T-744/20

POSTANOWIENIE SĄDU (czwarta izba) z dnia 30 listopada 2021 r. ( *1 ) Dumping – Przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chin – Akt nakładający tymczasowe cło antydumpingowe – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność – Ostateczne cło antydumpingowe – Utrata interesu prawnego – Umorzenie postępowania W sprawie T‑744/20 Airoldi Metalli SpA, z siedzibą w Molteno (Włochy), którą reprezentowali adwokaci M. Campa, D. Rovetta, G. Pandey i V. Villante, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali G. Luengo i P. Němečková, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1428 z dnia 12 października 2020 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2020, L 336, s. 8), SĄD (czwarta izba), w składzie: S. Gervasoni (sprawozdawca), prezes, R. Frendo i J. Martín y Pérez de Nanclares, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Okoliczności powstania sporu i okoliczności faktyczne zaistniałe po wniesieniu skargi W następstwie skargi złożonej przez stowarzyszenie reprezentujące europejskich producentów elementów wyciskanych z aluminium (zwanych dalej „produktem objętym postępowaniem”) Komisja Europejska opublikowała w dniu 14 lutego 2020 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2020, C 51, s. 26) na podstawie art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21), z późniejszymi zmianami (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”). Na potrzeby postępowania i dochodzenia antydumpingowego Komisja postanowiła, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, skorzystać z metody kontroli wyrywkowej obejmującej próbę niepowiązanych importerów. Skarżąca, Airoldi Metalli SpA, będąca importerem produktu objętego postępowaniem, została włączona do tej próby. Skarżąca kilkakrotnie przedstawiła uwagi w toku postępowania, w szczególności w odpowiedzi na zapytania Komisji, a w dniu 29 czerwca 2020 r. została wysłuchana przez Komisję. Wniosła ona ponadto o zawieszenie postępowania ze względu na kryzys sanitarny, lecz Komisja nie przychyliła się do tego wniosku. W dniu 23 czerwca 2020 r. skarżące stowarzyszenie złożyło wniosek o rejestrację produktu objętego postępowaniem na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, tak aby cła antydumpingowe mogły zostać następnie nałożone na przywóz tego produktu od daty tej rejestracji. W dniu 6 lipca 2020 r. skarżąca powiadomiła Komisję o sprzeciwie wobec tego zgłoszenia. W dniu 21 sierpnia 2020 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1215 poddające rejestracji przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2020, L 275, s. 16). Rozporządzenie to zostało zaskarżone przed Sądem zarówno przez skarżącą (sprawa T‑611/20), jak i przez dwie spółki chińskie, Guangdong Haomei New Materials Co. Ltd i Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co. Ltd, producentów eksportujących produkt objęty postępowaniem (sprawa T‑604/20). Sąd oddalił pierwszą skargę postanowieniem z dnia 28 września 2021 r., Airoldi Metalli/Komisja (T‑611/20, niepublikowanym, EU:T:2021:641) ze względu na to, że skarżąca nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi na wspomniane rozporządzenie. W następstwie nowych uwag przedstawionych między innymi przez skarżącą Komisja przyjęła w dniu 12 października 2020 r. rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1428 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2020, L 336, s. 8, zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”). Zaskarżone rozporządzenie stanowi w szczególności: „Artykuł 1 1.   Tymczasowe cło antydumpingowe nakłada się na przywóz [produktu objętego postępowaniem]. 2.   Stawki tymczasowego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktu opisanego w ust. 1 i wytwarzanego przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa, są następujące: Przedsiębiorstwo Tymczasowe cło antydumpingowe Dodatkowy kod TARIC Guangdong Haomei New Materials Co., Ltd 30,4% C562 Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co., Ltd 30,4% C563 Press Metal International Ltd 38,2% C564 Press Metal International Technology Ltd 38,2% C565 Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące wymienione w załączniku 34,9%   Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa 48,0% C999 3.   Stosowanie indywidualnych stawek celnych ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi zawierać oświadczenie następującej treści, opatrzone datą i podpisem pracownika podmiotu wystawiającego fakturę, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska: »Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) (produkt objęty postępowaniem) sprzedana na wywóz do Unii Europejskiej objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez (nazwa i adres przedsiębiorstwa) (dodatkowy kod TARIC) w (państwo, którego dotyczy postępowanie). Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą«. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje cło mające zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw. 4.   Dopuszczenie do swobodnego obrotu na terenie Unii produktu, o którym mowa w ust. 1, uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego. […] Artykuł 2 1.   Zainteresowane strony przedkładają Komisji uwagi na piśmie dotyczące niniejszego rozporządzenia w ciągu 15 dni kalendarzowych od daty jego wejścia w życie. 2.   Zainteresowane strony pragnące wystąpić z wnioskiem o przesłuchanie przed Komisją czynią to w ciągu 5 dni kalendarzowych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. 3.   Zainteresowane strony pragnące złożyć wniosek o przesłuchanie przed rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu czynią to w ciągu 5 dni kalendarzowych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Rzecznik praw stron rozpatruje wnioski złożone poza tym terminem i może, w stosownych przypadkach, podjąć decyzję w sprawie przyjęcia takich wniosków. Artykuł 3 1.   Niniejszym poleca się organom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu ustanowionej zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1215 poddającego rejestracji przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. 2.   Dane zebrane na temat produktów, które przywieziono do UE w celu konsumpcji nie później niż 90 dni przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, są przechowywane do wejścia w życie ewentualnych środków ostatecznych lub zakończenia niniejszego postępowania”. Po wniesieniu skarg w niniejszej sprawie Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/546 z dnia 29 marca 2021 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2021, L 109, s. 1, zwane dalej „rozporządzeniem ostatecznym”). Zgodnie z rozporządzeniem ostatecznym: „Artykuł 1 1.   Ostateczne cło antydumpingowe nakłada się na przywóz [produktu objętego postępowaniem]. 2.   Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytwarzanych przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa: Przedsiębiorstwo Stawka celna (%) Dodatkowy kod TARIC Guangdong Haomei New Materials Co., Ltd. 21,2 C562 Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co., Ltd. 21,2 C563 Press Metal International Ltd. 25,0 C564 Press Metal International Technology Ltd. 25,0 C565 Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące wymienione w załączniku 22,1   Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa 32,1 C999 3.   Stosowanie indywidualnych stawek celnych ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, zawierającej oświadczenie następującej treści, opatrzone datą i podpisem pracownika podmiotu wystawiającego fakturę, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska: »Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) (produkt objęty postępowaniem) sprzedana na wywóz do Unii Europejskiej objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez (nazwa i adres przedsiębiorstwa) (dodatkowy kod TARIC) w [(państwo, którego dotyczy postępowanie)]. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą«. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje cło mające zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw. […] Artykuł 2 Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/1428 zostają ostatecznie pobrane. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczne stawki cła antydumpingowego zostają zwolnione. Artykuł 3 Nie pobiera się ostatecznego cła antydumpingowego z mocą wsteczną od zarejestrowanego przywozu. Dane zebrane zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/1215 nie są dłużej przechowywane. […]”. Postępowanie i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 grudnia 2020 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 11 marca 2021 r. Parlament Europejski wniósł o dopuszczenie go do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji. W odrębnym piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 12 marca 2021 r. Komisja podniosła zarzut niedopuszczalności na podstawie art. 130 regulaminu postępowania przed Sądem. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 8 kwietnia 2021 r. Komisja poinformowała o przyjęciu w dniu 29 marca 2021 r. rozporządzenia ostatecznego oraz publikacji tego rozporządzenia. W dniu 28 kwietnia 2021 r. skarżąca złożyła uwagi w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności. Ponadto w dniu 9 czerwca 2021 r. wniosła ona skargę na rozporządzenie ostateczne (sprawa T‑328/21). Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; – obciążenie Komisji kosztami postępowania. Skarżąca wnosi również do Sądu, tytułem żądania ewentualnego, o wezwanie Komisji, w drodze środka organizacji postępowania, do przedstawienia wszystkich dokumentów wewnętrznych stanowiących prace przygotowawcze do zaskarżonego rozporządzenia i rejestracji rozpatrywanego przywozu. Komisja wnosi do Sądu o: – odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa Zgodnie z art. 130 §§ 1 i 7 regulaminu postępowania jeżeli strona pozwana o to wnosi, Sąd może rozstrzygnąć w przedmiocie niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu bez rozpatrywania sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie, jako że Komisja wniosła o rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności, Sąd, uznając, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, postanawia rozstrzygnąć w przedmiocie tego wniosku bez dalszych czynności procesowych. Komisja podnosi niedopuszczalność niniejszej skargi ze względu na to, po pierwsze, że zaskarżone rozporządzenie nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu, po drugie, że skarżąca nie ma czy też już nie ma interesu w jego zaskarżeniu, oraz po trzecie, że nie ma ona tym bardziej legitymacji procesowej do zaskarżenia zaskarżonego rozporządzenia. Co się tyczy zarzutu niedopuszczalności opartego na niezaskarżalności zaskarżonego rozporządzenia, Komisja podnosi, że jest ono środkiem tymczasowym przyjętym w oczekiwaniu na zakończenie dochodzenia, którego jedynym skutkiem jest wpłacenie zabezpieczenia mającego umożliwić w danym przypadku późniejsze zastosowanie ceł tymczasowych, bez pobierania na tym etapie żadnych opłat. Chodzi tu zatem o akt przygotowawczy, po którym następuje, zgodnie z rozporządzeniem podstawowym, albo akt kończący postępowanie antydumpingowe bez przyjmowania środków, albo rozporządzenie ustanawiające ostateczne cła antydumpingowe. Komisja dodaje, że okoliczność, iż skarżąca nie może bezpośrednio zaskarżyć zaskarżonego rozporządzenia, nie pozbawia jej ochrony sądowej, ponieważ ewentualne zarzuty niezgodności z prawem tego rozporządzenia mogłyby zostać podniesione w ramach skargi skierowanej przeciwko aktowi nakładającemu ostateczne cła, względem którego stanowi on etap przygotowawczy. Ponadto zdaniem Komisji gdyby skargę należało uznać za dopuszczalną, Sąd musiałby dokonać oceny kwestii, w przedmiocie których Komisja zajęłaby stanowisko później przy ewentualnym ustalaniu ostatecznych ceł antydumpingowych, co byłoby niezgodne z wymogami prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości i prawidłowego przebiegu postępowania administracyjnego przed Komisją. Skarżąca uważa natomiast, że zaskarżone rozporządzenie jest aktem podlegającym zaskarżeniu. Rozporządzenie to ma bowiem bezpośrednie, wiążące, samodzielne i ostateczne negatywne skutki dla jej sytuacji faktycznej i prawnej, na które wydanie ostatecznego rozporządzenia nie mogłoby mieć żadnego wpływu. Skarżąca powołuje się w tym względzie na sankcje, jakie mogą zostać na nią nałożone, jeżeli nie przestrzega obowiązku ustanowienia zabezpieczenia wprowadzonego zaskarżonym rozporządzeniem. Wskazuje ona również na szkodę związaną z kosztami ustanowienia takiego zabezpieczenia w odniesieniu do kwot ostatecznie zwolnionych przez rozporządzenie ostateczne, jak również na problemy z dostępnością produktu objętego postępowaniem w następstwie wejścia w życie zaskarżonego rozporządzenia. Zgodnie z art. 263 TFUE ze skargi o stwierdzenie nieważności można skorzystać w odniesieniu do aktów, innych niż zalecenia i opinie, zmierzających do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów trzecich. W celu ustalenia, czy akt może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, należy przeanalizować samą treść tego aktu, natomiast forma, w jakiej go wydano, jest co do zasady obojętna z tego punktu widzenia. Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, są wyłącznie środki wywołujące wiążące skutki prawne mogące naruszyć interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej (wyroki: z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 9; z dnia 19 stycznia 2017 r., Komisja/Total i Elf Aquitaine, C‑351/15 P, EU:C:2017:27, pkt 35, 36; postanowienie z dnia 15 marca 2019 r., Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja, T‑410/18, EU:T:2019:166, pkt 12, 13). Jeśli chodzi o akty, których wydanie następuje w kilku etapach, zaskarżalnymi są co do zasady jedynie te akty, które ustalają ostatecznie stanowisko instytucji na koniec tego postępowania, z wykluczeniem aktów pośrednich, które służą przygotowaniu decyzji końcowej (wyrok z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 10; postanowienie z dnia 10 grudnia 1996 r., Söktas/Komisja, T‑75/96, EU:T:1996:183, pkt 27). Byłoby inaczej jedynie wtedy, gdyby akty lub decyzje wydane w ramach procedury przygotowawczej nie tylko miały wszystkie opisane powyżej cechy o charakterze prawnym, ale również same stanowiły akty kończące postępowanie szczególne, odrębne od tego, którego celem jest wydanie przez instytucję decyzji co do istoty sprawy (wyrok z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 11; postanowienie z dnia 2 czerwca 2004 r., Pfizer/Komisja, T‑123/03, EU:T:2004:167, pkt 23), i wywoływały w konsekwencji samodzielne, bezpośrednie i nieodwracalne skutki prawne, co uzasadniałoby, by rzeczone akty bądź decyzje mogły być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim wadliwość, jaką są one dotknięte, nie może zostać usunięta w ramach skargi na decyzję końcową, względem której stanowią one etap przygotowawczy (zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2021 r., Tognoli i in./Parlament, C‑431/20 P, EU:C:2021:807, pkt 42, 44, 51 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie orzeczono już, że decyzja Komisji o wszczęciu postępowania antydumpingowego jest aktem przygotowawczym niepodlegającym zaskarżeniu, ponieważ nie wpływa ona bezpośrednio i w sposób nieodwracalny na sytuację prawną zainteresowanych przedsiębiorstw, a zatem nie może uzasadniać dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności jeszcze przed zakończeniem postępowania administracyjnego (zob. podobnie postanowienie z dnia 14 marca 1996 r., Dysan Magnetics i Review Magnetics/Komisja, T‑134/95, EU:T:1996:38, pkt 21–23 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie postanowienie z dnia 25 maja 1998 r., Broome & Wellington/Komisja, T‑267/97, EU:T:1998:108, pkt 26–29). W niniejszej sprawie należy zatem ocenić skutki i charakter prawny zaskarżonego rozporządzenia, przyjętego zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego, w świetle jego funkcji w ramach postępowania antydumpingowego i w świetle aktu kończącego to postępowanie na podstawie art. 9 rozporządzenia podstawowego (zob. podobnie wyrok z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 13; postanowienie z dnia 15 marca 2019 r., Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja, T‑410/18, EU:T:2019:166, pkt 16). Tymczasem, jak wynika z przepisów rozporządzenia podstawowego, rozporządzenie nakładające tymczasowe cła antydumpingowe stanowi etap pośredni między zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, uregulowanym w art. 5 rozporządzenia podstawowego, które oznacza rozpoczęcie postępowania antydumpingowego, a zamknięciem tego postępowania, które przekłada się na nałożenie ostatecznych ceł albo brak ustanowienia ceł zgodnie z art. 9 rozporządzenia podstawowego. Takie rozporządzenie nakładające cła tymczasowe ma bowiem na celu, zgodnie ze sformułowaniem użytym w pierwszych rozporządzeniach dotyczących ochrony przed praktykami dumpingowymi, zapewnienie „właściwej ochrony” Unii, gdy istnienie dumpingu wynika z badania wstępnego, oraz „zapobieżenie powstaniu szkody w trakcie postępowania” poprzez określenie tymczasowo ceł antydumpingowych, które mogą być następnie pobrane z mocą wsteczną w chwili zakończenia postępowania [zob. motyw trzynasty rozporządzenia Rady (EWG) nr 459/68 z dnia 5 kwietnia 1968 r. w sprawie ochrony przed dumpingiem lub przyznawaniem premii i subsydiów przez państwa niebędące członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1968, L 93, s. 1) oraz art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3017/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych oraz produktów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1979, L 339, s. 1)]. Wpisuje się ono w ten sposób w ciągłość postępowania antydumpingowego i zmierza do zapewnienia jego skuteczności. Ponadto wpisując się w tę ciągłość postępowania, rozporządzenie ustalające tymczasowe cła antydumpingowe informuje zainteresowane strony, a w szczególności importerów, o szczegółach najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których wprowadzono środki tymczasowe, oraz umożliwia im przedstawienie uwag w celu określenia środków ostatecznych, które mają zostać przyjęte (art. 2 zaskarżonego rozporządzenia; zob. również art. 19a i 20 rozporządzenia podstawowego). Ta ciągłość