T-743/20

POSTANOWIENIE SĄDU (ósma izba) z dnia 17 stycznia 2022 r.(*) Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek napraw pojazdów samochodowych w Polsce – Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji – Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Rozpatrzenie sprawy przez krajowy organ ochrony konkurencji – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna W sprawie T‑743/20 Car-Master 2 sp. z o.o. sp.k., z siedzibą w Krakowie (Polska), którą reprezentował radca prawny M. Miśkowicz, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali G. Meessen, J. Szczodrowski oraz I. Zaloguin, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 7369 final z dnia 22 października 2020 r. (sprawa AT.40665 – Toyota Motor Poland), w której Komisja odrzuciła skargę złożoną do niej przez skarżącą w sprawie podnoszonych naruszeń art. 101 TFUE, SĄD (ósma izba), w składzie: J. Svenningsen, prezes, R. Barents i T. Pynnä (sprawozdawczyni), sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie  Okoliczności powstania sporu 1        Skarżąca, Car-Master 2, jest autoryzowanym dealerem pojazdów marek Jaguar i Land Rover w Polsce. Złożyła ona wniosek o włączenie do sieci serwisowej marki Toyota i o udzielenie autoryzacji serwisowej, który to wniosek został ostatecznie odrzucony przez Toyota Motor Poland w dniu 17 sierpnia 2017 r. 2        W dniu 14 września 2017 r. skarżąca zawiadomiła Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Polska) (zwanego dalej „UOKiK”) o podejrzeniu stosowania przez Toyota Motor Poland praktyk ograniczających konkurencję sprzecznych z polskim prawem konkurencji i art. 101 TFUE. 3        W dniu 10 listopada 2017 r. Prezes UOKiK zwrócił się do skarżącej o przedstawienie dodatkowych informacji, uznawszy, że nie dysponuje wystarczającymi informacjami, aby dokonać pełnej oceny praktyk stosowanych przez Toyota Motor Poland. 4        W dniu 14 lutego 2018 r. skarżąca skierowała do Prezesa UOKiK pismo w odpowiedzi na jego żądanie udzielenia dodatkowych informacji. 5        W dniu 21 marca 2018 r. Prezes UOKiK poinformował skarżącą, że jego zdaniem przedstawiony stan faktyczny nie daje podstaw do podjęcia działań przewidzianych w polskiej ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. 6        W dniu 6 lipca 2018 r. Prezes UOKiK wystosował do Toyota Motor Poland pismo, w którym zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na szereg pytań związanych z kwestiami podniesionymi przez skarżącą w jej skardze. 7        W dniu 9 sierpnia 2018 r. Prezes UOKiK podtrzymał swoją decyzję o niepodejmowaniu działań przewidzianych w polskiej ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów w stosunku do Toyota Motor Poland. 8        W dniu 14 czerwca 2019 r. skarżąca złożyła skargę do Komisji Europejskiej, wnosząc o wszczęcie postępowania w sprawie naruszenia art. 101 TFUE. 9        W dniu 21 stycznia 2020 r. otrzymała ona od Komisji pismo informujące ją o zamiarze odrzucenia przez tę instytucję skargi na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) z tego względu, że UOKiK rozpatrzył już tę samą praktykę ograniczającą konkurencję w rozumieniu art. 13 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. 10      W dniu 12 lutego 2020 r. skarżąca przedstawiła uwagi dotyczące tymczasowej oceny jej skargi przez Komisję. 11      W dniu 22 października 2020 r. Komisja wydała decyzję C(2020) 7369 final w sprawie AT.40665 – Toyota Motor Poland, w której ostatecznie odrzuciła na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 skargę złożoną do niej przez skarżącą (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”).  Postępowanie i żądania stron 12      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 17 grudnia 2020 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę. 13      Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego. 14      Komisja wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.  Co do prawa 15      Zgodnie z art. 126 regulaminu postępowania, jeżeli skarga jest oczywiście niedopuszczalna albo prawnie oczywiście bezzasadna, Sąd może orzec postanowieniem z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych. 16      W niniejszej sprawie Sąd uważa, że po zapoznaniu się z aktami sprawy ma wystarczającą wiedzę, i na podstawie wspomnianego przepisu postanawia orzec bez dalszych czynności procesowych. 