne, że Bella Tawziaa II starała się początkowo zapewnić „pokojowe wykorzystanie” znaków towarowych Groupe Bellakhdar na rynku europejskim. Izba Odwoławcza wskazała jednak, że w przeciwieństwie do zgłoszeń znaków towarowych dokonanych wcześniej za zgodą Groupe Bellakhdar rejestracja spornego znaku towarowego została dokonana bez zgody tej grupy. Ponadto izba ta zauważyła, że skarżący wiedział, a przynajmniej powinien był wiedzieć, że charakter odróżniający i renoma praw wcześniejszych opierają się na sylwetce i koncepcie lwa. W konsekwencji Izba Odwoławcza stwierdziła, że właściciel starał się zarejestrować alternatywny znak towarowy, który mógłby być kojarzony z prawami wcześniejszymi jego partnerów handlowych, czyli interwenientów, w celu czerpania z tego korzyści i korzystania z renomy uzyskanej przez nich w sektorze herbaty, jak wykazały to dowody przedstawione przez interwenientów. 59      Wreszcie, Izba Odwoławcza przyjęła, że niektóre zdarzenia, które miały miejsce po dokonaniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, mogą zostać wzięte pod uwagę przy ocenie zamiaru skarżącego w chwili dokonywania wspomnianego zgłoszenia. W szczególności wskazała ona, że w dniu 28 grudnia 2015 r. sporny znak towarowy został w całości przeniesiony na wniosek samego skarżącego, działającego na podstawie pełnomocnictwa ogólnego, co doprowadziło do przeniesienia na niego własności spornego znaku towarowego Bella Tawziaa II. Skarżący uzasadnił to przeniesienie wolą odzyskania części zrealizowanej inwestycji i kontynuowania działalności, przyznając jednocześnie, że sporny znak towarowy nie ma żadnego związku z prawami wcześniejszymi, które były już wykorzystywane przez Groupe Bellakhdar. 60      W pierwszej kolejności, co się tyczy argumentu skarżącego, zgodnie z którym prawodawca Unii w żadnym wypadku nie chciał regulować sytuacji, w której osoba prawna, która dokonała zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji, może następnie wszcząć postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do tego znaku, należy stwierdzić, że sytuacja rozpatrywana w niniejszej sprawie rodzi pytanie, czy można uznać, że osoba fizyczna, która dokonała rejestracji znaku towarowego na rzecz i w imieniu osoby prawnej, której była wówczas głównym zarządzającym, działała w złej wierze w chwili dokonania zgłoszenia. Jednakże, jak wskazała Izba Odwoławcza, okoliczność, że osoba prawna, w imieniu której znak towarowy został zgłoszony, staje się następnie wnoszącą o unieważnienie prawa do znaku, nie może wykluczyć zastosowania art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ przepis ten ma na celu ochronę interesu ogólnego i może być powoływany przez każdą osobę fizyczną lub prawną. 61      Ponieważ bowiem pojęcie „złej wiary”, o którym mowa w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, nie zostało zdefiniowane przez prawodawcę Unii (zob. pkt 26 powyżej), nic nie stoi na przeszkodzie temu, by znajdowało ono zastosowanie, kiedy z istotnych i spójnych poszlak wynika, że właściciel spornego znaku towarowego działał z nieuczciwym zamiarem w chwili dokonywania jego zgłoszenia do rejestracji. W tym względzie okoliczność, że skarżący dokonał zgłoszenia spornego znaku towarowego w imieniu spółki, której wówczas był głównym zarządzającym, i że spółka ta, pod innym kierownictwem i po odejściu skarżącego, złożyła następnie wniosek o unieważnienie prawa do tego znaku towarowego, pozostaje bez wpływu na zamiar skarżącego w chwili dokonywania owego zgłoszenia do rejestracji. 62      W drugiej kolejności należy stwierdzić, że w pkt 43–45 powyżej zostało już ustalone, iż skarżący i interwenienci, w szczególności Groupe Bellakhdar, utrzymywali stosunki handlowe i umowne przed dokonaniem zgłoszenia spornego znaku towarowego i w chwili dokonania tego zgłoszenia, jako że skarżący był wspólnikiem Bella Tawziaa II, w związku z czym między tymi stronami istniał stosunek zaufania. W tych okolicznościach fakt dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego dla identycznych towarów, a mianowicie herbaty, bez poinformowania o tym Groupe Bellakhdar może stanowić naruszenie uczciwych praktyk w stosunkach handlowych. 63      Dowody przedstawione przez skarżącego w załączniku do skargi nie mogą podważyć tej oceny. Jak bowiem wynika z pkt 18–22 powyżej, załączniki A.7–A.11 do skargi należy uznać za niedopuszczalne. 64      Co za tym idzie, Izba Odwoławcza słusznie wzięła pod uwagę okoliczność, że skarżący, jako dyrektor Bella Tawziaa II, która była wówczas powiązana z Groupe Bellakhdar, nie poinformował tej grupy o swoim zamiarze dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego. W świetle powyższych rozważań z żadnego dowodu nie wynika bowiem, że skarżący poinformował o tym zamiarze Groupe Bellakhdar. 65      W trzeciej kolejności należy przypomnieć, że w przeciwieństwie do art. 53 rozporządzenia nr 207/2009, który wymienia względne podstawy unieważnienia unijnego znaku towarowego i który ma na celu ochronę prywatnych interesów właścicieli niektórych wcześniejszych praw kolidujących z rozpatrywanym znakiem towarowym, art. 52 ust. 1 tego rozporządzenia, który przewiduje w szczególności, że zła wiara zgłaszającego w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego stanowi bezwzględną podstawę unieważnienia, ma na celu ochronę interesu ogólnego i może być podnoszony przez każdą osobę fizyczną lub prawną, a nie tylko przez właścicieli praw wcześniejszych. W konsekwencji, o ile renoma wcześniejszego oznaczenia może, w zależności od okoliczności danej sprawy, stanowić element istotny dla oceny złej wiary, o tyle nie można wymagać od wnoszącego o unieważnienie, który powołuje się na tę złą wiarę, systematycznego wykazywania takiej renomy [zob. podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2024 r., Dendiki/EUIPO – D-Market (hepsiburada), T‑172/23, niepublikowany, EU:T:2024:105, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo]. 