T-840/14

POSTANOWIENIE SĄDU (czwarta izba) z dnia 11 marca 2016 r. ( *1 ) „Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Sky BONUS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedopuszczalność” W sprawie T‑840/14 International Gaming Projects Ltd, z siedzibą w Valetcie (Malta), reprezentowana przez adwokat M. Garayalde Niño, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez D. Walicką, działającą w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której interwenientem przed Sądem, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, będąca drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, była: Sky plc, z siedzibą w Isleworth (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez J. Barry’ego, solicitor, mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2014 r. (sprawa R 2040/2013‑4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy British Sky Broadcasting Group plc a International Gaming Projects Ltd, SĄD (czwarta izba), w składzie: M. Prek, prezes, I. Labucka i V. Kreuschitz (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: E. Coulon, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 23 grudnia 2014 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 20 maja 2015 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez interwenienta w sekretariacie Sądu w dniu 1 maja 2015 r., po zapoznaniu się z odpowiedziami interwenienta i skarżącej na pytanie skierowane przez Sąd na piśmie, złożonymi w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 9 i 11 grudnia 2015 r., wydaje następujące Postanowienie Okoliczności powstania sporu W dniu 16 marca 2012 r. skarżąca, International Gaming Projects Ltd, dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1). Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest następujące oznaczenie graficzne: Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 9 i 28 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: — klasa 9: „programy komputerowe, elementy elektroniczne”; — klasa 28: „maszyny do gier; maszyny rozrywkowe i do gier; maszyny, aparatura i instalacje elektryczne i/lub elektroniczne rozrywkowe i do gier; urządzenia i aparatura do gier wideo; części i akcesoria do wyżej wymienionych towarów, nieujęte w innych klasach”. Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 2012/086 z dnia 8 maja 2012 r. W dniu 8 sierpnia 2012 r. British Sky Broadcasting Group plc, poprzedniczka prawna interwenienta, Sky plc, wniosła na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich towarów wymienionych w pkt 3 powyżej. Sprzeciw został oparty między innymi na wcześniejszym słownym znaku towarowym SKY, zarejestrowanym w Wielkiej Brytanii w dniu 7 września 2012 r. pod numerem 2500604, oznaczającym towary i usługi należące do klas 3, 4, 7, 9, 11, 12, 16–18, 25, 28 i 35–45. Co się tyczy klasy 9, rozpatrywane towary obejmowały w szczególności „programy komputerowe”, „elektroniczne interaktywne gry komputerowe” oraz „części i akcesoria do wszystkich wyżej wymienionych towarów”. Co się tyczy klasy 28, rozpatrywane towary obejmowały „gry, zabawki; gry elektroniczne; urządzenia przenośne do gier elektronicznych, komputerowych lub wideo; urządzenia do gier wideo; części i akcesoria do wszystkich wyżej wymienionych towarów; karty do gry; gry karciane; artykuły sportowe; gry obejmujące hazard; maszyny rozrywkowe; urządzenia i instrumenty rozrywkowe; interaktywne gry edukacyjne i rozrywkowe”. W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na podstawy odmowy rejestracji określone w art. 8 ust. 1 lit. b) i w art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 207/2009. Decyzją z dnia 19 sierpnia 2013 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych towarów i usług na podstawie samego art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i odrzucił zgłoszenie w całości. W dniu 18 października 2013 r. skarżąca – działając na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 – wniosła do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów. Decyzją z dnia 23 października 2014 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Czwarta Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów i oddaliła odwołanie. Uczyniła to, ograniczając się do porównania zgłoszonego znaku towarowego z wcześniejszym znakiem towarowym i do oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku wspomnianych znaków towarowych w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. W uzasadnieniu tej decyzji uznała ona, że rozpatrywane towary są w istocie identyczne (pkt 15–17 zaskarżonej decyzji). W ramach porównania kolidujących ze sobą znaków towarowych Izba Odwoławcza najpierw stwierdziła, że wyraz „sky” stanowi element „najbardziej dominujący i odróżniający” w zgłoszonym znaku towarowym, podczas gdy wyraz „bonus” jest tylko słabo odróżniający (pkt 20 zaskarżonej decyzji). Następnie stwierdziła, po pierwsze, wyższy od przeciętnego stopień podobieństwa między znakami towarowymi pod względem wizualnym, po drugie, ich charakter wysoce podobny pod względem fonetycznym, a po trzecie, ich charakter wysoce podobny po względem konceptualnym (pkt 21–23 zaskarżonej decyzji). Wreszcie w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd Izba Odwoławcza uznała, że pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi istnieje prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ze względu na identyczność i wysokie podobieństwo rozpatrywanych towarów, wyższy od przeciętnego stopień podobieństwa wizualnego i wysoki stopień podobieństwa fonetycznego i konceptualnego pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi oraz przeciętny stopień samoistnego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego. Żądania stron W swej skardze skarżąca wnosi do Sądu o: — stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji i dopuszczenie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do „programów komputerowych, elementów elektronicznych”, należących do klasy 9, oraz „maszyn do gier; maszyn rozrywkowych i do gier; maszyn, aparatury i instalacji elektrycznych i/lub elektronicznych rozrywkowych i do gier; urządzeń i aparatury do gier wideo; części i akcesoriów do wyżej wymienionych towarów, nieujętych w innych klasach, wszystkich wyżej wymienionych towarów”, należących do klasy 28, w zakresie, w jakim towary te odnoszą się wyłącznie do gier wideo bingo przeznaczonych dla urządzeń rozrywkowych w kasynach i salonach gier; — obciążenie OHIM kosztami postępowania. OHIM i interwenient wnoszą do Sądu o: — oddalenie skargi; — obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania. Co do prawa Na poparcie skargi skarżąca podnosi w istocie trzy zarzuty dotyczące, odpowiednio, naruszenia przepisów art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. W tym celu, na wstępie, skarżąca na mocy art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 zawęża zakres zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, „ograniczając” wykaz towarów, dla których wnosi o rejestrację, do „programów komputerowych, elementów elektronicznych”, należących do klasy 9, z jednej strony, oraz do „maszyn do gier; maszyn rozrywkowych i do gier; maszyn, aparatury i instalacji elektrycznych i/lub elektronicznych rozrywkowych i do gier; urządzeń i aparatury do gier wideo; części i akcesoriów do wyżej wymienionych towarów, nieujętych w innych klasach”, należących do klasy 28, z drugiej strony, w zakresie, w jakim towary te odnoszą się wyłącznie do „gier wideo bingo przeznaczonych dla urządzeń rozrywkowych w kasynach i salonach gier”. Skarżąca uważa w istocie, że to ograniczenie wykazu odnośnych towarów odpowiada argumentacji, którą przedstawiła przed instancjami OHIM, a zgodnie z którą prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych jest mniej więcej wykluczone ze względu na to, że jej działalność handlowa dotyczy tylko używania urządzeń rozrywkowych lub urządzeń do gier w kasynach i salonach gier. OHIM i interwenient odpowiadają, że zgodnie z art. 188 regulaminu postępowania przed Sądem nie może zostać zmieniony przedmiot sporu przed izbą odwoławczą. W niniejszej sprawie ich zdaniem skarżąca zmieniła wykaz towarów objętych zgłoszeniem poprzez wskazanie ich przeznaczenia i tym samym przedmiot