T-847/14

WYROK SĄDU (trzecia izba) z dnia 24 czerwca 2015 r. ( *1 ) „Środowisko naturalne — Ochrona warstwy ozonowej — Fluorowane gazy cieplarniane — Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 — Wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów — Określenie wartości odniesienia — Przydział kontyngentów — Obowiązek uzasadnienia — Metoda obliczania” W sprawie T‑847/14 GHC Gerling, Holz & Co. Handels GmbH, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowana przez adwokata D. Langa, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez C. Hermesa i K. Mifsuda‑Bonniciego, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot żądanie stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2014/774/UE z dnia 31 października 2014 r. określającej, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, wartości odniesienia na okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. dla każdego producenta lub importera, który zgłosił wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów na mocy rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 318, s. 28), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, SĄD (trzecia izba), w składzie: S. Papasavvas (sprawozdawca), prezes, N.J. Forwood i E. Bieliūnas, sędziowie, sekretarz: K. Andová, administrator, uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 8 maja 2015 r., wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu Wodorofluorowęglowodory (HFC) są kategorią fluorowanych gazów cieplarnianych wykorzystywanych między innymi w systemach chłodzących i klimatyzacyjnych, aerozolach i w produkcji pianek izolacyjnych. Skarżąca, GHC Gerling, Holz & Co. Handels GmbH, jest przedsiębiorstwem niemieckim działającym w branży gazów specjalnych. Nie produkuje ona HFC, lecz dokonuje ich przywozu z państw trzecich i państw członkowskich, a następnie sprzedaje głównie przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w Unii Europejskiej. W ramach walki z emisjami gazów cieplarnianych Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (Dz.U. L 150, s. 195). Stopniowe ograniczanie ilości HFC, które mogą być wprowadzone do obrotu w Unii, zostało uznane za najbardziej skuteczny i racjonalny pod względem kosztów sposób redukcji emisji tych substancji w perspektywie długoterminowej. W celu tego stopniowego ograniczania rozporządzenie nr 517/2014 przewiduje, że Komisja Europejska ustali maksymalną ilość HFC, którą można wprowadzić do obrotu w Unii każdego roku, wartość odniesienia dla każdego producenta i każdego importera, opartą na średniej rocznej ilości HFC, którą producent lub importer, według swojego sprawozdania, wprowadził do obrotu w latach 2009–2012 (zwaną dalej „wartością odniesienia”), oraz kontyngent HFC (zwany dalej „kontyngentem”), który będzie on mógł wprowadzić do obrotu każdego roku począwszy od roku 2015. W dniu 31 października 2014 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą 2014/774/UE określającą, zgodnie z rozporządzeniem nr 517/2014, wartości odniesienia na okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. dla każdego producenta lub importera, który zgłosił wprowadzenie do obrotu HFC na mocy rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 318, s. 28, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”). Artykuł 1 zaskarżonej decyzji brzmi następująco: „Artykuł 1 Określenie wartości odniesienia Do celów przyznania kontyngentów wartości odniesienia dla każdego importera i producenta są określone w załączniku do niniejszej decyzji i obliczone na podstawie danych zgłoszonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 842/2006 poprzez odjęcie od średnich rocznych ilości [HFC] (gazy luzem) wprowadzonych do obrotu w Unii w okresie 2009–2012 całkowitych ilości [HFC] (gazy luzem) objętych zakresem wyłączeń określonych w art. 15 ust. 2 lit. a)–e) rozporządzenia (UE) nr 517/2014 w odniesieniu do tego okresu czasu, w przypadku gdy dostępne są dane. Średnia roczna ilość gazów luzem wprowadzanych do obrotu w Unii, o której to średniej mowa w niniejszym artykule, została obliczona przez odjęcie od całkowitych rocznych ilości [HFC] (gazy luzem) wytworzonych na rynku Unii oraz importowanych na ten rynek całkowitych ilości [HFC] (gazy luzem) wywożonych z rynku Unii, z uwzględnieniem salda zapasów gazów na koniec roku”. Załącznik do zaskarżonej decyzji przyznaje skarżącej wartość odniesienia wynoszącą [poufne] ( ) ton ekwiwalentu dwutlenku węgla (CO2) i przydziela jej na rok 2015 kwotę [poufne] ton ekwiwalentu