T-74/12

WYROK SĄDU (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2015 r. ( *1 ) „Dumping — Przywóz sprężarek pochodzących z Chin — Częściowa odmowa zwrotu uiszczonych ceł antydumpingowych — Określenie ceny eksportowej — Odliczenie ceł antydumpingowych — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności” W sprawie T‑74/12 Mecafer, z siedzibą w Walencji (Francja), reprezentowana przez R. MacLeana, solicitor, oraz adwokata A. Bochona strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez A. Stobiecką-Kuik, K. Talabér‑Ritz oraz T. Maxiana Ruschego, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2011) 8804 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. dotyczącej wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w związku z przywozem sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz, gdyby Sąd stwierdził nieważność tej decyzji, utrzymanie w mocy skutków tej decyzji do chwili, w której Komisja przyjmie środki konieczne dla celów wykonania wyroku Sądu, SĄD (pierwsza izba) w składzie: H. Kanninen, prezes, I. Pelikánová i E. Buttigieg (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: I. Dragan, administrator, uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 grudnia 2014 r., wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu Skarżąca, Mecafer, dokonuje przywozu do Unii Europejskiej sprężarek powietrza produkowanych przez Nu Air (Shanghai) Compressors and Tools Co. Ltd (zwanej dalej „Nu Air Shanghai” lub „producentem-eksporterem”), spółkę z siedzibą w Chinach. Ponadto dokonuje ona dystrybucji i sprzedaży sprężarek powietrza produkowanych przez Nu Air Compressors and Tools SpA, włoską spółkę dominującą w grupie Nu Air, do której należy producent-eksporter. W czasie właściwym dla okoliczności faktycznych niniejszej sprawy skarżąca stanowiła część grupy Nu Air i była w związku z tym związana z producentem-eksporterem. Na mocy rozporządzenia (WE) nr 261/2008 z dnia 17 marca 2008 r. Rada Unii Europejskiej nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 81, s. 1). Na sprężarki produkowane przez Nu Air Shanghai, wskazane w rozporządzeniu nr 261/2008 (zwane dalej „omawianym produktem”), nałożone zostało cło antydumpingowe w wysokości 13,7%. Pomiędzy czerwcem 2009 r. a lipcem 2010 r. skarżąca złożyła, na podstawie art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1) ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)] (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) pięć wniosków o zwrot ceł ostatecznych nałożonych na mocy rozporządzenia nr 261/2008, które zapłaciła od przywozów sprężarek wyprodukowanych przez Nu Air Shanghai, w łącznej wysokości 576474,76 EUR. Wnioski te zostały przedstawione Komisji Europejskiej za pośrednictwem właściwych organów krajowych we Francji. Komisja wszczęła dochodzenie, które objęło okres od dnia 1 września 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. („zwany dalej okresem objętym dochodzeniem w sprawie zwrotu”). W dniu 6 kwietnia 2011 r. Komisja skierowała do skarżącej dokument w przedmiocie ustaleń zawierający okoliczności faktyczne i podstawowe stwierdzenia, na podstawie których zaproponowała ustalenie zmienionego marginesu dumpingu na 11,2% w odniesieniu do Nu Air Shanghai i udzielenie częściowego zwrotu na rzecz skarżącej. W tym samym dniu Komisja skierowała do grupy Nu Air Shanghai dokument wyjaśniający metodę obliczania zastosowaną dla celów ustalenia zmienionego marginesu dumpingu w odniesieniu do Nu Air Shanghai. W dniu 26 kwietnia 2011 r. skarżąca skierowała do Komisji uwagi w przedmiocie metody zastosowanej dla celów obliczenia marginesu dumpingu. W szczególności zakwestionowała ona odliczanie ceł antydumpingowych przy obliczaniu ceny eksportowej, powołując się na art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Wreszcie skarżąca zażądała od Komisji wysłuchania w przedmiocie tych kwestii w ramach formalnego przesłuchania. Przesłuchanie to odbyło się w dniu 31 maja 2011 r. E‑mailem z dnia 26 lipca 2011 r. skarżąca zażądała od Komisji przedstawienia obliczeń, na których oparła się ona dla celów odliczenia ceł antydumpingowych od ceny eksportowej, określonej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Komisja przesłała te obliczenia skarżącej e-mailem z tego samego dnia. W dniu 28 lipca 2011 r. skarżąca przesłała do Komisji e-mail celem uzyskania wyjaśnień w przedmiocie sposobu, w jakim dokonała ona interpretacji wyników wskazanych wcześniej obliczeń, na który Komisja odpowiedziała e-mailem z tego samego dnia. W dniu 17 października 2011 r. Komisja skierowała do skarżącej dokument w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń, zawierający okoliczności faktyczne i podstawowe stwierdzenia, na podstawie których postanowiła dokonać zmiany marginesu dumpingu mającego zastosowanie do omawianego produktu i udzielić jej częściowego zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych. E‑mailami z dnia 20 i 21 października 2011 r. skarżąca zażądała od Komisji przedstawienia dodatkowych wyjaśnień w przedmiocie metody zastosowanej przez nią dla celów dokonania oceny zaistnienia przerzucenia ceł antydumpingowych na ceny odsprzedaży danego produktu pierwszemu niezależnemu kupcowi z siedzibą w Unii. Komisja odmówiła spełnienia tego żądania i odesłała do wyjaśnień zawartych w jej poprzednim e-mailu z dnia 28 lipca 2011 r. W dniu 31 października 2011 r. skarżąca przedstawiła uwagi dotyczące dokumentu w przedmiocie ujawnienia ostatecznych ustaleń. W dniu 6 grudnia 2011 r. Komisja przyjęła decyzję C(2011) 8804 wersja ostateczna (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), w której z jednej strony określiła zmieniony margines dumpingu w odniesieniu do Nu Air Shanghai na 10,7%, a z drugiej strony udzieliła skarżącej częściowego zwrotu nienależnie zapłaconych ceł antydumpingowych na podstawie różnicy pomiędzy początkowym marginesem dumpingu (13,7%) a zmienionym marginesem dumpingu (10,7%). Dla celów obliczenia zmienionego marginesu dumpingu wartość normalna omawianego produktu została określona w zastosowaniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Ponadto dla przypadków, gdy sprzedaż eksportowa do Unii realizowana była bezpośrednio na rzecz niezależnych nabywców lub za pośrednictwem spółki powiązanej z siedzibą poza Unią, ceny eksportowe zostały ustalone na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. W przypadku sprzedaży eksportowej do Unii realizowanej za pośrednictwem spółek powiązanych z siedzibą w Unii, wykonujących wszystkie funkcje przywozu w zakresie danego produktu, jak w przypadku importera powiązanego z producentem-eksporterem, cena wywozu została określona zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen pierwszej odsprzedaży przywożonych produktów na rzecz niezależnego nabywcy z siedzibą w Unii. Celem uzyskania wiarygodnej ceny eksportowej dokonane zostały dostosowania uwzględniające wszystkie koszty poniesione w okresie pomiędzy przywozem a odsprzedażą, a także uzyskane zyski. W szczególności, zgodnie z art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, zapłacone cła antydumpingowe zostały odliczone od określonej ceny eksportowej z tego względu, że skarżąca nie wykazała, że zostały one w należyty sposób przerzucone na wszystkie ceny odsprzedaży. Ponadto argument skarżącej, wedle którego jej obroty całkowite w zakresie odsprzedaży omawianego produktu wzrosły w większym stopniu niż całkowita kwota zapłaconych ceł od przywozów owego produktu, został oddalony, ponieważ nie podważał on wniosku, że cło antydumpingowe nie zostało w należyty sposób przerzucone na cenę odsprzedaży dużej liczby modeli omawianego produktu i w związku z tym polityka w dziedzinie cen nie została zmieniona w sposób odzwierciedlający zapłacone cła antydumpingowe. Wreszcie margines dumpingu wynoszący 10,70% został obliczony poprzez porównanie średniej wartości normalnej wedle typu produktu względem średniej ważonej ceny eksportowej odpowiedniego typu danego produktu. W konsekwencji w decyzji C(2011) 8804 wersja ostateczna Komisja uwzględniła wniosek skarżącej o zwrot w odniesieniu do kwoty 126235,35 EUR i oddaliła go w pozostałym zakresie, a więc w odniesieniu do kwoty 450239,41 EUR. Przebieg postępowania i żądania stron Pismem, które zostało złożone w sekretariacie Sądu w dniu 16 lutego 2012 r., skarżąca wniosła niniejszą skargę. Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (pierwsza izba) postanowił otworzyć ustny etap postępowania i w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. zadał stronom pytania na piśmie i wezwał je do przedstawienia pewnych dokumentów. Strony zastosowały się do tych środków organizacji postępowania w wyznaczonych terminach. Postanowieniem prezesa pierwszej izby Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. niniejsza sprawa została połączona dla celów ustnego etapu postępowania ze sprawami Nu Air Polska/Komisja (T‑75/12) i Nu Air Compressors and Tools/Komisja (T‑76/12) zgodnie z art. 50 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. Pismem z dnia 27 listopada 2014 r. skarżąca wniosła o pozwolenie na użycie określonych środków technicznych na rozprawie oraz przedstawiła nowe wnioski dowodowe. Pismo z dnia 27 listopada 2014 r. oraz załączone do niego nowe wnioski dowodowe zostały włączone do akt na mocy postanowienia prezesa pierwszej izby Sądu z dnia 5 grudnia 2014 r. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. wysłuchane zostały wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu. Strona skarżąca wnosi do Sądu o: — stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna; — stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim udzielono w niej jedynie częściowego zwrotu zapłaconych przez nią ceł antydumpingowych; — zarządzenie utrzymania w mocy skutków zaskarżonej decyzji do czasu przyjęcia przez Komisję środków koniecznych dla celów wykonania wyroku Sądu; — obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja wnosi do Sądu o: — oddalenie skargi jako bezzasadnej; — obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa W przedmiocie dopuszczalności W przedmiocie dopuszczalności wniosków dowodowych przedstawionych przez skarżącą w dniu 27 listopada 2014 r. Zgodnie z art. 48 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r.: „Strony mogą wskazać nowe dowody na poparcie swojej argumentacji w replice i w duplice, uzasadniając opóźnienie w ich wskazaniu”. Artykuł ten zezwala na złożenie wniosków dowodowych poza sytuacją opisaną w art. 46 ust. 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991. Podobnie Sąd uznał, że niektóre wnioski dowodowe są złożone po duplice, jeżeli strona zgłaszająca wniosek nie mogła wejść w posiadanie owych dowodów przed zamknięciem pisemnego etapu postępowania lub jeżeli opóźnione przedstawienie dowodów przez jego przeciwnika czyni zasadnym uzupełnienie akt w sposób zapewniający poszanowanie zasady kontradyktoryjności (wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r., Gaki-Kakouri/Trybunał Sprawiedliwości, C‑243/04 P, Zb.Orz., EU:C:2005:238, pkt 32). Co się tyczy wyjątku od zasad regulujących wskazywanie dowodów, art. 48 ust. 1 regulamin postępowania z dnia 2 maja 1991 r. nakłada na strony obowiązek uzasadnienia opóźnienia we wskazywaniu dowodów. Tego rodzaju obowiązek oznacza, że sądowi udzielona zostaje kompetencja do kontroli zasadności powodów opóźnienia przy przedstawieniu owych dowodów i, w zależności od przypadku, treści tych dowodów oraz, gdy wniosek nie jest uzasadniony w wystarczający sposób, również kompetencja do jego oddalenia. A fortiori obowiązuje to również w zakresie dotyczącym wniosków dowodowych przedstawionych po złożeniu dupliki (ww. w pkt 29 wyrok Gaki-Kakouri/Trybunał Sprawiedliwości, EU:C:2005:238, pkt 33). W niniejszej sprawie skarżąca przedstawiła w załączniku do pisma z dnia 27 listopada 2014 r. dziewięć decyzji Komisji wydanych w ramach innych procedur zwrotu ceł antydumpingowych, które zostały przyjęte w przypadku ośmiu z nich przed końcem pisemnego etapu postępowania, a w przypadku ostatniej z nich – po jego zamknięciu. Celem uzasadnienia opóźnienia przy złożeniu tych wniosków dowodowych skarżąca w szczególności wskazała, że owe decyzje nie zostały opublikowane i że musiała w konsekwencji złożyć w Komisji kilka wniosków o udzielenie dostępu do tych dokumentów, które zostały uwzględnione po złożeniu repliki. Komisja nie zakwestionowała tych stwierdzeń. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że wnioski dowodowe przedstawione przez skarżącą w załączniku do pisma z dnia 27 listopada 2014 r. są dopuszczalne. W przedmiocie dopuszczalności prezentacji w programie PowerPoint przeprowadzonej przez skarżącą na rozprawie w wersji elektronicznej oraz w wersji papierowej Pismem z dnia 27 listopada 2014 r. skarżąca wniosła również do Sądu o pozwolenie na przeprowadzenie na rozprawie prezentacji PowerPoint, precyzując, że będzie ona ograniczona do opisu omawianego produktu. W związku z tym, że Sąd uwzględnił ten wniosek na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r., skarżąca przeprowadziła prezentację PowerPoint wskazaną w pkt 34 powyżej oraz przedstawiła, na żądanie Sądu, papierową kopię owej prezentacji. Komisja zakwestionowała prezentację PowerPoint skarżącej z tego względu, że zasadniczo jej treść wykraczała poza zwykły opis omawianego produktu i w związku z tym nie odpowiadała treści wskazanej we wniosku o pozwolenie skierowanym do Sądu w dniu 27 listopada 2014 r. W tym względzie należy stwierdzić, że krytyka Komisji jest zasadna jedynie w zakresie dotyczącym dwóch ostatnich slajdów prezentacji PowerPoint skarżącej. Jednakże wskazane slajdy ograniczały się do przypomnienia argumentów powołanych przez skarżącą w jej pismach przed Sądem lub do oddania fragmentów tabel, które przedstawiła ona już w załączniku C.12 repliki. W tych okolicznościach prezentacja PowerPoint skarżącej, która nie stanowi opóźnionego wniosku dowodowego, jest dopuszczalna zarówno w wersji elektronicznej, jak i w wersji papierowej. W przedmiocie dopuszczalności dokumentu przedstawionego przez Komisję na rozprawie Na rozprawie Komisja przedstawiła dwa slajdy pochodzące z wewnętrznej – w ramach jej służb – prezentacji PowerPoint związanej z niniejszą sprawą. Jej zdaniem złożenie spornego dokumentu jest zasadniczo uzasadnione koniecznością udzielenia odpowiedzi na przedstawioną przez skarżącą prezentację PowerPoint, której treść wykracza poza zwykły opis omawianego produktu, i w związku z tym koniecznością zapewnienia zasady równości broni między stronami. Należy przypomnieć, że w ramach prezentacji PowerPoint dokonanej na rozprawie skarżąca nie tylko przedstawiła omawiany produkt i sposób, w jakim Komisja dokonała jego klasyfikacji w ramach różnych numerów kontroli produktów (zwanych dalej „NKP”), lecz wyjaśniła również zasadniczo względy, dla których jej zdaniem zastosowana przez Komisję metoda – dla celów weryfikacji, czy skarżąca i inne spółki będące importerami związane z producentem-eksporterem z siedzibą w Unii (zwane dalej łącznie „importerami związanymi”) przerzuciły cła antydumpingowe na cenę odsprzedaży omawianego produktu na rzecz pierwszego niezależnego nabywcy z siedzibą w Unii – naruszała jego niepowtarzalny charakter i prowadziła w niniejszej sprawie do błędnego zmienionego marginesu dumpingu. W tym względzie należy wskazać, że przytoczone wyżej argumenty nie były nowe, ponieważ zostały już podniesione przez skarżącą zarówno w skardze, jak i w replice (pkt 37 powyżej), oraz że Komisja miała możliwość udzielić na nie odpowiedzi i przedstawić przy tym wnioski dowodowe w ramach pisemnego etapu postępowania przed Sądem. W tym kontekście Komisja nie może powołać zasady