T-66/19

POSTANOWIENIE SĄDU (dziewiąta izba) z dnia 10 grudnia 2019 r. ( *1 ) Skarga o stwierdzenie nieważności – Rynek wewnętrzny – Podstawowe swobody – Rozporządzenie (UE) 2018/1724 – Utworzenie jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów – Jednostka niższego rzędu niż państwo – Legitymacja procesowa czynna – Indywidualne oddziaływanie – Niedopuszczalność W sprawie T‑66/19 Vlaamse Gemeenschap (Belgia), Vlaams Gewest (Belgia), reprezentowane przez adwokatów T. Eyskensa, N. Bonbleda i P. Geysensa, strona skarżąca, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, reprezentowanemu przez I. McDowell, R. van de Westelakena i M. Peternel, działających w charakterze pełnomocników, oraz Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez K. Michoel i O. Segnana, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 z dnia 2 października 2018 r. w sprawie utworzenia jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. 2018, L 295, s. 1), SĄD (dziewiąta izba), w składzie: M.J. Costeira, prezes, D. Gratsias (sprawozdawca) i T. Perišin, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Okoliczności powstania sporu W dniu 6 maja 2015 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat zatytułowany „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” [COM(2015) 192 final]. W pkt 4.3.2 tego komunikatu zatytułowanym „E-administracja” Komisja zauważa, że „[p]unkty, w których organy publiczne kontaktują się z obywatelami i przedsiębiorstwami, są […] rozproszone i niekompletne” i że „[p]otrzeby przedsiębiorstw i obywateli w działalności transgranicznej mogłyby być lepiej zaspokojone, gdyby powstała infrastruktura usług cyfrowych w ramach instrumentu »Łącząc Europę« oraz gdyby istniejące europejskie portale, sieci, usługi i systemy […] zostały rozszerzone, zintegrowane oraz połączone z »jednym portalem cyfrowym« (ang. Single Digital Gateway)”. Komisja zobowiązała się zatem do przedstawienia nowego planu działania w sprawie e-administracji na lata 2016–2020, który obejmuje, w szczególności, „rozszerzenie i zintegrowanie europejskich i krajowych portali” w celu utworzenia rozpatrywanego jednego portalu cyfrowego. Ponadto w dniu 28 października 2015 r. Komisja przyjęła komunikat zatytułowany „Usprawnianie jednolitego rynku: więcej możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw” [COM(2015) 550 final]. W drodze tego komunikatu Komisja ustanowiła swoją strategię jednolitego rynku. W tym kontekście Komisja sformułowała wniosek prawodawczy, który doprowadził do przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 z dnia 2 października 2018 r. w sprawie utworzenia jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. 2018, L 295, s. 1). Zgodnie z motywem 4 rozporządzenie 2018/1724 oferuje obywatelom i przedsiębiorstwom łatwy dostęp do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, potrzebnych im do celów korzystaniu z ich praw na rynku wewnętrznym. Ustanowiony na mocy tego rozporządzenia portal mógłby zatem przyczynić się do zwiększenia przejrzystości przepisów i regulacji dotyczących różnych zdarzeń gospodarczych i życiowych, w takich dziedzinach jak podróże, emerytury, edukacja, zatrudnienie, opieka zdrowotna, prawa konsumentów i prawo rodzinne. Zgodnie z jego motywem 6 rozporządzenie 2018/1724 służy realizacji trzech celów, czyli: zmniejszeniu wszelkich dodatkowych obciążeń administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorstw, którzy korzystają lub chcą korzystać z praw przysługujących im na rynku wewnętrznym, w tym ze swobodnego przepływu obywateli, w pełnym poszanowaniu krajowych przepisów i procedur; eliminowaniu dyskryminacji oraz zapewnieniu funkcjonowania rynku wewnętrznego w zakresie zapewniania informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów. Zgodnie z motywem 7 rozporządzenia 2018/1724, aby obywatele Unii oraz unijni przedsiębiorcy mogli korzystać z przysługującego im prawa do swobodnego przepływu w ramach rynku wewnętrznego, Unia powinna przyjąć konkretne niedyskryminujące środki