T-9/15

WYROK SĄDU (pierwsza izba) z dnia 13 czerwca 2017 r.° ( *1 ) „Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający trzy puszki — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Zbiór artykułów stanowiących pojedynczy przedmiot — Zakres opisu zarejestrowanego wzoru wspólnotowego — Obowiązek uzasadnienia — Wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron sporu” W sprawie Т‑9/15 Ball Beverage Packaging Europe Ltd, z siedzibą w Luton (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez adwokata A. Rencka, dopuszczona do wstąpienia do sprawy w miejsce Ball Europe GmbH, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez S. Hanna, działającego w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Crown Hellas Can SA, z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowana przez N. Coulsona oraz J. Koeppa, solicitors, mającej za przedmiot skargę na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 września 2014 r. (sprawa R 1408/2012‑3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Crown Hellas Can a Ball Europe, SĄD (pierwsza izba), w składzie: H. Kanninen, prezes, E. Buttigieg (sprawozdawca) i L. Calvo‑Sotelo Ibáñez‑Martín, sędziowie, sekretarz: A. Lamote, administrator, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 9 stycznia 2015 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez EUIPO w sekretariacie Sądu w dniu 20 kwietnia 2015 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 16 kwietnia 2015 r., po zapoznaniu się z repliką złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 10 lipca 2015 r., po zapoznaniu się z dupliką złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 14 października 2015 r., uwzględniwszy wniosek o wstąpienie do sprawy złożony przez skarżącą na podstawie art. 174 regulaminu postępowania przed Sądem w sekretariacie Sądu w dniu 27 października 2016 r., a także uwagi EUIPO i Ball Europe złożone w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 2 i 18 listopada 2016 r., uwzględniwszy art. 174 i art. 176 §§ 3 i 5 regulaminu postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 28 października 2016 r., wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu Spółka Ball Europe GmbH jest właścicielem wzoru wspólnotowego zarejestrowanego w dniu 24 września 2004 r. pod nr 2309900006 dla „puszek [do napojów]”. Sporny wzór wygląda następująco: W ramach zgłoszenia spornego wzoru dokonanego przed Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) spółka Ball Europe zastrzegła pierwszeństwo dla dwóch niemieckich wzorów, odpowiednio, z dnia 27 marca i 27 kwietnia 2004 r. Zgłoszenia spornego wzoru dokonano w języku niemieckim, a spółka Ball Europe wskazała język angielski jako drugi język, zgodnie z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 Rady z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1). W części urzędowego formularza zgłoszenia przewidzianej na opisanie zgłoszonego wzoru spółka Ball Europe wpisała następujący tekst w języku angielskim: „Group of cans for drink, all having a sleek but high appearance with reduced neck, preferably made of thin sheet metal, especially for filling volumes of 250 ml, 300 ml or 330 ml, respectively” (Zbiór puszek do napojów mających wygląd gładki, lecz szlachetny, ze zwężoną szyjką, jeśli to możliwe, wykonanych z cienkiej blachy, w szczególności przeznaczonych dla objętości, odpowiednio, 250 ml, 300 ml lub 330 ml). W dniu 14 lutego 2011 r. interwenient, Crown Hellas Can SA, złożył przed EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do spornego wzoru. Jako podstawę unieważnienia prawa do wzoru wskazał art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 w zakresie, w jakim sporny wzór nie jest nowy w rozumieniu art. 5 wspomnianego rozporządzenia i nie wykazuje indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 6 tego rozporządzenia. Interwenient twierdzi w szczególności, że sporny wzór