17      Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, a drugi – naruszenia zasady dobrej administracji.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 18      Skarżąca uważa, że Komisja dokonała błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, gdy uznała, że Prezes UOKiK „rozpatrzył sprawę” w rozumieniu tego przepisu. 19      W pierwszej kolejności uważa ona, że Komisja nie może odrzucić skargi z tego tylko powodu, że do innego organu złożono skargę lub że zajął się on sprawą z urzędu, lecz jedynie wtedy, gdy ów organ rzeczywiście rozpatrzył daną sprawę. 20      Skarżąca podnosi bowiem, że aby sprawę można było uznać za „rozpatrzoną” przez inny organ w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 i orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 17 grudnia 2014 r., Si.mobil/Komisja (T‑201/11, EU:T:2014:1096, pkt 48), konieczne jest, po pierwsze, aby organ ten wykorzystał przysługujące mu uprawnienia, a po drugie, aby przeprowadził badanie związanych z daną sprawą okoliczności prawnych i faktycznych. Skarżąca przyznaje ponadto, że można uznać, iż sprawę rozpatrzono, a organ wykorzystał swe uprawnienia, nawet jeśli ów organ nie wydał decyzji, pod warunkiem że zbadał on dokładnie okoliczności prawne i faktyczne. 21      Skarżąca kwestionuje twierdzenie, jakoby miało to miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ Prezes UOKiK odmówił podjęcia przewidzianych działań i dokonania oceny spornych praktyk, powołując się na niewystarczające informacje, i nie podjął żadnych czynności w celu uzyskania tych informacji. 22      Poza tym skarżąca wyjaśnia w replice, że nie wiedziała o pytaniach skierowanych przez UOKiK do Toyota Motor Poland, i uważa, że pytania te nie mogą wesprzeć argumentacji Komisji, zgodnie z którą sprawa została „rozpatrzona” w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. 23      Z jednej strony opiera się ona na spóźnionym wysłaniu tych pytań. Z drugiej strony podnosi, że nie wykazano, iż Toyota Motor Poland udzieliła odpowiedzi na pismo Prezesa UOKiK, ponieważ w swym ostatecznym stanowisku Prezes UOKiK nie odniósł się w ogóle do ewentualnej odpowiedzi, która mogła zostać udzielona. W każdym razie skarżąca wnosi o udzielenie dostępu do odpowiedzi Toyota Motor Poland, aby móc ustosunkować się do ewentualnych twierdzeń tej spółki. 24      Skarżąca podkreśla też, że brak formalnego zakończenia postępowania krajowego w związku ze wszystkimi okolicznościami niniejszej sprawy powinien był skłonić Komisję do uznania, że Prezes UOKiK nie rozpatrzył sprawy w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. 25      W drugiej kolejności skarżąca wywodzi z pkt 22 komunikatu Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (Dz.U. 2004, C 101, s. 43, zwanego dalej „komunikatem w sprawie współpracy”), którego wykładni Sąd dokonał w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja (T‑355/13, EU:T:2015:36, pkt 29), że Komisja może odrzucić złożoną do niej skargę i uznać, że organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego rozpatrzył już sprawę, w wypadku gdy nie mógł zebrać dowodów koniecznych do wykazania naruszenia, tylko jeśli podjął on próbę ich zdobycia i wykazał inicjatywę w celu rozwiązania sprawy, lecz z przyczyn od niego niezależnych nie zdołał ich zdobyć. 26      Tymczasem skarżąca nie zgadza się z tym, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Twierdzi ona bowiem, że Prezes UOKiK był w stanie uzyskać niezbędne informacje i dowody, lecz tego nie uczynił i ograniczył się do przerzucenia na nią całego ciężaru dowodu. Zdaniem skarżącej Prezes UOKiK nie powinien zatem odrzucać skargi, a Komisja niesłusznie uznała owo odrzucenie za „rozpatrzenie” sprawy w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. 