umożliwiające obywatelom i przedsiębiorstwom łatwy dostęp do wystarczająco kompleksowych i wiarygodnych informacji o ich prawach wynikających z prawa Unii oraz do informacji o mających zastosowanie przepisach i procedurach krajowych, których muszą przestrzegać, w przypadku gdy przenoszą się do państwa członkowskiego innego niż własne, mieszkają tam lub studiują, lub gdy zakładają lub prowadzą tam działalność gospodarczą. Jak natomiast wskazuje motyw 9 rozporządzenia 2018/1724, obywatele i przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich mogą być w niekorzystnej sytuacji ze względu na swój brak znajomości krajowych przepisów i systemów administracyjnych, różnice językowe oraz geograficzne oddalenie od właściwych organów w państwach członkowskich innych niż ich własne. Zgodnie z tym samym motywem najbardziej skutecznym sposobem zmniejszenia związanych z tym przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego jest umożliwienie użytkownikom transgranicznym i nietransgranicznym dostępu do informacji online w języku dla nich zrozumiałym w celu umożliwienia im przeprowadzenia w pełni, online, procedur niezbędnych do przestrzegania przepisów krajowych oraz udzielenie im wsparcia, w przypadku gdy przepisy i procedury nie są wystarczająco jasne lub w przypadku gdy napotykają oni na przeszkody w korzystaniu ze swoich praw. Zgodnie z motywem 12 rozporządzenia 2018/1724 ma ono na celu utworzyć jednolity portal cyfrowy pełniący funkcję punktu kompleksowej usługi, za pośrednictwem którego obywatele i przedsiębiorstwa mogą mieć dostęp do informacji na temat przepisów i wymogów, których muszą przestrzegać na mocy prawa Unii lub prawa krajowego. W tym kontekście motyw 35 rozporządzenia 2018/1724 wskazuje, że dostępność informacji dla użytkowników transgranicznych może ulec znacznej poprawie, jeżeli informacje te będą dostępne w języku urzędowym Unii powszechnie rozumianym przez możliwie największą liczbę użytkowników transgranicznych. Artykuł 2 rozporządzenia 2018/1724 przewiduje, co następuje: „1.   Jednolity portal cyfrowy (zwany dalej »Portalem«) zostaje utworzony przez Komisję i państwa członkowskie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Portal składa się ze wspólnego interfejsu użytkownika zarządzanego przez Komisję (zwanego dalej »wspólnym interfejsem użytkownika«), który jest zintegrowany z portalem »Twoja Europa« oraz umożliwia dostęp do odpowiednich unijnych i krajowych stron internetowych. 2.   Portal umożliwia dostęp do: a) informacji na temat praw, obowiązków i przepisów określonych w prawie Unii i prawie krajowym, które mają zastosowanie do użytkowników korzystających lub zamierzających korzystać ze swoich praw wynikających z prawa Unii w dziedzinie rynku wewnętrznego w obszarach wymienionych w załączniku I; b) informacji na temat procedur online i offline oraz linków do procedur online, w tym procedur objętych załącznikiem II, ustanowionych na poziomie Unii lub na poziomie krajowym, aby umożliwić użytkownikom korzystanie z praw i przestrzeganie obowiązków i przepisów w dziedzinie rynku wewnętrznego w obszarach wymienionych w załączniku I; c) informacji na temat usług wsparcia i rozwiązywania problemów oraz linków do tych usług, wymienionych w załączniku III lub o których mowa w art. 7, z których mogą korzystać obywatele i przedsiębiorstwa w przypadku pytań lub problemów dotyczących praw, obowiązków, przepisów lub procedur, o których mowa w lit. a) i b) niniejszego ustępu”. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 2018/1724 państwa członkowskie zapewniają, aby użytkownicy mieli łatwy dostęp online na ich krajowych stronach internetowych do informacji, o których mowa w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia (zob. pkt 11 powyżej). Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2018/1724 „[k]ażde państwo członkowskie zapewnia, aby użytkownicy mieli dostęp do każdej z procedur wymienionych w załączniku II w pełni online oraz mogli je przeprowadzać w pełni online, w przypadku gdy takie procedury zostały ustanowione w danym państwie członkowskim”. Artykuły 9–11 rozporządzenia 2018/1724 przewidują szereg wymogów jakości informacji publikowanych na podstawie art. 2 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia 2018/1724 w celu udzielania możliwie jak najdokładniejszych informacji odnoszących się do korzystania z praw i do wszczęcia procedur wymienionych w załącznikach I i II do tego rozporządzenia, takich jak prawo do podróżowania, prawo do podejmowania pracy, prawo do pobytu, prawo do studiowania lub prawo do rozpoczęcia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim, lub też prawo do złożenia w administracji wniosków dotyczących pobytu, studiów lub pracy. W tym kontekście art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 4 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2018/1724 przewidują, że państwa członkowskie udostępniają odnośne informacje w języku urzędowym Unii, który jest powszechnie rozumiany przez możliwie największą liczbę użytkowników transgranicznych. Ponadto, zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2018/1724, w odniesieniu do procedur, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia, państwa członkowskie zapewniają, by użytkownicy mieli możliwość zapoznania się z instrukcjami przeprowadzenia odnośnej procedury w języku urzędowym Unii, który jest powszechnie rozumiany przez możliwie największą liczbę użytkowników transgranicznych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2018/1724, w przypadku gdy państwo członkowskie nie podaje informacji, wyjaśnień i instrukcji określonych w art. 9–11 oraz art. 13 ust. 2 lit. a) w języku urzędowym Unii powszechnie rozumianym przez możliwie największą liczbę użytkowników transgranicznych, to państwo członkowskie występuje do Komisji z wnioskiem o zapewnienie tłumaczenia na ten język, w granicach dostępnego do tych celów budżetu. Przebieg postępowania i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 4 lutego 2019 r. skarżące, Vlaamse Gemeenschap (wspólnota flamandzka) i Vlaams Gewest (region Flandrii), złożyły rozpatrywaną skargę. W odrębnych pismach złożonych w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 26 kwietnia i 29 kwietnia 2019 r. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej podniosły zarzuty niedopuszczalności tej skargi na podstawie art. 130 regulaminu postępowania przed Sądem. W dniu 11 czerwca 2019 r. skarżące przedłożyły uwagi do tych zarzutów niedopuszczalności. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 15 maja 2019 r. Komisja złożyła wniosek o dopuszczenie do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Parlamentu i Rady. Skarżące wnoszą do Sądu o: – stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2018/1724; – obciążenie Parlamentu i Rady kosztami postępowania. Parlament i Rada wnoszą do Sądu o: – odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; – obciążenie skarżących kosztami postępowania. Co do prawa Zgodnie z art. 130 §§ 1 i 7 regulaminu postępowania, jeżeli strona pozwana o to wnosi, Sąd może rozstrzygnąć w przedmiocie niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu bez rozpatrywania sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie, jako że Parlament i Rada wniosły o rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczalności, Sąd, uznając, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, postanawia rozstrzygnąć w przedmiocie tego wniosku bez dalszych czynności procesowych. Parlament i Rada podniosły, że rozporządzenie 2018/1724 nie dotyczy skarżących indywidualnie, co oznacza, że nie mają one legitymacji procesowej czynnej do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności tego rozporządzenia. Należy zauważyć po pierwsze, że skarżące są belgijskimi jednostkami regionalnymi. Po drugie, rozporządzenie 2018/1724, jak wynika z jego umocowań pierwszego i piątego, zostało przyjęte na podstawie art. 21 ust. 2 i art. 114 ust. 1 TFUE, czyli zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą w rozumieniu art. 289 ust. 