T-75/04

WyrokTSUE2011-09-20CELEX: 62004TJ0075

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003, ustanawiające szczegółowe zasady wykonania programu systematycznego zbadania istniejących substancji czynnych, dotykało producentów tych substancji czynnych indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, co jest warunkiem dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez osoby fizyczne lub prawne?

Ratio decidendi

Sąd uznał skargi za niedopuszczalne, ponieważ zaskarżone rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003, mimo że dotyczyło producentów substancji czynnych, miało charakter generalny. Akt o charakterze generalnym może dotyczyć podmiotu indywidualnie tylko wtedy, gdy dotyka go ze względu na pewne jego szczególne cechy lub sytuację faktyczną, która odróżnia go od wszystkich innych osób. W tym przypadku rozporządzenie dotyczyło wszystkich producentów substancji czynnych w sposób abstrakcyjny i obiektywny, bez wyróżniania konkretnych podmiotów na podstawie ich specyficznych cech, co oznacza brak indywidualnego oddziaływania.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła skarg o stwierdzenie nieważności wniesionych przez Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV, będących producentami substancji czynnych. Skarżący kwestionowali szereg artykułów oraz załącznik II rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003, które dotyczyło drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w dyrektywie 98/8/WE w sprawie wprowadzania do obrotu produktów biobójczych.

Rozstrzygnięcie

1) Skargi zostają odrzucone. 2) Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym, w przypadku Sumitomo Chemical (UK) plc, koszty związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego. 3) Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Królestwo Niderlandów i Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (CEFIC) pokrywają własne koszty.

Pełny tekst orzeczenia

Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 20 września 2011 r. – Arch Chemicals i in. przeciwko Komisji (sprawy połączone T‑75/04 i od T‑77/04 do T‑79/04) Skarga o stwierdzenie nieważności – Zdrowie zwierząt – Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych – Rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Możliwość uznania, że decyzja o charakterze generalnym dotyczy danego podmiotu indywidualnie – Warunki – Rozporządzenie Komisji mające za przedmiot ustanowienie szczegółowych zasad wykonania fazy programu pracy dla systematycznego zbadania wszystkich istniejących substancji czynnych – Skarga wniesiona przez producentów substancji czynnych – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność (art. 230 akapit czwarty WE; rozporządzenie Komisji nr 2032/2003) (por. pkt 47–51, 57–59, 62, 63) Przedmiot Żądanie stwierdzenia nieważności art. 3, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 3, art. 10 ust. 2 akapit drugi, art. 11 ust. 3, art. 13, art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307, s. 1) oraz stwierdzenia nieważności załącznika II do tego rozporządzenia. Sentencja 1) Skargi zostają odrzucone. 2) Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym, w przypadku Sumitomo Chemical (UK) plc, koszty związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego. 3) Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Królestwo Niderlandów i Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (CEFIC) pokrywają własne koszty.