27      W trzeciej kolejności skarżąca uważa, opierając się na motywie 18 rozporządzenia nr 1/2003, że realizowany przez Komisję cel, gdy odrzuca ona skargę, powinien polegać na zapewnieniu z jednej strony, że sprawy będą prowadzone przez najbardziej właściwe organy ochrony konkurencji należące do sieci, a z drugiej strony, że każda sprawa będzie rozpatrywana przez jeden tylko organ. 28      Zdaniem skarżącej zastosowanie przez Komisję art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 ma odwrotny skutek w niniejszej sprawie, ponieważ sprawy nie zbadał żaden organ ze względu na odrzucenie skargi przez Komisję. 29      Komisja kwestionuje te argumenty. 30      Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 „[o]rgan ochrony konkurencji państwa członkowskiego lub Komisja może odrzucić wniosek [skargę] w sprawie porozumienia, decyzji związku lub praktyki uzgodnionej, jeżeli sprawa jest już rozpatrywana przez inny organ ochrony konkurencji”. 31      Odrzucenie skargi przez Komisję jest zatem uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie od tego, po pierwsze, że organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego „rozpatruje sprawę”, która do niego wpłynęła, a po drugie, że owa sprawa dotyczy tego samego porozumienia, tej samej decyzji związku przedsiębiorstw lub tej samej praktyki (zob. podobnie wyrok z dnia 17 grudnia 2014 r., Si.mobil/Komisja, T‑201/11, EU:T:2014:1096, pkt 33, 34). 32      W tym względzie należy zaznaczyć, że wyrażenie „rozpatrywana przez” ma szeroki zakres, ponieważ może obejmować wszystkie przypadki skarg zbadanych przez inny organ ochrony konkurencji, bez względu na ich wynik, nawet jeśli nie podjęto żadnej decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja, T‑355/13, EU:T:2015:36, pkt 26). 33      Jednakże wyrażenie „rozpatrywana przez” zakłada, że Komisja na podstawie informacji, którymi dysponuje w chwili wydania swej decyzji, upewni się, iż organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego prowadzi albo prowadził dochodzenie w sprawie, wobec czego Komisja nie może odrzucić skargi wyłącznie na tej podstawie, że do tego organu złożono skargę albo że zajął się on sprawą z urzędu, lecz nie przystąpił następnie do jakiegokolwiek rozpatrzenia danej sprawy (zob. podobnie wyrok z dnia 17 grudnia 2014 r., Si.mobil/Komisja, T‑201/11, EU:T:2014:1096, pkt 48, 50). 34      W związku z tym o ile „rozpatrzenie” sprawy nie ogranicza się do samego wniesienia sprawy do organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego, o tyle Komisja może poprzestać na sprawdzeniu, czy organ rzeczywiście zbadał dane praktyki (wyrok z dnia 12 marca 2020 r., LL-Carpenter, T‑531/18, niepublikowany, EU:T:2020:91, pkt 53). 35      Ponadto Sąd wyjaśnił, że nie jest istotny wynik badania skargi przez organ ochrony konkurencji, lecz fakt, że skarga ta została zbadana przez ów organ w świetle reguł prawa konkurencji Unii. W celu odrzucenia skargi na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja może zatem słusznie się oprzeć na okoliczności, że organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego wcześniej odrzucił tę skargę po zbadaniu jej w świetle reguł konkurencji Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja, T‑355/13, EU:T:2015:36, pkt 27, 44, 46). 36      Tymczasem w niniejszej sprawie faktyczne rozpatrzenie sprawy przez Prezesa UOKiK znajduje potwierdzenie w szeregu dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności w żądaniu udzielenia dodatkowych informacji skierowanym przez Prezesa UOKiK do skarżącej w dniu 10 listopada 2017 r., a także w jego piśmie z dnia 21 marca 2018 r. informującym skarżącą o tym, że jego zdaniem przedstawiony stan faktyczny nie daje podstaw do podjęcia działań, których to elementów skarżąca zresztą nie zakwestionowała. Rozpatrzenie sprawy przez Prezesa UOKiK znajduje dodatkowe potwierdzenie w jego piśmie z dnia 6 lipca 2018 r. skierowanym do Toyota Motor Poland, w którym zwrócił się on do tej spółki o udzielenie odpowiedzi na szereg pytań dotyczących skargi. 