66      Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 25 powyżej możliwe jest uwzględnienie okoliczności faktycznych zaistniałych po dokonaniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, które mogą również potwierdzać nieuczciwy zamiar skarżącego w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji. 67      W niniejszej sprawie z jednej strony, jak wskazano w pkt 71 zaskarżonej decyzji, z dokumentów przedstawionych przez interwenientów w toku postępowania administracyjnego przed EUIPO wynika, że w Maroku istniał pewien stopień renomy lub powszechnej znajomości praw wcześniejszych w odniesieniu do towarów na bazie herbaty. Interwenienci przedstawili bowiem fotografie, materiały prasowe, banery i katalogi wykazujące w szczególności, że dwa z praw wcześniejszych były wykorzystywane w latach 2012–2017 głównie w Maroku. Jak wskazuje EUIPO, istotna część tych dowodów odnosi się do okresu wcześniejszego względem zgłoszenia spornego znaku towarowego, ale można również uwzględnić okoliczności późniejsze w stosunku do tego zgłoszenia, jeżeli pozwalają one na wyciągnięcie wniosków co do sytuacji istniejącej w dniu dokonania owego zgłoszenia. 68      W związku z tym, nawet jeśli interwenienci nie byli zobowiązani do wykazania renomy, z której korzystały ich wcześniejsze znaki towarowe, to ta renoma w Maroku może zostać uwzględniona do celów oceny złej wiary. Natomiast brak takiej renomy w Unii nie ma znaczenia dla takiej oceny (zob. podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2024 r., hepsiburada, T‑172/23, niepublikowany, EU:T:2024:105, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). 69      Z drugiej strony należy zauważyć, że w niniejszej sprawie, jak słusznie wskazali EUIPO i interwenienci, należy uwzględnić okoliczność, że po pierwsze, skarżący mianował swoją siostrę jedyną dyrektorką Bella Tawziaa II po przeniesieniu na nią swoich udziałów w dniu 25 marca 2014 r., a ona następnie udzieliła mu ogólnego pełnomocnictwa, na podstawie którego skarżący działał jako upoważniony pełnomocnik, po drugie, w dniu 19 maja 2015 r. skarżący uzyskał wpis przeniesienia na swoją rzecz trzech unijnych znaków towarowych, których właścicielem była Bella Tawziaa II, po trzecie, w dniu 23 listopada 2015 r. przeniósł on te znaki na osobę trzecią, a po czwarte, w dniu 28 grudnia 2015 r. wniósł o całkowite przeniesienie na jego rzecz spornego znaku towarowego. 70      Wydarzenia te stanowią okoliczności faktyczne zaistniałe po dokonaniu zgłoszenia, pozwalające na stwierdzenie, podobnie jak uczyniła to Izba Odwoławcza, że skarżący zgłosił do rejestracji sporny znak towarowy w celu późniejszego przywłaszczenia, działając z zamiarem odzyskania powoływanych inwestycji. Wspomniany znak towarowy został bowiem przeniesiony na skarżącego przez niego samego, działającego w charakterze pełnomocnika upoważnionego na podstawie ogólnego pełnomocnictwa udzielonego mu przez jego siostrę, na którą w dniu 25 marca 2014 r. przeniósł on swoje udziały w spółce Bella Tawziaa II (zob. pkt 69 powyżej). 71      Wreszcie, jak stwierdzono w pkt 51 powyżej, kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne dzięki konceptowi lwa, który jest im wspólny. Tymczasem w świetle wiedzy o wcześniejszych prawach interwenientów, jaką posiadał skarżący, podobieństwo to nie może być jedynie wynikiem przypadku [zob. podobnie wyrok z dnia 23 października 2024 r., İlbay/EUIPO – Pella-eu (PELLA), T‑514/23, niepublikowany, EU:T:2024:727, pkt 31]. Jak bowiem słusznie wskazała Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji, nawet jeśli skarżący nie był zobowiązany do sprzedaży wyłącznie towarów Groupe Bellakhdar, to nie upoważniało go to do zgłaszania znaków towarowych zawierających elementy, które mogą być powiązane ze znakami towarowymi tego interwenienta. W tym względzie skarżący mógł, jak słusznie wskazała Izba Odwoławcza, zgłosić do rejestracji znak towarowy powiązany lub przedstawiający każde inne zwierzę. Jednakże wybrał on znak towarowy przedstawiający lwa, jedyne zwierzę, z którym były kojarzone znaki towarowe Groupe Bellakhdar, i odtwarzający nawet arabskie elementy słowne wcześniejszych praw interwenientów. 72      A zatem, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że w chwili dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego skarżący działał w złej wierze w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. 73      Wynika z tego, że należy oddalić jedyny zarzut podniesiony przez skarżącego, a co za tym idzie – oddalić skargę w całości.  W przedmiocie kosztów 74      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 75      Ponieważ przeprowadzono rozprawę, a skarżący przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO i interwenientów – obciążyć go kosztami postępowania przed Sądem. Z powyższych względów SĄD (pierwsza izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Driss El Hakmaoui Attilah zostaje obciążony kosztami postępowania. Buttigieg Kancheva Bestagno Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 lipca 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: hiszpański.