1 i art. 294 TFUE. Wynika stąd, że zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE skarżące, jako jednostki niższego rzędu niż państwo, mają legitymację procesową czynną do wniesienia skargi o stwierdzenia nieważności rozporządzenia 2018/1724, pod warunkiem że rozporządzenie to dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu tego postanowienia. Skarga jednostki regionalnej lub lokalnej nie może bowiem być traktowana jak skarga państwa członkowskiego, ponieważ pojęcie państwa członkowskiego w rozumieniu art. 263 akapit drugi TFUE obejmuje wyłącznie władze rządowe państw członkowskich. Pojęcia tego nie można rozszerzyć na rządy regionów lub innych jednostek niższego rzędu niż państwo, nie naruszając przy tym równowagi instytucjonalnej przewidzianej traktatem (zob. podobnie postanowienie z dnia 26 listopada 2009 r., Região autónoma dos Açores/Rada, C‑444/08 P, niepublikowane, EU:C:2009:733, pkt 31, 33 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że krajowe normy konstytucjonalne przyznające kompetencje nie mogą ustalać, w rozumieniu art. 263 TFUE, legitymacji procesowej czynnej jednostek regionalnych (zob. postanowienie z dnia 26 listopada 2009 r., Região autónoma dos Açores/Rada, C‑444/08 P, niepublikowane, EU:C:2009:733, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji sam fakt, że regionalny organ posiada pewne kompetencje w dziedzinie, której dotyczy zaskarżany przez niego akt, nie przyznaje mu legitymacji procesowej czynnej, jeżeli odnośny akt nie dotyczy go bezpośrednio lub, w danym przypadku, indywidualnie. Ponieważ Parlament i Rada podnoszą zarzut niedopuszczalności skargi ze względu na brak indywidualnego oddziaływania na skarżących, należy zbadać, czy skarga jest dopuszczalna w świetle tej przesłanki. W tym względzie należy zauważyć, że przewidziana w art. 263 akapit czwarty TFUE przesłanka, zgodnie z którą akt musi dotyczyć indywidualnie osób fizycznych lub prawnych innych niż adresaci tego aktu, wymaga, aby zaskarżony środek wpływał na ich sytuację ze względu na szczególne dla nich cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia ich od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata takiego aktu (zob. postanowienie z dnia 26 listopada 2009 r., Região autónoma dos Açores/Rada, C‑444/08 P, niepublikowane, EU:C:2009:733, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie, z pkt 29, 35, 52, 57 i 72 skargi wynika, że nawet jeśli skarżące formalnie wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2018/1724 w całości, to ich argumentacja skupia się na podnoszonej niezgodności z prawem, jaką miałyby być dotknięte przepisy tego rozporządzenia, na mocy których państwa członkowskie są zobowiązane do udostępniania informacji w języku urzędowym Unii, który jest powszechnie rozumiany przez możliwie największą liczbę użytkowników transgranicznych (zob. pkt 15, 16 powyżej). Odpowiednio, z pkt 20 i 22 skargi wynika, że skarżące twierdzą, iż posiadają legitymację procesową czynną do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2018/1724, odnosząc się do skutków, jakie wywołują na ich kompetencjach przepisy tego rozporządzenia mające na celu nałożenie zobowiązań wymienionych w pkt 30 powyżej. W konsekwencji należy ocenić, czy art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 4, art. 11 ust. 2 i art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2018/1724 dotyczą skarżących indywidualnie w rozumieniu przedstawionym w pkt 29 powyżej. W tym względzie skarżące podnoszą, że przedmiotowe przepisy podważają polityki wprowadzone w życie na podstawie szeregu aktów, których są autorami, a które mają na celu potwierdzenie lub wprowadzenie w życie wyłącznego korzystania z języka niderlandzkiego w komunikacji między skarżącymi a społeczeństwem. Zatem w zakresie, w jakim przepisy przytoczone w pkt 32 powyżej prowadzą do używania innego języka niż język niderlandzki w stosunkach skarżących ze społeczeństwem, utrudniają one skarżącym wykonywanie ich uprawnień według ich uznania, a nawet zobowiązują