37      Ponadto, jak podnosi Komisja, UOKiK rozpatrzył okoliczności faktyczne opisane przez skarżącą w jej skardze pod kątem ich zgodności z polskim prawem konkurencji, a także z prawem pierwotnym i wtórnym Unii. Z pisma, które Prezes UOKiK skierował do skarżącej w dniu 21 marca 2018 r., wynika bowiem, że zbadał on jej skargę, po pierwsze, w świetle art. 6 polskiej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a także przyjętych w ustawodawstwie polskim kryteriów oceny porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych, a po drugie, w świetle art. 101 TFUE i rozporządzenia Komisji (UE) nr 330/2010 z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 [TFUE] do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. 2010, L 102, s. 7) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 461/2010 z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze pojazdów silnikowych (Dz.U. 2010, L 129, s. 52). 38      Ponadto z pisma Prezesa UOKiK z dnia 9 sierpnia 2018 r. potwierdzającego jego decyzję o odrzuceniu skargi wynika, że w świetle zebranych informacji uznał on, iż zachowania Toyota Motor Poland nie można uznać za praktykę antykonkurencyjną. Skarżąca nie zakwestionowała zresztą tych faktów. 39      Zatem wbrew twierdzeniom skarżącej Komisja nie odrzuciła jej skargi wyłącznie na tej podstawie, że skarżąca złożyła już skargę do Prezesa UOKiK. Przeciwnie, Komisja słusznie uznała, że Prezes UOKiK faktycznie rozpatrzył już skargę w świetle prawa konkurencji Unii. 40      Wreszcie, należy podkreślić, że w przypadku stosowania art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, o ile Komisja powinna upewnić się, że organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego rozpatrzył sprawę w świetle reguł konkurencji prawa Unii, o tyle instytucja ta nie jest zobowiązana do dokonania oceny zasadności metody przyjętej przez ten organ ochrony konkurencji lub wydanej przez niego decyzji ani do zbadania, czy ów organ dopuścił się błędów materialnych w analizie wskazywanych praktyk, czy wszczął postępowanie administracyjne albo czy zamknął dochodzenie, wydając formalną decyzję, ponieważ zadanie to należy wyłącznie do sądów krajowych (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 grudnia 2014 r., Si.mobil/Komisja, T‑201/11, EU:T:2014:1096, pkt 49; z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja, T‑355/13, EU:T:2015:36, pkt 51; z dnia 12 marca 2020 r., LL-Carpenter/Komisja, T‑531/18, niepublikowany, EU:T:2020:91, pkt 52, 53). 41      W związku z tym zarzucany brak formalnego zakończenia postępowania, podnoszone spóźnione wysłanie pytań do Toyota Motor Poland przez Prezesa UOKiK, brak odniesienia w decyzji Prezesa UOKiK do odpowiedzi udzielonej przez Toyota Motor Poland lub wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do odpowiedzi Toyota Motor Poland nie stanowią w niniejszej sprawie okoliczności istotnych dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. 42      W konsekwencji skarżąca nie wykazała, że Komisja naruszyła prawo lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, iż Prezes UOKiK rozpatrzył już złożoną przez skarżącą skargę w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. 43      Żaden z pozostałych argumentów przedstawionych przez skarżącą nie pozwala na podważenie tego wniosku. 44      W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o argument skarżącej oparty na pkt 22 komunikatu w sprawie współpracy (zob. pkt 25 powyżej), którego wykładni Sąd dokonał w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja (T‑355/13, EU:T:2015:36), należy zaznaczyć, że argument ten opiera się na błędnym założeniu. Jak wskazano już bowiem w pkt 36 powyżej, w niniejszej sprawie Prezes UOKiK wykazał się inicjatywą w poszukiwaniu dowodów i w żaden sposób nie przerzucił na skarżącą całego ciężaru dowodu. Nie odrzucił on bowiem skargi ze względu na brak dowodów, ale dlatego, że z zebranych przez niego informacji wynikało, iż zachowanie Toyota Motor Poland nie stanowiło praktyki antykonkurencyjnej. 45      W każdym razie nawet przy założeniu, że UOKiK był w stanie uzyskać dodatkowe informacje i dowody przed odrzuceniem skargi złożonej przez skarżącą, nie może ona wywodzić z pkt 22 komunikatu w sprawie współpracy, że z tego powodu Komisja nie mogła odrzucić jej skargi na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. 