T-701/16

WYROK SĄDU (izba ds. odwołań) z dnia 17 maja 2018 r. ( *1 ) Odwołanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Badanie lekarskie – Niekompletne oświadczenia złożone podczas badania lekarskiego – Zastosowanie zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną – Nieprzyznanie uprawnienia do renty inwalidzkiej – Wykonanie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, w którym stwierdzono nieważność pierwotnej decyzji W sprawie T‑701/16 P mającej za przedmiot odwołanie od wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wyroku z dnia 21 lipca 2016 r., AV/Komisja (F‑91/15, EU:F:2016:170), zmierzające do uchylenia tego wyroku, Komisja Europejska, reprezentowana początkowo przez Ch. Berardis‑Kayser, C. Ehrbar oraz T. Bohra, a następnie przez C. Ehrbar oraz T. Bohra, działających w charakterze pełnomocników, wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest AV, dawny członek personelu tymczasowego Komisji, reprezentowany przez adwokatów J.N. Louisa oraz N. de Montigny, strona skarżąca w pierwszej instancji, SĄD (izba ds. odwołań), w składzie: M. Jaeger, prezes, M. Prek (sprawozdawca) i A. Dittrich, sędziowie, sekretarz: G. Predonzani, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 18 stycznia 2018 r., wydaje następujący Wyrok W odwołaniu wniesionym na podstawie art. 9 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Komisja Europejska żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r., AV/Komisja (F‑91/15, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:F:2016:170), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 16 września 2014 r. o zastosowaniu do zatrudnienia AV zastrzeżenia medycznego, o którym mowa w art. 32 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”). Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały przedstawione w pkt 3–30 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „3 W dniu 18 marca 2005 r. [AV] został poddany wstępnym badaniom lekarskim w celu zatrudnienia go w Komisji w charakterze członka personelu tymczasowego na mocy umowy na czas określony od dnia 16 kwietnia 2005 r. do dnia 15 kwietnia 2009 r. W czasie tego badania [AV] podpisał formularz, w którym oświadczył, że nie istnieje żadne ryzyko dla jego stanu zdrowia, poza tym, że stwierdzono pewien rodzaj dyslipidemii bez zmian patologicznych, która nie wymaga leczenia farmakologicznego. Lekarz orzecznik A wykonujący badanie wstępne wydał opinię na temat zdolności fizycznej [AV] do zajmowania stanowiska, na które [AV] został zatrudniony. W dniu 16 kwietnia 2005 r. [AV] rozpoczął pracę w Komisji, we Wspólnym Centrum Badawczym (WCB) w Isprze (we Włoszech). W dniu 26 czerwca 2005 r. lekarz orzecznik ze służb medycznych Ispry zdiagnozował u [AV] chorobę psychiczną. W dniu 21 lipca tego samego roku zainteresowany poinformował kierownika służb medycznych Ispry, że od piętnastu lat leczy się w związku z tą chorobą. Ponadto ze sprawozdania sporządzonego przez kierownika służb medycznych Ispry wynika, że podczas rozmowy z [AV], która odbyła się w dniu 5 grudnia 2005 r., w odpowiedzi na zadane pytanie AV przyznał, że nie poinformował o chorobie w trakcie wstępnych badań lekarskich. [AV] korzystał z wielu zwolnień lekarskich, wskutek czego Komisja w dniu 12 września 2008 r. podjęła decyzję o skierowaniu AV na urlop bezpłatny na podstawie art. 16 WZIP. W dniu 17 listopada 2008 r. adwokat [AV] wniósł o wszczęcie postępowania przed komitetem ds. inwalidztwa. Pismem z dnia 16 lutego 2009 r. organ upoważniony do zawierania umów poinformował [AV] o swojej decyzji z dnia 4 lutego 2009 r. w przedmiocie skierowania sprawy do komitetu ds. inwalidztwa. W dniu 9 maja 2009 r. komitet ds. inwalidztwa stwierdził jednogłośnie, że [AV] z powodu choroby psychicznej jest całkowicie i trwale niezdolny do pracy i nie może wykonywać obowiązków związanych z powierzonym mu stanowiskiem. W dniu 24 lipca 2009 r. kierownik służb medycznych Ispry doręczył adwokatowi [AV] wnioski komitetu ds. inwalidztwa, decyzję organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 9 lipca 2009 r. o zastosowaniu wobec [AV] zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną od dnia jego zatrudnienia oraz decyzję organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 13 lipca 2009 r. o rozwiązaniu z [AV] umowy o pracę z powodu całkowitej i trwałej niezdolności do pracy oraz odmowie przyznania mu renty inwalidzkiej. [AV] wniósł zażalenia na decyzje z dnia 9 lipca 2009 r. i z dnia 13 lipca 2009 r. W następstwie wniesienia zażaleń w dniu 5 lutego 2010 r. organ upoważniony do zawierania umów wycofał swoje decyzje. W piśmie z dnia 5 lutego 2010 r. organ upoważniony do zawierania umów wezwał [AV] do wyjaśnienia, dlaczego w trakcie wstępnych badań lekarskich nie złożył oświadczenia, że »od wielu lat choruje i że leczył się także w momencie, [gdy podpisywał formularz w trakcie wstępnych badań lekarskich]«. [AV] przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r., które zostało doprecyzowane w korespondencji od jego adwokata z dnia 16 lutego 2010 r. [AV] twierdził między innymi, że w czasie wstępnych badań lekarskich jego stan zdrowia był »optymalny«, że pracował »przez wiele lat w firmach prywatnych na odpowiedzialnych stanowiskach« i że w momencie zatrudnienia jego choroba »była tylko wspomnieniem«. W piśmie wewnętrznym z dnia 3 marca 2010 r. kierownik służb medycznych Ispry, lekarz B, poinformował dyrektora generalnego dyrekcji generalnej (DG) »Zasoby Ludzkie i Bezpieczeństwo«, że gdyby [AV] powiedział o swojej chorobie w trakcie wstępnych badań lekarskich, lekarze wydaliby opinię o »niezdolności« objęcia stanowiska wykwalifikowanego robotnika albo opinię o »zdolności z zastrzeżeniem« w odniesieniu do zwykłego stanowiska administracyjnego (zwanym dalej »pismem z dnia 3 marca 2010 r.