T-825/16

WYROK SĄDU (druga izba) z dnia 13 lipca 2018 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Pallas Halloumi – Wcześniejszy słowny certyfikujący znak towarowy Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] W sprawie T‑825/16 Republika Cypryjska, reprezentowana przez S. Malynicza, QC, i V. Marsland, solicitor, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez D. Gáję, działającego w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Papouis Dairies Ltd, z siedzibą w Nikozji (Cypr), reprezentowana przez adwokata N. Korogiannakisa, mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 2065/2014‑4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Republiką Cypryjską a Papouis Dairies, SĄD (druga izba), w składzie: M. Prek, prezes, F. Schalin (sprawozdawca) i M.J. Costeira, sędziowie, sekretarz: X. Lopez Bancalari, administrator, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 24 listopada 2016 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez EUIPO w sekretariacie Sądu w dniu 15 lutego 2017 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 10 marca 2017 r., uwzględniając środki organizacji postępowania przyjęte w dniu 14 lipca i 25 września 2017 r., uwzględniając postanowienie z dnia 15 października 2017 r. o połączeniu spraw T‑825/16 i T‑847/16 do celów ustnego etapu postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 5 lutego 2018 r., wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu W dniu 12 września 2012 r., interwenient, spółka Papouis Dairies Ltd, działając pod poprzednią nazwą, a mianowicie Halloumis POC Farmers Milk Industry Ltd or Halloumis, dokonał w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)]. Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest oznaczenie graficzne zawierające wskazanie kolorów „żółtego, błękitnego, białego, szarego, czerwonego”, ukazane w następujący sposób: Towary, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klasy 29 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają – po powiadomieniu EUIPO o ograniczeniu w piśmie z dnia 11 października 2016 r., na co EUIPO wyraziło zgodę – następującemu opisowi: „ser wykonany z mleka krowiego i/lub mleka owczego, i/lub mleka koziego (z każdej proporcji i połączenia mleka), podpuszczka”. Zgłoszenie unijnego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 190/2012 z dnia 4 października 2012 r. W dniu 3 stycznia 2013 r. Republika Cypryjska wniosła, na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 46 rozporządzenia 2017/1001), sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów wskazanych w pkt 3 powyżej. Sprzeciw oparto w szczególności na wcześniejszym słownym certyfikującym znaku towarowym Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI, zarejestrowanym w dniu 22 lutego 2002 r. pod numerem 14511888 (zwanym dalej „wcześniejszym znakiem towarowym”), oznaczającym towary należące do klasy 29, odpowiadające następującemu opisowi: „ser wytwarzany z mleka owczego lub z mleka koziego; ser wytwarzany z mieszanek mleka krowiego; wszystkie te towary należą do klasy 29”. Sprzeciw oparto także na wcześniejszych słownych certyfikujących cypryjskich znakach towarowych XAΛΛOYMI i HALLOUMI, zarejestrowanych odpowiednio pod numerami 36675 i 36766. Wspomniane znaki towarowe uznano jednak za pozbawione podstawy zarówno przed Wydziałem Sprzeciwów, jak i przed Izbą Odwoławczą, a Republika Cypryjska nie powołała się już na nie w celu poparcia sprzeciwu, co Izba Odwoławcza interpretowała jako cofnięcie żądania. Wspomnianych znaków towarowych nie uwzględniono w niniejszym wypadku, a Republika Cypryjska potwierdziła również w skardze, że zaprzestaje powoływania się na nie w niniejszym postępowaniu. Na poparcie sprzeciwu podniesiono podstawy określone w art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie odpowiednio w art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]. W dniu 7 lipca 2014 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw i obciążył Republikę Cypryjską kosztami postępowania. W dniu 8 sierpnia 2014 r., na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 66–71 rozporządzenia 2017/1001), Republika Cypryjska wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów. Decyzją z dnia 22 września 2016 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie i obciążyła Republikę Cypryjską kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego. Przede wszystkim Izba Odwoławcza wskazała, że – niezależnie od faktu, iż wcześniejszy znak towarowy jest krajowym certyfikującym znakiem towarowym – przesłanka wymieniona w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, związana z podobieństwem kolidujących ze sobą oznaczeń, powinna być spełniona w wypadku wszystkich wcześniejszych znaków towarowych wskazanych w art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001). Następnie Izba Odwoławcza stwierdziła, że w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w wypadku wcześniejszego znaku towarowego i zgłoszonego znaku towarowego. Izba Odwoławcza stwierdziła, że termin „halloumi” ma słabo samoistnie odróżniający charakter, wskazując przede wszystkim, że w wyroku z dnia 7 października 2015 r., Cypr/OHIM (XAΛΛOYMI i HALLOUMI) (T‑292/14 i T‑293/14, EU:T:2015:752), Sąd stwierdził, iż w mniemaniu cypryjskiego kręgu odbiorców termin ten oznacza szczególny rodzaj wytwarzanego na Cyprze sera, a następnie że powyższym stwierdzeniem należy objąć krąg odbiorców w Zjednoczonym Królestwie – istotny w niniejszym wypadku. Zdaniem Izby Odwoławczej wspomniany termin jest starszy niż wszystkie rozpatrywane znaki towarowe i – w mniemaniu właściwego kręgu odbiorców – jako taki jest opisowy w odniesieniu do cech i składu towaru i nie odsyła do ewentualnej przynależności użytkownika wcześniejszego znaku towarowego do grupy licencjobiorców upoważnionych do używania go. Co się tyczy podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń, Izba Odwoławcza stwierdziła, że ze względu na to, iż elementem dominującym zgłoszonego znaku towarowego jest wyraz „pallas”, istnieje jedynie nieznaczne podobieństwo wizualne oraz przeciętne podobieństwo fonetyczne i nie istnieje żadne istotne