46      Punkt 22 komunikatu w sprawie współpracy stanowi bowiem, że „[k]rajowy organ ochrony konkurencji ma możliwość, ale nie obowiązek, zawieszenia lub zamknięcia postępowania. Artykuł 13 rozporządzenia Rady pozostawia zakres uznania w odniesieniu do szczególnych okoliczności każdej sprawy. Owa elastyczność jest istotna: jeżeli skarga została odrzucona przez organ po zbadaniu sprawy co do istoty, inny organ może nie chcieć ponownie badać tej sprawy. Jeżeli natomiast skarga została odrzucona z innych względów (na przykład organ nie mógł zgromadzić dowodów niezbędnych do wykazania naruszenia), inny organ może zechcieć przeprowadzić własne dochodzenie i rozpatrzyć sprawę”. 47      W pkt 29 wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja (T‑355/13, EU:T:2015:36), na którym skarżąca opiera swój argument, Sąd wyjaśnia w tym względzie, że „[pkt] 22 […] komunikatu [w sprawie współpracy] sam zawiera, w sposób wyraźny, rozważania odnośnie do przypadku, w którym skarga została rozpatrzona przez organ ochrony konkurencji, lecz została odrzucona z powodów innych niż badanie sprawy co do istoty, powołując przykład przypadku, w którym organ nie mógł zebrać dowodów koniecznych do wykazania naruszenia, i wskazując, iż należy dać dowód elastyczności poprzez pozwolenie innemu organowi ochrony, by przeprowadził własne dochodzenie i rozpatrzył sprawę samemu”. 48      Wynika z tego, że pkt 22 komunikatu w sprawie współpracy ma na celu doprecyzowanie funkcjonowania europejskiej sieci organów ochrony konkurencji poprzez wskazanie, iż nawet jeśli jednym z celów rozporządzenia nr 1/2003 jest to, aby każda sprawa była rozpatrywana przez jeden tylko organ, organ państwa członkowskiego powinien mieć możliwość rozpatrzenia sprawy, jeżeli inny organ ją odrzucił z powodów innych niż zbadanie tej sprawy co do istoty. Otóż Trybunał wyjaśnił w odniesieniu do art. 13 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, że każdy organ ma możliwość, a nie obowiązek, odrzucenia złożonej do niego skargi, jeżeli inny organ rozpatrywał już tę samą sprawę (zob. podobnie wyrok z dnia 14 lutego 2012 r., Toshiba Corporation i in., C‑17/10, EU:C:2012:72, pkt 90). 49      W konsekwencji wbrew twierdzeniom skarżącej ani art. 13 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, ani pkt 22 komunikatu w sprawie współpracy nie nakładają na Komisję pozytywnego obowiązku rozpatrzenia sprawy, w sytuacji gdy organ ochrony konkurencji odrzuca złożoną do niego skargę, nie podjąwszy wszelkich starań w celu zgromadzenia dowodów i informacji niezbędnych do wykazania naruszenia. 50      Przeciwnie, art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 stanowi w tym względzie, że „[j]eżeli na podstawie informacji, które posiadają organy ochrony konkurencji państw członkowskich, warunki ustanowienia zakazu nie zostały spełnione, [owe organy] mogą również zdecydować, że nie ma podstaw do działania z ich strony”. Natomiast w tym samym wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja (T‑355/13, EU:T:2015:36), na którym opiera się skarżąca, Sąd wyjaśnił, że ów przepis obejmuje wszystkie przypadki, w których organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego uważa, iż będące w jego posiadaniu informacje nie pozwalają mu uznać, że przesłanki zakazu zostały spełnione, przy czym podjęcie przez niego uprzednich środków dochodzeniowych nie jest konieczne (wyrok z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja, T‑355/13, EU:T:2015:36, pkt 34). 51      Ponadto Komisja nie ma obowiązku systematycznego przeprowadzania badania skargi, w przypadku gdy organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego rozpatrzył skargę, lecz nie wydał jednej z decyzji przewidzianych w art. 5 rozporządzenia nr 1/2003 lub wydał decyzję o odrzuceniu ze względów związanych z pierwszeństwem. Taka wykładnia byłaby bowiem niezgodna z celem art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, którym jest ustanowienie, w trosce o skuteczność, optymalnej alokacji zasobów w ramach europejskiej sieci organów ochrony konkurencji (wyrok z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja, T‑355/13, EU:T:2015:36, pkt 37). 