sporu z naruszeniem tego przepisu. Zmiana ta nie może zatem zostać uwzględniona przez Sąd, gdyż kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji powinno przeprowadzać się wyłącznie w świetle stanu faktycznego i prawnego sporu w chwili jej wydania. Ponadto jedyne żądanie obejmujące tę zmianę przedmiotu sporu jest niedopuszczalne. Skarżąca oświadcza bowiem wyraźnie, że nie wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, lecz jedynie o stwierdzenie jej częściowej nieważności w odniesieniu do towarów objętych zgłoszeniem po tym ograniczeniu. Oświadcza ponadto, że nie domaga się już ochrony towarów początkowo objętych zgłoszeniem „ogólnie jako szerszej kategorii, gdyż ten rodzaj towarów jest ograniczony do tych, które są niezbędne do funkcjonowania gier wideo bingo przeznaczonych dla urządzeń rozrywkowych w kasynach i salonach gier”. Z tego względu należy odrzucić jako niedopuszczalne to jedyne żądanie i tym samym skargę w całości. Ponadto OHIM i interwenient podważają, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Zgodnie z art. 129 regulaminu postępowania przed Sądem na wniosek sędziego sprawozdawcy Sąd może w każdej chwili z urzędu, po zapoznaniu się ze stanowiskiem stron głównych, stwierdzić w drodze postanowienia z uzasadnieniem wystąpienie bezwzględnych przeszkód procesowych. W niniejszej sprawie, uwzględniając w szczególności odpowiedzi udzielone przez skarżącą i interwenienta na pytanie Sądu na piśmie w przedmiocie dopuszczalności skargi, Sąd uznaje, że akta dostarczają mu wystarczających informacji, i postanawia orzec bez przeprowadzania dalszych czynności procesowych. Co się tyczy zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez OHIM, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 Sąd może stwierdzić nieważność decyzji izby odwoławczej OHIM lub ją zmienić jedynie w przypadku „braku właściwości, naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, naruszenia traktatu, [omawianego] rozporządzenia lub każdego przepisu prawnego dotyczącego ich stosowania lub nadużycia władzy”. W świetle art. 76 wspomnianego rozporządzenia ta kontrola zgodności z prawem powinna być dokonywana z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego, jaki przedstawiony został w postępowaniu przed izbą odwoławczą. Wynika z tego, że Sąd może stwierdzić nieważność lub dokonać zmiany decyzji będącej przedmiotem skargi wyłącznie wtedy, gdy w chwili wydania była ona objęta jedną z tych podstaw stwierdzenia nieważności czy dokonania zmiany. Sąd nie może natomiast stwierdzić nieważności lub dokonać zmiany wspomnianej decyzji z uwagi na podstawy, które zaistniały po jej wydaniu [zob. podobnie wyrok z dnia 20 listopada 2007 r., Tegometall International/OHIM – Wuppermann (TEK), T‑458/05, Zb.Orz., EU:T:2007:349, pkt 19, 20 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ponadto, o ile art. 26 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 wymaga, by „zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zawiera[ło] […] wykaz towarów […], w odniesieniu do których wnioskuje się o rejestrację”, o tyle art. 43 ust. 1 tegoż rozporządzenia przewiduje, że „[z]głaszający może w każdej chwili wycofać zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego lub ograniczyć zawarty w nim wykaz towarów […]”. W skardze złożonej do Sądu, a tym samym po wydaniu zaskarżonej decyzji, skarżąca zmieniła wykaz towarów objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego, uściślając ich właściwości i w szczególności ich przeznaczenie w ten sposób, że miały one odnosić się wyłącznie do „gier wideo bingo przeznaczonych dla urządzeń rozrywkowych w kasynach i salonach gier”. Jest prawdą, że jeśli chodzi o zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego obejmujące większą liczbę towarów, Sąd interpretował oświadczenie zgłaszającego, z którego wynikało, iż wycofuje on zgłoszenie w odniesieniu do niektórych towarów objętych początkowym zgłoszeniem, złożone w postępowaniu przed nim, czyli już po wydaniu decyzji przez izbę odwoławczą, bądź to jako oświadczenie wskazujące, iż zaskarżona decyzja kwestionowana jest jedynie w