«). W dniu 12 kwietnia 2010 r. organ upoważniony do zawierania umów wydał decyzję o zastosowaniu wobec [AV] zastrzeżenia medycznego na podstawie art. 32 akapit pierwszy WZIP z mocą wsteczną od dnia jego zatrudnienia, uznając przy tym co do zasady, że gdyby [AV] poinformował o chorobie, na którą chorował przed odbyciem wstępnych badań lekarskich, »zostałby objęty zastrzeżeniem medycznym« (zwaną dalej »decyzją z dnia 12 kwietnia 2010 r.«). W dniu 16 kwietnia 2010 r. organ upoważniony do zawierania umów wydał decyzję, na mocy której, po pierwsze, »od dnia 30 kwietnia 2010 r. [AV] został zawieszony w obowiązkach« z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy, oraz po drugie, odmówiono mu przyznania renty inwalidzkiej, ponieważ była to ta sama niezdolność, która stanowiła »podstawę dla zastrzeżenia medycznego« (zwaną dalej »decyzją z dnia 16 kwietnia 2010 r.«). W skardze złożonej w dniu 31 marca 2011 r. w sekretariacie Sądu i zarejestrowanej pod sygnaturą F‑4/11 [AV] żądał stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. i 16 kwietnia 2010 r. W wyroku z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96, zwanym dalej »wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r.«), Sąd stwierdził nieważność decyzji z 12 kwietnia 2010 r. oraz decyzji z 16 kwietnia 2010 r. w zakresie, w jakim na mocy tej ostatniej decyzji odmówiono [AV] przyznania renty inwalidzkiej. Sąd orzekł w szczególności, że »w szczególnej sytuacji, gdy po przejściu wstępnych badań lekarskich okazuje się, że pracownik nie udzielił szczerych i pełnych odpowiedzi na pytania na temat swego stanu zdrowia zadane przez lekarza orzecznika w trakcie tych badań, organ upoważniony do zawierania umów może cofnąć pierwotną decyzję w sprawie niestosowania zastrzeżenia medycznego i wydać nową decyzję w sprawie zastosowania z mocą wsteczną tego zastrzeżenia«. Sąd dodał, że »nie oznacza to jednak, że organ ten nie ma obowiązku przestrzegania poprzedzającego wydanie tej decyzji postępowania określonego w art. 32 WZIP, a mianowicie, po pierwsze, poprzez skierowanie sprawy do lekarza orzecznika, aby ten wydał opinię, czy choroba lub inwalidztwo mogłyby uzasadnić uzależnienie zatrudnienia zainteresowanego od zastrzeżenia medycznego, oraz po drugie, poprzez doręczenie pracownikowi decyzji wydanej na podstawie tego orzeczenia, aby pracownik ten mógł w razie potrzeby skierować odwołanie do komitetu ds. inwalidztwa«. Otóż zdaniem Sądu »kwestia ustalenia, czy dana choroba lub inwalidztwo mogą spowodować niepełnosprawność lub zgon pracownika w okresie pięciu lat od zatrudnienia w instytucji, jest kwestią medyczną i należy do wyłącznej właściwości lekarza orzecznika a, w postępowaniu odwoławczym, komitetu ds. inwalidztwa« (wyrok z dnia 10 lipca 2012 r., pkt 34). Następnie, Sąd uznał, że Komisja słusznie stwierdziła, iż [AV] nie udzielił szczerych i pełnych odpowiedzi na pytania na temat swego stanu zdrowia zadane przez lekarza orzecznika w trakcie wstępnych badań lekarskich (wyrok z dnia 10 lipca 2012 r., pkt 36), lecz ani do lekarza orzecznika, ani do komitetu ds. inwalidztwa nie zwrócono się w sprawie dokładnego ustalenia, czy w przypadku gdyby [AV] poinformował o chorobie w trakcie wstępnych badań lekarskich, służby medyczne stwierdziłyby, że rzeczona choroba znajduje się w spisie chorób, których przebieg i konsekwencje powodują konieczność zastosowania zastrzeżenia medycznego (wyrok z dnia 10 lipca 2012 r., pkt 37–40). Natomiast w szczególności w odniesieniu do pisma z dnia 3 marca 2010 r. Sąd stwierdził, że Komisja wyraźnie potwierdziła, iż organ upoważniony do zawierania umów nie wydał decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. na podstawie tego pisma (wyrok z dnia 10 lipca 2012 r., pkt 39). Pismem z dnia 20 lipca 2012 r. Komisja poinformowała [AV], że jej zdaniem »prawidłowym sposobem wykonania wyroku [z dnia 10 lipca 2012 r.] byłoby ponowne zwołanie komitetu ds. inwalidztwa, tak aby mógł on odpowiedzieć na pytanie wskazane w pkt 37–40 uzasadnienia, czyli czy gdyby [AV] poinformował o chorobie w trakcie wstępnych badań lekarskich, choroba ta uzasadniałaby zastosowanie zastrzeżenia medycznego«. W tym samym piśmie Komisja wezwała [AV] do wskazania lekarza, który będzie go reprezentował przed komitetem ds. inwalidztwa. W dniu 7 lutego 2013 r. [AV] wskazał lekarza, który miał go reprezentować przed komitetem ds. inwalidztwa. Ze względu na to, że w marcu 2013 r. Komisja wskazała lekarza, w dniu 30 kwietnia 2013 r. odbyło się posiedzenie komitetu ds. inwalidztwa. Pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. [AV] zwrócił się do lekarza reprezentującego Komisję przed komitetem ds. inwalidztwa o przekazanie mu wniosków z posiedzenia tego komitetu i ewentualnie decyzji, którą wydał organ upoważniony do zawierania umów. W piśmie z dnia 10 kwietnia 2014 r. Komisja przekazała [AV] wnioski komitetu ds. inwalidztwa, zgodnie z którymi, gdyby skarżący poinformował o swojej chorobie w trakcie wstępnych badań lekarskich, »lekarz orzecznik wniósłby do [organu upoważnionego do zawierania umów] o zastosowanie […] zastrzeżenia medycznego [zgodnie] z art. 32 WZIP«. Pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. [AV] zwrócił się do Komisji o informację na temat powodów opóźnienia w dostarczeniu mu wniosków komitetu ds. inwalidztwa i uściślenie, czy organ upoważniony do zawierania umów wydał decyzję w następstwie przyjętych wniosków. W dniu 16 września 2014 r. Komisja wydała decyzję o zastosowaniu wobec [AV] zastrzeżenia medycznego zgodnie z art. 32 WZIP przez okres pięciu lat od momentu zatrudnienia go w charakterze członka personelu tymczasowego, czyli od dnia 16 kwietnia 2005 r., oraz o odmowie przyznania mu renty inwalidzkiej, ponieważ stwierdzony u [AV] rodzaj inwalidztwa stanowił podstawę zastosowania zastrzeżenia medycznego (zwaną dalej »sporną decyzją«). W dniu 22 grudnia 2014 r. [AV] złożył zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego mające na celu stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Ponadto [AV] wniósł, aby »na podstawie wniosków komitetu ds. inwalidztwa z dnia 30 kwietnia 2013 r.