je do wykonywania uprawnień w sposób sprzeczny z obowiązującym ustawodawstwem, w ramach którego niektóre aspekty mają charakter konstytucyjny. Ponadto przepisy przytoczone w pkt 32 powyżej osłabiają skuteczność ustanowionej przez skarżące polityki integracji społecznej, zgodnie z którą obcokrajowcy, którzy osiedlają się we Flandrii (Belgia), są zachęcani do nauczenia się języka niderlandzkiego. Skarżące dodają, że ich legitymacja procesowa czynna wynika z podziału Królestwa Belgii na regiony językowe i z podziału kompetencji w zakresie językowym przewidzianych przez konstytucję belgijską, sformułowaną tym samym w ramach „konfliktu językowego” nieobserwowanego w innych państwach członkowskich. Po pierwsze, należy zauważyć, że ustanowione na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia 2018/1724 zobowiązanie zapewnienia, aby użytkownicy mieli łatwy dostęp online na ich krajowych stronach internetowych do informacji, o których mowa w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia (zob. pkt 11, 12 powyżej), spoczywa bez żadnego rozróżnienia na wszystkich państwach członkowskich. Po drugie, podobnie, z art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 4 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2018/1724 wynika, że zobowiązanie udostępnienia odnośnych informacji w języku urzędowym Unii, który jest powszechnie rozumiany przez możliwie największą liczbę użytkowników transgranicznych, spoczywa bez wyjątku na wszystkich organach krajowych właściwych w tym zakresie. Jest tak również w przypadku zobowiązania do umożliwienia użytkownikom, zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, zapoznania się z instrukcjami przeprowadzenia procedur, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) owego rozporządzenia, w języku urzędowym Unii, który jest powszechnie rozumiany przez możliwie największą liczbę użytkowników transgranicznych. Wynika stąd, że rozporządzenie 2018/1724 dotyczy każdego organu krajowego właściwego do wprowadzenia w życie przepisów ustanowionych w tym rozporządzeniu w taki sam sposób, jak rozporządzenie to dotyczy skarżących będących organami posiadającymi takie kompetencje na podstawie belgijskiego prawa. W tym względzie można wprawdzie uznać, że dany akt Unii dotyczy indywidualnie jednostki niższego rzędu niż państwo wtedy, gdy akt ten wpływa na akt, którego autorem jest owa jednostka, utrudniając tym samym wykonanie, według jej uznania, własnych uprawnień tej jednostki przyznanych jej przez prawo krajowe (zob. podobnie wyrok z dnia 5 października 2005 r., Land Oberösterreich i Austria/Komisja, T‑366/03 i T‑235/04, EU:T:2005:347, pkt 28). Niemniej jednak w świetle definicji indywidualnego oddziaływania w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE (zob. pkt 29 powyżej) okoliczności te mogą uzasadniać takie oddziaływanie na jednostkę niższego rzędu niż państwo jedynie w kontekście, w którym wyłącznym celem zaskarżonego aktu jest wykonanie kompetencji Unii w stosunku do konkretnego aktu przyjętego przez wspomnianą jednostkę (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 kwietnia 1998 r., Vlaams Gewest/Komisja, T‑214/95, EU:T:1998:77, pkt 17, 29; z dnia 23 października 2002 r., Diputación Foral de Álava i in./Komisja, od T‑346/99 do T‑348/99, EU:T:2002:259, pkt 14, 37; a także z dnia 5 października 2005 r., Land Oberösterreich i Austria/Komisja, T‑366/03 i T‑235/04, EU:T:2005:347, pkt 11–14, 27–30). Tymczasem rozporządzenie 2018/1724 zostało przyjęte w ramach kompetencji Unii zmierzających do osiągnięcia celów opisanych w art. 21 i 114 TFUE, a mianowicie poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez uproszczenie warunków wykonywania praw z niego wynikających. W tych okolicznościach, jak wynika z przepisów wskazanych w pkt 36 i 37 powyżej, rozporządzenie 2018/1724 dotyczy udostępnienia przez państwa członkowskie niektórych istotnych informacji do celów wykonywania prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu, z których obywatele korzystają na podstawie niektórych przepisów prawa Unii. Przyjęcie owego rozporządzenia nie ma zatem na celu wykonania kompetencji Unii w stosunku do konkretnych aktów wydanych przez skarżące w przedmiocie używania języka niderlandzkiego w relacjach między administracją a obywatelami. Ponadto podejście, zgodnie z którym wszelka ingerencja pomiędzy zakresem stosowania aktu Unii i zakresem stosowania aktów wydanych przez jednostkę niższego rzędu niż państwo wymaga, by jednostka ta była podmiotem, którego akt Unii dotyczy indywidualnie, praktycznie podnosiłoby te odnośne jednostki niższego rzędu niż państwo do rangi państw członkowskich będących adresatami aktów Unii. W ten sposób takie podejście podważałoby równowagę instytucjonalną przewidzianą przez traktat (zob. pkt 26 powyżej), w związku z czym, wbrew twierdzeniom skarżących, nie może ono zostać przyjęte. Wniosku tego nie podważa fakt, że belgijskie ustawodawstwo dotyczące posługiwania się językami w kontekście spraw administracyjnych jest rezultatem – zdaniem skarżących – szeregu kompromisów wypracowanych po długim okresie wymagających negocjacji, które w części znajdują obecnie wyraz w konstytucji tego państwa członkowskiego. Otóż, jak wskazano w pkt 27 powyżej, sposób ukształtowania kompetencji zgodnie z krajowymi normami konstytucyjnymi nie może ustalać legitymacji procesowej czynnej jednostek niższego rzędu niż państwo. Wreszcie należy przypomnieć, że przedstawione przez skarżące zarzuty dotyczą wyłącznie podnoszonej niezgodności z prawem, jaką mają być dotknięte art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 4, art. 11 ust. 2 i art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2018/1724. Ponadto skarżące twierdzą, że dysponują legitymacją procesową czynną do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2018/1724, odnosząc się do skutków, jakie wywołują na ich kompetencjach odnośne przepisy (zob. pkt 30, 31 powyżej). W tych okolicznościach należy stwierdzić, że, jak podnoszą Parlament i Rada, rozporządzenie 2018/1724 nie dotyczy skarżących indywidualnie, w związku z czym skargę należy odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 144 § 3 regulaminu postępowania, jeżeli pozwany podniósł zarzut niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu, o którym mowa w art. 130 § 1 tego regulaminu, w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta rozstrzyga się po oddaleniu zarzutu lub pozostawieniu go do rozstrzygnięcia w wyroku. W niniejszej sprawie, ponieważ skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w całości, nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Komisji o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zgodnie z art. 142 § 2 regulaminu postępowania. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżące przegrały sprawę, należy zatem obciążyć je ich własnymi kosztami, jak również kosztami poniesionymi przez Parlament i Radę, zgodnie z żądaniami tych ostatnich. W myśl art. 144 § 10 regulaminu postępowania, w razie wydania, tak jak w niniejszej sprawie, orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie głównej przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, składający wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta i strony główne pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie tego wniosku. Ponieważ wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta nie został doręczony stronom głównym, a zatem nie zostały one postawione w sytuacji, w której poniosłyby koszty, należy stwierdzić, że Komisja pokrywa własne koszty w tym zakresie.   Z powyższych względów SĄD (dziewiąta izba) postanawia, co następuje:   1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.   2) Nie ma konieczności wydawania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   3) Vlaamse Gemeenschap i Vlaams Gewest pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.   4) Komisja pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 10 grudnia 2019 r. Sekretarz E. Coulon Prezes M.J. Costeira ( *1 ) Język postępowania: niderlandzki.