odniesieniu do pozostałych towarów, bądź to – jeśli oświadczenie to wpłynęło na zaawansowanym etapie postępowania przed Sądem – jako częściowe cofnięcie skargi. Jeżeli jednak zgłaszający znak towarowy – poprzez ograniczenie wykazu towarów objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego – nie zamierza wycofać ani jednego towaru z tego wykazu, lecz jedynie dokonać zmiany właściwości wspomnianych towarów, takich jak ich przeznaczenie lub opis, to nie można wykluczyć, iż zmiana ta może mieć wpływ na badanie wspólnotowego znaku towarowego przeprowadzane przez poszczególne instancje OHIM w toku postępowania administracyjnego. W tych okolicznościach umożliwienie dokonania tego typu zmiany na etapie postępowania w sprawie skargi przed Sądem byłoby równoznaczne z zakazaną przez art. 188 regulaminu postępowania zmianą przedmiotu sporu w toku postępowania. Dlatego też tego typu zmiana nie może mieć wpływu ani na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji ani być uwzględniona przez Sąd w ramach badania zasadności skargi [zob. podobnie ww. w pkt 19 wyrok TEK, EU:T:2007:349, pkt 23–25 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 20 lutego 2013 r., Caventa/OHIM – Anson’s Herrenhaus (B BERG), T‑631/11, EU:T:2013:85, pkt 22–25]. W niniejszej sprawie zarówno z jedynego żądania dotyczącego stwierdzenia nieważności, jak i z uzasadnienia przedstawionego w skardze na jego poparcie wynika w jasny sposób, że skarżąca nie wycofuje żadnego z towarów objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego, lecz ogranicza się do uściślenia ich przeznaczenia w ten sposób, że „odnoszą się [one] wyłącznie do gier wideo bingo przeznaczonych dla urządzeń rozrywkowych w kasynach i salonach gier”. Zatem, jak słusznie podnosi OHIM, skarżąca sama potwierdza w pkt 16 skargi, że nie zamierza ona już ubiegać się o ochronę towarów ujętych „ogólnie jako szersza kategoria”, lecz jedynie w zakresie, w jakim mają one to szczególne przeznaczenie. Ponadto skarżąca zwraca się wyraźnie do Sądu o uwzględnienie tego sformułowanego w toku niniejszego postępowania uściślenia dotyczącego przeznaczenia rozpatrywanych towarów dla celów dokonania porównania na mocy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, tak aby na tej podstawie stwierdzić brak ich podobieństwa. Należy zaś stwierdzić, że po pierwsze, w świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 22 powyżej takie sformułowane w toku niniejszego postępowania uściślenie dotyczące właściwości i w szczególności przeznaczenia rozpatrywanych towarów stanowi zmianę stanu faktycznego sporu, który rozpatrywała Izba Odwoławcza i który był przedmiotem zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim uściślenie to skutkuje pominięciem jakiegokolwiek innego przeznaczenia wspomnianych towarów, które mogłoby odgrywać rolę w ramach porównania towarów. Jak podnosi sama skarżąca, w szczególności w pkt 50–60 skargi, wynika stąd, że zmiana ta może mieć wpływ na badanie, które Izba Odwoławcza powinna była przeprowadzić w szczególności w odniesieniu do podobieństwa rozpatrywanych towarów, i tym samym zmienia w sposób nieunikniony przedmiot sporu wniesionego do Sądu. Po drugie, z uwagi na to, że żądanie stwierdzenia częściowej nieważności i argumentacja podniesiona na jego poparcie ograniczają się do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji pod jedynym warunkiem, że Sąd weźmie pod uwagę tę zmianę przedmiotu sporu, zakazaną na podstawie art. 188 regulaminu postępowania, tego żądania nie można uwzględnić. Wskutek swojej skargi skarżąca nie może bowiem uzyskać stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonej decyzji na tej podstawie, że decyzja ta opiera się na ocenie – nieprzeprowadzonej przez Izbę Odwoławczą – prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych obejmującej towary mające szczególne przeznaczenie, o wypowiedzenie się co do którego nie zwrócono się do Izby Odwoławczej. Przeciwnie, jak słusznie twierdzi OHIM, w ramach porównania rozpatrywanych towarów do Izby Odwoławczej należało sprawdzenie, czy wszystkie potencjalne przeznaczenia wspomnianych towarów