poszanowania równości broni dla celów uzasadnienia przedstawienia na rozprawie dwóch slajdów wskazanych w pkt 39 powyżej, które stanowią spóźniony wniosek dowodowy. W związku z tym należy stwierdzić, że Komisja nie wskazała Sądowi względów, dla których nie była ona w stanie przedstawić wskazanych wniosków dowodowych przed końcem pisemnego etapu postępowania. W tym kontekście należy wyjaśnić, że owe dowody składają się z grafiki i tablicy sporządzonych na podstawie danych, które były znane Komisji od czasu dochodzenia w sprawie zwrotu. Z uwagi na powyższe w zastosowaniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 29 i 30 powyżej należy stwierdzić, że wniosek dowodowy przedstawiony przez Komisję na rozprawie jest niedopuszczalny. Co do istoty Skarżąca wniosła, po pierwsze o stwierdzenie nieważności w części zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE, oraz po drugie, o tymczasowe utrzymanie w mocy skutków owej decyzji na podstawie art. 264 TFUE. W przedmiocie żądania pierwszego, dotyczącego stwierdzenia nieważności w części zaskarżonej decyzji W ramach pierwszego żądania skarżąca wniosła zasadniczo o stwierdzenie nieważności w części zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim Komisja jedynie częściowo uwzględniła jej żądania dotyczące zwrotu ceł antydumpingowych i w związku z tym udzieliła jej zwrotu jedynie w kwocie wskazanej w art. 1 tej decyzji. Na poparcie pierwszego żądania skarżąca podniosła trzy zarzuty. W ramach zarzutu pierwszego podniosła ona, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie przy wyborze marży zysku, która została odliczona od ceny eksportowej określonej w zastosowaniu art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego i naruszyła art. 2 ust. 9 i art. 18 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W ramach zarzutu drugiego podniosła ona, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie poprzez odliczenie kwoty ceł antydumpingowych zapłaconych przez importerów powiązanych od konstruowanej ceny eksportowej i w związku z tym brak określenia wiarygodnej ceny eksportowej i marginesu dumpingu, co narusza art. 2 ust. 9 i 11 oraz art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podniosła naruszenie jej praw do obrony i zasady dobrej administracji. Sąd jest zdania, że należy w pierwszej kolejności zbadać zarzut drugi podniesiony na poparcie żądania pierwszego, zanim zbadane zostaną zarzuty pierwszy i trzeci. W ramach zarzutu drugiego skarżąca wyróżniła pięć części, a mianowicie część pierwszą, dotyczącą błędu Komisji przy interpretacji art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim stwierdziła ona, że przerzucenie ceł antydumpingowych należało ustalić dla każdego typu sprężarek; część drugą, dotyczącą szkodliwego charakteru tego podejścia przy określaniu wiarygodnej ceny eksportowej i wiarygodnego średniego ważonego marginesu dumpingu; część trzecią, dotyczącą naruszenia orzecznictwa organu odwoławczego Światowej Organizacji Handlu (WTO) i Trybunału; część czwartą, dotyczącą nadmiernego znaczenia przypisanego temu podejściu w ramach analizy cen odsprzedaży; oraz wreszcie część piątą, dotyczącą arbitralnego charakteru tego podejścia. Sąd uważa, że należy w pierwszej kolejności zbadać pierwszą część zarzutu drugiego, a następnie części trzecią, czwartą, piątą i drugą. – W przedmiocie pierwszej części zarzutu drugiego Skarżąca podniosła zasadniczo, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i błędów co do prawa poprzez zastosowanie – dla celów dokonania oceny, czy cła antydumpingowe zostały przerzucone na ceny odsprzedaży na rzecz pierwszego niezależnego nabywcy z siedzibą w Unii – metody analizy NKP po NKP (zwanej dalej „metodą NKP po NKP”), która nie miała podstaw ani w rozporządzeniu podstawowym, ani w orzecznictwie. Zdaniem skarżącej metoda ta jest sprzeczna z wykładnią literalną i celowościową art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tą wykładnią przerzucenie ceł antydumpingowych powinno być ocenione według tych samych reguł i metod, które zostały wskazane w art. 2 rozporządzenia podstawowego, do którego odsyła w sposób wyraźny art. 11 ust. 10 owego rozporządzenia, a zatem w sposób ogólny, czyli dla danego produktu, a nie dla każdego NKP, z których się on składa. Dodała ona, że metoda NKP po NKP stanowi dodatkową przeszkodę w ramach nieodliczenia ceł antydumpingowych przy obliczaniu ceny eksportowej i w związku z tym jest ona sprzeczna z art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego interpretowanego w świetle art. 9.3.3 porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT) (Dz.U. L 336, s. 103, zwanego dalej „porozumieniem antydumpingowym”), zawartego w załączniku 1A do porozumienia ustanawiającego WTO (Dz.U. 1994 L 336, s. 3), które jest przez nie implementowane. Komisja kwestionuje zasadność tych argumentów. Na wstępie należy wskazać, że z orzecznictwa wynika, że w dziedzinie środków ochrony handlowej Rada i Komisja (zwane dalej łącznie „instytucjami”) dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać (wyroki: z dnia 17 lipca 1998 r., Thai Bicycle/Rada, T‑118/96, Rec, EU:T:1998:184, pkt 32; z dnia 25 października 2011 r., CHEMK i KF/Rada, T‑190/08, Zb.Orz., EU:T:2011:618, pkt 38). Z powyższego wynika, że kontrola tego uznania dokonywana przez sąd Unii musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (wyrok z dnia 14 marca 1990 r., Gestetner Holdings/Rada i Komisja, C‑156/87, Rec, EU:C:1990:116, pkt 63; ww. wyrok Thai Bicycle/Rada, EU:T:1998:184, pkt 33; wyrok z dnia 7 lutego 2013 r., EuroChem MCC/Rada, T‑84/07, Zb.Orz., EU:T:2013:64, pkt 32). Z drugiej strony należy, po pierwsze, przypomnieć, że art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego przewiduje, że cena eksportowa stanowi cenę rzeczywiście zapłaconą lub należną za produkt sprzedawany w ramach wywozu do Unii. Jednakże zgodnie z art. 2 ust. 9 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego w przypadkach braku ceny eksportowej lub gdy okaże się, że jest ona niewiarygodna z powodu istnienia powiązania lub istnienia porozumienia kompensacyjnego pomiędzy eksporterem i importerem lub stroną trzecią, cena eksportowa może zostać skonstruowana na podstawie ceny, po której produkty przywożone po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu nabywcy, a w przypadku gdy nie są one odsprzedawane niezależnemu nabywcy ani odsprzedawane w stanie, w jakim zostały przywiezione – na innej uzasadnionej podstawie (wyrok CHEMK i KF/Rada, pkt 53 powyżej, EU:T:2011:618, pkt 25). Z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wynika zatem, że instytucje mogą uznać, iż cena eksportowa jest niewiarygodna w dwóch przypadkach, a mianowicie albo gdy istnieje powiązanie pomiędzy eksporterem i importerem lub stroną trzecią, albo ze względu na istnienie porozumienia kompensacyjnego pomiędzy eksporterem i importerem lub stroną trzecią. Poza tym przypadkiem, gdy istnieje cena eksportowa, instytucje są zobowiązane do oparcia się na niej celem ustalenia dumpingu (ww. w pkt 53 wyrok CHEMK i KF/Rada, EU:T:2011:618, pkt 26). Po drugie, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 9 akapit drugi rozporządzenia podstawowego gdy cena eksportowa jest skonstruowana na podstawie ceny, po której przywożone produkty są po raz pierwszy odsprzedawane niezależnemu nabywcy lub na innej uzasadnionej podstawie, dokonuje się dostosowania, uwzględniając wszystkie koszty, łącznie z cłami i podatkami, poniesione między przywozem a odsprzedażą, a także zyski, w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej na poziomie granicy Unii. Artykuł 2 ust. 9 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego przewiduje, że dostosowane koszty obejmują uzasadnioną marżę ze sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk (ww. w pkt 53 wyrok CHEMK i KF/Rada, EU:T:2011:618, pkt 27). Należy