postępowania jest tym bardziej widoczna, że od wejścia w życie rozporządzenia podstawowego w 2016 r. Komisja przyjmuje wszystkie akty składające się na postępowanie antydumpingowe, począwszy od zawiadomienia o wszczęciu postępowania aż do nałożenia ostatecznych ceł, podczas gdy uprzednio ostateczne cła były nakładane przez Radę Unii Europejskiej [zob. w szczególności art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51)]. W tym względzie warto zresztą zauważyć, że motyw 32 rozporządzenia podstawowego powołuje się na „logiczną kolejność [środków tymczasowych] względem przyjmowania środków ostatecznych”. Tym samym przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie różnią się od przepisów obowiązujących w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 21 lutego 1984 r., Allied Corporation i in./Komisja (239/82 i 275/82, EU:C:1984:68), który zresztą nie został przywołany przez skarżącą na poparcie jej argumentów przemawiających za zaskarżalnością zaskarżonego rozporządzenia, a w którym Trybunał orzekł w przedmiocie zasadności dwóch zakwestionowanych rozporządzeń tymczasowych, nie wypowiadając się jednak wyraźnie w przedmiocie zaskarżalności tych rozporządzeń, po których nie wydano rozporządzenia ostatecznego. Wynika z tego, że zaskarżone rozporządzenie, w zakresie, w jakim ustanawia tymczasowe cła antydumpingowe, nie może zostać uznane za ostateczne zakończenie postępowania odrębnego od tego, które zostanie zakończone poprzez ustalenie ostatecznych ceł lub brak ustalenia takich ceł. Podobnie jak zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego, uznane w orzecznictwie, jak przypomniano w pkt 23 powyżej, za akt przygotowawczy, zaskarżone rozporządzenie ma charakter przygotowawczy względem tych aktów zamykających postępowanie antydumpingowe, które same mogą być przedmiotem skargi (zob. podobnie wyrok z dnia 30 września 2003 r., Eurocoton i in./Rada, C‑76/01 P, EU:C:2003:511, pkt 72 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także analogicznie postanowienie z dnia 25 maja 1998 r., Broome & Wellington/Komisja, T‑267/97, EU:T:1998:108, pkt 33; wyrok z dnia 17 grudnia 2010 r., EWRIA i in./Komisja, T‑369/08, EU:T:2010:549, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto zaskarżone rozporządzenie nie wpływa bezpośrednio i nieodwracalnie na sytuację prawną skarżącej. Artykuł 2 zaskarżonego rozporządzenia nie ustanawia bowiem żadnego obowiązku współpracy w dochodzeniu i przewiduje po stronie zainteresowanych stron, do których należą importerzy, możliwość przedstawienia uwag lub bycia wysłuchanym. Nawet jeśli przepis ten używa czasu teraźniejszego trybu oznajmującego, należy go odczytywać w świetle art. 19a i 20 rozporządzenia podstawowego (zob. pkt 26 powyżej) i interpretować w ten sposób, że ogranicza się on do stworzenia zainteresowanym stronom gwarancji proceduralnych i wywołuje jedynie skutki właściwe aktowi proceduralnemu, nie naruszając, poza jej sytuacją procesową, sytuacji prawnej skarżącej (zob. analogicznie postanowienia: z dnia 14 marca 1996 r., Dysan Magnetics i Review Magnetics/Komisja, T‑134/95, EU:T:1996:38, pkt 27; z dnia 15 marca 2019 r., Silgan Closures i Silgan Holdings/Komisja, T‑410/18, EU:T:2019:166, pkt 17, 19 i przytoczone tam orzecznictwo). Podobnie zaskarżone rozporządzenie nie nakłada na importerów takich jak skarżąca ani na inne zainteresowane przedsiębiorstwa obowiązku zmiany lub ponownego rozważenia ich praktyk handlowych (zob. analogicznie wyrok z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 19; postanowienie z dnia 10 grudnia 1996 r., Söktas/Komisja, T‑75/96, EU:T:1996:183, pkt 41). W szczególności wzrost cen i problemy z dostępnością produktu objętego postępowaniem oraz związane z tym opóźnienia w zaopatrzeniu, podniesione przez skarżącą, nawet gdyby okazały się prawdziwe, stanowią jedynie skutki faktyczne i gospodarcze zaskarżonego rozporządzenia, które nie mogą zostać uznane za stanowiące wiążące skutki zmieniające jej sytuację prawną. Ponadto jakkolwiek należy przyznać, że art. 1 zaskarżonego rozporządzenia nakłada cła antydumpingowe, to jednak z definicji są one tymczasowe i nie są one na tym etapie uiszczane przez importerów. Decyzja o ich ewentualnym pobraniu zostanie podjęta dopiero później, w chwili zakończenia postępowania antydumpingowego, zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym szkodliwe skutki, jakie skarżąca wiąże z zaskarżonym rozporządzeniem, przedstawione w pkt 30 powyżej, są w każdym wypadku wyłącznie wynikiem przewidywań ze strony przedsiębiorstw w odniesieniu do skutków gospodarczych, jakie może wywołać