CO2. Wspomniany załącznik wskazuje również wzór stosowany do określenia wartości odniesienia, który zawiera między innymi zmienną związaną z corocznymi zmianami zapasów HFC. E‑mailem z dnia 5 listopada 2014 r. skarżąca zwróciła się do Komisji o wyjaśnienie jej powodu, dla którego coroczna zmiana zapasów HFC została uwzględniona przy obliczeniu wartości odniesienia. E‑mailem z tego samego dnia Komisja odpowiedziała między innymi, że wartość odniesienia została ustalona na podstawie danych przekazanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (Dz.U. L 161, s. 1). Skarżąca zareagowała e‑mailem również z tego samego dnia, informując, że nadal nie rozumie powodu, dla którego coroczna zmiana zapasów HFC została uwzględniona przy obliczeniu wartości odniesienia, i podkreślając, że jej zdaniem ta zmiana wpłynęła niekorzystnie dla niej na obliczenie tej wartości. Komisja odpowiedziała skarżącej e‑mailem z dnia 6 listopada 2014 r., przypominając, że musiała obliczyć ilości HFC wprowadzonych do obrotu na podstawie dostępnych danych, które nie oddzielały różnych typów zapasów i ich pochodzenia, i że z tego powodu korzystała ze wzoru traktującego zapasy bez uwzględnienia ich statusu. Zainteresowane przedsiębiorstwa zostały poinformowane o tym wzorze i nie był on przedmiotem żadnych zastrzeżeń, także ze strony skarżącej. W dniu 12 grudnia 2014 r. przedstawiciel skarżącej zwrócił się do Komisji o zmianę zaskarżonej decyzji. W dniu 16 grudnia 2014 r. Komisja poinformowała przedstawiciela skarżącej, że udzieli odpowiedzi, gdy tylko będzie to możliwe, ale że wcześniej musi przeprowadzić konsultacje prawne. Przebieg postępowania i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 grudnia 2014 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę. W osobnym piśmie, złożonym tego samego dnia, wniosła ona o zastosowanie trybu przyspieszonego zgodnie z art. 76a regulaminu Sądu. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. Sąd (trzecia izba) uwzględnił ten wniosek. Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (trzecia izba) zdecydował o otwarciu procedury ustnej i w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 regulaminu postępowania zadał pisemnie pytania stronom. Strony odpowiedziały na te pytania w wyznaczonym terminie. Pismem złożonym w sekretariacie w dniu 21 kwietnia 2015 r. skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o zastosowanie środków organizacji postępowania, wnosząc w szczególności o zarządzenie przedstawienia dokumentów. Komisja złożyła w wyznaczonym terminie swoje uwagi w przedmiocie tego wniosku o zastosowanie środków organizacji postępowania. Na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. wysłuchane zostały wystąpienia stron i ich odpowiedzi na zadane ustnie pytania Sądu. Po rozprawie skarżąca przedstawiła dokument, w odniesieniu do którego Komisja przedstawiła swoje uwagi w wyznaczonym terminie. Procedura ustna została zamknięta w dniu 12 maja 2015 r. Skarżąca wnosi do Sądu o: — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i kontyngentu przydzielonego jej na rok 2015 na wprowadzenie do obrotu HFC w zakresie, w jakim ustalona wartość odniesienia i przydzielona kwota są zbyt niskie; — obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja wnosi do Sądu o: — oddalenie skargi; — obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, dotyczące, po pierwsze, naruszenia rozporządzenia nr 517/2014, po drugie, naruszenia zasady równego traktowania, i po trzecie, naruszenia obowiązku uzasadnienia. Na początek należy zbadać zarzut trzeci. W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań art. 296 TFUE. Z jednej strony zaskarżona decyzja nie podaje bowiem żadnego powodu dla uwzględnienia corocznej zmiany zapasów; z drugiej strony nie można zrozumieć, w jaki sposób obliczono przyznaną jej wartość odniesienia, w tym uwzględniając coroczną zmianę zapasów, gdyż obliczenie to nie zostało uzasadnione. Obliczenia przedstawione w załączniku do skargi prowadzą zresztą do innej wartości odniesienia niż ta, którą ustaliła Komisja. Komisja uważa, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania art. 296 TFUE. Z jednej strony zaprzecza ona, by zaskarżona decyzja nie wskazywała powodów, dlaczego uwzględniono coroczną zmianę zapasów. Uwzględnienie to wynika bowiem z art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 517/2014, a jego kontekst jest przywołany w motywie 5 zaskarżonej decyzji. Z drugiej strony Komisja odrzuca argument, zgodnie z którym obliczenie wartości odniesienia jest niezrozumiałe. Artykuł 1 akapit drugi zaskarżonej decyzji wyjaśnia bowiem zastosowaną metodę, a otrzymana wartość została określona prawidłowo. Obliczenia przedstawione w załączniku do skargi są natomiast błędne. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która akt wydała, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli (zob. wyrok z dnia 24 listopada 2005 r., Włochy/Komisja, C‑138/03, C‑324/03 i C‑431/03, Zb.Orz. EU:C:2005:714, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo). Wymóg ten należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru przywołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnień mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne aspekty faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (zob. ww. w pkt 30 wyrok Włochy/Komisja, EU:C:2005:714, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo). Z orzecznictwa wynika również, że akt wykonawczy spełnia wymóg uzasadnienia, jeżeli zawiera wyraźne odesłanie do przepisów rozporządzenia, na których akt ten się opiera, i pozwala w ten sposób zapoznać się z kryteriami, jakimi kierowano się przy jego przyjęciu (zob. wyrok z dnia 20 września 2012 r., Polska/Komisja, T‑333/09, EU:T:2012:449, pkt 88 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie należy zaznaczyć na wstępie, że zaskarżona decyzja jest decyzją wykonawczą, która opiera się na rozporządzeniu nr 517/2014 i odsyła – jak wynika w szczególności z jej drugiego umocowania – do art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia, który przewiduje, że do dnia 31 października 2014 r. Komisja, w drodze aktów wykonawczych, ustali dla każdego producenta lub importera, który zgłosił dane zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 842/2006, wartość odniesienia na podstawie średniej rocznej ilości HFC, jakie producent lub importer, według swojego sprawozdania, wprowadził do obrotu w latach 2009–2012 (zwanych dalej „okresem odniesienia”). Należy podkreślić, że motyw 4 zaskarżonej decyzji wskazuje, iż wartości odniesienia oblicza się na podstawie średnich rocznych ilości HFC, jakie producenci lub importerzy wprowadzili według swojego sprawozdania do obrotu w latach 2009–2012, z wyłączeniem ilości HFC przeznaczonych do zastosowań, o których mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 517/2014, w tym samym okresie, na podstawie dostępnych danych. Artykuł 1 akapit pierwszy zaskarżonej decyzji wskazuje również, że do celów przyznania kontyngentów wartości odniesienia dla każdego importera i producenta są określone w załączniku do niniejszej decyzji i obliczone na podstawie danych zgłoszonych zgodnie z rozporządzeniem nr 842/2006 poprzez odjęcie od średnich rocznych ilości HFC luzem wprowadzonych do obrotu w Unii w okresie 2009–2012 całkowitych ilości HFC luzem objętych zakresem wyłączeń określonych w art. 15 ust. 2 lit. a)–e) rozporządzenia nr 517/2014 w odniesieniu do tego okresu czasu, w przypadku gdy dane są dostępne. Artykuł 1 akapit drugi zaskarżonej decyzji wyjaśnia, że średnia roczna ilość gazów luzem wprowadzanych do obrotu w Unii została obliczona przez odjęcie ilości ogółem HFC luzem wywożonych z rynku Unii od rocznych ilości ogółem HFC luzem wytworzonych na rynku Unii oraz importowanych na ten rynek, z uwzględnieniem salda zapasów gazów na koniec roku. Co się tyczy załącznika do zaskarżonej decyzji, wskazuje on, że wartość odniesienia (WO) została obliczona według następującego wzoru: WO = średnia [2009–2012] (POM – EX), gdzie wynik (POM – X) jest ustalany co roku, a następnie uśredniany w rozpatrywanym okresie 4 lat. Wyjaśniono, że wartość POM oznacza gazy luzem wprowadzone do obrotu (obliczone według następującego wzoru: Ρ + I – E + Δs, gdzie P oznacza produkcję, I – import, E – eksport bezpośredni, Δs – różnicę w zapasach na koniec roku, tj. zapasy w dniu 1 stycznia 20XX r. minus zapasy w dniu 31 grudnia 20XX r.) i że wartość EX oznacza gazy luzem objęte wyłączeniami zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a)–e) rozporządzenia, ustalane na podstawie dostępnych danych. Należy zatem stwierdzić w pierwszej kolejności, że w świetle powyższego zaskarżona decyzja jest wystarczająco uzasadniona jeżeli chodzi o definicję wartości odniesienia i metodę ustaloną przez Komisję do określenia tej wartości. Wynikają one bowiem bardzo wyraźnie i jednoznacznie z tej decyzji. Skarżąca niesłusznie więc utrzymuje, że obliczenie przyznanej jej wartości odniesienia nie zostało