dodać, że dostosowania przewidziane w art. 2 ust. 9 akapit drugi i trzeci rozporządzenia podstawowego są dokonywane przez instytucje z urzędu (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 maja 1987 r., Nachi Fujikoshi/Rada, 255/84, Rec, EU:C:1987:203, pkt 33; Minebea/Rada, 260/84, Rec, EU:C:1987:206, pkt 43; z dnia 14 września 1995 r., Descom Scales/Conseil, T‑171/94, Rec, EU:T:1995:164, pkt 66). Po trzecie, z art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wynika, że w przypadku podjęcia w postępowaniu w sprawie przeglądu lub w sprawie zwrotu ceł antydumpingowych decyzji o konstruowaniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego Komisja powinna obliczyć cenę eksportową bez odjęcia kwoty uiszczonych ceł antydumpingowych, jeżeli zostanie udowodnione, że cła są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży w Unii. W niniejszej sprawie należy przypomnieć, że skarżąca zarzuca Komisji zasadniczo dokonanie oceny istnienia przerzucenia ceł antydumpingowych wedle metody NKP po NKP, a nie w sposób ogólny, a więc z uwzględnieniem wzrostu obrotów w zakresie odsprzedaży wszystkich typów omawianego produktu dokonanych przez importerów związanych, które zostało stwierdzone pomiędzy początkowym okresem objętym dochodzeniem a okresem objętym dochodzeniem w sprawie zwrotu. Zdaniem skarżącej gdyby Komisja dokonała tej analizy, stwierdziłaby, że obroty, jak zdefiniowane uprzednio, wzrosły o kwotę wyższą od kwoty ceł antydumpingowych zapłaconych od przywozu owego produktu wyrażonej w odsetkach wartości ceny, kosztów, ubezpieczenia i transportu przywozów dokonanych w toku okresu objętego dochodzeniem w sprawie zwrotu. W świetle powyższych stwierdzeń należy zbadać zasadność argumentów podniesionych przez skarżącą na poparcie pierwszej części zarzutu drugiego. Po pierwsze, skarżąca podniosła na poparcie metody opisanej w pkt 59 powyżej argument odnoszący się do litery prawa, wedle którego zasadniczo ze sformułowania „należycie odzwierciedlone”, użytego w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, wynika, że przerzucenie ceł antydumpingowych powinno być oceniane zgodnie z tym, co jest wymagane lub odpowiednie, a więc jej zdaniem w zastosowaniu zasad i metod wskazanych w art. 2 rozporządzenia podstawowego, dotyczących określenia indywidualnego i jedynego marginesu dumpingu dla każdego producenta-eksportera, niezależnie od istnienia wielu typów danego produktu. Komisja kwestionuje zasadność tych argumentów. W tym względzie należy wskazać z jednej strony, że pomimo dwukrotnego odesłania do art. 2 rozporządzenia podstawowego zawartego w art. 11 ust. 10 tego rozporządzenia przysłówek „należycie” nie odnosi się do metody badania lub reguły zawartej w art. 2 rozporządzenia podstawowego, lecz do celu przerzucenia ceł antydumpingowych na ceny odsprzedaży stosowane przez spółki powiązane z producentem-eksporterem względem pierwszego niezależnego nabywcy z siedzibą w Unii, a mianowicie do zmiany zachowania tych spółek wskutek nałożenia ceł antydumpingowych, względnie, in fine, do usunięcia początkowo stwierdzonego marginesu dumpingu (zob. podobnie wyrok z dnia 5 czerwca 1996 r., NMB Francja i in./Komisja, T‑162/94, Rec, EU:T:1996:71, pkt 76–81). Z drugiej strony art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie określa metody oceny, czy dowody przedstawione przez importerów, którzy wnieśli o zwrot ceł antydumpingowych, są rozstrzygające i czy cło antydumpingowe zostało należycie przerzucone na cenę sprzedaży na rzecz pierwszego niezależnego nabywcy z siedzibą w Unii. W związku z tym należy stwierdzić, że istnieje więcej niż jedna metoda umożliwiająca zbadanie, czy zostały spełnione warunki ustanowione w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Z orzecznictwa wynika, że wybór pomiędzy różnymi metodami obliczania wymaga dokonania oceny złożonych sytuacji gospodarczych, co tym bardziej ogranicza kontrolę wykonywaną przez sąd Unii w odniesieniu do tego rodzaju oceny (zob. podobnie wyrok z dnia 7 maja 1987 r., NTN Toyo Bearing i in./Rada, 240/84, Rec, EU:C:1987:202, pkt 19; ww. w pkt 57 wyrok Nachi Fujikoshi/Rada, EU:C:1987:203, pkt 21; ww. w pkt 63 wyrok NMB Francja i in./Komisja, EU:T:1996:71, pkt 72). Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania przy wyborze metody, wedle której należy dokonać weryfikacji, czy spełnione zostały warunki określone w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w związku z czym Sąd ma jedynie kompetencje do wykonywania w tym zakresie ograniczonej kontroli (pkt 53 powyżej). W związku z tym, wbrew twierdzeniom skarżącej, z brzmienia art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie można wywieść, jakoby przerzucenie ceł antydumpingowych należało oceniać w sposób ogólny. W związku z powyższym należy oddalić argument skarżącej. Po drugie, skarżąca podniosła zasadniczo, że metoda badania oparta na globalnym zwiększeniu obrotów jest uzasadniona poprzez okoliczność, że istnieje jeden omawiany produkt, który powinien być postrzegany jako całość. W niniejszej sprawie bowiem, pomimo istnienia wielu typów sprężarek powietrza objętych obowiązującym cłem antydumpingowym, motyw 19 rozporządzenia nr 261/2008 wskazuje w sposób wyraźny, że stanowią one ten sam produkt w kontekście początkowego dochodzenia antydumpingowego. Jednolity charakter omawianego produktu został ponadto zdaniem skarżącej potwierdzony w motywie 20 rozporządzenia podstawowego oraz w wyroku z dnia 21 marca 2012 r., Marine Harvest Norway i Alsaker Fjordbruk/Rada (T‑113/06, EU:T:2012:135). Komisja kwestionuje zasadność tych argumentów. Na wstępie należy wskazać w tym względzie, że ocena przerzucenia ceł antydumpingowych wedle metody NKP po NKP nie narusza jednolitego charakteru omawianego produktu, ponieważ Komisja nie zdefiniowała marginesu dumpingu przez NKP, lecz jednolity margines dumpingu dla omawianego produktu. Jest również bezsporne, że w niniejszej sprawie omawiany produkt jest produktem złożonym. Różne jego modele odznaczają się różnymi cechami technicznymi, a ich ceny mogą się znacznie od siebie różnić. W związku z tym metoda NKP po NKP, która polega na porównaniu NKP, których cechy i ceny sprzedaży są podobne, wydaje się być bardziej odpowiednia dla celów badania ewolucji cen odsprzedaży omawianego produktu pomiędzy początkowym okresem objętym dochodzeniem a okresem objętym dochodzeniem w sprawie zwrotu, co ponadto skarżąca sama przyznała w toku dochodzenia w sprawie zwrotu w piśmie skierowanym do Komisji w dniu 29 lipca 2011 r. Ponadto, jak słusznie podkreśliła Komisja na rozprawie, łączne obroty dokonane w związku ze sprzedażą wszystkich modeli omawianego produktu nie wskazują w żaden sposób dokładnej informacji w przedmiocie jednostkowych cen odsprzedaży różnych modeli tego produktu. Należy w związku z tym wskazać, że metoda badania oparta na ogólnym zwiększeniu obrotów nie umożliwia stwierdzenia, czy importerzy powiązani rzeczywiście zmienili swe zachowanie na rynku, czy też – przeciwnie – realizowali politykę cenową umożliwiającą im skompensowanie modeli najrzadziej sprzedawanych poprzez modele najczęściej sprzedawane, interweniując w ten sposób w realizowane marże. Ponadto motyw 20 rozporządzenia podstawowego stanowi w szczególności, że „w przypadku ponownego ustalenia wysokości dumpingu wymagającego powtórnego skonstruowania cen eksportowych cła nie będą traktowane jak koszt poniesiony między przywozem i odsprzedażą, jeżeli cła te są odzwierciedlone w cenach produktów objętych środkami w Unii”. W związku z tym, wbrew twierdzeniom skarżącej, ze sformułowania „produkty objęte środkami” użytego w motywie 20 rozporządzenia podstawowego nie można wywieść, jakoby przerzucenie ceł antydumpingowych należało oceniać dla omawianego produktu rozpatrywanego jako całość. Motyw 20 rozporządzenia podstawowego, podobnie jak art. 11 ust. 10 owego rozporządzenia, odnoszą się bowiem do „cen odsprzedaży” do „dalszych cen sprzedaży” i do „cen produktów objętych środkami w [Unii]” w liczbie mnogiej. Tak więc wedle interpretacji literalnej wskazanych przepisów należy zbadać przerzucenie ceł antydumpingowych dla każdej ceny sprzedaży i w związku z tym zgodnie z metodą transakcja po transakcji, a w danym przypadku – zgodnie z metodą model po modelu lub zgodnie z metodą NKP po NKP. Wreszcie dokonane przez skarżącą odesłanie do ww. w pkt 70 wyroku Marine Harvest Norway i Alsaker Fjordbruk/Rada (EU:T:2012:135) nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, ponieważ skarga rozpatrywana przez Sąd w sprawie, w której zapadł ów wyrok, nie dotyczyła określania ceny eksportowej. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że uznając, iż w niniejszej sprawie bardziej odpowiednie było przeprowadzenie badania przerzucenia ceł antydumpingowych wedle metody NKP po NKP, a nie w sposób ogólny, w oparciu o wzrost obrotów pomiędzy dochodzeniem początkowym a dochodzeniem w sprawie zwrotu, Komisja nie dopuściła się oczywistego błędu w ocenie. W związku z powyższym należy oddalić argument skarżącej. Po trzecie, skarżąca podniosła zasadniczo, że przyjęta przez Komisję metoda NKP po NKP jest sprzeczna z celem art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego interpretowanego w świetle art. 9.3.3 porozumienia antydumpingowego. Na wstępie należy wskazać, że z orzecznictwa wynika, że przepisy rozporządzenia podstawowego należy interpretować, tak dalece, jak to możliwe, w świetle odpowiednich przepisów porozumienia antydumpingowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 9 stycznia 2003 r., Petrotub i Republica/Rada, C‑76/00 P, Rec, EU:C:2003:4, pkt 57; z dnia 22 maja 2014 r., Guangdong Kito Ceramics i in./Rada, T‑633/11, EU:T:2014:271, pkt 38). Unia przyjęła bowiem rozporządzenie podstawowe celem wypełnienia zobowiązań międzynarodowych ciążących na niej na mocy porozumienia antydumpingowego (ww. w pkt 81 wyrok Petrotub i Republica/Rada, EU:C:2003:4, pkt 56). Ponadto poprzez art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego Unia zamierzała wykonać szczególne zobowiązania zapisane w art. 9.3.3 porozumienia antydumpingowego. W związku z tym art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego należy interpretować w świetle tego przepisu. W tym względzie należy przypomnieć, że art. 9.3.3 porozumienia antydumpingowego stanowi, że „przy wydaniu orzeczenia, czy i w jakiej wysokości zwrot powinien być dokonany w przypadku, kiedy cena eksportowa jest określona zgodnie z ustępem 3 artykułu 2 [porozumienia antydumpingowego], władze powinny brać pod uwagę wszelkie zmiany wartości normalnej, wszelkie zmiany poniesionych kosztów pomiędzy dokonaniem przywozu a odsprzedażą i wszelkie zmiany w cenie odsprzedaży, które znajdą swoje odzwierciedlenie w cenie sprzedażnej, i nie powinny przy określaniu ceny eksportowej odejmować wysokości ceł antydumpingowych uiszczonych, jeśli zostaną dostarczone odpowiednie dowody powyższego”. Ponadto art. 2.3 porozumienia antydumpingowego przewiduje, że „w przypadkach, kiedy nie występuje cena eksportowa bądź kiedy właściwe władze uznają, że cena eksportowa jest niewiarygodna z powodu powiązań lub porozumień kompensacyjnych między eksporterem i importerem bądź stroną trzecią, cena eksportowa może być określona na podstawie ceny, po jakiej produkty przywożone są po raz pierwszy odsprzedawane niezależnemu nabywcy bądź jeśli produkty nie są odsprzedawane niezależnemu nabywcy, czy też nie są odsprzedawane w postaci, w jakiej zostały przywiezione, na takiej właściwej podstawie, jaką władze mogą określić”. Wreszcie art. 2.4 zdanie czwarte porozumienia antydumpingowego stanowi, że „w przypadkach określonych w ustępie 3 powinny być również dokonane korekty z tytułu kosztów, w tym ceł i podatków uiszczonych między momentem przywozu i odsprzedaży, oraz z tytułu przypadających zysków […]”. Z powyższego wynika, że art. 2.4 zdanie czwarte porozumienia antydumpingowego ustanawia, podobnie jak art. 2 ust. 9 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, zasadę „cła zrównanego z kosztem”, wedle której cła i podatki nałożone pomiędzy przywozem a odsprzedażą, w tym zapłacone cła antydumpingowe, stanowią koszty, które należy odliczyć przy określaniu ceny eksportowej (ww. w pkt 63 wyrok NMB France i in./Komisja, EU:T:1996:71, pkt 104). W tym kontekście należy stwierdzić, że brak odliczenia ceł antydumpingowych w zastosowaniu art. 9.3.3 porozumienia antydumpingowego stanowi wyjątek od zasady „cła zrównanego z kosztem” ustanowionej w art. 2.4 zdanie czwarte owego porozumienia. Podobnie brak odliczenia ceł antydumpingowych w zastosowaniu art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego stanowi wyjątek od zasady „cła zrównanego z kosztem” ustanowionej w art. 2 ust. 9 akapit drugi tego rozporządzenia. Jak w przypadku każdego wyjątku od zasady ogólnej, brak odliczenia ceł antydumpingowych od skonstruowanej ceny eksportowej powinien podlegać ścisłej wykładni (zob. podobnie wyrok z dnia 18 marca 2009 r., Shanghai Excell M&E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision/Rada, T‑299/05, Zb.Orz., EU:T:2009:72, pkt 82 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że proponowana przez skarżącą metoda oparta na zwiększeniu obrotów prowadziłaby do stwierdzenia, że cła antydumpingowe zostały ogólnie przerzucone na klientów importerów powiązanych. Komisja jednak, dzięki zastosowaniu metody NKP po NKP, zdołała wykazać, że owo przerzucenie nie miało miejsca w przypadku wielu modeli omawianego produktu. W związku z tym metoda NKP po NKP, która prowadzi, jak w przypadku tego rodzaju, jaki wystąpił w niniejszej sprawie, do dokonania w sposób bardziej ścisły oceny przerzucenia ceł antydumpingowych, jest w większym stopniu zgodna z interpretacją literalną i teleologiczną art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i z tego względu powinna mieć pierwszeństwo względem metody opartej na ogólnym zwiększeniu obrotów pomiędzy początkowym okresem objętym dochodzeniem a okresem objętym dochodzeniem w sprawie zwrotu. Argumenty powołane przez skarżącą nie umożliwiają podważenia tego wniosku. W pierwszej kolejności skarżąca podniosła, że z użycia liczby pojedynczej w sformułowaniu „tout mouvement du prix de revente” („wszelkie zmiany w cenie odsprzedaży”) zawartego w art. 9.3.3 porozumienia antydumpingowego wynika, że przerzucenie ceł antydumpingowych powinno zostać ocenione w sposób ogólny. Tymczasem po wyrażeniu „tout mouvement du prix de revente” („wszelkie zmiany w cenie odsprzedaży”) następuje natychmiast użycie (w wersji francuskiej) liczby mnogiej w wyrażeniu „dûment répercuté sur les prix de vente ultérieurs” („znajdą swoje odzwierciedlenie w cenie sprzedażnej”). Ponadto wyrażenia „tout changement” i „tout mouvement” („wszelkie zmiany”) zastosowane w art. 9.3.3 porozumienia antydumpingowego są z natury niedookreślone. W dalszej kolejności skarżąca podniosła zasadniczo, że metoda NKP po NKP jest sprzeczna z celem art. 9.3.3 porozumienia antydumpingowego polegającym na ograniczaniu przeszkód w ramach nieodliczania ceł antydumpingowych. W rzeczywistości, zdaniem skarżącej, owa metoda wzmacnia przeszkodę zwaną „double jump”, w ramach której importer powiązany może uzyskać zwrot całości zapłaconych ceł antydumpingowych jedynie wówczas, jeżeli wykaże, że podniósł ceny odsprzedaży w Unii o kwotę równą podwójnemu marginesowi dumpingu lub może zmierzać do uzasadnienia nowej przeszkody, a mianowicie „triple jump”. W tym względzie z jednej strony z pkt 86–88 powyżej wynika, że w zakresie dotyczącym sprzedaży dokonanych za pośrednictwem importera powiązanego cena eksportowa powinna zostać obliczona poprzez odliczenie zapłaconych ceł antydumpingowych w oparciu o zasadę „cła zrównanego z