jest identyczny z ukazanymi poniżej trzema puszkami, które zostały udostępnione publicznie przed datą pierwszeństwa spornego wzoru: Decyzją z dnia 8 czerwca 2012 r. Wydział Unieważnień oddalił wniosek o unieważnienie prawa do spornego wzoru ze względu na to, że zgodnie z wymogami wzór ten jest nowy i wykazuje indywidualny charakter. W dniu 30 lipca 2012 r. interwenient wniósł, na podstawie art. 55–60 rozporządzenia nr 6/2002, odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. Decyzją z dnia 8 września 2014 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Trzecia Izba Odwoławcza EUIPO stwierdziła nieważność decyzji Wydziału Unieważnień i unieważniła prawo do spornego wzoru ze względu na to, że jest on pozbawiony indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 6/2002. Nie orzekła ona w przedmiocie nowości wspomnianego wzoru. Izba Odwoławcza rozpatrzyła przedmiot ochrony spornego wzoru i stwierdziła, że ukazano w nim wygląd indywidualnej puszki przedstawionej w trzech odmiennych rozmiarach. Wskazując na art. 98 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, odmówiła ona uwzględnienia zawartego w zgłoszeniu opisu spornego wzoru w języku angielskim ze względu na to, że wspomniany opis nie został przedstawiony w wybranym przez spółkę Ball Europe języku zgłoszenia. Ponadto w ramach oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru Izba Odwoławcza stwierdziła w istocie, że różnice między spornym wzorem a wcześniejszymi wzorami są nieistotne i nie mają wpływu na całościowe wrażenie wywierane na poinformowanym użytkowniku, który w niniejszym wypadku został zdefiniowany jako osoba, która w branży napojów zajmuje się butelkowaniem. Żądania stron — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; — obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania. EUIPO wnosi do Sądu o: — oddalenie skargi; — obciążenie spółki Ball Europe kosztami postępowania. Interwenient wnosi do Sądu o: — utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; — obciążenie spółki Ball Europe kosztami postępowania poniesionymi w niniejszym postępowaniu, w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. Co do prawa Po wysłuchaniu stron należy dopuścić spółkę Ball Beverage Packaging Europe Ltd do wstąpienia do sprawy w miejsce spółki Ball Europe, zgodnie z art. 176 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem. Należy także przypomnieć, że na mocy art. 176 § 5 regulaminu postępowania w razie uwzględnienia wniosku o wstąpienie w miejsce strony następca prawny wstępuje w spór w takim stanie, w jakim spór ów znajduje się w chwili wstąpienia w miejsce strony. Następca prawny jest związany pismami procesowymi złożonymi przez stronę, w której miejsce wstępuje. Skarżąca, spółka Ball Beverage Packaging Europe, podnosi na poparcie skargi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 62 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 odnoszącego się do obowiązku uzasadnienia, a drugi – naruszenia art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 6 wspomnianego rozporządzenia. W odpowiedzi na zadane przez Sąd na rozprawie pytanie skarżąca w pkt 21 skargi podniosła, że w sposób dorozumiany został także przedstawiony zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do obrony w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza powinna była umożliwić skarżącej zajęcie stanowiska odnośnie do kwestii dotyczącej definicji przedmiotu ochrony spornego wzoru – kwestii rozpatrywanej po raz pierwszy w zaskarżonej decyzji. EUIPO i interwenient kwestionują okoliczność, że we wspomnianym pkt 21 zawarto odrębny zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony, i podnoszą, że w zakresie, w jakim nie interpretowali w ten sposób tego punktu, nie mogli przedstawić uwag w przedmiocie tego podnoszonego zarzutu. Zgodnie z art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. skarga powinna zawierać wskazanie przedmiotu sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Z orzecznictwa wynika, że zwięzłe przedstawienie podnoszonych zarzutów powinno być wystarczająco jasne i precyzyjne, aby umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi, w danym wypadku bez poszukiwania dodatkowych informacji (zob. wyrok z dnia 13 czerwca 2012 r., Insula/Komisja, T‑246/09, niepublikowany, EU:T:2012:287, pkt 221 i przytoczone tam orzecznictwo). Z powyższego wynika, że znaczenie i zakres zarzutu podnoszonego na poparcie środka odwoławczego powinny wynikać w sposób jednoznaczny ze skargi (wyrok z dnia 13 czerwca 2012 r., Insula/Komisja, T‑246/09, niepublikowany, EU:T:2012:287, pkt 262). W niniejszym wypadku skarżąca wskazuje jasno w skardze dwa zarzuty przedstawione w pkt 17 powyżej. Ponadto należy wskazać, iż w pkt 21 skargi skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej zmianę przedmiotu ochrony spornego wzoru, „pomimo że wcale nie zwrócono się do niej w tym względzie”. Co więcej, w pkt 19 skargi skarżąca stwierdza, że uwagi Izby Odwoławczej dotyczące zdolności rejestracyjnej spornego wzoru w świetle art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002 są pozbawione istotności w zakresie, w jakim strony nie mogły przedstawić stanowiska w przedmiocie tej problematyki, jak wymaga tego art. 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002. Niemniej na podstawie tych twierdzeń nie można stwierdzić, że skarżąca przedstawia odrębny zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony. Zarzut ten nie został wyraźnie podniesiony, jak przyznała skarżąca na rozprawie, ani wystarczająco rozwinięty. Ani struktura i tytuły użyte w skardze, ani jej strona zatytułowana „Streszczenie zarzutów na poparcie skargi”, ani reszta jej treści nie wykazują, aby skarżąca podniosła odrębny zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony. W szczególności należy wskazać, że pkt 19 i 21 skargi umieszczono w części zatytułowanej „Obiter dictum dotyczące art. 3 lit. a) rozporządzenia [nr 6/2002]” i że z brzmienia strony skargi umieszczonej w tej części jasno wynikają dwa argumenty, pierwszy – dotyczący faktu, że rozważania Izby Odwoławczej dotyczące zdolności rejestracyjnej spornego wzoru są pozbawione istotności, oraz drugi – dotyczący faktu, że Izba Odwoławcza błędnie zdefiniowała przedmiot ochrony wspomnianego wzoru. Ponadto ani EUIPO, ani interwenient nie zrozumieli, aby wspomniane twierdzenia zawarte w pkt 19 i 21 skargi obejmowały zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony, w związku z czym strony te wcale nie ustosunkowały się do tego zarzutu w pismach procesowych. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony, jaki miał zostać podniesiony w skardze, nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., intepretowanego w orzecznictwie, w związku z czym należy odrzucić ten zarzut jako niedopuszczalny. W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002 Skarżąca podnosi, że zawarte w pkt 34 zaskarżonej decyzji twierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym poinformowany użytkownik zna zwykłe objętości puszek do napojów i nie przypisuje znaczenia różnicom w rozmiarach tych puszek, nie jest uzasadnione, ponieważ nie wskazano żadnej okoliczności na poparcie tego twierdzenia. Zdaniem skarżącej twierdzenie to było rozstrzygające dla systematyki zaskarżonej decyzji, ponieważ skłoniło ono Izbę Odwoławczą do stwierdzenia nieważności spornego wzoru, a w konsekwencji brak uzasadnienia w tym względzie stanowi naruszenie wskazanego w art. 62 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 obowiązku uzasadnienia. Na rozprawie skarżąca zarzuciła również Izbie Odwoławczej brak „uwzględnienia” artykułu pochodzącego ze specjalistycznego czasopisma oraz innych dokumentów przedłożonych w toku postępowania administracyjnego wykazujących znaczenie nadane przez poinformowanego użytkownika różnicom w rozmiarach puszek do napojów. Brak „uwzględnienia” tych dowodów również skutkuje brakiem uzasadnienia. EUIPO i interwenient kwestionują zasadność niniejszego zarzutu. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 62 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 decyzje EUIPO muszą zawierać uzasadnienie. Ten obowiązek uzasadnienia ma taki sam zakres, jak obowiązek wynikający z art. 296 TFUE, zgodnie z którym rozumowanie autora aktu powinno zostać wskazane w sposób jasny i jednoznaczny, i ma podwójny cel, polegający z jednej strony na umożliwieniu zainteresowanym zapoznania się z uzasadnieniem przyjętego środka w celu obrony ich praw, a z drugiej strony na umożliwieniu sądowi Unii Europejskiej przeprowadzenia kontroli zgodności decyzji z prawem. Niemniej od izb odwoławczych nie można wymagać, by przedstawiały wyjaśnienie, które podejmowałoby w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia zainteresowanym poznanie przyczyn, dla których została wydana dana decyzja izby odwoławczej, a właściwemu sądowi dostarcza elementów wystarczających do przeprowadzenia kontroli [wyroki: z dnia 25 kwietnia 2013 r., Bell & Ross/OHIM – KIN (Obudowa zegarka), T‑80/10, niepublikowany, EU:T:2013:214, pkt 37; z dnia 18 listopada 2015 r., Liu/OHIM – DSN Marketing (Etui na komputery przenośne), T‑813/14, niepublikowany, EU:T:2015:868, pkt 15]. Ponadto należy przypomnieć, iż obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg formalny, który należy odróżnić od kwestii zasadności podstaw uzasadnienia, odnoszącej się do materialnej zgodności z prawem spornego aktu. Uzasadnienie decyzji polega bowiem na formalnym wskazaniu podstaw, na jakich opiera się ta decyzja. W wypadku gdy podstawy te zawierają błędy, błędy te naruszają materialną zgodność decyzji z prawem, lecz nie jej uzasadnienie, które może być wystarczające, nawet jeśli przedstawiono w nim niewłaściwe podstawy (zob. wyrok z dnia 25 kwietnia 2013 r., Obudowa zegarka, T‑80/10, niepublikowany, EU:T:2013:214, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym wypadku w pkt 34 zaskarżonej decyzji – w kontekście oceny całościowego wrażenia wywieranego przez sporny wzór na poinformowanym użytkowniku w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 – Izba Odwoławcza wskazała, co następuje: „Podnoszone przez właściciela różnice proporcji nie są dostrzegalne. Relacja wysokości do szerokości jest mniej więcej identyczna w porównywanych wzorach. Nawet jeśli poinformowany użytkownik postrzega różnice proporcji, pozostają one bez wpływu na całościowe wrażenie. Nawet przedstawienie spornego [wzoru] w trzech różnych rozmiarach nie skutkuje istotną różnicą. Poinformowany użytkownik zna zwykłe objętości puszek do napojów i w ramach całościowego wrażenia nie przywiązuje znaczenia do związanych z tym różnic rozmiarów”. Rozważania zawarte w pkt 34 zdanie ostatnie zaskarżonej decyzji, rozpatrywane także w kontekście tej decyzji, nie są dotknięte błędnym uzasadnieniem. W pkt 25 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza zdefiniowała bowiem poinformowanego użytkownika jako osobę działającą w branży napojów, która zajmuje się butelkowaniem napojów oraz zdobywa informacje dotyczące istotnych ofert, w szczególności za pomocą specjalistycznych czasopism. W pkt 27 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że objętość puszek do napojów nie przekracza zwykle 500 ml, że objętość ta odpowiada zwykłym ilościom używanym w obrocie dla sprzedaży napojów i że wspomniana objętość wpływa na rozmiar puszek. Wreszcie, w pkt 37 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uściśliła, że ani konkretne rozmiary, ani objętość nie wynikają ze spornego wzoru, a dla celów oceny indywidualnego charakteru istotne jest jedynie całościowe wrażenie wywierane przez porównywane wzory. Przy uwzględnieniu, po pierwsze, stwierdzenia dotyczącego standaryzacji w zakresie objętości puszek do napojów, po drugie, wskazania