wyjaśnione. W drugiej kolejności, co się tyczy uwzględnienia przy ustalaniu wartości odniesienia corocznej zmiany zapasów, należy stwierdzić, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż Komisja obliczyła średnią roczną HFC luzem wprowadzonych do obrotu w Unii poprzez odjęcie ilości ogółem HFC luzem wywiezionych z Unii od ilości rocznych ogółem HFC wyprodukowanych i przywiezionych na rynek Unii, uwzględniając coroczną zmianę zapasów. Niemniej ani zaskarżona decyzja, ani samo rozporządzenie nr 517/2014, do którego ona odsyła, nie zawierają uzasadnienia w odniesieniu do konkretnego uwzględnienia tej ostatniej zmiennej. W tym względzie nie można utrzymywać, że odesłanie w art. 1 zaskarżonej decyzji do „danych zgłoszonych zgodnie z rozporządzeniem nr 842/2006” stanowi uzasadnienie uwzględnienia omawianej zmiennej. O ile bowiem odesłanie to pozwala wskazać pochodzenie danych wykorzystywanych w ramach obliczania wartości odniesienia, nie pozwala ono jednak przedstawić konkretnych powodów wprowadzenia corocznej zmiany zapasów do tego obliczenia. Niemniej ze względu na to, że definicja wartości odniesienia i metoda przyjęta przez Komisję do jej ustalenia wynikają wystarczająco z zaskarżonej decyzji, nie można wymagać, by wskazywała ona konkretne powody, dla których metoda ta obejmuje szczególną zmienną, jakkolwiek bez uszczerbku dla kontroli przez sąd unijny, czy uwzględnienie tej zmiennej w definicji wartości odniesienia było zasadne. Poza tym wymiana informacji między Komisją i skarżącą, która miała miejsce po przyjęciu zaskarżonej decyzji, ale przed wniesieniem niniejszej skargi, dotyczyła właśnie tej kwestii, a Komisja wypowiedziała się w szczególności co do kwestii uwzględnienia corocznej zmiany zapasów, wobec czego skarżącej umożliwiono zrozumienie powodów tego uwzględnienia i zakwestionowanie jego zasadności w ramach tej skargi, jak wynika z badania zarzutu pierwszego. W ostatniej kolejności, co się tyczy argumentu opartego zasadniczo na tym, że nawet przy uwzględnieniu corocznej zmiany zapasów wynik obliczenia przeprowadzonego według wzoru przedstawionego w zaskarżonej decyzji jest inny, należy stwierdzić, że argument ten nie odnosi się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, lecz do jej zasadności, wobec czego należy go oddalić w ramach niniejszego zarzutu jako bezskuteczny. Z powyższego wynika, że zarzut trzeci winien zostać oddalony. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia rozporządzenia nr 517/2014 Skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 517/2014, uwzględniając niesłusznie przy obliczaniu przyznanej skarżącej wartości odniesienia coroczną zmianę zapasów HFC, podczas gdy powinna była uwzględnić jedynie ilości HFC rzeczywiście wprowadzone do obrotu, odpowiadające w niniejszym przypadku różnicy między przywiezionymi i wywiezionymi ilościami HFC. Na poparcie swego twierdzenia, że nic nie usprawiedliwia uwzględnienia wspomnianej zmiany, odwołuje się ona do treści tego rozporządzenia, jak też do jego wykładni historycznej, systemowej i celowościowej. Zdaniem skarżącej uwzględnienie tej zmiany nie ma dla importerów i eksporterów, którzy tak jak ona nie są ani producentami, ani użytkownikami, związku z ilościami rzeczywiście wprowadzonymi do obrotu, jak wykazują przywołane przez nią przykłady. Wspomniane uwzględnienie obniża w niniejszym przypadku wartość odniesienia przyznaną skarżącej, gdyż powinna ona wynosić co najmniej [poufne] ton ekwiwalentu CO2, a nie [poufne] ton ekwiwalentu CO2, jak przyjęła Komisja. Komisja uważa, że metoda obliczenia wartości odniesienia ustanowiona i zastosowana w zaskarżonej decyzji jest zgodna z rozporządzeniem nr 517/2014. Wartość ta musi się bowiem opierać z jednej strony na ilościach wprowadzonych do obrotu w okresie odniesienia zgodnie z art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014, a z drugiej strony na ilościach, które producent lub importer zadeklarował jako wprowadzone do obrotu na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 842/2006. Otóż dane przekazane zgodnie z tym ostatnim rozporządzeniem nie odzwierciedlają dokładnie ilości wprowadzonych do obrotu, gdyż jedynymi dostępnymi danymi są dane dotyczące produkcji, przywozu i wywozu oraz saldo zapasów. W tych warunkach ustawodawca pozostawił Komisji zakres uznania przy obliczaniu wartości odniesienia, przewidując, że wartość ta opiera się na przekazanych informacjach. Metoda ustalona w art. 1 akapit drugi zaskarżonej decyzji jest zgodna z tymi