« zawiesić wykonywanie przezeń obowiązków i przyznać mu rentę inwalidzką. Wreszcie, [AV] zażądał przyznania mu zadośćuczynienia w wysokości 50000 EUR z tytułu naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Decyzją z dnia 21 kwietnia 2015 r. Komisja oddaliła zażalenie [AV]. W dniu 22 czerwca 2015 r. [AV] wniósł o przyznanie mu pomocy prawnej, zgodnie z art. 110 regulaminu Sądu, w celu zaskarżenia spornej decyzji. Na mocy postanowienia prezesa Sądu z dnia 9 września 2015 r. [AV] przyznano pomoc prawną”. Właściwe ramy prawne zostały przedstawione w pkt 2 zaskarżonego wyroku. Postępowanie w pierwszej instancji i zaskarżony wyrok W dniu 19 października 2015 r. AV złożył w sekretariacie Sądu do spraw Służby Publicznej skargę, którą zarejestrowano pod sygnaturą F‑91/15 i która miała na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 września 2014 r. w przedmiocie zastosowania względem skarżącego zastrzeżenia medycznego przewidzianego w art. 32 WZIP oraz odmowy przyznania mu renty inwalidzkiej (zwanej dalej „decyzją z dnia 16 września 2014 r.”), oraz po drugie, zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia w wysokości 50000 EUR za doznaną krzywdę. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność decyzji z dnia 16 września 2014 r. i zasądził od Komisji na rzecz AV kwotę 2000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a także nakazał Komisji pokrycie własnych kosztów i kosztów poniesionych przez AV. Na wstępie Sąd przypomniał, że „obowiązek przestrzegania rozsądnego terminu w przypadku prowadzenia postępowań administracyjnych stanowi ogólną zasadę prawa Unii, której poszanowanie powinien zapewnić sąd Unii”, i że uprawnienie to wskazano w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jako jeden z „aspektów prawa do dobrej administracji” (pkt 44 zaskarżonego wyroku). Sąd do spraw Służby Publicznej podkreślił jednak, że ogólnie „naruszenie zasady przestrzegania rozsądnego terminu nie uzasadnia […] stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego” i że „nieprzestrzeganie zasady rozsądnego terminu wpływa bowiem na ważność postępowania administracyjnego tylko w sytuacji, gdy nadmierna przewlekłość postępowania może mieć wpływ na samą treść decyzji […]” (pkt 45 zaskarżonego wyroku). Sąd do spraw Służby Publicznej wbrew twierdzeniu Komisji uznał, że „data, jaką należy wziąć pod uwagę w celu sprawdzenia, czy postępowanie zostało przeprowadzone w rozsądnym terminie”, to nie dzień 17 listopada 2008 r. (kiedy AV wniósł o rozpoczęcie postępowania w celu stwierdzenia jego niezdolności do pracy), lecz „dzień 5 grudnia 2005 r., gdy [AV] oświadczył w sposób jasny i jednoznaczny, że pominął informację o swojej chorobie psychicznej w trakcie wstępnych badań lekarskich” (pkt 47 zaskarżonego wyroku). Sąd do spraw Służby Publicznej najpierw przypomniał, że „strony nie zakwestionowały, iż przynajmniej od ostatniej z wymienionych dat [organ upoważniony do zawierania umów] miał świadomość […], że badania wstępne przebiegały w oparciu o niepełne informacje”, aby następnie stwierdzić, iż „w następstwie tej istotnej i udowodnionej nieprawidłowości [organ ten] mógł wywieść skutki prawne co do ważności umowy o pracę AV i możliwości zastosowania zastrzeżenia medycznego”. Sąd do spraw Służby Publicznej wskazał jednak, że dopiero w dniu 9 lipca 2009 r.„[rzeczony organ] po raz pierwszy wypowiedział się w przedmiocie możliwości zastosowania wobec AV zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną od dnia jego zatrudnienia, czyli ponad trzy lata i siedem miesięcy po powiadomieniu [rzeczonego organu] o tym, iż AV przyznał, że w trakcie wstępnych badań lekarskich pominął informacje o chorobie” (pkt 47 i 48 zaskarżonego wyroku). W związku z tym Sąd do Spraw Służby Publicznej orzekł, że „takiego terminu, którego Komisja nie była w stanie wytłumaczyć, nie można uznać za rozsądny, a zatem stanowi on naruszenie prawa do dobrej administracji” (pkt 49 zaskarżonego wyroku). Następnie Sąd do spraw Służby Publicznej przypomniał, że „art. 32 WZIP zakłada, iż [organ upoważniony do zawierania umów] wyda ostateczną decyzję w przedmiocie stosowania zastrzeżenia medycznego w oparciu o informacje zgromadzone przez lekarza orzecznika w trakcie wstępnych badań lekarskich lub, w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy, po uzyskaniu istotnych danych uzupełniających, które znacznie zmieniły stan wiedzy uzyskany w trakcie wstępnych badań lekarskich”. Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie „Komisja wydała pierwszą decyzję w przedmiocie zastosowania wobec [AV] zastrzeżenia medycznego dopiero w dniu 9 lipca 2009 r., czyli prawie trzy miesiące po rozwiązaniu umowy zawartej z [AV] i około ośmiu miesięcy po wniesieniu przez [AV] o wszczęcie postępowania przed komitetem ds. inwalidztwa” (pkt 50 zaskarżonego wyroku). Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że „czas trwania postępowania mógł wpłynąć na treść decyzji z dnia 9 lipca 2009 r. o zastosowaniu do [AV] zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną w zakresie, w jakim nie tylko upłynęły trzy lata i siedem miesięcy od chwili powzięcia przez organ upoważniony do zawierania umów wiadomości o chorobie [AV], lecz przede wszystkim, w jakim stało się to dopiero po tym, jak komitet ds. inwalidztwa uznał w dniu 9 maja 2009 r., że [AV] jest całkowicie i trwale niezdolny do pracy i nie może wykonywać obowiązków związanych z zajmowanym stanowiskiem”. Sąd wskazał, że „decyzja w przedmiocie zastosowania zastrzeżenia medycznego […] przekształciła się de facto w decyzję o wyłączeniu [AV] ze skutkiem natychmiastowym z możliwości skorzystania z gwarantowanych świadczeń z tytułu inwalidztwa, które zostało stwierdzone już wcześniej” (pkt 51 zaskarżonego wyroku). Wreszcie, co się tyczy decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. wydanej przez organ upoważniony do zawierania umów, której celem było zastosowanie wobec AV zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną od dnia jego zatrudnienia (zwanej dalej „decyzją z dnia 12 kwietnia 2010 r.”), Sąd do spraw Służby Publicznej zauważył, że „decyzja ta jest zasadniczo identyczna z decyzją z 9 lipca 2009 r. i została wydana cztery lata i cztery miesiące po tym, jak organ upoważniony do zawierania umów dowiedział się o chorobie [AV], gdy organ ten zamierzał, cztery dni później, zawiesić [AV] w pełnieniu obowiązków z uwagi na jego niezdolność do pracy” (pkt 52 zaskarżonego wyroku). Sąd do spraw Służby Publicznej podkreślił, że jeśli stwierdzony przezeń nierozsądny termin „stałby na przeszkodzie zastosowaniu przez Komisję zastrzeżenia medycznego do [AV]”, to „decyzja [z dnia 16 września 2014 r.] – która [zasadniczo jest] taka sama jak decyzje z dnia 9 lipca 2009 r. i z dnia 12 kwietnia 2010 r. – została wydana prawie dziewięć lat po tym, jak Komisja dowiedziała się o tym, że wstępne badania lekarskie odbyły się w sposób nieprawidłowy”, i „[jest] ona, koniecznie, dotknięta taką samą nieprawidłowością” (pkt 53 zaskarżonego wyroku). Sąd do spraw Służby Publicznej podniósł w tym względzie, że „fakt, iż stwierdzono nieważność decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. z powodu wady proceduralnej, nie pozbawia [AV] możliwości podniesienia – w ramach postępowania dotyczącego wyroku wykonującego wyrok stwierdzający nieważność – zarzutu co do istoty, który został podniesiony w skardze, na podstawie której wydano wyrok stwierdzający nieważność”. Sąd do spraw Służby Publicznej uściślił, że „w ramach wspomnianej sprawy, jak słusznie podniósł w tej sprawie [AV], z pkt 29 wyroku z dnia 10 lipca 2012 r. wynika zarzut dotyczący naruszenia zasady pewności prawa” (pkt 54 zaskarżonego wyroku). Postępowanie przed Sądem i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 września 2016 r. Komisja wniosła niniejsze odwołanie. W dniu 24 lutego 2017 r. AV złożył odpowiedź na skargę, w której wniósł odwołanie wzajemne. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 marca 2017 r. Komisja zwróciła się o umożliwienie wniesienia repliki, na co prezes izby ds. odwołań wyraził zgodę w postanowieniu z dnia 3 kwietnia 2017 r. W dniu 12 maja 2017 r. Komisja złożyła replikę. W dniu 12 lipca 2017 r. AV złożył duplikę. W piśmie z tego samego dnia AV cofnął odwołanie wzajemne. W dniu 4 sierpnia 2017 r. Komisja poinformowała, że nie ma uwag w tym względzie. W piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 5 września 2017 r. AV, na podstawie art. 207 regulaminu postępowania przed Sądem, wniósł o wysłuchanie go w ramach ustnego etapu postępowania. Komisja nie złożyła wniosku o wyznaczenie rozprawy w terminie określonym w tym artykule. W dniu 21 listopada 2017 r. na wniosek sędziego sprawozdawcy druga izba postanowiła o otwarciu ustnego etapu postępowania. Komisja wnosi do Sądu o: – uchylenie zaskarżonego wyroku; – przekazanie sprawy do Sądu rozpatrującego sprawę w pierwszej instancji; – orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. AV wnosi do Sądu o: – oddalenie odwołania jako oczywiście bezzasadnego; – z tytułu odwołania wzajemnego, zasądzenie od Komisji na rzecz AV kwoty 50000 EUR odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; – obciążenie Komisji kosztami postępowania. Sąd uwzględnił, że AV cofnął odwołanie wzajemne. Sąd nie jest już zatem zobowiązany do wydania orzeczenia w przedmiocie żądań AV zmierzających do zasądzenia od Komisji na jego rzecz kwoty 50000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia. Co do prawa Na poparcie odwołania Komisja podniosła dwa zarzuty. W ramach zarzutu pierwszego Komisja podnosi, że poprzez stwierdzenie, iż nadmierne opóźnienie w wydaniu decyzji z dnia 16 września 2014 r. mogło wpłynąć na treść samej decyzji, Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie zastosował zasadę przestrzegania rozsądnego terminu i naruszył obowiązek uzasadnienia. Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej związanej z wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96). Sąd uważa, że w pierwszej kolejności należy przeprowadzić analizę zarzutu drugiego, a następnie zarzutu pierwszego. W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu zasady powagi rzeczy osądzonej W ramach zarzutu drugiego Komisja twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasadę powagi rzeczy osądzonej związanej z wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96). Przede wszystkim należy przypomnieć, że zarówno dla zapewnienia stabilności prawa i stosunków prawnych, jak i dla prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości istotne jest, aby orzeczenia sądowe, które stały się prawomocne po wyczerpaniu przysługujących środków odwoławczych lub po upływie przewidzianych dla tych środków terminów, nie mogły być podważane (wyrok z dnia 30 września 2003 r., Köbler, C‑224/01, EU:C:2003:513, pkt 38), dlatego też prawomocne orzeczenia sądowe korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Następnie należy przypomnieć, że powaga rzeczy osądzonej dotyczy jedynie tych kwestii faktycznych i prawnych, które rzeczywiście lub siłą rzeczy zostały rozstrzygnięte w danym wyroku (zob. podobnie postanowienie z dnia 17 grudnia 2009 r., Nijs/Trybunał Obrachunkowy, T‑567/08 P, EU:T:2009:523, pkt 32; wyrok z dnia 25 lutego 2015 r., Walton/Komisja, T‑261/14 P, EU:T:2015:110, pkt 36), i że ta powaga rzeczy osądzonej nie tylko wiąże się z sentencją wyroku, ale także rozciąga się na uzasadnienie tego wyroku, stanowiące niezbędne wsparcie jego sentencji, które z tego względu jest względem tej sentencji nierozłączne (wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r., Artegodan/Komisja, C‑221/10 P, EU:C:2012:216, pkt 87). Wreszcie, orzeczono, że nawet jeżeli zarzuty podniesione na poparcie skargi pokrywają się częściowo z zarzutami podniesionymi w poprzedniej instancji, to druga skarga nie jest powtórzeniem pierwszej, ale stanowi nową skargę, bowiem opiera się także na innych zarzutach prawnych i faktycznych (wyrok z dnia 13 września 2011 r., Michail/Komisja, F‑100/09, EU:F:2011:132, pkt 31; zob. także podobnie wyrok z dnia 12 grudnia 1996 r., Altmann i in./Komisja, T‑177/94 i T‑377/94, EU:T:1996:193, pkt 52). W niniejszej sprawie należy podnieść, że stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. oraz decyzji z dnia 16 września 2014 r. – odpowiednio, wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96), i zaskarżonym wyrokiem – nie opierają się na tym samym uzasadnieniu. Otóż w związku z tym, że wyrok z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96), korzysta z powagi rzeczy osądzonej, Sąd do spraw Służby Publicznej oparł swoje orzeczenie stwierdzające nieważności decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. na nieprzestrzeganiu procedury przewidzianej w art. 32 WZIP. W tym kontekście Sąd do spraw Służby Publicznej jednoznacznie stwierdził, że nie było konieczności badania zarzutu wynikającego z naruszenia zasady przestrzegania rozsądnego terminu. Pojawia się jednak pytanie, czy w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96), stanowiącym niezbędne wsparcie jego sentencji, Sąd do spraw Służby Publicznej zajął już stanowisko w przedmiocie istnienia naruszenia zasady przestrzegania rozsądnego terminu, i jeżeli tak, to czy stwierdził wpływ tego naruszenia na przyjęcie nowej decyzji wydanej zgodnie z procedurą opisaną w art. 32 WZIP. Należy stwierdzić, że z żadnego z punktów wyroku z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96), nie wynika, że Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł w sposób bezpośredni lub pośredni w przedmiocie istnienia naruszenia zasady przestrzegania rozsądnego terminu ani, a fortiori, w przedmiocie skutków tego naruszenia. Wbrew temu, co w istocie twierdzi Komisja, faktu, że w wyroku z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96), Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. z powodu naruszenia art. 32 WZIP, nie można interpretować jako stanowiska, w którym Sąd ten w sposób dorozumiany uregulowałby kwestię istnienia naruszenia zasady przestrzegania rozsądnego terminu, upoważniając w ten sposób organ upoważniony do zawierania umów do wycofania decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. i przyjęcia nowej decyzji zgodnie z procedurą określoną w art. 32 WZIP, co definitywnie stanęłoby na przeszkodzie ewentualnej debacie w przedmiocie istnienia naruszenia zasady przestrzegania rozsądnego terminu i, a fortiori, w przedmiocie skutków takiego naruszenia. Tym trudniej obronić taką interpretację, gdyż jest ona niezgodna z pkt 42 wyroku z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96), w którym, jak przypomniano w pkt 33 powyżej, Sąd do spraw Służby Publicznej wyraźnie wskazał, że rozpatrzenie pozostałych zarzutów skargi nie jest konieczne. Z powyższego wynika, że Komisja oparła się na błędnym założeniu, iż w wyroku z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96), Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł w przedmiocie zarzutu wynikającego z naruszenia zasady przestrzegania rozsądnego terminu. Co więcej, należy wskazać, że w niniejszej sprawie uzasadnienie stanowiące niezbędne wsparcie sentencji wyroku z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96), dotyczyło jedynie art. 32 WZIP. A zatem nawet jeżeli Sąd do spraw Służby Publicznej zbadał zarzut dotyczący naruszenia zasady przestrzegania rozsądnego terminu i stwierdził, że tego rodzaju naruszenie nie miało miejsca lub że naruszenie to nie wpłynęło na decyzję stanowiącą przedmiot skargi, żadne z zawartych w uzasadnieniu stwierdzeń dotyczących tego zarzutu nie jest objęte powagą rzeczy osądzonej, ponieważ nie stanowią one niezbędnego wsparcia sentencji tego wyroku. Z powyższego wynika, że zarzut drugi należy oddalić. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego błędnego zastosowania zasady przestrzegania rozsądnego terminu i naruszenia obowiązku uzasadnienia W zarzucie pierwszym Komisja twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie zastosował zasadę przestrzegania rozsądnego terminu. Przede wszystkim Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił faktu, że stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na naruszenie tej zasady może nastąpić tylko w wyjątkowych okolicznościach. Następnie niesłusznie stwierdził, że nadmierne opóźnienie w wydaniu decyzji z dnia 16 września 2014 r. mogło wpłynąć na treść samej decyzji. Wreszcie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku było niewystarczające w tym względzie, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej nie uzasadnił, dlaczego nadmierna przewlekłość mogła wpłynąć na treść tej decyzji. AV odpiera argumenty Komisji. Przede wszystkim uważa on, że zaskarżony wyrok został w wystarczający sposób uzasadniony, gdyż Sąd do spraw Służby Publicznej w pkt 44–51 wyraźnie opisał, dlaczego zdaniem tego Sądu w niniejszej sprawie przekroczono rozsądny termin i dlaczego nadmierna przewlekłość mogła mieć wpływ na treść decyzji z dnia 16 września 2014 r. Następnie AV podnosi, że zważywszy na nadmierną przewlekłość postępowania, nie miał on możliwości przedstawienia stosownych informacji na temat oświadczeń złożonych w trakcie wstępnych badań lekarskich. AV zarzuca Komisji, że ta nie zwróciła się do lekarza, który przeprowadził rzeczone badania wstępne i roczną wizytę lekarską, o poinformowanie o przebiegu tych badań oraz powodów, dla których w 2006 r. lekarz ten wydał opinię o zdolności do pracy bez zastrzeżeń, pomimo że wiedział o chorobie AV. Ponadto AV zwraca uwagę, że Komisja obwarowała zatrudnienie AV zastrzeżeniem medycznym dopiero po tym, jak stwierdziła, iż jest on całkowicie i trwale niezdolny do pracy i nie może wykonywać obowiązków związanych ze stanowiskiem. Poza tym AV stwierdził, że w zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, iż komitet ds. inwalidztwa nie zajął stanowiska w przedmiocie odrębnej kwestii, czy choroba AV uzasadniała zastosowanie zastrzeżenia medycznego. W tym względzie podnosi on, że Komisja naruszyła zasadę przestrzegania rozsądnego terminu, nie podejmując żadnych działań przez trzy lata i siedem miesięcy. Wreszcie, AV dodał, że Komisja naruszyła art. 266 TFUE, nie podejmując środków wskazanych w wyroku z dnia 10 lipca 2012 r., AV/Komisja (F‑4/11, EU:F:2012:96), poprzez bezprawne zaniechanie zlecenia lekarzowi orzecznikowi sprawdzenia, czy choroba AV uzasadniała stosowanie zastrzeżenia medycznego. Na wstępie należy podkreślić, że w replice Komisja poinformowała jasno i wyraźnie, iż „twierdzenie [Sądu do spraw Służby Publicznej, zawarte w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym] okres zastosowania zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną był nadmierny, nie jest kwestionowane”, i uściśliła, że „krytyka zaskarżonego wyroku dotyczyła wniosku, jaki Sąd ten wywiódł z tego twierdzenia, stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji”. Należy zatem wskazać, że Komisja nie kwestionuje, iż oczekiwanie przez trzy lata i siedem miesięcy od otrzymania informacji, że skarżący przyznał, iż nie powiedział o swojej chorobie w trakcie wstępnych badań lekarskich, na wydanie decyzji z dnia 9 lipca 2009 r. narusza zasadę przestrzegania rozsądnego terminu. Ponadto Komisja nie zaprzecza, że w konsekwencji również decyzje z dnia 12 kwietnia 2010 r. i 16 września 2014 r. nie zostały wydane z poszanowaniem rozsądnego terminu. Komisja podważa natomiast zawarte w zaskarżonym wyroku wnioski Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którymi nadmierna przewlekłość mogła wpłynąć na samą treść decyzji z dnia 16 września 2014 r. Zgodnie z orzecznictwem obowiązek przestrzegania rozsądnego terminu w przypadku prowadzenia postępowań administracyjnych stanowi ogólną zasadę prawa Unii, której poszanowanie powinien zapewnić sąd i która jest skądinąd ujęta jako jeden z aspektów prawa do dobrej administracji w art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych (wyroki: z dnia 11 kwietnia 2006 r., Angeletti/Komisja, T‑394/03, EU:T:2006:111, pkt 162; z dnia 6 grudnia 2012 r., Füller-Tomlinson/Parlament, T‑390/10 P, EU:T:2012:652, pkt 115). Jednakże naruszenie zasady przestrzegania rozsądnego terminu nie uzasadnia, co do zasady, stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po zakończeniu postępowania administracyjnego. Nieprzestrzeganie zasady rozsądnego terminu wpływa bowiem na ważność postępowania administracyjnego tylko w sytuacji, gdy nadmierna przewlekłość może mieć wpływ na samą treść wydanej po zakończeniu postępowania administracyjnego decyzji (wyroki: z dnia 6 grudnia 2012 r., Füller-Tomlinson/Parlament, T‑390/10 P, EU:T:2012:652, pkt 116; z dnia 12 maja 2016 r., Guittet/Komisja, F‑92/15, EU:F:2016:118, pkt 76). Ponadto należy przypomnieć, że w szczególnej sytuacji, gdy po przejściu wstępnych badań lekarskich okazuje się, że pracownik nie udzielił szczerych i pełnych odpowiedzi na pytania na temat swego stanu zdrowia zadane przez lekarza orzecznika w trakcie tych badań, organ upoważniony do zawierania umów może cofnąć pierwotną decyzję w sprawie niestosowania zastrzeżenia medycznego i wydać nową decyzję w sprawie zastosowania z mocą wsteczną tego zastrzeżenia (wyrok z dnia 20 lipca 2016 r., HC/Komisja, F‑132/15, EU:F:2016:158, pkt 85). To w świetle przytoczonego orzecznictwa należy zbadać zarzut pierwszy. Na wstępie należy zbadać zarzut szczegółowy Komisji, zgodnie z którym zaskarżony wyrok nie jest odpowiednio uzasadniony, gdyż Sąd do spraw Służby Publicznej nie podał powodów, dla których uznał, że nadmierna przewlekłość mogła mieć wpływ na treść decyzji z dnia 16 września 2014 r. Należy przypomnieć, że wyroki Sądu do spraw Służby Publicznej powinny zawierać uzasadnienie wystarczające do tego, by Sąd był w stanie sprawować