rzeczywiste nałożenie ceł antydumpingowych, w przypadku gdyby stały się one należne na podstawie rozporządzenia ostatecznego przyjętego po zakończeniu postępowania antydumpingowego. Takie skutki, nawet gdyby wystąpiły, nie wynikałyby zatem bezpośrednio i nieodwracalnie z zaskarżonego rozporządzenia. Tym samym zaskarżone rozporządzenie nie ustanawia obowiązku wywołującego bezpośrednie i nieodwracalne skutki. Okoliczność, że art. 1 zaskarżonego rozporządzenia przewiduje również w ust. 4, że przywóz produktu objętego postępowaniem do Unii jest uwarunkowany wpłaceniem zabezpieczenia odpowiadającego kwocie cła tymczasowego, również nie pozwala na wyciągnięcie wniosku o możliwości zaskarżenia zaskarżonego rozporządzenia. Ten obowiązek ustanowienia zabezpieczenia w celu dokonania przywozu produktu objętego postępowaniem w okresie obowiązywania zaskarżonego rozporządzenia, nawet gdyby, jak podnosi skarżąca, towarzyszyły mu sankcje, ma bowiem na celu zapewnienie uiszczenia należności celnych, w przypadku gdyby ostatecznie zdecydowano o ich pobraniu, a zatem jest zależny od tego obowiązku zapłaty, który zostanie ustanowiony i nałożony dopiero później. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w sytuacji gdy kwoty zabezpieczone przez tymczasowe cło antydumpingowe zostają w pełni pobrane na mocy rozporządzenia ostatecznego, nie można powołać się na jakikolwiek samodzielny skutek prawny wynikający z rozporządzenia tymczasowego, gdyż w takim przypadku rozporządzenie ostateczne zastępuje ze skutkiem retroaktywnym rozporządzenie tymczasowe [postanowienia: z dnia 30 czerwca 1998 r., BSC Footwear Supplies i in./Komisja, T‑73/97, EU:T:1998:147, pkt 13; z dnia 11 stycznia 2013 r., Charron Inox i Almet/Komisja i Rada, T‑445/11 i T‑88/12, niepublikowane, EU:T:2013:4, pkt 30; z dnia 10 listopada 2014 r., DelSolar (Wujiang)/Komisja, T‑320/13, niepublikowane, EU:T:2014:969, pkt 56]. Prawdą jest, że stwierdzono już również w orzecznictwie, iż w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie (zob. art. 1 ust. 2 zaskarżonego postanowienia, przytoczony w pkt 7 powyżej, oraz art. 1 ust. 2 rozporządzenia ostatecznego, przytoczony w pkt 9 powyżej), w której część kwot zabezpieczonych na mocy rozporządzenia ustanawiającego cło tymczasowe zostaje zwolniona z uwagi na fakt, że stawka ustanowionego cła ostatecznego jest niższa od stawki cła tymczasowego, można stwierdzić wystąpienie ewentualnych samodzielnych i niezależnych skutków, które można powiązać wyłącznie z rozporządzeniem ustanawiającym tymczasowe cło antydumpingowe w następstwie wejścia w życie rozporządzenia ustanawiającego ostateczne cło antydumpingowe i które nie zostały zatem potwierdzone tym ostatnim (wyrok z dnia 11 lipca 1990 r., Neotype Techmashexport/Komisja i Rada, C‑305/86 i C‑160/87, EU:C:1990:295, pkt 15; postanowienia: z dnia 30 czerwca 1998 r., BSC Footwear Supplies i in./Komisja, T‑73/97, EU:T:1998:147, pkt 15; z dnia 11 stycznia 2013 r., Charron Inox i Almet/Komisja i Rada, T‑445/11 i T‑88/12, niepublikowane, EU:T:2013:4, pkt 30). Jednakże sąd Unii orzekł w ten sposób z uwzględnieniem późniejszego przyjęcia rozporządzenia ostatecznego, zajmując stanowisko nie w przedmiocie przesłanki dopuszczalności rozpatrywanej w niniejszej sprawie, która jest badana w dniu wniesienia skargi (zob. wyrok z dnia 22 czerwca 2016 r., Whirlpool Europe/Komisja, T‑118/13, EU:T:2016:365, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo), lecz w przedmiocie odrębnej przesłanki interesu prawnego, która musi trwać po wniesieniu skargi i której utrzymywanie się podlega ocenie w chwili orzekania przez sąd (zob. wyrok z dnia 28 maja 2013 r., Abdulrahim/Rada i Komisja, C‑239/12 P, EU:C:2013:331, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo). Orzecznictwo to potwierdza zatem, w uzupełnieniu rozważań zawartych w pkt 33 powyżej, że obowiązek ustanowienia zabezpieczenia w celu pokrycia ceł tymczasowych nie wywołuje samodzielnych i nieodwracalnych skutków prawnych w chwili dokonywania oceny dopuszczalności skargi, ponieważ wywołanie takich skutków zależy od wydania i treści przyjętego później rozporządzenia ostatecznego. Wynika z tego, że w dniu wniesienia niniejszej skargi, kiedy to postępowanie antydumpingowe nie zostało jeszcze zakończone, stanowiącym również moment, w którym należy oceniać dopuszczalność skargi (zob. pkt 34 powyżej), nie można uznać, że obowiązek ustanowienia zabezpieczenia w celu pokrycia ceł tymczasowych wywoływał samodzielne i nieodwracalne skutki prawne. Obowiązek ustanowienia zabezpieczenia różni się zatem od obowiązku stosowania okresu zawieszenia, który wiąże się z decyzjami o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa, uznawanymi w utrwalonym orzecznictwie za mogące stanowić akty podlegające zaskarżeniu (wyroki: z dnia 30 czerwca 1992 r., Hiszpania/Komisja, C‑312/90, EU:C:1992:282, pkt 21–24; z dnia 24 października 2013 r., Deutsche Post/Komisja, C‑77/12 P, niepublikowany, EU:C:2013:695, pkt 51–55; z dnia 9 września 2009 r., Diputación Foral de Álava i in./Komisja, od T‑30/01 do T‑32/01 i od T‑86/02 do T‑88/02, EU:T:2009:314, pkt 350). Ten obowiązek stosowania okresu zawieszenia istnieje bowiem od momentu wejścia w życie rzeczonej decyzji i uniemożliwia wdrożenie danego środka pomocy do momentu wydania decyzji kończącej formalne postępowanie wyjaśniające, bez względu na treść tej decyzji i bez możliwości zmiany tego okresu zawieszenia. Ponadto stwierdzenie, że rozporządzenie tymczasowe stanowi akt podlegający zaskarżeniu, negatywnie wpłynęłoby na prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości i równowagę instytucjonalną. Uznanie dopuszczalności niniejszej skargi prowadziłoby bowiem Sąd do zajęcia stanowiska w przedmiocie zarzutów, które najczęściej są podobne do zarzutów podnoszonych na poparcie skargi wniesionej na rozporządzenie ostateczne, jak zresztą ma to miejsce w niniejszej sprawie, podczas gdy Komisja zajęła w międzyczasie ostateczne stanowisko w kwestiach podniesionych w tych zarzutach, uwzględniając informacje uzupełniające zebrane w toku postępowania toczącego się po przyjęciu rozporządzenia tymczasowego. Oprócz wprowadzanego w ten sposób, jak słusznie podkreśliła Komisja, pomieszania etapu administracyjnego i sądowego oraz trudności w zajęciu przez Sąd stanowiska w przedmiocie ustaleń dotyczących występowania dumpingu i tymczasowego ustalenia stawki cła antydumpingowego, w sytuacji gdy te ustalenia i ta stawka zostają następnie, stosownie do okoliczności, zmienione w ramach ostatecznej oceny Komisji, należy również podkreślić luki w postępowaniu w przedmiocie zasadności rozporządzenia tymczasowego z punktu widzenia ochrony sądowej. W zakresie, w jakim ostateczna ocena jest dokonywana na podstawie danych częściowo odmiennych od danych uwzględnionych w ramach oceny tymczasowej, ewentualne stwierdzenie nieważności rozporządzenia tymczasowego niekoniecznie pociąga bowiem za sobą obowiązek wyciągnięcia przez Komisję wniosków z wyroku stwierdzającego nieważność w odniesieniu do przyjętego przez nią rozporządzenia ostatecznego zgodnie z art. 266 TFUE, co oznacza, że strona, która uważa się za poszkodowaną przez rozporządzenie tymczasowe, może być w każdym razie również zmuszona do wniesienia skargi na rozporządzenie ostateczne w celu doprowadzenia do uzyskania skutecznego i całkowitego naprawienia swej sytuacji (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 20; postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r., SolarWorld i Solsonica/Komisja, T‑393/13, niepublikowane, EU:T:2015:211, pkt 66–69). Otóż należy właśnie podkreślić, że niedopuszczalność niniejszej skargi nie oznacza pozbawienia skarżącej ochrony sądowej, do której ma ona prawo. Skarżąca może bowiem, jeśli uzna to za zasadne, wnieść skargę o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej na podstawie art. 268 TFUE, powołując się na niezgodności z prawem rozporządzenia tymczasowego podniesione przez nią w uzasadnieniu niniejszej skargi i żądając naprawienia ewentualnej szkody, obejmującej koszty związane z ustanowieniem zabezpieczenia odpowiadające kwotom ostatecznie zwolnionym na mocy rozporządzenia ostatecznego (zob. podobnie wyrok z dnia 24 października 2000 r., Fresh Marine/Komisja, T‑178/98, EU:T:2000:240, pkt 45–52; postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r., SolarWorld i Solsonica/Komisja, T‑393/13, niepublikowane, EU:T:2015:211, pkt 51, 52 i przytoczone tam orzecznictwo). Z całości powyższych rozważań wynika, że zaskarżone rozporządzenie jest aktem przygotowawczym wydanym w toku postępowania antydumpingowego, a w związku z tym nie może być ono przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności. Można również dodać tytułem uzupełnienia, że nawet przy założeniu, iż zaskarżone rozporządzenie jest aktem podlegającym zaskarżeniu, należałoby orzec w niniejszej sprawie, że skarżąca utraciła interes prawny w żądaniu stwierdzenia jego nieważności w następstwie przyjęcia rozporządzenia ostatecznego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem interes prawny strony skarżącej w odniesieniu do przedmiotu skargi musi istnieć na etapie jej wniesienia, pod rygorem odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, i