podobieństwo konceptualne. Co się tyczy całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, Izba Odwoławcza stwierdziła, że Republika Cypryjska nie wykazała wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego ani że ten znak jest postrzegany przez krąg odbiorców w Zjednoczonym Królestwie jako odniesienie do jakiejkolwiek certyfikacji. Biorąc pod uwagę dokonaną ocenę samoistnego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, Izba Odwoławcza stwierdziła, że istniejące między znakami różnice oraz element dominujący zgłoszonego znaku towarowego – w niniejszym wypadku termin „pallas” – wystarczają, aby nie zaistniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Wreszcie Izba Odwoławcza stwierdziła, że przesłanki zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 nie są spełnione. Republika Cypryjska nie wykazała renomy wcześniejszego znaku towarowego. Naruszenia tej renomy nie można ponadto oceniać w odniesieniu do reguł wynikających z systemu certyfikacji, lecz – w ramach rozporządzenia nr 207/2009 – jedynie w stosunku do sposobu postrzegania towarów przez właściwy krąg odbiorców. Żądania stron Republika Cypryjska wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania. EUIPO i interwenient wnoszą do Sądu o: – oddalenie skargi w całości; – obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania. Co do prawa W przedmiocie dopuszczalności skargi Zgodnie z art. 177 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, gdy skarżący nie był jedyną stroną postępowania przed izbą odwoławczą, skarga powinna również zawierać nazwiska lub nazwy wszystkich stron tego postępowania oraz wskazane przez nie adresy do doręczeń. W niniejszym wypadku w skardze Republika Cypryjska błędnie wskazała Pancyprian Organisation of Cattle Farmers (POCF) Ltd jako właściciela znaku towarowego Pallas Halloumi i drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą. Takie błędne wskazanie interwenienta w niniejszej sprawie nie skutkuje jednak niedopuszczalnością skargi, ponieważ w skardze zawarto informacje umożliwiające jednoznaczną identyfikację drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, a w następstwie przyjętego w dniu 25 września 2017 r. środka organizacji postępowania Republika Cypryjska wskazała, że nie sprzeciwia się zmianie wspomnianego wskazania. W tej sytuacji należy uznać za interwenienta tę drugą stronę postępowania, mimo że jej nazwy początkowo nie wspomniano w skardze. W przedmiocie jedynego zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 W uzasadnieniu skargi Republika Cypryjska podnosi tylko jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, który podzieliła na trzy części. Po pierwsze, Republika Cypryjska zarzuca Izbie Odwoławczej popełnienie błędu przy ocenie charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, w szczególności poprzez błędne stwierdzenie, że wspomniany znak towarowy ma słabo samoistnie odróżniający charakter. Po drugie, stwierdziła ona, że wspomniana Izba Odwoławcza błędnie oceniła podobieństwo wizualne i konceptualne kolidujących ze sobą oznaczeń. Po trzecie, podnosi ona, że po przeprowadzeniu całościowej analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła – w szczególności ze względu na wadliwą analizę dowodów – że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. EUIPO i interwenient kwestionują argumenty Republiki Cypryjskiej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności z wcześniejszym znakiem towarowym lub podobieństwa do niego i identyczności lub podobieństwa towarów lub usług oznaczonych tymi dwoma znakami towarowymi istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. Ponadto na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) 2017/1001] przez wcześniejsze znaki towarowe należy rozumieć zarejestrowane w państwie członkowskim znaki towarowe, których data dokonania zgłoszenia jest wcześniejsza od daty dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, gdy krąg odbiorców może uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. W myśl tego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo zgodnie ze sposobem postrzegania rozpatrywanych oznaczeń oraz towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców i z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku, w szczególności wzajemnej zależności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczanych towarów lub usług [zob. wyrok z dnia 9 lipca 2003 r., Laboratorios RTB/OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), T‑162/01, EU:T:2003:199, pkt 30–33 i przytoczone tam orzecznictwo]. W przedmiocie właściwego kręgu odbiorców Zgodnie z orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch kolidujących ze sobą znaków towarowych w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie powinno być oceniane na podstawie abstrakcyjnego porównania kolidujących ze sobą oznaczeń i towarów lub usług, które znaki te oznaczają. Ocena tego prawdopodobieństwa powinna raczej być oparta na sposobie postrzegania wspomnianych oznaczeń, towarów i usług przez właściwy krąg odbiorców [zob. wyrok z dnia 2 października 2015 r., The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (Darjeeling), T‑624/13, EU:T:2015:743, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo]. W szczególności zgodnie z orzecznictwem przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy wziąć pod uwagę przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów, który jest właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny. Należy także mieć na uwadze, że stopień uwagi przeciętnego konsumenta może różnić się w zależności od kategorii towarów lub usług [zob. wyrok z dnia 13 lutego 2007 r., Mundipharma/OHIM – Altana Pharma (RESPICUR), T‑256/04, EU:T:2007:46, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo]. W niniejszym wypadku należy potwierdzić – jako że w świetle dowodów zawartych w aktach sprawy wydają się one być uzasadnione – zawarte w pkt 16 zaskarżonej decyzji stwierdzenia Izby Odwoławczej odnoszące się do właściwego kręgu odbiorców rozpatrywanych towarów. Ze względu na to, że wcześniejszy znak towarowy jest znakiem towarowym zarejestrowanym w Zjednoczonym