kosztem”. Ponadto nieodliczenie ceł antydumpingowych przewidziane w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego stanowi odstępstwo od owej zasady, które powinno być interpretowane ściśle (pkt 88 powyżej). Wobec tego przeszkoda „double jump” podniesiona przez skarżącą stanowi nieuniknioną konsekwencję braku spełnienia warunków określonych w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i w związku z tym zastosowania zasady „cła zrównanego z kosztem”. Z drugiej strony należy wskazać, że stosowanie metody NKP po NKP, o ile odbywa się w sposób spójny na wszystkich etapach badania wniosku o zwrot, nie oznacza, że zostały nałożone dodatkowe warunki dla całkowitego zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych, lecz jedynie że poszanowanie warunków przewidzianych w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego podlega weryfikacji raczej na poziomie indywidualnych NKP, niż na poziomie danego produktu w ogólności. W tych okolicznościach skarżąca błędnie podniosła, że metoda NKP po NKP wzmacnia przeszkodę „double jump”, względnie że zmierza ona do uzasadnienia nowej przeszkody przy nieodliczaniu ceł antydumpingowych. W konsekwencji należy stwierdzić, że metoda NKP po NKP nie jest sprzeczna z literalną i celowościową interpretacją art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Należy zatem oddalić argument skarżącej. Z uwagi na powyższe Komisja nie dopuściła się błędu stwierdzając z jednej strony, że broniona przez skarżącą metoda oparta na zwiększeniu ogólnych obrotów nie pozwalała na stwierdzenie w sposób przekonujący, że importerzy powiązani należycie przerzucili cła antydumpingowe na własnych klientów z siedzibą w Unii, oraz z drugiej strony, że metoda NKP po NKP była najbardziej odpowiednia z uwagi na okoliczności sprawy oraz, w szczególności, złożony charakter omawianego produktu. W związku z powyższym należy oddalić pierwszą część zarzutu drugiego. – W przedmiocie trzeciej części zarzutu drugiego Skarżąca podniosła, że badanie przerzucenia ceł antydumpingowych NKP po NKP jest bardzo podobne do praktyki „zerowania” i w związku z tym byłoby ono sprzeczne z raportem organu apelacyjnego WTO „Communautés européennes – Droits antidumping sur les importations de linge de lit en coton en provenance d’Inde” (Wspólnoty Europejskie – Cła antydumpingowe na bawełnianą bieliznę pościelową z Indii) (WT/DS141/AB/R), przyjętym w dniu 1 marca 2001 r. oraz z wyrokiem z dnia 27 września 2007 r., Ikea Wholesale (C‑351/04, Zb.Orz., EU:C:2007:547). Komisja kwestionuje zasadność tych argumentów. Na wstępie należy przypomnieć, że praktyka „zerowania” ustanowiona przez organ apelacyjny WTO i przez Trybunał była stosowana przez Komisję jedynie do celów obliczenia ogólnego marginesu dumpingu. W przypadku, w którym dany produkt obejmował wiele modeli, praktyka ta polegała zasadniczo z jednej strony na dodaniu jedynie kwoty dumpingu w odniesieniu do wszystkich modeli, w przypadku których wykazano istnienie dodatniego marginesu dumpingu, a z drugiej strony na zredukowaniu do zera wszystkich ujemnych marginesów dumpingu. Określona w ten sposób ogólna wysokość dumpingu została następnie wyrażona jako procent skumulowanej wartości transakcji wszystkich modeli, niezależnie od tego czy były, czy też nie były one przedmiotem dumpingu. W tym względzie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje metody obliczania marginesu dumpingu, kwestionuje natomiast metodę stosowaną przez Komisję do celów weryfikacji, czy zostały spełnione warunki nieodliczenia ceł antydumpingowych od ceny eksportowej skonstruowanej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Tymczasem zakwestionowana przez skarżącą metoda NKP po NKP była stosowana we wcześniejszym stadium względem obliczenia marginesu dumpingu i ma inny cel. Ponadto skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie swego twierdzenia dotyczącego podobieństwa pomiędzy praktyką „zerowania” a metodą NKP po NKP. W konsekwencji skarżąca nie wykazała istnienia podobieństwa pomiędzy praktyką „zerowania” a metodą NKP po NKP. Wreszcie w odpowiedzi na pytanie ustne zadane przez Sąd na rozprawie skarżąca sprecyzowała swoją argumentację, wskazując zasadniczo, że to skutek praktyki „zerowania”, a mianowicie zmiana ceny eksportowej i w związku z tym marginesu dumpingu jest jej zdaniem podobny do skutku metody NKP po NKP. Tymczasem powyżej wskazano, że Komisja nie dopuściła się błędu przy ocenie przerzucenia ceł antydumpingowych wedle metody NKP po NKP, która w okolicznościach niniejszej sprawy pozwalała na zbadanie z najwyższą dokładnością, czy spełnione zostały warunki określone w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego (pkt 73, 89 i 90 powyżej). W konsekwencji twierdzenie skarżącej, wedle którego stosowana przez Komisję metoda NKP po NKP skutkuje zafałszowaniem ceny eksportowej oraz, in fine, zmienionego marginesu dumpingu spółki Nu Air Shanghai, jest bezzasadne. W świetle powyższego należy oddalić trzecią część zarzutu drugiego. – W przedmiocie czwartej części zarzutu drugiego Skarżąca podnosi, że stosowanie badania NKP po NKP jest pozbawione podstawy prawnej. Komisja kwestionuje zasadność tego argumentu. Fakt, że metoda NKP po NKP nie została wskazana w rozporządzeniu podstawowym, nie oznacza, że jest ona bezprawna lub oczywiście błędna. W tym względzie należy wskazać, że skarżąca przyznała w skardze, że analiza NKP po NKP stanowi technikę administracyjną uzasadnioną w ramach obliczania średniego ważonego marginesu dumpingu na podstawie art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego, ponieważ umożliwia ona zapewnienie rzetelnego porównania między różnymi modelami lub typami towarów będących przedmiotem dochodzenia posiadającymi różne właściwości. Jednakże skarżąca nie wyjaśniła, z jakich względów metoda NKP po NKP lub model po modelu miałaby być właściwa w ramach obliczania marginesu dumpingu, a nie dla celów badania skutków ceł antydumpingowych. W każdym wypadku, wbrew twierdzeniom skarżącej, zastosowanie w praktyce wskazanej powyżej metody przez instytucje nie jest ograniczone do obliczania marginesu dumpingu. Trybunał w szczególności zatwierdził metodę model po modelu dla celów obliczenia progu istotności sprzedaży produktu podobnego przeznaczonego do konsumpcji na rynku wewnętrznym kraju eksportera (zob. podobnie wyrok z dnia 5 października 1988 r., Canon i in./Rada, 277/85 i 300/85, Rec, EU:C:1988:467, pkt 14). W świetle powyższego należy oddalić czwartą część zarzutu drugiego. – W przedmiocie piątej części zarzutu drugiego Skarżąca podniosła, że przyjęta przez Komisję metoda NKP po NKP jest arbitralna, ponieważ w innych sprawach Komisja uznała, że warunki art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego były spełnione na podstawie uwzględnienia średnich ważonych cen odsprzedaży w Unii względnie przyjęcia słabszego standardu dowodowego niż wymagany w niniejszej sprawie. Komisja kwestionuje zasadność tego argumentu. Po pierwsze, należy przypomnieć, że w kontekście procedury zwrotu Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania dla celów zbadania, czy spełnione zostały warunki nieodliczenia ceł antydumpingowych od skonstruowanej ceny eksportowej (pkt 67 powyżej). Owo uznanie powinno być wykonywane w konkretnym przypadku w zależności od wszystkich istotnych okoliczności (zob. podobnie ww. w pkt 53 wyrok: Gestetner Holdings/Rada i Komisja, EU:C:1990:116, pkt 43). Po drugie, warunki nieodliczenia ceł antydumpingowych w ramach obliczenia ceny eksportowej powinny zostać ocenione w świetle dowodów przedstawionych przez importerów, którzy wnieśli o nieodliczenie ceł antydumpingowych, oraz w świetle okoliczności faktycznych każdej sprawy. W konsekwencji argument skarżącej dotyczący arbitralnego charakteru metody przyjętej przez Komisję w zaskarżonej decyzji względem jej wcześniejszej lub