kontrolę sądową. Uzasadnienie może być dorozumiane, o ile umożliwia osobie, której dotyczy, zapoznanie się z powodami, dla których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił jej żądań, a sądowi rozpatrującemu odwołanie dostarcza elementów wystarczających do przeprowadzenia kontroli (wyroki: z dnia 16 grudnia 2010 r., Lebedef/Komisja, T‑52/10 P, EU:T:2010:543, pkt 83, 84; z dnia 23 kwietnia 2015 r., BX/Komisja, T‑352/13 P, EU:T:2015:225, pkt 44). Ponadto obowiązek uzasadnienia stanowi wymóg proceduralny, który należy odróżnić od kwestii zasadności motywów, bowiem ta ostatnia kwestia odnosi się do materialnej legalności spornego aktu (wyroki: z dnia 2 kwietnia 1998 r., Komisja/Sytraval i Brink’s France, C‑367/95 P, EU:C:1998:154, pkt 67; z dnia 21 kwietnia 2004 r., M/Trybunał Sprawiedliwości, T‑172/01, EU:T:2004:108, pkt 61). W niniejszej sprawie pkt 50–54 zaskarżonego wyroku zawierają powody, dla których Sąd do Spraw Służby Publicznej uznał, że nadmierna przewlekłość mogła mieć wpływ na samą treść decyzji wydanej po zakończeniu postępowania administracyjnego, czyli decyzji z dnia 16 września 2014 r. Otóż Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, że pierwsza decyzja w przedmiocie zastosowania zastrzeżenia medycznego do zatrudnienia AV, czyli decyzja z dnia 9 lipca 2009 r., została wydana prawie trzy miesiące po rozwiązaniu umowy o pracę z AV, około ośmiu miesięcy po tym, jak AV wniósł o przeprowadzenie posiedzenia komisji ds. inwalidztwa, ponad trzy lata i siedem miesięcy po tym, jak organ upoważniony do zawierania umów dowiedział się o chorobie AV, i po otrzymaniu potwierdzenia od komisji do spraw inwalidztwa, że z powodu choroby AV jest całkowicie i trwale niezdolny do pracy. Sąd do spraw Służby Publicznej wywiódł z powyższego, że decyzja z dnia 9 lipca 2009 r. przekształciła się faktycznie w decyzję o wyłączeniu AV ze skutkiem natychmiastowym z możliwości skorzystania ze świadczeń gwarantowanych na wypadek inwalidztwa. Sąd stwierdził zatem, że w istocie nadmierna przewlekłość miała koniecznie wpływ na samą treść tej decyzji. Należy stwierdzić, że takie uzasadnienie umożliwia Sądowi sprawowanie kontroli sądowej, a Komisji zapoznanie się z powodami, dla których Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił jej argumentów. Wynika z tego, że należy oddalić zarzut szczegółowy Komisji dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. Co do istoty, należy zbadać, czy Sąd do spraw Służby Publicznej mógł słusznie uznać, że naruszenie zasady przestrzegania rozsądnego terminu wpłynęło na treść decyzji z dnia 16 września 2014 r. Należy przede wszystkim przypomnieć, że w decyzji z dnia 16 września 2014 r. organ upoważniony do zawierania umów wskazał, iż rzeczona decyzja została wydana na podstawie wniosków lekarzy będących członkami komisji ds. inwalidztwa z dnia 30 kwietnia 2013 r., zgodnie z którymi „gdyby [AV] poinformował o swojej chorobie lekarza, który przeprowadzał wstępne badania lekarskie, jego choroba uzasadniałaby zastosowanie zastrzeżenia medycznego, o którym mowa w art. 32 WZIP”. A zatem z decyzji organu upoważnionego do zawierania umów wynika, że jedyną podstawą wydania decyzji w przedmiocie zastosowania zastrzeżenia medycznego do zatrudnienia AV była choroba, o której AV powinien był poinformować w trakcie wstępnych badań lekarskich, nie zaś rozwój choroby po tym badaniu. Niemniej w pkt 50–53 zaskarżonego wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, że nadmierna przewlekłość postępowania od chwili, gdy organ upoważniony do zawierania umów dowiedział się o istnieniu choroby AV, do chwili wydania decyzji z dnia 9 lipca 2009 r., na mocy której do zatrudnienia AV zastosowano zastrzeżenie medyczne, miała wpływ na treść tej decyzji (i w konsekwencji na treść decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. i 16 września 2014 r.). W istocie Sąd ten opisał zdarzenia, które miały miejsce w okresie wspomnianej nadmiernej przewlekłości, a mianowicie decyzja z dnia 9 lipca 2009 r. została wydana po rozwiązaniu umowy o pracę, po tym, jak AV zwrócił się o zwołanie posiedzenia komisji ds. inwalidztwa, kilka lat po tym, jak organ upoważniony do zawierania umów dowiedział się o chorobie AV, i po otrzymaniu potwierdzenia od komisji ds. inwalidztwa, że AV jest całkowicie i trwale niezdolny do pracy. Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że z uwagi na wymienione zdarzenia, które wystąpiły w tym długim okresie, decyzja o zastosowaniu do zatrudnienia AV zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną od dnia jego zatrudnienia przekształciła się de facto w decyzję o wyłączeniu AV ze skutkiem natychmiastowym z możliwości skorzystania z gwarantowanych świadczeń z tytułu inwalidztwa, które wystąpiło już wcześniej. Należy uznać, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, stwierdzając – na podstawie okoliczności opisanych w pkt 55 powyżej – że nadmierna przewlekłość postępowania miała wpływ na treść decyzji z dnia 16 września 2014 r. Otóż należy podnieść, że w niniejszej sprawie organ upoważniony do zawierania umów wydał dwie odrębne decyzje, a mianowicie decyzję wydaną na podstawie art. 33 WZIP, która miała na celu uznanie całkowitej i trwałej niezdolności do pracy AV, oraz decyzję wydaną na podstawie art. 32 WZIP, która miała na celu zastosowanie do zatrudnienia AV zastrzeżenia medycznego. A zatem rzeczone decyzje zostały wydane na podstawie przesłanek właściwych dla tych przepisów. W tym względzie należy podnieść, że o ile z chronologicznego punktu widzenia decyzję w przedmiocie zastosowania do zatrudnienia AV zastrzeżenia medycznego wydaje się w trakcie wstępnych badań lekarskich i tym samym co do zasady poprzedza ona wnioski komisji ds. inwalidztwa oraz decyzję organu upoważnionego do zawierania umów dotyczącą uznania niezdolności do pracy, o tyle jedynie z uwagi na wyjątkowe okoliczności niniejszej sprawy decyzja w przedmiocie zastosowania do zatrudnienia AV zastrzeżenia medycznego została przyjęta później niż wnioski dotyczące uznania niezdolności do pracy i dopiero po rozwiązaniu z AV umowy o pracę. Uznając, że decyzja z dnia 16 września 2014 r.