Królestwie, wydaje się, że właściwym kręgiem odbiorców, jaki należy uwzględnić, jest szeroki krąg odbiorców w Zjednoczonym Królestwie. Rozpatrywane znaki towarowe są w istocie zarejestrowane dla identycznych towarów, w niniejszym wypadku dla sera. Co się tyczy towarów bieżącej konsumpcji, należy stwierdzić, że są one skierowane do przeciętnego konsumenta, który jest właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny [zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2006 r., Castell del Remei/OHIM – Bodegas Roda (ODA), T‑13/05, niepublikowany, EU:T:2006:335, pkt 46]. W ramach analizy zawartej w decyzji z dnia 7 lipca 2014 r. Wydział Sprzeciwów stwierdził ponadto, że poziom uwagi wspomnianego kręgu odbiorców jest przeciętny, gdy wybierają oni tego rodzaju towar, a ta decyzja oraz jej uzasadnienie stanowią część kontekstu, w jakim przyjęto zaskarżoną decyzję, w związku z czym kontekst ten jest znany Republice Cypryjskiej i umożliwia sądowi przeprowadzenie pełnej kontroli zgodności z prawem w odniesieniu do zasadności dokonanej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd [zob. podobnie wyrok z dnia 21 listopada 2007 r., Wesergold Getränkeindustrie/OHIM – Lidl Stiftung (VITAL FIT), T‑111/06, niepublikowany, EU:T:2007:352, pkt 64]. Biorąc pod uwagę rozpatrywane towary, powyższe stwierdzenia – zresztą niekwestionowane przez strony – wydają się być zasadne. W przedmiocie porównania oznaczeń Całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – w zakresie, w jakim dotyczy ona wizualnego, fonetycznego lub konceptualnego podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń – należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących. Sposób postrzegania znaków towarowych przez przeciętnego konsumenta danych towarów lub usług odgrywa decydującą rolę w ramach całościowej oceny wspomnianego prawdopodobieństwa. W tym względzie przeciętny konsument postrzega zwykle znak towarowy jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych detali (zob. wyrok z dnia 12 czerwca 2007 r., OHIM/Shaker, C‑334/05 P, EU:C:2007:333, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo). Ocena podobieństwa dwóch znaków towarowych nie może ograniczyć się do zbadania tylko jednego z elementów tworzących dany złożony znak towarowy i porównania go z innym znakiem towarowym. Przeciwnie, porównania należy dokonać poprzez analizę rozpatrywanych znaków towarowych postrzeganych jako całość, co nie wyklucza, że całościowe wrażenie wywierane przez złożony znak towarowy w pamięci właściwego kręgu odbiorców może w niektórych przypadkach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego składników (zob. wyrok z dnia 12 czerwca 2007 r., OHIM/Shaker, C‑334/05 P, EU:C:2007:333, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). Jedynie wtedy, gdy wszystkie pozostałe składniki znaku towarowego są bez znaczenia, ocena podobieństwa może zależeć wyłącznie od składnika dominującego (wyroki: z dnia 12 czerwca 2007 r., OHIM/Shaker, C‑334/05 P, EU:C:2007:333, pkt 42; z dnia 20 września 2007 r., Nestlé/OHIM, C‑193/06 P, niepublikowany, EU:C:2007:539, pkt 43). Sytuacja taka ma miejsce na przykład, gdy taki składnik jest w stanie samodzielnie zdominować wizerunek tego znaku, który właściwy krąg odbiorców zachował w pamięci, skutkiem czego wszystkie pozostałe składniki tego znaku towarowego będą bez znaczenia dla wywieranego przezeń całościowego wrażenia (wyrok z dnia 20 września 2007 r., Nestlé/OHIM, C‑193/06 P, niepublikowany, EU:C:2007:539, pkt 43). To w świetle powyższych uwag należy rozpatrzyć, czy Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła słabo odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego i czy prawidłowo porównała kolidujące ze sobą oznaczenia. – W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej podnoszonej błędnej oceny samoistnego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego W niniejszym wypadku, co się tyczy samoistnego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do sera, po przeprowadzeniu analizy zawartej w pkt 18–25 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, w pkt 26 tej decyzji, że jest on słaby ze względu na opisowe znaczenie tego znaku towarowego, uściślając, że w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wspomniana Izba Odwoławcza przeprowadziła także analizę ewentualnego wzmocnionego charakteru odróżniającego związanego z używaniem, aby ostatecznie stwierdzić, że go nie wykazano. W uwagach wstępnych Republika Cypryjska przedstawiła konsekwencje, jakie zamierza wywieść z charakteru certyfikujących znaków towarowych zarejestrowanych w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do charakteru odróżniającego takich znaków. Podnosi ona przede wszystkim, że na mocy art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25) krajowe certyfikujące znaki towarowe są dozwolone zgodnie z prawem Unii i powinny zatem wywierać pełny skutek. Zgodnie z tą dyrektywą ustawodawstwo Zjednoczonego Królestwa dotyczące znaków towarowych, wynikające z Trade Marks Act 1994 (ustawy Zjednoczonego Królestwa w sprawie znaków towarowych), obejmuje rejestrację tych znaków. Zgodnie z tą ostatnią ustawą certyfikujący znak towarowy został zdaniem Republiki Cypryjskiej zdefiniowany jako wskazujący na to, że oznaczone nim towary lub usługi są certyfikowane przez właściciela znaku towarowego i wykazują określone cechy. W istocie funkcję odróżniającą certyfikujących znaków towarowych należy rozumieć jako umożliwiającą rozróżnienie towarów objętych określoną klasą i przestrzegających określonych norm certyfikacyjnych od towarów objętych inną klasą. Nie jest ponadto niezbędne, by krąg odbiorców wiedział, że dany znak towarowy jest certyfikującym znakiem towarowym, ani by znał tożsamość organu certyfikującego. Zdaniem Republiki Cypryjskiej ze względu na to, że na mocy art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 krajowe certyfikujące znaki towarowe są znakami towarowymi zarejestrowanymi w państwie członkowskim, mogą one stanowić podstawę postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji późniejszego unijnego znaku towarowego. Co się tyczy zarzutu szczegółowego sformułowanego