prowadzą do stwierdzenia ich podobieństwa, a nawet ich identyczności. W tym względzie trzeba przypomnieć, że w ramach oceny podobieństwa towarów należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek tych towarów, w szczególności charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób używania, jak również to, czy konkurują one ze sobą, czy też się uzupełniają (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 29 września 1998 r., Canon, C‑39/97, Rec, EU:C:1998:442, pkt 23). Ponadto do celów stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi oraz identyczności lub podobieństwa oznaczonych tymi znakami towarów lub usług, a przesłanki te muszą być spełnione łącznie [wyroki: z dnia 13 września 2007 r., Il Ponte Finanziaria/OHIM, C‑234/06 P, Zb.Orz., EU:C:2007:514, pkt 48; z dnia 22 stycznia 2009 r., Commercy/OHIM – easyGroup IP Licensing (easyHotel), T‑316/07, Zb.Orz., EU:T:2009:14, pkt 42]. W niniejszym zaś przypadku to właśnie porównanie towarów mających rodzajowe i różnorodne właściwości, takich jak objęte początkowym zgłoszeniem – a nie takich jak wyszczególnione a posteriori – doprowadziło Izbę Odwoławczą do stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych. Tym samym w odróżnieniu od przypadku, gdy skarżący wycofuje ze swojego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego niektóre z danych towarów, w odniesieniu do których początkowo wnosił o rejestrację, w niniejszej sprawie żądanie skarżącej dotyczy całościowej i niedającej się oddzielić oceny dokonanej przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji, która nie może podlegać stwierdzeniu częściowej nieważności. W tym względzie sama okoliczność, że skarżąca podniosła przed instancjami OHIM – jak podniosła w odpowiedzi na pytanie Sądu skierowane na piśmie – że jej działalność handlowa dotyczy tylko używania urządzeń rozrywkowych lub urządzeń do gier w kasynach lub w salonach gier, nie może podważać tej oceny, gdyż towary będące przedmiotem jej początkowego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego były objęte tym zgłoszeniem w oparciu o ich szerokie znaczenie i ich szerokie przeznaczenie. Wreszcie należy podkreślić, że skarżąca nie żąda, nawet posiłkowo, stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na to, że stwierdzono w niej istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych w odniesieniu do towarów wymienionych w pkt 3 powyżej. Przeciwnie, przy uwzględnieniu ograniczenia przeznaczenia wspomnianych towarów dokonanego w skardze żąda ona wyraźnie stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w mierze, w jakiej odmówiono w niej rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla tychże towarów w zakresie, w jakim „odnoszą się [one] wyłącznie do gier wideo bingo przeznaczonych dla urządzeń rozrywkowych w kasynach i salonach gier”. W tych okolicznościach, w przeciwieństwie do sytuacji leżącej u źródła ww. w pkt 19 wyroku TEK (EU:T:2007:349, pkt 27, 28), przy uwzględnieniu jednoznacznego zakresu żądania stwierdzenia nieważności, powtórzonego w odpowiedzi skarżącej na pytanie Sądu na piśmie, oraz jasnego i ścisłego charakteru uzasadnień przytoczonych na jego poparcie w skardze i we wspomnianej odpowiedzi nie jest możliwe w niniejszej sprawie, by Sąd uwzględnił wykaz towarów objętych początkowym zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego w celu rozpatrzenia tej skargi. Wynika z tego, że należy odrzucić jako niedopuszczalne jedyne żądanie stwierdzenia nieważności i tym samym żądanie zmiany decyzji mające na celu dopuszczenie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do rozpatrywanych towarów w zmienionej postaci. W rezultacie skargę należy odrzucić jako niedopuszczalną w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Wobec tego, że skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (czwarta izba), postanawia, co następuje:   1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.   2) International Gaming Projects Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 11 marca 2016 r.   Sekretarz E. Coulon Prezes M. Prek ( *1 ) Język postępowania: angielski.