późniejszej praktyki nie może zostać uwzględniony (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 maja 1991 r., Nakajima/Rada, C‑69/89, Rec, EU:C:1991:186, pkt 119; z dnia 17 grudnia 2010 r., EWRIA i in./Komisja, T‑369/08, Zb.Orz., EU:T:2010:549, pkt 93; z dnia 10 października 2012 r., Ningbo Yonghong Fasteners/Rada, T‑150/09, EU:T:2012:529, pkt 119, 120). W każdym wypadku należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że okoliczności rozpatrywane w niniejszej sprawie były ściśle identyczne z rozpatrywanymi w innych procedurach w sprawie zwrotu ceł antydumpingowych lub w sprawie przeglądu, które wskazała na poparcie swego argumentu dotyczącego arbitralnego charakteru metody NKP po NKP. W szczególności należy wskazać, że okoliczności rozpatrywane w niniejszej sprawie różnią się od okoliczności rozpatrywanych w sprawach leżących u podstaw rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 60/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego prowadzonego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w odniesieniu do środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji (Dz.U. L 22, s. 1), przedstawionego przez skarżącą w załączniku do skargi i od decyzji Komisji z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wniosków o zwrot cła antydumpingowego uiszczonego od przywozu żelazokrzemu pochodzącego z Rosji, przedstawionych przez skarżącą w załączniku do pisma z dnia 24 listopada 2014 r. (zwanych dalej „sprawami dotyczącymi żelazokrzemu pochodzącego z Rosji”). W duplice i na rozprawie Komisja wyjaśniła bowiem, że w sprawach dotyczących żelazokrzemu pochodzącego z Rosji podzieliła omawiany produkt na cztery NKP i w ten sposób zbadała, czy warunki ustanowione w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego były spełnione dla każdego NKP. Ponadto Komisja stwierdziła, że przerzucenie ceł antydumpingowych miało miejsce dla jednego z czterech NKP, który reprezentował ponad 80% rozpatrywanych transakcji, co wedle niej wystarczyło, by uwzględnić wniosek o nieodliczanie ceł antydumpingowych od ceny eksportowej określonej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Tymczasem w niniejszej sprawie jest bezsporne, że dla pięciu z dziesięciu najczęściej sprzedawanych NKP skarżąca nie wykazała, że cła antydumpingowe zostały przerzucone na klientów importerów powiązanych. W tym kontekście skarżąca nie może zarzucać Komisji, że nie zastosowała tego samego rozwiązania co w sprawach dotyczących żelazokrzemu pochodzącego z Rosji. W związku z powyższym należy oddalić piątą część zarzutu drugiego. – W przedmiocie drugiej części zarzutu drugiego Skarżąca podniosła zasadniczo, że ogólne odliczenie ceł antydumpingowych w ramach obliczenia ceny eksportowej byłoby nieproporcjonalne, ponieważ obejmuje cła zapłacone od modeli NKP, w przypadku których miało miejsce przerzucenie na późniejsze ceny sprzedaży. Czyniąc to, Komisja nie określiła wiarygodnej ceny eksportowej i wiarygodnego średniego ważonego marginesu dumpingu. Komisja kwestionuje zasadność tych argumentów. Na wstępie należy przypomnieć, że art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego stanowi wyjątek od zasady „cła zrównanego z kosztem” ustanowionej w art. 2 ust. 9 akapit drugi tego rozporządzenia. Możliwość nieodliczenia ceł antydumpingowych od konstruowanej ceny eksportowej powinna być zatem interpretowana w sposób ścisły (pkt 87 i 88 powyżej). Ponadto po badaniu przerzucenia ceł antydumpingowych NKP po NKP Komisja stwierdziła, iż w przypadku dużej liczby NKP nie wykazano, że cła antydumpingowe zostały przerzucone na cenę odsprzedaży i na ceny sprzedaży w Unii. Jednakże analiza NKP po NKP przeprowadzona przez Komisję wykazała również, że dla pięciu z dziesięciu najczęściej sprzedawanych NKP ceny odsprzedaży stosowane przez importerów powiązanych względem niezależnych nabywców z siedzibą w Unii odzwierciedlały zapłacone cła antydumpingowe. Jak wynika z arkusza obliczeniowego sporządzonego przez Komisję załączonego do jej e-maila z dnia 26 lipca 2011 r. i przedstawionego przez skarżącą w załączniku A. 14 skargi, pięć wyżej wskazanych NKP odpowiada z jednej strony ilości 119523 sprężarek powietrza sprzedanych w ramach całkowitej ilości 229239 sprężarek powietrza sprzedanych w toku okresu objętego postępowaniem w sprawie zwrotu przez importerów powiązanych, a z drugiej strony ponad 50% całkowitej wartości cen, kosztów, ubezpieczenia i transportu owych sprzedaży. W świetle owych wskazań i sprecyzowań należy zbadać, czy Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i w związku z tym naruszyła art. 2 ust. 9 i 11 oraz art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego poprzez odliczenie zapłaconych ceł antydumpingowych od skonstruowanej ceny eksportowej, chociaż owo przerzucenie miało miejsce w przypadku określonych NKP. Tytułem wstępu należy wskazać, jak słusznie wskazała skarżąca, że istnieje niepodważalny związek pomiędzy art. 2 ust. 9 i art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Z jednej strony art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego odsyła bowiem w sposób wyraźny zarówno do art. 2, jak i do art. 2 ust. 9 tego rozporządzenia. Z drugiej strony w ramach procedury przeglądu lub zwrotu ceł antydumpingowych badanie przerzucenia ceł antydumpingowych na klientów importera powiązanego przewidziane w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego stanowi stadium obliczenia ceny eksportowej skonstruowanej na podstawie art. 2 ust. 9 owego rozporządzenia. W zależności od rezultatu owego badania cła antydumpingowe zostaną odliczone od skonstruowanej ceny eksportowej, a zatem będą miały bezpośredni wpływ na jej kwotę, ponieważ będzie ona w sposób konieczny niższa niż w sytuacji, gdyby cła antydumpingowe nie zostały odliczone. Należy ponadto wskazać, że im niższa będzie cena eksportowa, tym większa będzie różnica względem wartości normalnej i tym większy będzie zmieniony margines dumpingu. Artykuł 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego przyczynia się zatem do określenia ceny eksportowej oraz, pośrednio, do obliczenia zmienionego marginesu dumpingu. W tym kontekście Komisja powinna przyjąć spójne metody dla celów zastosowania art. 2 ust. 9 i 11 oraz art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie należy przypomnieć, że dla celów obliczenia ceny eksportowej, gdy dany produkt był sprzedany w Unii za pośrednictwem importerów powiązanych, Komisja uznała za bardziej właściwe, w świetle w szczególności charakteru danego produktu, dokonanie weryfikacji, czy przerzucenie ceł antydumpingowych miało miejsce dla każdego NKP. Ponadto Komisja dokonywała tej analizy NKP po NKP, obliczając z jednej strony jednolitą średnią ważoną cenę eksportową oraz jednolitą średnią ważoną wartość normalną dla każdego NKP, a z drugiej strony margines dumpingu dla każdego NKP przed obliczeniem jednolitego marginesu dumpingu dla omawianego produktu. Jednakże Komisja nie wyciągnęła wszystkich konsekwencji z metody NKP po NKP, którą sama postanowiła stosować, ponieważ odmówiła nieodliczenia ceł antydumpingowych od ceny eksportowej NKP, dla których cła antydumpingowe zostały jednak przerzucone na ceny odsprzedaży i późniejsze ceny sprzedaży w Unii. W konsekwencji odliczyła ona całość zapłaconych ceł antydumpingowych od ceny eksportowej skonstruowanej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, obniżając w ten sposób sztucznie jednolitą średnią ważoną cenę eksportową na NKP i w konsekwencji zwiększając stopę zmienionego marginesu dumpingu Nu Air Shanghai. Mając na uwadze to stwierdzenie, należy stwierdzić, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, który miał wpływ na stopę zmienionego marginesu dumpingu i w związku z tym na kwotę ceł antydumpingowych, które należało zwrócić skarżącej, przy czym należy przypomnieć, że wynika ona z różnicy pomiędzy początkowym marginesem dumpingu a zmienionym marginesem dumpingu (pkt 14 powyżej). Argumenty podniesione przez Komisję nie mogą podważyć tego wniosku. Po pierwsze, Komisja podniosła zasadniczo, że zgodnie ze ścisłą interpretacją art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie jest możliwe odliczenie zapłaconych ceł antydumpingowych jedynie w odniesieniu do niektórych transakcji, modeli lub NKP, ponieważ nie pozwoliłoby to uniknąć ryzyka obejścia prawa i manipulacji cenami i byłoby w związku z tym sprzeczne z celem art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, polegającym na wykluczeniu wszelkich możliwości zniekształcenia cen odsprzedaży i późniejszych cen sprzedaży wynikających z praktyki dumpingu. Gdyby dopuszczone zostało częściowe nieodliczenie ceł antydumpingowych, importer powiązany mógłby uruchomić wewnętrzne mechanizmy kompensujące, na przykład przerzucając cła antydumpingowe na ceny NKP, w przypadku których popyt jest mało elastyczny, jednak nie czyniąc tego w przypadku innych NKP, odznaczających się bardzo elastycznym popytem. W tym względzie należy z jednej strony przypomnieć, że art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie ustanawia metody dla celów oceny, czy cła antydumpingowe zostały należycie przerzucone na ceny odsprzedaży i na późniejsze ceny sprzedaży w Unii, a Komisja dysponuje w tej dziedzinie szerokim zakresem uznania (pkt 64–67 powyżej). W związku z tym, wbrew temu, co podniosła zasadniczo Komisja, art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie nakłada na nią obowiązku automatycznego odliczania całości zapłaconych ceł antydumpingowych w przypadku takim jak w niniejszej sprawie, gdy badanie przerzucenia ceł antydumpingowych wedle metody NKP po NKP nie pozwoliło stwierdzić, że owo przerzucenie odbyło się w przypadku wszystkich NKP, lecz miało miejsce jedynie wobec niektórych z nich. Z drugiej strony Komisja nie wykazała, że w niniejszej sprawie importer powiązany dopuścił się obejścia prawa poprzez ustanowienie mechanizmów kompensacyjnych pomiędzy NKP najczęściej sprzedawanymi a NKP najrzadziej sprzedawanymi lub pomiędzy NKP, w przypadku których popyt jest mało elastyczny, a NKP odznaczających się bardzo elastycznym popytem. Należy zatem oddalić argument Komisji. Po drugie, Komisja podniosła, że częściowe nieodliczenie ceł antydumpingowych powinno zostać wykluczone, ponieważ w praktyce nie da się go zastosować do nowych produktów. W braku produktów porównywalnych sprzedawanych podczas dochodzenia początkowego niemożliwe jest bowiem dokonanie weryfikacji, czy ich ceny odsprzedaży zwiększyły się w sposób umożliwiający przerzucenie zapłaconych ceł antydumpingowych. Jednakże jedyny warunek ustanowiony w art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego polega na tym, że importer powiązany przedstawia przekonujące dowody przerzucenia ceł antydumpingowych na ceny odsprzedaży i na późniejsze ceny sprzedaży w Unii. W tym kontekście dowody przerzucenia ceł antydumpingowych na ceny odsprzedaży i na późniejsze ceny sprzedaży w Unii, pod warunkiem że są „przekonujące”, mogą zostać przedstawione w każdy sposób, a nie tylko poprzez porównanie cen sprzedaży praktykowanych przed nałożeniem ceł antydumpingowych i cen stosowanych później. Należy zatem oddalić argument Komisji. Po trzecie, Komisja kwestionuje argument skarżącej, wedle którego, gdyby cła antydumpingowe nie zostały odliczone od ceny eksportowej określonej dla pięciu NKP, w przypadku których metoda NKP po NKP pozwoliła stwierdzić istnienie przerzucenia na ceny odsprzedaży i na późniejsze ceny sprzedaży, wówczas zmieniony margines dumpingu wynosiłby 4,28%, a nie 10,7%. W tym względzie Komisja wskazała, że margines dumpingu obliczony dla dwóch z pięciu wskazanych NKP był w rzeczywistości wyższy od określonego ogólnego marginesu dumpingu zarówno w czasie dochodzenia początkowego, jak również w czasie dochodzenia w sprawie zwrotu. W związku z tym uważa ona, że niesprawiedliwe byłoby skorzystanie z nieodliczenia ceł antydumpingowych w przypadku tych sprzedaży objętych dumpingiem wyższym od średniej. Jednakże, jak słusznie wskazała skarżąca, margines dumpingu owych dwóch NKP wskazanych w pkt 154 powyżej jest wyższy od średniej, ponieważ cła antydumpingowe zostały odliczone od ceny eksportowej określonej dla transakcji odnoszących się do tych NKP. Należy zatem oddalić argument Komisji. Ze względu na powyższe Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie poprzez wywiedzenie ceł antydumpingowych w sposób ogólny, a nie wyłącznie na podstawie cen eksportowych NKP, dla których stwierdziła ona, po przeprowadzeniu badania NKP po NKP, że cła nie zostały przerzucone na ceny odsprzedaży i na późniejsze ceny sprzedaży w Unii, i w związku z tym naruszyła art. 2 ust. 9 i art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Jest bezsporne, że w braku błędu Komisji kwota ceł antydumpingowych podlegających zwrotowi na rzecz skarżącej byłaby większa od kwoty wskazanej w art. 1 zaskarżonej decyzji. W konsekwencji należy uwzględnić drugą część zarzutu drugiego i w związku z tym żądanie pierwsze. Należy zatem stwierdzić nieważność w części zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nie udzieliła skarżącej zwrotu nienależnie zapłaconych ceł antydumpingowych poza kwotami wskazanymi w art. 1 owej decyzji. Nie ma więc konieczności badania zarzutu pierwszego i trzeciego powołanych na poparcie żądania pierwszego. W przedmiocie żądania drugiego, dotyczącego tymczasowego utrzymania w mocy skutków zaskarżonej decyzji na podstawie art. 264 TFUE Skarżąca zasadniczo żąda, na wypadek, gdyby Sąd uwzględnił żądanie pierwsze, zastosowania kompetencji udzielonych mu na podstawie art. 264 TFUE i utrzymania w mocy skutków zaskarżonej decyzji do chwili, w której Komisja przyjmie środki konieczne dla celów wykonania wyroku Sądu. W tym względzie skarżąca podniosła, po pierwsze, że gdyby stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji, zobowiązywałoby to ją do zapłaty właściwym władzom całości kwot, które zostały jej zwrócone na podstawie owej decyzji. Po drugie, sprecyzowała ona, że żąda ona jedynie sprostowania zaskarżonej decyzji, a nie stwierdzenia nieważności we wszystkich punktach, ponieważ decyzja ta jest dla niej w części korzystna. Komisja nie zakwestionowała żądania drugiego. W tym względzie należy przypomnieć, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja w części odmówiła uwzględnienia wniosków o zwrot ceł antydumpingowych wniesionych przez skarżącą i nie udzieliła jej zwrotu poza kwotami wskazanymi w art. 1 owej decyzji, przy czym do Komisji należy obliczenie dokładnej kwoty zwrotu. W tych okolicznościach częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie oznacza, że skarżąca będzie zobowiązana do uiszczenia na rzecz właściwych władz kwot, które zostały jej zwrócone na podstawie owej decyzji. Z uwagi na powyższe należy odrzucić argumentację skarżącej jako bezskuteczną i w związku z tym oddalić żądanie drugie. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę w zasadniczej części, zgodnie z żądaniem skarżącej należy obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (pierwsza izba) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2011) 8804 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. dotyczącej wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w związku z przywozem sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim nie udzielono w niej na rzecz Mecafer zwrotu nienależnie zapłaconych ceł antydumpingowych poza wskazanymi w niej kwotami.   2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.   3) Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.   Kanninen Pelikánová Buttigieg Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 18 listopada 2015 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.