przez nią przeciwko zaskarżonej decyzji, Republika Cypryjska zarzuca przede wszystkim, że Izba Odwoławcza zastosowała w niniejszej sprawie rozumowanie Sądu zawarte w wyroku z dnia 7 października 2015 r., XAΛΛOYMI i HALLOUMI (T‑292/14 i T‑293/14, EU:T:2015:752), podczas gdy właściwe kręgi odbiorców i charakter rozpatrywanych znaków towarowych są odmienne. Orzeczenie to dotyczyło bowiem dwóch zgłoszeń słownych unijnych znaków towarowych, w tym wypadku XAΛΛOYMI i HALLOUMI, zgłoszonych przez Republikę Cypryjską i odrzuconych w oparciu o bezwzględną podstawę odmowy rejestracji, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001] ze względu na to, że są one opisowe. Wreszcie Republika Cypryjska powołuje się na dwa orzeczenia wydane w Zjednoczonym Królestwie przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division [wysoki trybunał (Anglia i Walia), wydział kanclerski], wspierające przedstawiony przez nią sposób wykładni charakteru odróżniającego certyfikującego znaku towarowego zarejestrowanego w Zjednoczonym Królestwie. Dowody, jakie przedstawiła, podkreślają także charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego i sposób postrzegania przez krąg odbiorców w Zjednoczonym Królestwie terminu „halloumi” jako odróżniającego daną klasę towarów od innej klasy towarów, których cechy, w szczególności składniki oraz pochodzenie, rozumie wspomniany krąg odbiorców. EUIPO i interwenient kwestionują argumenty Republiki Cypryjskiej. Ocena charakteru odróżniającego znaku towarowego ma szczególne znaczenie w zakresie, w jakim ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd jest dokonywana całościowo i wymaga określonej współzależności rozpatrywanych czynników [zob. podobnie wyrok z dnia 9 lipca 2003 r., Laboratorios RTB/OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), T‑162/01, EU:T:2003:199, pkt 30–33], w związku z czym wspomniane prawdopodobieństwo jest tym wyższe im silniejszy jest charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego (wyrok z dnia 29 września 1998 r., Canon,C‑39/97, EU:C:1998:442, pkt 18). A zatem niski stopień charakteru odróżniającego wymaga wyższego stopnia podobieństwa w wypadku kolidujących ze sobą oznaczeń lub między rozpatrywanymi towarami i usługami, by stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W konsekwencji niedoszacowanie charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego przez Izbę Odwoławczą może skutkować błędem w zaskarżonej decyzji, odnoszącym się do oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Gdy sprzeciw jest oparty na istnieniu wcześniejszego krajowego znaku towarowego, analiza dotycząca stopnia charakteru odróżniającego tego znaku towarowego jest jednak ograniczona, ponieważ nie może skutkować stwierdzeniem istnienia jednej z bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji określonych w szczególności w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, a mianowicie braku charakteru odróżniającego lub charakteru czysto opisowego tego znaku towarowego. A zatem, by nie naruszyć art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009, należy przyznać określony stopień charakteru odróżniającego krajowemu znakowi towarowemu powołanemu na poparcie sprzeciwu wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego (zob. podobnie wyrok z dnia 24 maja 2012 r., Formula One Licensing/OHIM, C‑196/11 P, EU:C:2012:314, pkt 43–47). W niniejszym wypadku, o ile w rozporządzeniu nr 207/2009, które zastosowała Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji, nie zawarto szczególnych przepisów dotyczących ochrony certyfikujących znaków towarowych jako takich, jak w orzecznictwie przypomniał Sąd (wyrok z dnia 7 października 2015 r., XAΛΛOYMI i HALLOUMI, T‑292/14 i T‑293/14, EU:T:2015:752, pkt 35), o tyle w rozporządzeniu 2017/1001, mającym zastosowanie od dnia 1 października 2017 r., zawarto odtąd przepisy dotyczące certyfikującego unijnego znaku towarowego, który w art. 83 ust. 1 zdefiniowano jako znak towarowy, „który pozwala odróżnić towary lub usługi, które zostały certyfikowane przez właściciela znaku pod względem materiału, sposobu produkcji towarów lub świadczenia usług, jakości, dokładności lub innych właściwości, z wyjątkiem pochodzenia geograficznego, od towarów i usług, które nie są w ten sposób certyfikowane”. Rejestracja certyfikujących znaków towarowych została ponadto przewidziana w dyrektywie 2008/95. Państwa członkowskie, podobnie jak Zjednoczone Królestwo w wypadku Trade Marks Act 1994, mogą zezwolić na rejestrację takich znaków towarowych, które odtąd stanowią w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009 „znaki towarowe zarejestrowane w państwie członkowskim” i mogą być podnoszone w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu, jak uczyniła to Republika Cypryjska, powołując się na wcześniejszy znak towarowy. O ile wcześniejszy znak towarowy należy do kategorii znaków towarowych zarejestrowanych w państwie członkowskim, o tyle należy uściślić – jak wskazuje EUIPO – że system unijnych znaków towarowych wynikający z rozporządzenia nr 207/2009 jest niezależny, samowystarczalny i autonomiczny w stosunku do wszelkiego systemu krajowego [wyrok z dnia 5 grudnia 2000 r., Messe München/OHIM (electronica), T‑32/00, EU:T:2000:283, pkt 47]. A zatem wydaje się zasadne uwzględnienie prawa krajowego w zakresie, w jakim umożliwiono w nim potwierdzenie ważności wcześniejszego znaku towarowego. Jednakże, co się tyczy samoistnego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, nawet jeśli – w świetle wyroku z dnia 24 maja 2012 r., Formula One Licensing/OHIM (C‑196/11 P, EU:C:2012:314, pkt 47) – należy stwierdzić, że termin „halloumi”, zarejestrowany jako certyfikujący krajowy znak towarowy, ma określony charakter odróżniający, powyższe nie skutkuje tym, że należy uznać sam w sobie charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego o poziomie takim, iż przyznaje on temu znakowi bezwarunkową ochronę umożliwiającą sprzeciwienie się wszelkiej rejestracji późniejszego znaku towarowego zawierającego ten termin. W niniejszym wypadku należy przypomnieć, że Sąd już dwukrotnie orzekł, iż termin „halloumi” jest