„przekształciła się de facto” w decyzję o wyłączeniu [AV] ze skutkiem natychmiastowym z możliwości skorzystania ze świadczeń gwarantowanych na wypadek inwalidztwa, Sąd do spraw Służby Publicznej oparł się w niniejszej sprawie na założeniu, że w przypadku gdy decyzja w przedmiocie zastosowania do zatrudnienia zastrzeżenia medycznego z powodu choroby zostaje wydana po przyjęciu wniosków dotyczących uznania niezdolności do pracy z powodu tej samej choroby i po rozwiązaniu umowy o pracę, to wymienione okoliczności mają automatycznie wpływ na treść tej decyzji. Tymczasem mając na uwadze fakt, że decyzja w przedmiocie zastosowania do zatrudnienia zastrzeżenia medycznego opierała się wyłącznie na informacjach, jakie skarżący powinien był przekazać w trakcie wstępnych badań lekarskich, okoliczność, że decyzja w przedmiocie zastosowania do zatrudnienia zastrzeżenia medycznego została wydana po rozwiązaniu umowy o pracę i po wydaniu przez komisję ds. inwalidztwa wniosków w przedmiocie uznania niezdolności do pracy, nie pozwala sama w sobie stwierdzić, że nadmierna przewlekłość miała wpływ na treść tej decyzji. Ponadto, jak wskazano w pkt 47 powyżej, należy przypomnieć, że w szczególnej sytuacji, gdy po przejściu wstępnych badań lekarskich okazuje się, że pracownik nie udzielił szczerych i pełnych odpowiedzi na pytania na temat swego stanu zdrowia zadane przez lekarza orzecznika w trakcie tych badań, organ upoważniony do zawierania umów może cofnąć pierwotną decyzję w sprawie niestosowania zastrzeżenia medycznego i wydać nową decyzję w sprawie zastosowania z mocą wsteczną tego zastrzeżenia (wyrok z dnia 20 lipca 2016 r., HC/Komisja, F‑132/15, EU:F:2016:158, pkt 85). Zaskarżony wyrok nie zawiera żadnego konkretnego elementu, który – jak tego wymaga orzecznictwo przytoczone w pkt 46 powyżej – pozwalałby stwierdzić, że nadmierna przewlekłość mogła mieć wpływ, pod względem prawnym i faktycznym, na decyzję w przedmiocie zastosowania zastrzeżenia medycznego do zatrudnienia AV. Innymi słowy, okoliczności, na których opiera się Sąd do spraw Służby Publicznej w zaskarżonym wyroku, nie pozwalają stwierdzić, że decyzja z dnia 16 września 2014 r. miałaby inną treść, gdyby została wydana przed tym, jak komisja ds. inwalidztwa przedstawiła swoje wnioski, lub przed rozwiązaniem umowy o pracę. A zatem z uwagi na brak konkretnego elementu, który mógłby wskazywać na rzeczywisty lub potencjalny wpływ nadmiernej przewlekłości na decyzję z dnia 16 września 2014 r., wyłączenie AV z możliwości skorzystania ze świadczeń gwarantowanych na wypadek inwalidztwa nie może zostać uznane jako rezultat, de facto, przekształcenia decyzji w przedmiocie zastosowania do zatrudnienia zastrzeżenia medycznego. Przeciwnie, rzeczonego wyłączenia nie można na tym etapie wyjaśnić inaczej niż jako skutek wydania dwóch odrębnych decyzji: pierwszej, która dotyczyła zastosowania do zatrudnienia AV zastrzeżenia medycznego z powodu choroby, na którą chorował on przed zatrudnieniem i w odniesieniu do której komisja ds. inwalidztwa stwierdziła, że gdyby została ona ujawniona w trakcie wstępnych badań lekarskich, to stanowiłaby uzasadnienie dla zastosowania zastrzeżenia medycznego, i drugiej, na mocy której orzeczono całkowitą i trwałą niezdolność AV do pracy ze względu na wspomnianą chorobę. W świetle powyższych rozważań zarzut pierwszy jest zasadny. W związku z tym należy uwzględnić odwołanie i uchylić zaskarżony wyrok. W przedmiocie skutków uchylenia zaskarżonego wyroku Zgodnie z art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2016/1192 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie przekazania Sądowi właściwości do rozpoznawania w pierwszej instancji sporów między Unią Europejską a jej pracownikami (Dz.U. 2016, L 200, s. 137), jeżeli Sąd uchyli orzeczenie Sądu do spraw Służby Publicznej i jednocześnie uzna, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia, przekaże on sprawę izbie innej niż ta, która rozstrzygała w przedmiocie odwołania. W niniejszej sprawie Sąd do spraw Służby Publicznej nie badał zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 32 WZIP, ani zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia przesłanek niezbędnych dla cofnięcia aktu ustanawiającego prawa podmiotowe. Sąd jest zatem zdania, że nie jest w stanie rozstrzygnąć tej sprawy. Z tego względu niniejszą sprawę należy skierować do izby Sądu innej niż rozpatrująca niniejsze odwołanie. W przedmiocie kosztów W związku z tym, że sprawa została skierowana do izby Sądu innej niż rozpatrująca niniejsze odwołanie, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Z powyższych względów SĄD (izba ds. odwołań) orzeka, co następuje:   1) Wyrok Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r., AV/Komisja (F‑91/15), zostaje uchylony.   2) Sprawa zostaje przekazana do izby Sądu innej niż ta, która orzekała w przedmiocie niniejszego odwołania.   3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Jaeger Prek Dittrich Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 maja 2018 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski.