T-748/21

WYROK SĄDU (czwarta izba) z dnia 21 czerwca 2023 r. ( *1 ) Dumping – Rozszerzenie ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chin na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii – Dochodzenie w sprawie obejścia środków – Obejście – Artykuł 13 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Wystarczające dowody – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia W sprawie T‑748/21 Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd, z siedzibą w Hangzhou (Chiny), Dingheng New Materials Co., Ltd, z siedzibą w Rayong (Tajlandia), Thai Ding Li New Materials Co., Ltd, z siedzibą w Rayong, które reprezentowali G. Coppo i G. Pregno, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowała P. Němečková, w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, SĄD (czwarta izba), w składzie: R. da Silva Passos, prezes, S. Gervasoni i I. Reine (sprawozdawczyni), sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek stron o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok ( ) […] Żądania stron Skarżące wnoszą do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w dotyczącej ich części; – obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi jako bezzasadnej; – obciążenie skarżących kosztami postępowania. Co do prawa […] W przedmiocie zarzutu pierwszego opartego na naruszeniu rozporządzenia podstawowego poprzez wszczęcie dochodzenia w sprawie obejścia środków Uwagi wstępne […] Ponadto art. 13 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego stanowi, że „[o]dpowiednie przepisy proceduralne niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wszczynania i prowadzenia dochodzeń mają zastosowanie na podstawie niniejszego artykułu”. Wynika z tego, że art. 5 tego rozporządzenia, zatytułowany „Wszczęcie postępowania”, znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W związku z tym, zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja bada w możliwym zakresie dokładność i adekwatność materiału dowodowego dostarczonego przez skarżącego w celu ustalenia, czy informacje te są wystarczające do wszczęcia postępowania. Ponadto pewne ograniczenia o charakterze proceduralnym nałożone na Komisję na mocy wspomnianego rozporządzenia mogą stać na przeszkodzie przeprowadzeniu przez nią wyczerpujących weryfikacji i analiz informacji zawartych we wniosku. W ten sposób na podstawie art. 5 ust. 9 tego rozporządzenia Komisja dysponuje jedynie 45 dniami od złożenia skargi na podjęcie decyzji o wszczęciu dochodzenia. Termin ten może okazać się niewystarczający do przeprowadzenia pełnej weryfikacji i analizy wszystkich informacji zawartych w skardze. Taki obowiązek weryfikacji i analizy groziłby również upublicznieniem skargi jeszcze przed publikacją ogłoszenia o wszczęciu postępowania, co naruszałoby art. 5 ust. 5 tego rozporządzenia (wyroki: z dnia 15 grudnia 2016 r., Gul Ahmed Textile Mills/Rada, T‑199/04 RENV, niepublikowany, EU:T:2016:740, pkt 96, 97; z dnia 11 lipca 2017 r., Viraj Profiles/Rada, T‑67/14, niepublikowany, EU:T:2017:481, pkt 86). W tym względzie należy podkreślić, że ilość i jakość dowodów koniecznych do spełnienia kryterium wystarczającego charakteru dowodów dla wszczęcia dochodzenia różnią się od tych, które są niezbędne do ostatecznego ustalenia istnienia obejścia środków antydumpingowych. W konsekwencji dowody, które są niewystarczające z punktu widzenia ilości lub jakości, aby uzasadnić ostateczne stwierdzenie istnienia obejścia środków, mogą jednak być wystarczające dla uzasadnienia wszczęcia dochodzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 11 lipca 2017 r., Viraj Profiles/Rada, T‑67/14, niepublikowany, EU:T:2017:481, pkt 98). Tym samym art. 5 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie zobowiązuje Komisji do dokonywania analizy wszystkich dostępnych informacji, która to analiza jest właściwa dla dochodzenia zgodnie z art. 6 rozporządzenia podstawowego (wyrok z dnia 15 grudnia 2016 r., Gul Ahmed Textile Mills/Rada, T‑199/04 RENV, niepublikowany, EU:T:2016:740, pkt 106). Nie jest bowiem wymagane, by informacje dostarczone w skardze do Komisji stanowiły niepodważalny dowód istnienia podnoszonych okoliczności faktycznych. Ponadto wystarczający charakter tych informacji zależy od okoliczności każdej sprawy i w konsekwencji powinien być oceniany odrębnie dla każdego przypadku. Co więcej, nie wymaga się, aby wniosek zawierał analizę informacji (wyrok z dnia 15 grudnia 2016 r., Gul Ahmed Textile Mills/Rada, T‑199/04 RENV, niepublikowany, EU:T:2016:740, pkt 94, 95). […] W przedmiocie braku wystarczających dowodów dotyczących zmiany struktury handlu […] Należy przypomnieć, że definicja „obejścia” została sformułowana w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w sposób bardzo ogólny, pozostawiając instytucjom Unii szeroki zakres swobody, przy czym nie dostarczono żadnego wyjaśnienia co do charakteru i warunków „zmiany struktury handlu między państwami trzecimi a Unią” (wyroki: z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 48; z dnia 8 czerwca 2022 r., Guangxi Xin Fu Yuan/Komisja, T‑144/20, niepublikowany, EU:T:2022:346, pkt 145). W niniejszej sprawie, po pierwsze, z wniosku do Komisji wynika, że w 2017 r., co odpowiada rokowi przyjęcia rozporządzenia wykonawczego 2017/271, w którym ostateczne cło antydumpingowe zostało rozszerzone na wszystkie produkty objęte postępowaniem, przywóz do Unii z Tajlandii osiągnął całkowitą ilość 375 ton, w przeciwieństwie do 25 ton przywiezionych z tego państwa trzeciego w 2016 r. Nadto w 2018 r. wielkość owego przywozu wzrosła do 3417 ton, aby osiągnąć łączny poziom 7240 ton w 2019 r. Skarżące nie kwestionują prawdziwości tych danych. Twierdzą one natomiast, że dane te odnoszą się do kodów CN 76071119 i CN 76071190 Nomenklatury scalonej, które dotyczą bardzo różnorodnych produktów, które nie ograniczają się do omawianych produktów. Prawdą jest, że kody CN 76071119 i CN 76071190 Nomenklatury scalonej obejmują, poza omawianymi produktami, inne produkty, takie jak folia aluminiowa do przetworzenia. Jednakże skarżące przyznają, nie przedstawiając jednak dalszych wyjaśnień, że kod CN 76071119 Nomenklatury scalonej obejmował najbardziej reprezentatywne typy produktów. Ponadto, biorąc pod uwagę znaczny wzrost w ciągu trzech lat wielkości przywozu folii aluminiowej, w tym folii aluminiowej do użytku domowego i przetwarzania, przy czym wielkość ta była 289 razy wyższa od czasu rozszerzenia ostatecznego cła antydumpingowego w 2017 r., Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, uznając, że istniały wystarczające dowody dotyczące zmiany struktury handlu lub przynajmniej ryzyko obejścia w odniesieniu do produktów objętych postępowaniem. Po pierwsze bowiem, biorąc pod uwagę wzrost przywozu folii aluminiowej z Tajlandii, prawdopodobne było, że udział produktów objętych postępowaniem we wspomnianym wzroście był równie wysoki. Tymczasem skarżące nie twierdziły, że omawiany przywóz dotyczył prawie wyłącznie innych produktów niż produkty objęte postępowaniem, takich jak folia aluminiowa do przetwarzania. Po drugie, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 34 powyżej, nałożenie cła antydumpingowego może opierać się na ryzyku obejścia w zakresie, w jakim istnienie takiego ryzyka zostało ustalone i nie jest tylko hipotetyczne. W świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 31 powyżej zasady te mają zastosowanie tym bardziej w przypadku wszczęcia dochodzenia w sprawie obejścia środków. W świetle powyższego Komisja mogła uznać, że takie ryzyko istniało przynajmniej w chwili wszczęcia rzeczonego dochodzenia. Po drugie, wniosek zawiera dane statystyczne dotyczące przywozu surowca z Chin do Tajlandii, a mianowicie zwojów folii aluminiowej i dużych rolek, które są wykorzystywane do produkcji produktu objętego postępowaniem w Tajlandii i przyczyniają się do wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii. Z jednej strony z danych tych wynika, że między 2016 r. – co odpowiada rokowi przyjęcia rozporządzenia wykonawczego 2016/865, w którym wszczęto dochodzenie w sprawie obejścia środków w odniesieniu do rejestrowanych produktów objętych postępowaniem, – 2019 r. przywóz folii aluminiowej objętej kodem HS 760711 zharmonizowanego systemu odnotował roczny wzrost od prawie 9 % do 32 %. Z drugiej strony w latach 2015–2018 przywóz blach, folii i taśm ze stopów aluminium objętych kodem HS 760612 zharmonizowanego systemu z Chin do Tajlandii wzrósł o 13–18 %, a następnie spadł o 22 % w 2019 r. Statystyki te potwierdzają znaczny wzrost wywozu produktu objętego postępowaniem z Tajlandii do Unii. Komisja mogła bowiem oprzeć się na tych danych w celu stwierdzenia, że przywóz z Chin do Tajlandii mógł wspierać produkcję produktów objętych dochodzeniem z tego ostatniego państwa, tak aby były one wywożone do Unii z obejściem cła antydumpingowego nałożonego na przywóz produktów objętych dochodzeniem z Chin. Tymczasem, nawet jeśli kody HS 760612 i HS 760711 zharmonizowanego systemu obejmują, w drodze analogii do powodów przedstawionych w pkt 48 powyżej, więcej produktów niż tylko produkty objęte dochodzeniem, nie może to prowadzić do wniosku o istnieniu oczywistego błędu Komisji w ocenie dla celów wszczęcia dochodzenia dotyczącego obejścia środków. Taki błąd nie został wykazany, tym bardziej że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 31 powyżej nie jest wymagane, by informacje dostarczone we wniosku do Komisji stanowiły niepodważalny dowód istnienia podnoszonych okoliczności faktycznych. Ponadto należy stwierdzić, że w skardze skarżące nie kwestionują ustaleń Komisji dotyczących operacji montażowych, a w konsekwencji rzeczywistego przywozu surowca z Chin do Tajlandii. Dopiero na etapie repliki skarżące podniosły bowiem zastrzeżenia co do istnienia operacji montażowych. Zgodnie z art. 84 § 1 regulaminu Sądu w toku postępowania nie można podnosić nowych zarzutów, chyba że opierają się one na okolicznościach prawnych lub faktycznych ujawnionych dopiero w toku postępowania. Ponadto zgodnie z orzecznictwem art. 84 § 1 regulaminu postępowania ma zastosowanie również do zarzutów szczegółowych lub argumentów, które nie stanowią rozszerzenia zarzutów lub zarzutów szczegółowych przedstawionych w skardze (zob. podobnie wyrok z dnia 14 lipca 2021 r., AQ/eu-LISA, T‑164/19, niepublikowany, EU:T:2021:456, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo). Wreszcie należy zauważyć, że ustalenia Komisji dotyczące działalności montażowej znajdują się w motywie 9 rozporządzenia wszczynającego i w motywach 42, 79–82 zaskarżonego rozporządzenia, o których również wspomniano we wniosku. W konsekwencji skarżące były w stanie w pełni zakwestionować te ustalenia w skardze. W związku z tym podniesione w replice argumenty skarżących dotyczące istnienia operacji montażowych, które nie stanowią rozszerzenia niniejszego zarzutu szczegółowego przedstawionego w skardze, są niedopuszczalne na podstawie art. 84 regulaminu postępowania. W każdym razie skarżące ograniczają się w replice do wskazania, że w swojej tajlandzkiej infrastrukturze przetwarzały one materiał foliowy w folię aluminiową. Nie ma zatem żadnego „montażu” odrębnych części w celu stworzenia nowego indywidualnego produktu. Jednakże nie przedstawiają one żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Wynika z tego, że skarżące nie zakwestionowały w sposób ważny okoliczności faktycznych dotyczących montażu produktów objętych postępowaniem, a w konsekwencji przywozu surowca do Tajlandii z Chin. Po trzecie, należy przypomnieć, że wymóg dotyczący zastąpienia przywozu z państw podlegających cłu antydumpingowemu przez przywóz z państwa obejścia nie znajduje się w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego jako konieczna przesłanka istnienia obejścia (wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 47). W konsekwencji skarżące nie mogą skutecznie podnosić argumentu, że nie wykazano, iż wywóz z Chińskiej Republiki Ludowej do Unii został zastąpiony wywozem z Tajlandii do Unii. Po czwarte, jeżeli chodzi o rzekomo nieaktualne dane statystyczne zawarte we wniosku, to przede wszystkim w świetle rozważań przedstawionych w pkt 24 powyżej należy oddalić argument Komisji, zgodnie z którym zebrała ona bardziej szczegółowe dane dotyczące okresu od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r., ponieważ Komisja tego nie wykazała. Jednakże z danych zawartych w skardze wynika, że Komisja oparła się na zbiorze zgodnych wskazówek w celu stwierdzenia istnienia obejścia oraz że zmiana struktury handlu między Tajlandią a Unią zbiegła się ze wszczęciem dochodzenia w sprawie obejścia środków w 2016 r. i rozszerzeniem cła antydumpingowego na produkty objęte dochodzeniem pochodzące z Chin w 2017 r. Taka zbieżność w czasie stanowi ważną wskazówkę pozwalającą na ustalenie istnienia logicznego i racjonalnego związku pomiędzy znacznym wzrostem przywozu do Unii z Tajlandii a wcześniejszym dochodzeniem w sprawie obejścia środków (zob. wyrok z dnia 8 czerwca 2022 r., Guangxi Xin Fu Yuan/Komisja, T‑144/20, niepublikowany, EU:T:2022:346, pkt 159 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto z wniosku wynika, że w chwili wszczęcia dochodzenia w sprawie obejścia środków informacje, jakimi dysponowała Komisja, wydawały się wskazywać, że w Tajlandii miały miejsce znaczące prace w zakresie montażu produktu objętego dochodzeniem (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 53). Komisja mogła zatem oprzeć się wyłącznie na informacjach zawartych w złożonym do niej wniosku w celu wszczęcia dochodzenia w sprawie obejścia środków. W tych okolicznościach, nawet jeśli, jak stwierdzono w pkt 63 powyżej, Komisja nie wykazała, że zebrała bardziej szczegółowe dane dotyczące okresu od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r., zgodnie z zasadami przytoczonymi w pkt 22 powyżej, to nie była ona do tego zobowiązana, ponieważ wniosek zawierał wystarczające dowody, bez konieczności gromadzenia takich bardziej szczegółowych danych. Ponadto należy zauważyć, że w ramach kwestionowania oceny Komisji strona skarżąca nie może ograniczyć się do zaproponowania swojej interpretacji różnych czynników ekonomicznych, lecz musi wyjaśnić powody, dla których Komisja powinna była dojść na podstawie tych czynników do innego wniosku co do istnienia obejścia środków antydumpingowych (zob. analogicznie wyrok z dnia 11 lipca 2017 r., Viraj Profiles/Rada, T‑67/14, niepublikowany, EU:T:2017:481, pkt 54). Jest tak tym bardziej na etapie wszczęcia dochodzenia, które może być uzasadnione, gdy tylko istnieje ryzyko obejścia środków zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Tymczasem w niniejszej sprawie, po pierwsze, skarżące nie zakwestionowały ustaleń faktycznych ani danych liczbowych zawartych we wniosku, na których oparła się Komisja. Po drugie, ograniczyły się one do wskazania, że dane statystyczne dotyczące wywozu były przestarzałe. Nie przedstawiły one jednak żadnego dowodu na to, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, wykorzystując statystyki obejmujące lata 2015–2019. Nie dostarczyły one również bardziej aktualnych danych statystycznych na poparcie swoich twierdzeń, podczas gdy twierdzą, że mogły one zostać w łatwy sposób uzyskane przez składających wniosek. Ponadto bardziej aktualne dane znajdujące się w tabelach 1 i 2 dokumentu w przedmiocie ujawnienia ogólnych ustaleń z dnia 24 czerwca 2021 r., powtórzone w motywach 44 i 48 zaskarżonego rozporządzenia wskazują, że w okresie objętym dochodzeniem, tj. od 1 lipca 2019 r. do 30 czerwca 2020 r., zarówno przywóz do Unii dużych rolek z Tajlandii, jak i przywóz surowców z Chin do Tajlandii uległy zwiększeniu. W każdym razie skarżące nie mogły zatem znaleźć poparcia w owych nowszych statystykach. W świetle powyższego niniejszy zarzut szczegółowy należy oddalić. W przedmiocie braku dowodów dotyczących osłabienia skutków naprawczych cła pierwotnego […] Należy stwierdzić, że dla celów ustalenia istnienia obejścia środków art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego odnosi się do utrzymania skutków naprawczych cła antydumpingowego w zakresie cen lub ilości produktów podobnych. Z kryterium tego wynika, że wystarczy, by wykazano takie skutki naprawcze w sposób alternatywny albo w odniesieniu do cen produktów podobnych, albo w odniesieniu do ilości takich produktów. W niniejszej sprawie z wniosku do Komisji wynika, że zarzuty dotyczące osłabienia skutków naprawczych ceł pierwotnych opierają się nie tylko na rozumowaniu dotyczącym cen produktów podobnych, lecz również na czynnikach dotyczących ilości przywożonych takich produktów do Unii z Tajlandii. W replice skarżące przyznają, że nie podniosły szczególnego argumentu dotyczącego osłabienia skutków naprawczych środków antydumpingowych w stosunku do ilości produktów podobnych. Uzasadniają one jednak to pominięcie faktem, że jest to logiczne następstwo ich argumentów dotyczących nieprawidłowych i przestarzałych danych statystycznych zawartych we wniosku. W tym względzie, po pierwsze, w świetle rozważań przedstawionych w pkt 54 i 55 powyżej argument ten należy odrzucić jako spóźniony, ponieważ z wniosku oraz z motywu 10 rozporządzenia wszczynającego wynika, że dochodzenie w sprawie obejścia środków zostało wszczęte w szczególności ze względu na osłabione również w odniesieniu do ilości skutki naprawcze istniejących środków antydumpingowych. Skarżące były zatem w stanie podnieść argumenty w tym względzie na etapie skargi. Po drugie, zgodnie z art. 76 lit. d) regulaminu postępowania skarga powinna zawierać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Z orzecznictwa wynika, że skarga powinna wyjaśniać, na czym polega zarzut, na którym opiera się skarga. Z powyższego wynika, że istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których opiera się skarga, muszą wynikać, przynajmniej zwięźle, ale w sposób spójny i zrozumiały z tekstu samej skargi. O ile prawdą jest, że treść skargi może zostać poparta lub uzupełniona w replice, o tyle nie może to zrekompensować braku istotnych elementów argumentacji prawnej, które to elementy zgodnie ze wspomnianym powyżej przepisem muszą być zawarte w skardze. Skarga powinna wyjaśniać, na czym polega zarzut, na którym się ona opiera, wobec czego samo jego abstrakcyjne przywołanie nie spełnia wymogów regulaminu postępowania. Aby zagwarantować pewność prawa i prawidłowy przebieg postępowania, zwięzłe przedstawienie zarzutów strony skarżącej musi bowiem być wystarczająco jasne i dokładne, aby umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, zaś właściwemu sądowi – orzeczenie w przedmiocie skargi. Tym samym do Sądu nie należy poszukiwanie i wskazanie zarzutów, które mógłby uznać za stanowiące podstawę skargi (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 maja 1998 r., Mo och Domsjö/Komisja, T‑352/94, EU:T:1998:103, pkt 333; z dnia 15 grudnia 2016 r., Gul Ahmed Textile Mills/Rada, T‑199/04 RENV, niepublikowany, EU:T:2016:740, pkt 110). W konsekwencji skarżące nie mogą powoływać się na logiczny związek, który nie wynika jasno ze skargi. W związku z tym argumenty skarżących dotyczące osłabienia skutków naprawczych środków antydumpingowych w stosunku do ilości, podniesione po raz pierwszy w replice, podczas gdy mogły one zostać podniesione w skardze i gdy nie stanowią rozszerzenia niniejszego zarzutu szczegółowego przedstawionego w skardze, należy odrzucić jako niedopuszczalne. Wynika z tego, że niniejszy zarzut szczegółowy opiera się wyłącznie na rozumowaniu dotyczącym cen produktów podobnych, podczas gdy zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja miała prawo odnieść się wyłącznie do osłabienia skutków naprawczych w odniesieniu do ilości produktów podobnych, bez konieczności odnoszenia się również do cen takich produktów. W związku z tym, ponieważ niniejszy zarzut szczegółowy został sformułowany wyłącznie w odniesieniu do cen produktów podobnych, należy oddalić go jako nieistotny dla sprawy. W przedmiocie braku dowodów na istnienie dumpingu […] W świetle wniosku zawartego w pkt 24 powyżej należy przeanalizować niniejszy zarzut szczegółowy z uwzględnieniem dowodów i informacji zawartych wyłącznie we wniosku. Niemniej jednak, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 28 powyżej, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego istnienie obejścia środków antydumpingowych zostaje wykazane w szczególności wówczas, gdy istnieją dowody dumpingu w odniesieniu do wartości normalnej ustalonej poprzednio dla produktów podobnych. Jeżeli chodzi o ustalenie wartości normalnej, to z wniosku wynika, że wykazanie istnienia dumpingu opierało się na danych wykorzystanych w ramach rozporządzenia wykonawczego 2015/2384 w związku z wygaśnięciem środków. Wynika z tego, że wniosek uwzględnia ustaloną wcześniej wartość normalną. W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem rozporządzenie podstawowe nie wymaga, w przypadku gdy produkt objęty postępowaniem zawiera kilka typów produktów, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, aby wniosek zawierał informacje dotyczące wszystkich tych typów produktów. Z art. 13 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia wynika raczej, że dowody dotyczące dumpingu produktu jako całości muszą być wystarczające, aby Komisja mogła stwierdzić, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia. Tak więc dowody dotyczące dumpingu nieznacznej podkategorii przywożonego produktu nie są wystarczające w tym kontekście (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 2016 r., Gul Ahmed Textile Mills/Rada, T‑199/04 RENV, niepublikowany, EU:T:2016:740, pkt 100). Tymczasem skarżące nie twierdziły, że produkt, o którym mowa w rozporządzeniu wykonawczym 2015/2384, a mianowicie folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowana i dalej nieobrobiona, w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm i o wadze ponad 10 kg, stanowi nieznaczącą podkategorię produktów objętych dochodzeniem. Po drugie, należy również zbadać, czy zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ustalona we wniosku wartość normalna dotyczyła produktów podobnych, a mianowicie produktów objętych postępowaniem, do produktu, o którym mowa w rozporządzeniu wykonawczym 2015/2384. Zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit pierwszy podstawowego rozporządzenia antydumpingowego „cła antydumpingowe nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia można rozszerzyć tak, aby objęły przywóz z państw trzecich, których dotyczy środek, produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak też niemodyfikowanych, lub nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych, lub też ich części, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone”. W świetle art. 13 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego produkty wymienione w pkt 7 powyżej, na które pierwotne cło antydumpingowe zostało rozszerzone rozporządzeniem wykonawczym 2017/271, należy uznać za podobne do produktu, o którym mowa w rozporządzeniu wykonawczym 2015/2384. Trzeba również przypomnieć, że określenie produktu podobnego jest objęte wykonaniem szerokiego zakresu uznania przyznanego instytucjom, a zatem podlega ograniczonej kontroli (zob. wyrok z dnia 11 lipca 2013 r., Hangzhou Duralamp Electronics/Rada, T‑459/07, niepublikowany, EU:T:2013:369, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że uwzględnienie we wniosku wartości normalnej ustalonej wcześniej dla jednego produktu, o którym mowa w rozporządzeniu wykonawczym 2015/2384, jest zgodne z art. 13 rozporządzenia podstawowego. Komisja mogła zatem, nie popełniając oczywistego błędu w ocenie, oprzeć się na danych zawartych we wniosku do Komisji dotyczących wartości normalnej ustalonej wcześniej w rozporządzeniu wykonawczym 2015/2384. Jeżeli chodzi o ustalenie ceny eksportowej, to z wniosku wynika, że cena ta została ustalona w odniesieniu do produktu objętego kodem CN 76071119 Nomenklatury scalonej. Prawdą jest, jak twierdzą skarżące, że produkty objęte kodem CN 76071119 Nomenklatury scalonej obejmują wiele różnych produktów, które nie są ograniczone do produktów objętych dochodzeniem. Jednakże same skarżące przyznają, że kod CN 76071119 Nomenklatury scalonej obejmuje najbardziej reprezentatywne typy produktów. W każdym razie, jak przypomniano w pkt 30 i 89 powyżej, zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 13 ust. 3 akapit trzeci wspomnianego rozporządzenia, Komisja musi ustalić, czy istnieją wystarczające dowody, oceniane łącznie, uzasadniające wszczęcie dochodzenia. Tymczasem w świetle rozważań przedstawionych w ramach niniejszego zarzutu Komisja mogła, nie popełniając oczywistego błędu w ocenie, stwierdzić, że wniosek zawierał wystarczające dowody, i oprzeć się na zbiorze zgodnych wskazówek w celu podjęcia decyzji o wszczęciu dochodzenia antydumpingowego (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co, C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 52). W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 32 powyżej kryterium prawnym, które należy zastosować zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, nie jest sam w sobie precyzyjny i adekwatny charakter dowodów, lecz ich wystarczający charakter. Ponadto, po pierwsze, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 44 powyżej definicja terminu „obejście” została sformułowana w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w sposób bardzo ogólny, który pozostawia instytucjom Unii szeroki zakres uznania. Zasada ta powinna tym bardziej znaleźć zastosowanie w ramach wszczęcia dochodzenia w sprawie obejścia środków przewidzianego w art. 5 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia. Po drugie, jak wskazano w pkt 31, 34 i 49 powyżej, Komisja mogła oprzeć się na ryzyku obejścia bez wymogu, by informacje zawarte w złożonym do niej wniosku stanowiły niepodważalny dowód istnienia podnoszonych okoliczności faktycznych. Dochodzenie antydumpingowe jest bowiem procesem, w ramach którego administracja stopniowo nabywa pewność co do istnienia wszystkich elementów niezbędnych do przyjęcia danego środka w miarę postępu dochodzenia [zob. podobnie, w ramach WTO, sprawozdanie zespołu orzekającego zatytułowane „Mexico – anti-dumping duties on steel pipes and tubes from Guatemala” (Meksyk – cła antydumpingowe na stalowe rury i przewody z Gwatemali), przyjęte w dniu 8 czerwca 2007 r. (WT/DS331/R, pkt 7.22)]. W konsekwencji należy oddalić niniejszy zarzut szczegółowy, a tym samym niniejszy zarzut w całości. […]   Z powyższych względów SĄD (czwarta izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd, Dingheng New Materials Co., Ltd i Thai Ding Li New Materials Co., Ltd pokrywają oprócz kosztów własnych także koszty poniesione przez Komisję Europejską.   da Silva Passos Gervasoni Reine Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 2023 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski. ( ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.