wymaganiami, jak też z brzmieniem, kontekstem, znaczeniem i celem art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 517/2014. W końcu – przykłady przywołane przez skarżącą są oparte na błędnych obliczeniach. W tym względzie należy podkreślić, że celem rozporządzenia nr 517/2014 jest – jak wynika z jego motywów 13 i 14 – stopniowe ograniczanie ilości HFC, które mogą być wprowadzone do obrotu, w celu redukcji emisji tych substancji w perspektywie długoterminowej. Rozporządzenie nr 517/2014 przewiduje w związku z tym, że Komisja przydzieli każdemu producentowi lub importerowi kontyngent na wprowadzenie do obrotu HFC, ustaliwszy wcześniej wartość odniesienia. Jak wynika z art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 517/2014, ta wartość odniesienia opiera się na średniej rocznej ilości HFC, którą producent lub importer, który zgłosił dane zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 842/2006, zadeklarował jako wprowadzoną przez niego do obrotu w okresie odniesienia, z wyjątkiem pewnych ilości HFC przeznaczonych do zastosowań, o których mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 517/2014. Załącznik V do rozporządzenia nr 517/2014 potwierdza, że wartość odniesienia jest oparta na ilościach HFC, które zostały wprowadzone do obrotu w Unii przez producenta lub importera w okresie odniesienia, wyłączając na podstawie dostępnych danych ilości HFC przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 15 ust. 2 tego rozporządzenia w tym samym okresie. Wynika z tego, że rozporządzenie nr 517/2014 przewiduje, że wartość odniesienia przyznana producentowi lub importerowi jest związana z jednej strony z ilościami HFC wprowadzonymi do obrotu w okresie odniesienia, a z drugiej strony z ilościami HFC objętymi odstępstwami na podstawie art. 15 ust. 2 tego rozporządzenia. Ze względu na to, że zaskarżona decyzja przewiduje w art. 1 akapit pierwszy, iż wartości odniesienia dla każdego importera i producenta są określone w załączniku do tej decyzji i obliczone na podstawie danych zgłoszonych zgodnie z rozporządzeniem nr 842/2006 poprzez odjęcie od średnich rocznych ilości HFC wprowadzonych do obrotu w Unii w okresie odniesienia ilości ogółem HFC objętych zakresem wyłączeń określonych w art. 15 ust. 2 lit. a)–e) rozporządzenia nr 517/2014 w odniesieniu do tego samego okresu, w przypadku gdy dane są dostępne , decyzja przejmuje zasadniczo te same kryteria co kryteria ustanowione w rozporządzeniu nr 517/2014 do celów obliczenia wartości odniesienia. W niniejszym przypadku skarżąca kwestionuje uwzględnienie przez Komisję corocznej zmiany zapasów HFC, a mianowicie wartości Δs występującej we wzorze przedstawionym w załączniku do zaskarżonej decyzji, w ramach obliczenia wartości odniesienia, która została jej przyznana, a w szczególności w ramach obliczenia ilości HFC, które wprowadziła ona do obrotu w okresie odniesienia. W tym względzie należy bowiem zaznaczyć, że jak wynika z art. 1 akapit drugi zaskarżonej decyzji i załącznika do niej, ilości HFC, które zostały wprowadzone do obrotu w okresie odniesienia przez producentów lub importerów, zostały obliczone poprzez dodanie ilości wyprodukowanych, ilości przywiezionych, jak też salda corocznej zmiany zapasów, i przez odjęcie ilości wywiezionych. Tymczasem z jednej strony, jak podkreśla skarżąca, żaden przepis rozporządzenia nr 517/2014 nie przewiduje wyraźnie, iż saldo corocznej zmiany zapasów stanowi daną, którą należy uwzględnić przy określaniu wartości odniesienia. Z drugiej strony nie wykazano, by saldo rocznej zmiany zapasów stanowiło istotne kryterium dla określenia ilości HFC „wprowadzonych do obrotu” w rozumieniu art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014, w szczególności w przypadku przedsiębiorstw, które tak jak skarżąca nie produkują ani nie wykorzystują HFC i ograniczają się do ich przywozu celem ich późniejszej odsprzedaży lub do ich wywozu z Unii. W tym względzie należy stwierdzić, że po pierwsze, art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014 definiuje „wprowadzanie do obrotu” jako dostarczanie lub udostępnianie na rzecz innej strony w Unii po raz pierwszy, za opłatą lub nieodpłatnie, lub stosowanie na własny rachunek w przypadku producenta i obejmuje dopuszczenie celne do swobodnego obrotu w Unii. Zgodnie z art. 129 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (zmodernizowany kodeks celny) (Dz.U. L 145, s. 1) dopuszczenie do swobodnego obrotu wymaga pobrania należnych należności celnych przywozowych, pobrania w stosownych przypadkach innych należności zgodnie z odnośnymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności, zastosowania środków polityki handlowej oraz zakazów i ograniczeń, o ile nie musiały one być stosowane na wcześniejszym etapie, oraz spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie danych towarów. Nadaje ono towarom niewspólnotowym status celny towarów wspólnotowych. W tym kontekście należy zaznaczyć, że w odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd na rozprawie strony zgodnie uznały, że pojęcie dopuszczenia do swobodnego obrotu zawarte w art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014 jest identyczne z pojęciem zawartym w art. 129 rozporządzenia nr 450/2008. Wynika z tego, że ilości HFC przywiezione przez skarżącą, które spełniają warunki określone w art. 129 rozporządzenia nr 450/2008, należy uznać za dopuszczone do swobodnego obrotu i w konsekwencji za „wprowadzone do obrotu” zgodnie z art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014. Po drugie, należy zaznaczyć, że z art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014 nie wynika ani nie można na jego podstawie wywnioskować, że aby ilości HFC dopuszczone do swobodnego obrotu zostały uznane za „wprowadzone do obrotu”, muszą poza tym być przedmiotem rzeczywistej sprzedaży, wobec czego wykluczone byłyby ilości dopuszczone do swobodnego obrotu, które są magazynowane i jeszcze niesprzedane. Również żaden inny przepis rozporządzenia nr 517/2014 nie pozwala na podtrzymanie takiej wykładni tego artykułu. Komisja zresztą tego nie utrzymuje. Po trzecie, należy zaznaczyć, że jak podkreśla Komisja, rozporządzenie nr 842/2006 i rozporządzenie nr 517/2014 nie zawierają tej samej definicji pojęcia „wprowadzenia do obrotu”. O ile bowiem ta definicja jest ogólnie identyczna, o tyle różnią się między sobą rozporządzenia, gdyż pierwsze odnosi się do „przywozu na obszar celny Wspólnoty”, podczas gdy drugie odnosi się do „dopuszczenia celnego do swobodnego obrotu w Unii”. Tak więc podczas gdy na mocy rozporządzenia nr 842/2006 wszystkie przywiezione ilości HFC są uważane za wprowadzone do obrotu, na mocy rozporządzenia nr 517/2014 za wprowadzone do obrotu uważane są jedynie ilości HFC przywiezione i dopuszczone do swobodnego obrotu. Ponadto załącznik V do rozporządzenia nr 517/2014, którego przedmiotem jest wyjaśnienie obliczenia wartości odniesienia, wskazuje, że jest ono oparte na ilościach HFC, które producenci i importerzy wprowadzili do obrotu w Unii w okresie odniesienia lub w okresie przydziału, „na podstawie dostępnych danych”. Dane te – jak wynika z interpretacji całości rozporządzenia nr 517/2014 – to dane przekazane na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 842/2006 zgodnie z formami wymaganymi na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1493/2007 z dnia 17 grudnia 2007 r. określającego, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, format sprawozdań, które mają być składane przez producentów, importerów i eksporterów niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (Dz.U. L 332, s. 7). Tymczasem ilości HFC przywiezione i dopuszczone do swobodnego obrotu, które należy uznać zgodnie z art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014 za wprowadzone do obrotu, nie figurują pośród tych danych, gdyż na tej podstawie przekazane zostały jedynie ilości wyprodukowane, przywiezione i magazynowane. Niemniej okoliczność, że załącznik V do rozporządzenia nr 517/2014 przewiduje, iż obliczenia wartości odniesienia należy dokonać „na podstawie dostępnych danych”, i że art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia wskazuje, iż wartość ta jest ustalana „na podstawie średniej rocznej ilości HFC, jakie producent lub importer, według swojego sprawozdania, wprowadził do obrotu”, nie może oznaczać, że obliczenia wartości odniesienia należy koniecznie dokonać tylko na podstawie danych przekazanych na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 842/2006. Przede wszystkim bowiem żaden przepis rozporządzenia nr 517/2014 nie wskazuje wyraźnie, że obliczenia wartości odniesienia należy dokonać wyłącznie na podstawie danych przekazanych zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 842/2006, ani nawet zresztą, że wszystkie te dane powinny były zostać koniecznie wykorzystane do celów tego obliczenia. Następnie żaden przepis rozporządzenia nr 517/2014 nie przewiduje, że Komisja nie może – jeżeli okaże się to konieczne – zwrócić