postrzegany przez krąg odbiorców, w szczególności cypryjski, jako oznaczający specjalizację serowarską z Cypru [zob. podobnie wyroki: z dnia 13 czerwca 2012 r., Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias/OHIM – Garmo (HELLIM), T‑534/10, EU:T:2012:292, pkt 41; z dnia 7 października 2015 r., XAΛΛOYMI i HALLOUMI, T‑292/14 i T‑293/14, EU:T:2015:752, pkt 20, 21]. W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła jedynie, że w świetle dowodów przedstawionych w niniejszej sprawie stwierdzenia dokonane przez Sąd we wspomnianych orzeczeniach mogą być transponowane w odniesieniu do kręgu odbiorców w Zjednoczonym Królestwie. Należy zgodzić się z takim stwierdzeniem. Żaden z przedstawionych przez Republikę Cypryjską przed Izbą Odwoławczą dowodów, których analizę przeprowadzono w pkt 20 i 21 zaskarżonej decyzji, nie podważa bowiem takiego stwierdzenia. Dowody te – obejmujące w szczególności dane dotyczące wysokości sprzedaży, działania promocyjne i marketingowe, wydruki z magazynów kulinarnych lub artykułów prasowych oraz różne oświadczenia na piśmie – dotyczą sera „halloumi” jako specjalizacji serowarskiej z Cypru, lecz bez możliwości powiązania terminu „halloumi”, używanego jako nazwa rodzajowa, z jakimkolwiek certyfikującym znakiem towarowym, ani nawet z odniesieniem do certyfikowanego sera. Jak w pkt 25 zaskarżonej decyzji słusznie wskazała Izba Odwoławcza, w świetle tych różnych dowodów wydaje się, że ten termin jest postrzegany przez krąg odbiorców w Zjednoczonym Królestwie jedynie jako nazwa rodzaju sera wytwarzanego na Cyprze, a „kwestia, czy dany ser może zostać zakwalifikowany jako »halloumi«, jest uzależniona od jego cech i składu, a nie od faktu, że osoba wprowadzająca go do obrotu należy do szczególnej grupy licencjobiorców”. A zatem termin „halloumi” jest bezpośrednio rozumiany przez krąg odbiorców w Zjednoczonym Królestwie jako opisujący cechy, a nawet pochodzenie towaru, a nie jako wskazanie jego certyfikowanej jakości, ani nawet jako wskazanie tej jakości. Należy zatem stwierdzić, że wcześniejszy znak towarowy – składający się wyłącznie z terminu „halloumi” – ze względu na to, iż znak ten opisuje cechy i pochodzenie oznaczonego nim towaru, posiada jedynie słabo samoistnie odróżniający charakter oraz że istnienie wzmocnionego charakteru odróżniającego tym bardziej nie zostało wykazane. Argumentacja Republiki Cypryjskiej dotycząca szczególnego zakresu, jaki należy nadać samoistnemu charakterowi odróżniającemu wcześniejszego znaku towarowego, przy uwzględnieniu jego charakteru certyfikującego znaku towarowego, jest ponadto nieistotna dla sprawy i może jedynie zostać oddalona. Przy założeniu, że funkcję odróżniającą certyfikujących znaków towarowych zarejestrowanych w Zjednoczonym Królestwie należy rozumieć jako zdolność do rozróżnienia klasy towarów od innej klasy, należy bowiem wskazać, jak podkreśla EUIPO, że w świetle dowodów przedłożonych przez Republikę Cypryjskę nie wykazano, iż wcześniejszy znak towarowy – jako certyfikujący znak towarowy w Zjednoczonym Królestwie – może stanowić wskazanie pochodzenia handlowego rozpatrywanych towarów. Od takiego wykazania uzależnione jest zaś istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na warunkach określonych w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Powyższe, związane z rozpatrywaną sprawą, stwierdzenie nie umożliwia jednak wykluczenia – w odniesieniu do certyfikującego znaku towarowego – że certyfikacja jakości, na przykład w zakresie używanego surowca, może wystarczyć do stwierdzenia, że taki znak towarowy spełnia funkcję wskazania pochodzenia w zakresie, w jakim gwarantuje konsumentom, że oznaczone nim towary pochodzą z jednego przedsiębiorstwa, utworzonego z właściciela wspomnianego znaku towarowego i powiązanych z nim podmiotów, pod którego kontrolą wspomniane towary są wytwarzane i któremu można przypisać odpowiedzialność za ich jakość (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 czerwca 2017 r., W.F. Gözze Frottierweberei i Gözze, C‑689/15, EU:C:2017:434, pkt 49, 50). Kwestia, czy faktyczne przestrzeganie przez zgłaszającego unijny znak towarowy cech gwarantowanych przez właściciela wcześniejszego certyfikującego znaku towarowego jest objęta zasadniczą funkcją wspomnianego znaku towarowego, znajduje się poza zakresem ochrony przyznanej na mocy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Jak twierdzi EUIPO, kwestia ta jest co najwyżej objęta używaniem znaku towarowego w zakresie, w jakim znak ten mógłby wyrządzić szkodę zasadniczej funkcji certyfikującego znaku towarowego i wprowadzić krąg odbiorców w błąd w odniesieniu do certyfikacji cech danego towaru. W niniejszym wypadku, podobnie jak w wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r., HELLIM (T‑534/10, EU:T:2012:292, pkt 48–55), należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza słusznie wskazała, iż wcześniejszy znak towarowy ma słabo odróżniający charakter ze względu na jego opisowe znaczenie. Tym samym należy oddalić część pierwszą zarzutu jako bezzasadną. – W przedmiocie części drugiej, dotyczącej podnoszonej błędnej oceny podobieństwa wizualnego, fonetycznego i konceptualnego kolidujących ze sobą oznaczeń W pierwszej kolejności, aby przeprowadzić porównanie kolidujących ze sobą oznaczeń na płaszczyznach wizualnej, fonetycznej i konceptualnej, należy najpierw rozpatrzyć elementy, z jakich składa się zgłoszony znak towarowy, i określić element lub elementy dominujące, opierając się na wspomnianych w pkt 27 powyżej wytycznych wywiedzionych z orzecznictwa. W tym względzie należy w szczególności przypomnieć, że – co się tyczy złożonego znaku towarowego – nie jest wykluczone, iż całościowe wrażenie wywołane w pamięci właściwego kręgu odbiorców przez taki znak towarowy może w określonych okolicznościach zostać zdominowane przez jeden lub szereg z jego składników (zob. wyrok z dnia 12 czerwca 2007 r., OHIM/Shaker, C‑334/05 P, EU:C:2007:333, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo), a wszystkie pozostałe składniki będą nieistotne dla wywoływanego przezeń całościowego wrażenia (wyrok z dnia 20 września 2007 r., Nestlé/OHIM, C‑193/06 