52      Z powyższych rozważań wynika zatem, że pkt 22 komunikatu w sprawie współpracy nie stał na przeszkodzie temu, by Komisja odrzuciła na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 skargę złożoną do niej przez skarżącą, nawet przy założeniu, iż UOKiK mógł podjąć dodatkowe działania w celu zebrania informacji i przeprowadzenia dochodzenia w sprawie, którą do niego wniesiono. 53      W konsekwencji należy oddalić argument skarżącej oparty na pkt 22 komunikatu w sprawie współpracy, którego wykładni Sąd dokonał w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja (T‑355/13, EU:T:2015:36). 54      W drugiej kolejności, jeśli chodzi o argument skarżącej oparty na motywie 18 rozporządzenia nr 1/2003 oraz na okoliczności, że jej skargi nie zbadał żaden organ, należy przypomnieć, iż zgodnie z tym motywem „[w] celu zapewnienia, że sprawy są prowadzone przez najbardziej właściwe organy należące do sieci, należy wprowadzić ogólny przepis zezwalający organom ochrony konkurencji na zawieszanie albo umarzanie sprawy na tej podstawie, że prowadzi ją inny organ lub też że inny organ już ją zakończył, a celem takiego rozwiązania jest prowadzenie danej sprawy przez jeden tylko organ”. 55      Z powyższych rozważań wynika natomiast, że Komisja nie popełniła błędu, uznając, iż Prezes UOKiK rozpatrzył złożoną przez skarżącą skargę. 56      W związku z tym należy koniecznie oddalić również argument skarżącej, zgodnie z którym jej skargi nie zbadał żaden organ, co jest sprzeczne z celami rozporządzenia nr 1/2003 odzwierciedlonymi w jego motywie 18. 57      W świetle całości tych rozważań należy oddalić zarzut pierwszy jako oczywiście bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia zasady dobrej administracji 58      W ramach tego zarzutu skarżąca twierdzi w pierwszej kolejności, że Komisja, odstępując od zbadania sprawy, pozbawiła ją chronionej na podstawie art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej możliwości dochodzenia swoich praw. 59      Utrzymuje ona bowiem, że zasada dobrej administracji ustanowiona w art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych ma na celu zapewnienie jednostkom możliwości zgodnego z prawem korzystania z ich praw i że nie ma ona takiej możliwości w niniejszej sprawie, ponieważ żaden organ nie rozpatruje jej sprawy. 60      Skarżąca wyjaśnia, po pierwsze, że przepisy prawa krajowego nie przewidują możliwości wniesienia odwołania od decyzji o odrzuceniu skargi wydanej przez Prezesa UOKiK, ponieważ przed sądami krajowymi można zaskarżyć jedynie decyzję o umorzeniu postępowania, a po drugie, że w niniejszej sprawie Komisja zaniechała zbadania sprawy, błędnie przyjmując, iż już ją rozpatrzono. 61      W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że nie biorąc pod uwagę wszystkich okoliczności niniejszej sprawy, Komisja uchybiła obowiązkowi staranności ciążącemu na niej na podstawie zasady dobrej administracji chronionej przez art. 41 karty praw podstawowych. Uważa ona, że Komisja ani nie zbadała dokładnie, czy i w jaki sposób rozpatrzono skargę, ani nie przeanalizowała starannie istoty i zakresu działań UOKiK. 62      Podkreśla ona również, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, nie przestrzegając ciążącego na niej na mocy art. 105 ust. 1 TFUE obowiązku czuwania nad stosowaniem zasad ustanowionych w art. 101 i 102 TFUE. Zdaniem skarżącej Komisja powinna była uznać, że wskutek odrzucenia jej skargi przez Prezesa UOKiK niewyjaśniony pozostał ewentualny przypadek naruszenia reguł konkurencji. 63      Komisja kwestionuje tę argumentację. 64      Na wstępie należy przypomnieć, iż w motywie 37 rozporządzenia nr 1/2003 wyjaśniono, że rozporządzenie to „respektuje podstawowe prawa i uznaje zasady przyjęte w szczególności w karcie praw podstawowych” oraz że „powinno być odpowiednio interpretowane i stosowane zgodnie z tymi zasadami i prawami”. 65      W tym względzie w pierwszej kolejności art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych stanowi, że „[k]ażdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii”. 