T-823/14

POSTANOWIENIE SĄDU (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2015 r.(1) Skarga o odszkodowanie – Oczywisty brak właściwości W sprawie T-823/14 Edward Guja, zamieszkały w Jaworznie (Polska), reprezentowany przez M. Szczeparę, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej, strona pozwana, mającej za przedmiot żądanie odszkodowania za szkodę, którą strona skarżąca poniosła w swoim przekonaniu w następstwie wydania przez sądy polskie określonych orzeczeń, SĄD (druga izba), w składzie: M.E. Martins Ribeiro (sprawozdawca), prezes, S. Gervasoni i L. Madise, sędziowie sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie  Przebieg postępowania i żądania strony skarżącej 1        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 listopada 2014 r. strona skarżąca wniosła niniejszą skargę. 2        Wnosi ona do Sądu o: –        stwierdzenie, że strona skarżąca poniosła szkodę w następstwie wydania przez sądy polskie określonych orzeczeń; –        nakazanie Rzeczpospolitej Polskiej naprawienia wyrządzonej szkody; –        obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.  Co do prawa 3        Zgodnie z art. 111 regulaminu postępowania, jeżeli Sąd jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania skargi, może on, bez przeprowadzenia dalszych czynności procesowych, orzec w drodze postanowienia z uzasadnieniem. 4        W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta dostarczają mu wystarczających informacji, i na podstawie wyżej wymienionego przepisu postanawia orzec bez przeprowadzenia dalszych czynności procesowych. 5        W niniejszej sprawie strona skarżąca, podnosząc swoje żądanie, domaga się naprawienia szkody, którą w swym przekonaniu poniosła w następstwie wydania przez sądy polskie określonych orzeczeń. 6        Właściwość Sądu w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej jest przewidziana przez art. 268 TFUE i art. 340 akapity drugi i trzeci TFUE, a także przez art. 188 akapit drugi EWEA. Zgodnie z tymi postanowieniami Sąd jest właściwy wyłącznie do rozpoznawania skarg o naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucje lub organy Unii lub przez jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji (zob. podobnie wyrok z dnia 23 marca 2004 r. Rzecznik Praw Obywatelskich/Lamberts, C‑234/02 P, Zb.Orz., EU:C:2004:174, pkt 49, 59). 7        W niniejszym przypadku sprawcą czynów, w następstwie których strona skarżąca poniosła w swym mniemaniu szkodę, nie jest ani instytucja, ani organ Unii. 8        Z powyższych stwierdzeń wynika, że niniejszą skargę należy odrzucić z powodu oczywistego braku właściwości, bez konieczności doręczenia jej stronie pozwanej.  W przedmiocie kosztów 9        Ponieważ niniejsze postanowienie wydaje się przed doręczeniem skargi stronie pozwanej oraz zanim strona pozwana mogła ponieść koszty, wystarczy orzec, że strona skarżąca pokrywa własne koszty zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania. Z powyższych względów SĄD (druga izba) postanawia, co następuje: 1)      Skarga zostaje odrzucona. 2)      Strona skarżąca pokrywa własne koszty. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 14 kwietnia 2015 r. Sekretarz         Prezes E. Coulon         M.E. Martins Ribeiro Język postępowania: polski.