P, niepublikowany, EU:C:2007:539, pkt 43). Co się tyczy identyfikacji elementu dominującego lub elementów dominujących zgłoszonego znaku towarowego, należy zauważyć, że oznaczenie składa się z terminów „pallas” i „halloumi”. Termin „pallas” został zapisany pogrubionymi białymi literami na owalnym tle koloru czerwonego, stanowiącym górną część wspomnianego oznaczenia. Ze swej strony termin „halloumi” także został zapisany pogrubionymi białymi literami, mniejszych rozmiarów, także na owalnym tle koloru czerwonego, umieszczonym na niższym poziomie i nieznacznie pokrywającym owalne tło zawierające termin „pallas”. Biorąc pod uwagę konfigurację graficzną zgłoszonego znaku towarowego, wydaje się, że termin „pallas” zostanie odczytany jako pierwszy przez właściwy krąg odbiorców. Wspomniany krąg odbiorców zwraca bowiem większą uwagę na początek znaku towarowego niż na jego koniec [wyroki: z dnia 25 marca 2009 r., L’Oréal/OHIM – Spa Monopole (SPA THERAPY), T‑109/07, EU:T:2009:81, pkt 30; z dnia 13 maja 2015 r., Deutsche Post/OHIM – PostNL Holding (TPG POST), T‑102/14, niepublikowany, EU:T:2015:279, pkt 42]. A zatem należy wskazać, że – ze względu na jego pozycję i miejsce zajmowane w zgłoszonym znaku towarowym – wspomniany krąg odbiorców zwróci większą uwagę na element utworzony ze wspomnianego terminu, i to bez względu na to, jakie szczególne znaczenie mu nada. Izba Odwoławcza słusznie zatem stwierdziła w pkt 28 zaskarżonej decyzji, że ów termin będzie postrzegany jako element dominujący w ramach wywoływanego przez zgłoszony znak towarowy całościowego wrażenia. W tych okolicznościach należy potwierdzić stwierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którymi z jednej strony element dominujący zgłoszonego znaku towarowego jest tworzony przez element „pallas”, a z drugiej strony element „halloumi” odgrywa drugorzędną rolę w ramach postrzegania oznaczenia Pallas Halloumi przez właściwy krąg odbiorców. W drugiej kolejności, co się tyczy rozpatrzenia podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń, w pkt 27–31 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że podobieństwo wizualne jest niewielkie, podobieństwo fonetyczne jest przeciętne, a podobieństwo konceptualne nie istnieje. W ramach tej oceny uwzględniła ona stopień charakteru odróżniającego oraz elementy dominujące wspomnianych oznaczeń – w niniejszym wypadku element „pallas” – w odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego. Republika Cypryjska twierdzi w skardze, że podobieństwo wizualne kolidujących ze sobą oznaczeń jest całkowite, ponieważ wcześniejszy znak towarowy został w całości przedstawiony jako element wizualny zgłoszonego znaku towarowego. Ponadto podnosi ona zarzut szczegółowy, zgodnie z którym Izba Odwoławcza uwzględniła stylizację graficzną zgłoszonego znaku towarowego, podczas gdy ta stylizacja nie jest istotna w ramach porównania ze słownym znakiem towarowym. Izba Odwoławcza pominęła również znaczenie elementu „halloumi” w zgłoszonym znaku towarowym, podczas gdy umieszczono go przed elementem „pallas”, w takim samym kolorze i z identycznymi literami, w związku z czym oba elementy tworzące ten ostatni znak towarowy mają równe znaczenie. Zdaniem Republiki Cypryjskiej wspomniane podobieństwo wizualne jest zatem wysokie lub przynajmniej przeciętne. Jeśli chodzi o płaszczyznę konceptualną, Republika Cypryjska powtarza argumentację, zgodnie z którą krąg odbiorców w Zjednoczonym Królestwie zrozumiałby wcześniejszy znak towarowy jako umożliwiający rozróżnienie towarów objętych daną klasą od towarów objętych inną klasą. Zgłoszony znak towarowy jest zatem postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako składający się z jednej strony z elementu słownego „halloumi”, który wykazuje wysoki stopień podobieństwa konceptualnego z wcześniejszym znakiem towarowym, a z drugiej strony z elementu słownego „pallas”, oznaczającego szczególnego użytkownika upoważnionego przez właściciela do używania certyfikującego znaku towarowego, z poszanowaniem cech tej klasy towarów. Zdaniem Republiki Cypryjskiej Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić praktyki rynkowe dotyczące certyfikujących znaków towarowych, a w szczególności zwyczajowe skojarzenie certyfikującego znaku towarowego, takiego jak HALLOUMI, z innymi elementami, takimi jak element „pallas”, odnoszącymi się do szczególnego użytkownika posiadającego zezwolenie na używanie przyznane przez właściciela wspomnianego znaku towarowego. EUIPO i interwenient kwestionują argumenty Republiki Cypryjskiej. Po pierwsze, jeśli chodzi o porównanie wizualne, należy przypomnieć, że nic nie stoi na przeszkodzie dokonaniu oceny istnienia podobieństwa wizualnego między słownym znakiem towarowym a graficznym znakiem towarowym, ponieważ te dwa rodzaje znaków towarowych posiadają konfigurację graficzną mogącą wywierać wrażenie wizualne [zob. wyrok z dnia 4 maja 2005 r., Chum/OHIM – Star TV (STAR TV), T‑359/02, EU:T:2005:156, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo]. Jak wspomniano w pkt 51 powyżej, zgłoszony znak towarowy jest graficznym znakiem towarowym składającym się z terminów „pallas” i „halloumi”, zapisanych pogrubionymi białymi literami. Każdy z terminów zapisano wewnątrz owalnego czerwonego tła. Termin „pallas” zawarto w owalnym tle znajdującym się w górnej części rozpatrywanego oznaczenia, czcionką większych rozmiarów niż czcionka, jaką zapisano termin „halloumi”, zawarty w owalnym tle znajdującym się w dolnej części. Wcześniejszy znak towarowy, jako słowny znak towarowy, składa się z terminu „halloumi”. Jak wspomniano w pkt 52 powyżej, właściwy krąg odbiorców zwróci większą uwagę na element „pallas” jako element dominujący zgłoszonego znaku towarowego. A zatem argumentacja Republiki Cypryjskiej, zgodnie z którą istnieje całkowite podobieństwo wizualne kolidujących ze sobą oznaczeń ze względu na to, że element tworzący wcześniejszy znak towarowy w całości zawarto w zgłoszonym znaku towarowym, nie może być uwzględniona. Mając bowiem na względzie utrwalone orzecznictwo ustanawiające wymóg dokonania całościowej oceny różnych elementów tworzących kolidujące ze sobą oznaczenia, w szczególności elementów dominujących i odróżniających (zob. wyrok z dnia 12 czerwca 2007 r., OHIM/Shaker, C‑334/05 P, EU:C:2007:333, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo), należy dokonać porównania wizualnego, uwzględniając okoliczność, że element „pallas” tworzy górną część oznaczenia, która ponadto jest większa niż dolna, i która to dolna część – mimo że graficznie umieszczono ją na pierwszym planie – odgrywa jednak drugorzędną rolę w ramach wywieranego całościowego wrażenia wizualnego. W konsekwencji należy stwierdzić istnienie pierwszej istotnej różnicy na płaszczyźnie wizualnej, związanej z brakiem terminu „pallas” we wcześniejszym znaku towarowym. Co więcej, zgłoszony znak towarowy zawiera elementy graficzne, takie jak dwa czerwone owale o szczególnej stylizacji graficznej, stanowiące drugą istotną różnicę między kolidującymi ze sobą oznaczeniami. Należy zatem stwierdzić, że jedynie element „halloumi” jest wspólny wspomnianym oznaczeniom. W odniesieniu do tego elementu należy zauważyć, że – ze względu na rozmiar czcionki i umiejscowienie w zgłoszonym znaku towarowym – krąg odbiorców nada mu jedynie drugorzędne znaczenie. Izba Odwoławcza nie popełniła zatem błędu, stwierdzając, w pkt 29 zaskarżonej decyzji, niewielkie podobieństwo kolidujących ze sobą oznaczeń na płaszczyźnie wizualnej. Po drugie, co się tyczy porównania fonetycznego, należy stwierdzić, że jedynie termin „halloumi”, znajdujący się na drugiej pozycji w zgłoszonym znaku towarowym, jest wspólny kolidującym ze sobą oznaczeniom. A zatem istnieje istotna różnica między tymi oznaczeniami – biorąc pod uwagę istnienie wyrazu „pallas” w zgłoszonym znaku towarowym. Należy zatem potwierdzić stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym podobieństwo fonetyczne kolidujących ze sobą oznaczeń jest przeciętne. Co więcej, strony nie kwestionują powyższego stwierdzenia. Po trzecie, co się tyczy porównania na płaszczyźnie konceptualnej, należy oddalić argument Republiki Cypryjskiej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie uwzględniła praktyki użytkowników wcześniejszego znaku towarowego polegającej na skojarzeniu terminu „halloumi” i nazwy handlowej użytkownika upoważnionego do używania wspomnianego znaku towarowego. Jak wspomniano to w pkt 42 powyżej, właściwy krąg odbiorców postrzega termin „halloumi” jako wskazanie rodzaju sera wytwarzanego na Cyprze. Należy zatem uznać – wbrew temu, co twierdzi Republika Cypryjska – że termin „halloumi” wykazuje charakter opisowy w odniesieniu do rozpatrywanych towarów. Wskazanie go w zgłoszonym znaku towarowym nie stanowi zatem elementu istotnego na płaszczyźnie konceptualnej. Nie wykazano bowiem, że krąg odbiorców rozumie ten termin jako odniesienie do procesu certyfikacji, jakiemu miałby podlegać użytkownik znaku towarowego. Ponadto w zakresie, w jakim termin „pallas” nie ma szczególnego znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców i nie jest związany z wcześniejszym znakiem towarowym, skutkuje on powstaniem istotnej różnicy na płaszczyźnie konceptualnej między kolidującymi ze sobą oznaczeniami. Właściwy krąg odbiorców zrozumie go jako wskazanie pochodzenia handlowego rozpatrywanych towarów. W konsekwencji wydaje się, iż Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, stwierdzając brak podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń na płaszczyźnie konceptualnej, które mogłoby skutkować prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd. Z powyższego wynika, że część drugą zarzutu należy oddalić. – W przedmiocie części trzeciej, dotyczącej błędu popełnionego w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Zaskarżona decyzja zawiera stwierdzenie, zgodnie z którym przy uwzględnieniu istnienia w zgłoszonym znaku towarowym elementu „pallas” różnice między kolidującymi ze sobą oznaczeniami wystarczają do stwierdzenia braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – biorąc pod uwagę słabo odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego – i to nawet jeśli kolidującymi ze sobą znakami towarowymi oznaczono identyczne towary. Republika Cypryjska twierdzi, że dokonana przez Izbę Odwoławczą ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd jest błędna w zakresie, w jakim w ramach porównania kolidujących ze sobą oznaczeń Izba Odwoławcza przeprowadziła nieprawidłową analizę charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego. Ponadto Republika Cypryjska twierdzi, że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła prawidłowej analizy przedstawionych dowodów. Przede wszystkim Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że żaden z przedstawionych dowodów nie wykazuje twierdzenia, zgodnie z którym krąg odbiorców postrzega termin „halloumi” jako odniesienie do certyfikacji. Prawo krajowe nie wymaga bowiem, by krąg odbiorców postrzegał wcześniejszy znak towarowy jako takie odniesienie lub by faktycznie przeprowadzono jakąkolwiek certyfikację. Prawo krajowe wymaga jedynie, by krąg odbiorców postrzegał rozpatrywane oznaczenie jako odróżniające klasy towarów wykazujące jednolite cechy od towarów należących do innej klasy. Następnie prawo krajowe nie wymaga również uściślenia w znaku towarowym, iż jest on certyfikującym znakiem towarowym, w szczególności na opakowaniu towarów. Nie istnieje również wymóg, by krąg odbiorców znał organ certyfikujący będący właścicielem takiego znaku towarowego. Wreszcie Republika Cypryjska wskazuje, iż Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że działania mające na celu przestrzeganie norm certyfikujących – aby uniknąć osłabienia charakteru odróżniającego w następstwie używania towarów poza zakresem stosowania norm certyfikujących – nie wywierają wpływu na sposób postrzegania oznaczenia przez krąg odbiorców. Zdaniem Republiki Cypryjskiej okoliczność, że pozostałe strony nie przedstawiły żadnego dowodu mogącego wykazać, iż osoby trzecie posługują się terminem „halloumi”, używając go inaczej niż dla celów wskazania towarów przestrzegających norm certyfikujących, uzasadnia stwierdzenie, że wcześniejszy znak towarowy ma charakter odróżniający jako certyfikujący znak towarowy w Zjednoczonym Królestwie. EUIPO i interwenient kwestionują argumenty Republiki Cypryjskiej. Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zakłada pewną współzależność branych pod uwagę czynników, w szczególności podobieństwa znaków towarowych i podobieństwa oznaczonych towarów lub usług. W ten sposób niski stopień podobieństwa towarów lub usług może być kompensowany wysokim stopniem podobieństwa znaków towarowych i odwrotnie [wyroki: z dnia 29 września 1998 r., Canon, C‑39/97, EU:C:1998:442, pkt 17; z dnia 14 grudnia 2006 r., Mast-Jägermeister/OHIM – Licorera Zacapaneca (VENADO w ramie i in.), T‑81/03, T‑82/03 i T‑103/03, EU:T:2006:397, pkt 74]. Jak wynika zatem z motywu 8 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie motywu 11 rozporządzenia nr 2017/1001), ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zależy od wielu czynników, a w szczególności od tego, czy odbiorcy rozpoznają dany znak towarowy na rynku. Ze względu na to, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jest tym większe, im charakter znaku towarowego jest bardziej odróżniający, znaki towarowe, które mają wysoce odróżniający charakter – albo samoistny, albo wynikający z ich znajomości przez odbiorców – cieszą się większą ochroną niż te, których charakter jest słabiej odróżniający (zob. analogicznie wyroki: z dnia 11 listopada 1997 r., SABEL, C‑251/95, EU:C:1997:528, pkt 24; z dnia 29 września 1998 r., Canon, C‑39/97, EU:C:1998:442, pkt 18; z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer, C‑342/97, EU:C:1999:323, pkt 20). Ponadto uznanie, że wcześniejszy znak towarowy odznacza się jedynie słabo odróżniającym charakterem, nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Choć w celu dokonania oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy uwzględnić charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, to stanowi on tylko jeden z elementów, które należy wziąć pod uwagę w ramach tej oceny. A zatem nawet gdy wcześniejszy znak towarowy ma charakter słabo odróżniający, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd może zaistnieć w szczególności z powodu podobieństwa oznaczeń i podobieństwa danych towarów lub usług [zob. wyroki: z dnia 13 grudnia 2007 r., Xentral/OHIM – Pages jaunes (PAGESJAUNES.COM), T‑134/06, EU:T:2007:387, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 13 kwietnia 2011 r., Sociedad Agricola Requingua/OHIM – Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro (TORO DE PIEDRA), T‑358/09, niepublikowany, EU:T:2011:174, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo]. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż stwierdzono, że kolidujące ze sobą oznaczenia wykazują niewielkie podobieństwo na płaszczyźnie wizualnej i przeciętne podobieństwo na płaszczyźnie fonetycznej. Na płaszczyźnie konceptualnej krąg odbiorców postrzega termin „halloumi” jako wskazanie rodzaju sera, w każdym z kolidujących ze sobą oznaczeń. W tym względzie należy stwierdzić, jak uczyniły to kolejno Wydział Sprzeciwów i Izba Odwoławcza, że wspomniane oznaczenia są podobne jedynie w zakresie elementu o charakterze opisowym „halloumi”. W konsekwencji wydaje się, że podobieństwo kolidujących ze sobą oznaczeń jest niewystarczające, aby zrównoważyć występujące między nimi różnice. Kolidujące ze sobą oznaczenia są zatem podobne jedynie w niewielkim stopniu. W drugiej kolejności, co się tyczy charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, w pkt 47 powyżej wykazano, że jest on słabo odróżniający ze względu na opisowe znaczenie tego znaku towarowego w mniemaniu właściwego kręgu odbiorców. Argumentacja Republiki Cypryjskiej, zgodnie z którą szczególny charakter wcześniejszego znaku towarowego nie został uwzględniony dla celów oceny jego charakteru odróżniającego przez Izbę Odwoławczą, również nie może zostać potwierdzona. Republika Cypryjska podnosi bowiem na poparcie tej argumentacji dwa orzeczenia krajowe, z których wywodzi, że charakter odróżniający krajowego certyfikującego znaku towarowego polega na jego zdolności do bycia postrzeganym przez krąg odbiorców jako odróżniający daną klasę towarów od innej klasy towarów (zob. pkt 34 powyżej). Niemniej, jak wskazano w pkt 40 i 45 powyżej, ta koncepcja charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego nie wydaje się być istotna, a w niniejszym wypadku – przeciwnie – stwierdzono, że właściwy krąg odbiorców nie postrzega wspomnianego znaku towarowego jako wskazania jakiejkolwiek certyfikacji. Co więcej, co się tyczy uwzględnienia powołanego przez Republikę Cypryjską krajowego orzecznictwa, w pkt 40 powyżej podkreślono, że system unijnych znaków towarowych jest systemem autonomicznym, którego stosowanie jest niezależne od jakiegokolwiek systemu krajowego. Podnoszony przez Republikę Cypryjską sposób wykładni wspomnianych orzeczeń sądów krajowych nie jest zatem istotny w niniejszym wypadku. W trzeciej kolejności, jak wspomniano w pkt 77 powyżej, należy jednak przypomnieć, że nawet w wypadku istnienia wcześniejszego znaku towarowego wykazującego słabo odróżniający charakter może zaistnieć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, w szczególności gdy rozpatrywane towary są identyczne a kolidujące ze sobą oznaczenia są podobne. Jednakże – mimo iż w niniejszym wypadku rozpatrywane towary są identyczne – ze względu na słabo odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego i jego opisowe znaczenie, zwykła identyczność tych towarów i podobieństwo kolidujących ze sobą oznaczeń związane z istnieniem wspólnego terminu o charakterze opisowym „halloumi” nie wystarczają do stworzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W związku z powyższym należy oddalić część trzecią zarzutu i, w konsekwencji, jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 oraz skargę w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Republika Cypryjska przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (druga izba), orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Republika Cypryjska zostaje obciążona kosztami postępowania.   Prek Schalin Costeira Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 lipca 2018 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.