się do danych przedsiębiorstw o informacje uzupełniające. Komisja wskazała zresztą na rozprawie, że rozporządzenie nr 517/2014 nie zawiera wyraźnego zakazu w tym względzie. Także przy założeniu – jak utrzymuje Komisja – że prawodawca zrezygnował z pozyskania ex post danych dotyczących okresu odniesienia, nie oznacza to zakazu pozyskania takich informacji, jeżeli okażą się konieczne do ustalenia ilości HFC wprowadzonych do obrotu. Nie wykazano zresztą, że ze względu na ograniczoną liczbę zainteresowanych przedsiębiorstw pociągnęłoby to za sobą znaczne koszty administracyjne, opóźniło start mechanizmu lub powodowało szczególne ryzyko manipulacji, jak daje do zrozumienia Komisja. W każdym razie należy zauważyć, że jak wynika z załącznika do e‑maila z dnia 19 maja 2014 r., przekazanego przez Komisję w odpowiedzi na pytanie pisemne Sądu, instytucja ta wezwała zainteresowane przedsiębiorstwa do dostarczenia jej w kontekście określenia wartości odniesienia niektórych danych, a w szczególności ilości HFC wyprodukowanych lub przywiezionych do celów wymienionych w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 517/2014, które nie zostały przekazane wcześniej, a więc nie były dostępne. Wyjaśnienia udzielone w tym względzie przez Komisję na rozprawie nie pozwalają uznać, że nie było możliwości, by zwrócić się do tych przedsiębiorstw również o przekazanie danych dotyczących ilości HFC przywiezionych i dopuszczonych do swobodnego obrotu, które, tak jak ilości HFC wyprodukowane lub przywiezione w celach wymienionych w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 517/2014, nie zostały jej przekazane pod rządami rozporządzenia nr 842/2006. Potwierdza to zatem nie tylko, że nie było ani zakazane, ani niemożliwe, by Komisja pozyskała w razie potrzeby niedostępne dane ex post, lecz również, że rzeczywiście miało to miejsce. Ponadto należy zaznaczyć, że nie można w żadnym razie czynić przedsiębiorstwom zarzutu, iż nie przekazały same z siebie w okresie odniesienia danych, o które Komisja nie zwróciła się na podstawie rozporządzenia nr 842/2006, a których znaczenie wyszło na jaw dopiero później. W końcu rozporządzenie nr 517/2014 należy interpretować w ten sposób, że Komisja musi dokonać obliczenia wartości odniesienia na podstawie danych zgłoszonych (art. 16 ust. 1) lub dostępnych (załącznik V), tylko jeżeli są one istotne dla określenia tej wartości. Celem tego rozporządzenia jest bowiem stopniowe ograniczanie ilości HFC „wprowadzanych do obrotu” w Unii. Tymczasem byłoby sprzeczne z tym celem opieranie wspomnianego obliczenia na danych, które nie mają obiektywnego związku z ilościami HFC „wprowadzonymi do obrotu” w Unii w okresie odniesienia, na których muszą być oparte – jak wynika z rozporządzenia nr 517/2014 – wartości odniesienia i ostatecznie również przyznane kontyngenty na wprowadzenie do obrotu. Wynika z tego, z jednej strony, że nie byłoby zgodne z celem rozporządzenia nr 517/2014 wykorzystanie w ramach obliczenia wartości odniesienia danych nieistotnych do celów ustalenia ilości HFC wprowadzonych do obrotu właśnie z tego tylko powodu, że chodzi o „dostępne dane”. Fakt, iż ilości magazynowane były przedmiotem zgłoszenia, nie oznaczał bowiem koniecznie, że zostały one uwzględnione, skoro nie były one istotne do celów ustalenia ilości HFC wprowadzonych do obrotu. Z tych samych powodów nie jest więc istotna okoliczność przywołana przez Komisję, że motyw 5 zaskarżonej decyzji wskazuje, iż określenie wartości odniesienia jest ograniczone wymaganiami dotyczącymi danych zgłaszanych na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 842/2006. Z drugiej strony wynika z tego, że nie można uznać, iż niedostępność danych, które są istotne dla obliczenia wartości odniesienia, powoduje, że nie odpowiada ona ilościom HFC wprowadzonym do obrotu, jak wymagają tego art. 16 ust. 1 i załącznik V do rozporządzenia nr 517/2014. Komisja przyznaje, że prawodawca był świadomy, że nie było możliwości, by na podstawie danych zgłoszonych zgodnie z rozporządzeniem nr 842/2006 określić dokładnie ilości wprowadzone do obrotu w rozumieniu rozporządzenia nr 517/2014. Komisja powinna była zatem zwrócić się do zainteresowanych przedsiębiorstw celem uzyskania brakujących istotnych danych. Co się tyczy przywołanego przez Komisję zakresu uznania, który miał jej przyznać prawodawca do celów obliczenia wartości odniesienia, nie może on w żadnym razie zezwalać tej instytucji na przyjęcie metody obliczeniowej prowadzącej do tego, by wartości