66      Ponadto należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym zasady dobrej administracji, w przypadku gdy instytucjom Unii przysługują szerokie uprawnienia dyskrecjonalne, poszanowanie gwarancji przyznanych przez porządek prawny Unii w postępowaniach administracyjnych nabiera jeszcze większego znaczenia. Wśród tych gwarancji znajduje się w szczególności obowiązek starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku przez właściwą instytucję (zob. wyrok z dnia 9 grudnia 2014 r., SP/Komisja, T‑472/09 i T‑55/10, EU:T:2014:1040, pkt 186 i przytoczone tam orzecznictwo). 67      Tymczasem wystarczy stwierdzić, że skarżąca, poza wskazaniem błędów w ramach zarzutu pierwszego, który został oddalony jako oczywiście bezzasadny, nie wyjaśnia, dlaczego Komisja nie zbadała jej skargi w sposób staranny i bezstronny. 68      Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej Komisja nie popełniła żadnego błędu, gdy stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że w przypadku odrzucenia skargi na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 nie jest ona zobowiązana do dokonania oceny zasadności argumentów, wniosków i metod stosowanych przez krajowy organ ochrony konkurencji, który rozpatrywał już daną sprawę (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 grudnia 2014 r., Si.mobil/Komisja, T‑201/11, EU:T:2014:1096, pkt 49; z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja, T‑355/13, EU:T:2015:36, pkt 37; z dnia 12 marca 2020 r., LL-Carpenter/Komisja, T‑531/18, niepublikowany, EU:T:2020:91, pkt 52). 69      W konsekwencji należy oddalić zarzut skarżącej dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji. 70      W drugiej kolejności w zakresie, w jakim z pism skarżącej wynika, że powołuje się ona również w istocie na zagwarantowane w art. 47 karty praw podstawowych prawo do skutecznego środka prawnego, należy przypomnieć, że art. 6 rozporządzenia nr 1/2003 stanowi, iż „[s]ądy krajowe mają uprawnienia do stosowania art. [101 i 102 TFUE]”, i że jedynie do nich należy kontrola decyzji organów ochrony konkurencji państw członkowskich (wyroki: z dnia 20 września 2001 r., Courage i Crehan, C‑453/99, EU:C:2001:465, pkt 23, 25; z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja, T‑355/13, EU:T:2015:36, pkt 20). 71      Tak więc to na państwach członkowskich spoczywa obowiązek ustanowienia środków niezbędnych do zapewnienia jednostkom poszanowania ich prawa do skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii, zaś do Komisji nie należy zaradzenie, poprzez wszczęcie dochodzenia, ewentualnym brakom w zakresie ochrony sądowej na szczeblu krajowym (wyrok z dnia 20 września 2018 r., Agria Polska i in./Komisja, C‑373/17 P, EU:C:2018:756, pkt 87). 72      Komisja nie jest bowiem organem odwoławczym w systemie ochrony konkurencji na poziomie Unii (wyrok z dnia 30 września 2016 r., Trajektna luka Split/Komisja, T‑70/15, EU:T:2016:592, pkt 34). Sąd wyjaśnił też, że rozporządzenie nr 1/2003 ma na celu ustanowienie mechanizmu współpracy między Komisją a organami ochrony konkurencji państw członkowskich, ale nie przewiduje ono mechanizmu zastępowania sądów krajowych przez Komisję (wyrok z dnia 21 stycznia 2015 r., easyJet Airline/Komisja, T‑355/13, EU:T:2015:36, pkt 39). 73      W związku z tym nawet przy założeniu, że – jak podnosi skarżąca – nie ma ona możliwości wniesienia w niniejszej sprawie odwołania do sądów krajowych w celu zapewnienia poszanowania praw, które wywodzi z art. 101 i 102 TFUE, w braku formalnej decyzji Prezesa UOKiK o umorzeniu postępowania, takie twierdzenie nie jest w stanie podważyć zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nie można wymagać od Komisji, aby zastępowała ona sądy krajowe, kontrolując zasadność decyzji Prezesa UOKiK. 74      W konsekwencji należy oddalić zarzut drugi jako oczywiście bezzasadny, a także skargę w całości.  W przedmiocie kosztów 75      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, zgodnie z żądaniem Komisji należy obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (ósma izba) postanawia, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna. 2)      Car-Master 2 sp. z o.o. sp.k. zostaje obciążona kosztami postępowania. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 17 stycznia 2022 r. Sekretarz   Prezes E. Coulon   J. Svenningsen *      Język postępowania: polski.