trwać aż do chwili wydania orzeczenia, pod rygorem umorzenia postępowania, co oznacza, że skarga powinna w efekcie móc doprowadzić do poprawy sytuacji strony skarżącej (zob. wyrok z dnia 28 maja 2013 r., Abdulrahim/Rada i Komisja, C‑239/12 P, EU:C:2013:331, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo). W szczególności w przypadku przyjęcia rozporządzenia ostatecznego w toku postępowania, które ma rozstrzygnąć w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozporządzenia tymczasowego będącego przedmiotem niniejszej sprawy (zob. pkt 8, 9 i 12 powyżej), zarówno Sąd, jak i Trybunał wielokrotnie orzekały, że strony skarżące co do zasady nie miały już interesu w zakwestionowaniu rozporządzenia tymczasowego (wyrok z dnia 5 października 1988 r., Brother Industries/Komisja, 56/85, EU:C:1988:463, pkt 6; postanowienia: z dnia 10 marca 2016 r., SolarWorld/Komisja, C‑312/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:162, pkt 25; z dnia 11 stycznia 2013 r., Charron Inox i Almet/Komisja i Rada, T‑445/11 i T‑88/12, niepublikowane, EU:T:2013:4, pkt 30). Przyznano wprawdzie, że strona skarżąca może wykazać, poza interesem we wniesieniu skargi o odszkodowanie, interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności rozporządzenia nakładającego cła tymczasowe pomimo przyjęcia rozporządzenia nakładającego cła ostateczne – lecz wyłącznie w odniesieniu do kwot zabezpieczonych na podstawie rozporządzenia nakładającego cło tymczasowe i zwolnionych z uwagi na to, że stawka cła ostatecznego okazała się niższa od stawki cła tymczasowego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie (zob. pkt 34 powyżej) oraz pod warunkiem, że podniesiona zostanie szkoda związana z tymi kwotami (zob. podobnie wyrok z dnia 11 lipca 1990 r., Neotype Techmashexport/Komisja i Rada, C‑305/86 i C‑160/87, EU:C:1990:295, pkt 15; postanowienie z dnia 11 stycznia 2013 r., Charron Inox i Almet/Komisja i Rada, T‑445/11 i T‑88/12, niepublikowane, EU:T:2013:4, pkt 30). Nie wymagając dokładnego wyliczenia odnośnej szkody, tak jak ma to miejsce do celów skargi o odszkodowanie, należy jednak upewnić się co do rzeczywistego charakteru tej szkody, mając na względzie wyżej wskazane trudności, w szczególności w zakresie prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, spowodowane badaniem skargi na rozporządzenie tymczasowe, podczas gdy została również wniesiona skarga na rozporządzenie ostateczne (zob. pkt 37 powyżej). Tymczasem w niniejszym sporze skarżąca nie przedstawiła żadnej informacji ani tym bardziej nie wykazała, że rzeczywiście dokonała przywozu i ustanowiła związane z tym zabezpieczenie w okresie stosowania rozporządzenia tymczasowego od 14 października 2020 r. do 31 marca 2021 r. Ogranicza się ona w istocie do powołania się w sposób ogólny i nieprecyzyjny na koszty związane z zabezpieczeniem, których hipotetyczny charakter wynika z braku precyzyjnych danych dotyczących odnośnych poręczycieli – zważywszy, że w sposób ogólny wskazane zostały bank lub towarzystwo ubezpieczeniowe – oraz z braku jakichkolwiek danych liczbowych. Nie zostało tym bardziej przedstawione jakiekolwiek wyjaśnienie odnośnie do kosztów związanych z częścią zabezpieczenia, mającą w szczególności na celu pokrycie kwot należności celnych, które zostały zwolnione na mocy rozporządzenia ostatecznego. W konsekwencji nie można uznać, że skarżąca wykazała swój interes w podtrzymaniu niniejszej skargi pomimo przyjęcia rozporządzenia ostatecznego. Z całości powyższych rozważań wynika, że niniejszą skargę należy odrzucić, a w każdym wypadku należy umorzyć postępowanie w jej przedmiocie. W tych okolicznościach nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Parlamentu o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta ani w przedmiocie podniesionego przez skarżącą tytułem ewentualnym żądania dotyczącego przedstawienia dokumentów (zob. pkt 14 powyżej). W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję. Ponadto na podstawie art. 144 § 10 regulaminu postępowania Parlament, skarżąca i Komisja winny pokryć własne koszty związanie z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   Z powyższych względów SĄD (czwarta izba) postanawia, co następuje:   1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.   2) Airoldi Metalli SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.   3) Parlament Europejski, Airoldi Metalli i Komisja pokrywają własne koszty związanie z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 30 listopada 2021 r. Sekretarz E. Coulon Prezes S. Gervasoni ( *1 ) Język postępowania: angielski.