odniesienia nie były oparte na ilościach HFC wprowadzonych do obrotu zgodnie z rozporządzeniem nr 517/2014. W każdym wypadku Komisja nie wykazała, że w przypadku takim jak niniejszy uwzględnienie corocznej zmiany zapasów pozwoliłoby na określenie – przynajmniej w sposób dokładniejszy niż w jej braku – ilości HFC wprowadzonych do obrotu w rozumieniu art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014 na podstawie danych pozyskanych na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 842/2006. Komisja nie przedstawiła bowiem żadnego dowodu pozwalającego na uznanie, że w sytuacji przedsiębiorstwa, które dokonuje przywozu HFC, lecz ich nie produkuje, uwzględnienie corocznej zmiany zapasów pozwoliłoby na ustalenie, wraz z ilościami przywiezionymi i wywiezionymi, ilości, które zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014. Nic nie wskazuje zatem na to, by w przypadku przywozu HFC zmiana zapasów miała jakikolwiek związek z ilościami HFC, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu i tym samym wprowadzone do obrotu w rozumieniu art. 2 pkt 10 tego rozporządzenia. Nic nie pozwala więc uznać, że uwzględnienie tej zmiany przyczynia się do dokładniejszego określenia ilości HFC wprowadzonych do obrotu przez importera niż w przypadku braku jej uwzględnienia. Rozważań tych nie podważa ani argument Komisji, zgodnie z którym uwzględnienie przywozu bez korekty polegającej na porównaniu zapasów prowadziłoby do tego, że uwzględnione byłyby wszystkie ilości przywiezione, a nie tylko ilości dopuszczone do swobodnego obrotu, ani argument, że dla osiągnięcia celu rozporządzenia nr 517/2014 konieczne jest uwzględnienie ewolucji zapasów. Mianowicie ilości przywiezione nie pozwalają co prawda jako takie na ustalenie ilości wprowadzonych do obrotu przez importera, gdyż za ilości wprowadzone do obrotu w rozumieniu art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014 mogą być uznane te przywiezione ilości HFC, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu, niemniej Komisja nie wykazała wystarczająco, że uwzględnienie corocznej zmiany zapasów pozwoliłoby na ustalenie – jak wymaga cel tego rozporządzenia – ilości HFC wprowadzonych do obrotu przez przedsiębiorstwo, które tak jak skarżąca ogranicza się do dokonywania przywozu i wywozu HFC. Ponadto należy zauważyć, że w niniejszej sprawie w odpowiedzi na pytanie pisemne Sądu skarżąca zapewniła, że wszystkie ilości HFC przywiezione w okresie odniesienia zostały dopuszczone do swobodnego obrotu. Na rozprawie Komisja wskazała, że nie kwestionuje tego zapewnienia. W konsekwencji ilości HFC, które skarżąca – w przypadku której jest bezsporne, że nie produkuje takich gazów – wprowadziła do obrotu w rozumieniu art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 517/2014, odpowiadają dokładnie różnicy między ilościami HFC przywiezionymi, a więc dopuszczonymi do swobodnego obrotu, a ilościami HFC wywiezionymi. Tymczasem uwzględniając daną, która jest związana z coroczną zmianą zapasów, Komisja określiła wartość odniesienia nie odpowiadającą dokładnie ilościom wprowadzonym do obrotu przez skarżącą. Z całości powyższych rozważań wynika, że uwzględniając do celów obliczenia wartości odniesienia przyznanej skarżącej coroczną zmianę zapasów, zaskarżona decyzja narusza rozporządzenia nr 517/2014, i że Komisja niesłusznie utrzymuje, że wybrana przez nią metoda jest zgodna z wymaganiami tego rozporządzenia. W konsekwencji należy uwzględnić zarzut pierwszy i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, bez konieczności rozpatrywania zarzutu drugiego ani uwzględnienia wniosku skarżącej o zastosowanie środków organizacji postępowania. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniem skarżącej obciążyć ją kosztami.   Z powyższych względów SĄD (trzecia izba) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2014/774/UE z dnia 31 października 2014 r. określającej, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, wartości odniesienia na okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. dla każdego producenta lub importera, który zgłosił wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów na mocy rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy GHC Gerling, Holz & Co. Handels GmbH.   2) Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.   Papasavvas Forwood Bieliūnas Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 24 czerwca 2015 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki. ( ) Nieujawnione dane poufne.