faktu, że objętość wpływa na rozmiar puszek, po trzecie, wskazania faktu, że poinformowany użytkownik w niniejszym wypadku został zdefiniowany jako podmiot dokonujący rozlewu, oraz po czwarte, stwierdzeń, zgodnie z którymi ani konkretne rozmiary, ani objętość nie wynikają ze spornego wzoru, a istotne jest jedynie całościowe wrażenie, zawarte w pkt 34 zdanie ostatnie zaskarżonej decyzji stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym poinformowany użytkownik zna zwykłe objętości puszek do napojów i w ramach całościowego wrażenia nie przywiązuje znaczenia do związanych z tym różnic w rozmiarach, zostało uzasadnione w sposób wymagany prawem. Ponadto, wbrew tezie skarżącej, zawarte w pkt 34 zaskarżonej decyzji rozważania są ogólne i nie są rozstrzygające dla dokonanego przez Izbę Odwoławczą stwierdzenia. Stwierdzenie to zostało oparte na ustaleniu, zgodnie z którym całościowe wrażenie wywierane przez sporny wzór na poinformowanym użytkowniku nie różni się od całościowego wrażenia wywieranego na tym użytkowniku przez wcześniejsze wzory, ponieważ Izba Odwoławcza na wstępie ustaliła w szczególności, że różnice w zakresie koncepcji szyjki i dna puszek są nieistotne (pkt 33 zaskarżonej decyzji), że powołane przez skarżącą różnice w proporcjach nie są postrzegalne, że stosunek wysokości do szerokości wydaje się prawie identyczny (pkt 34 zaskarżonej decyzji) i że ani konkretne rozmiary, ani objętość nie wynikają ze spornego wzoru (pkt 37 zaskarżonej decyzji). W zakresie, w jakim skarżąca podnosi także, że dokonane w pkt 34 zaskarżonej decyzji rozważania są błędne, należy stwierdzić, iż ten zarzut szczegółowy dotyczy nie uzasadnienia, lecz istoty sporu, i zostanie rozpatrzony w ramach oceny zarzutu drugiego. Wreszcie, należy oddalić podniesiony na rozprawie zarzut szczegółowy skarżącej dotyczący braku „uwzględnienia” przez Izbę Odwoławczą określonej liczby dokumentów przedłożonych w toku postępowania administracyjnego (zob. pkt 24 powyżej). Co się tyczy artykułu zawartego w specjalistycznym czasopiśmie, wystarczająco zidentyfikowanego przez skarżącą w przedstawionych przez nią argumentach, należy bowiem stwierdzić, że Izba Odwoławcza wyraźnie wymieniła ten artykuł w pkt 6 tiret drugie zaskarżonej decyzji, w ramach przedstawienia argumentów skarżącej w toku postępowania administracyjnego. Ponadto w zakresie, w jakim wspomniany artykuł miał na celu podkreślenie różnicy średnic między wprowadzoną na rynek przez skarżącą puszką „sleek” („o gładkich liniach”) a wcześniejszymi puszkami, dalsze wyjaśnienia dotyczące tego artykułu nie były niezbędne dla celów uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zwłaszcza przy uwzględnieniu zawartego w pkt 34 wspomnianej decyzji stwierdzenia, zgodnie z którym różnice w proporcjach między porównywanymi wzorami nie są dostrzegalne, oraz zawartego w pkt 37 tej decyzji stwierdzenia, zgodnie z którym ani konkretne rozmiary, ani objętość nie wynikają ze spornego wzoru. W świetle powyższych rozważań niniejszy zarzut należy zatem oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 Niniejszy zarzut został w istocie podzielony na dwie części. Część pierwsza dotyczy błędnej oceny przez Izbę Odwoławczą zakresu ochrony przyznanej spornemu wzorowi w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza odmówiła stwierdzenia, że wzór ten przedstawia zbiór trzech puszek o odmiennych rozmiarach, a mianowicie pojedynczy przedmiot. Część druga dotyczy dokonanej przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru. W przedmiocie części pierwszej zarzutu dotyczącego błędnej oceny zakresu ochrony przyznanej spornemu wzorowi Należy przypomnieć, że w zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza zdefiniowała na wstępie przedmiot ochrony spornego wzoru. W tym kontekście uściśliła ona, że zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002 przedmiotem wzoru może być tylko pojedynczy przedmiot i że kombinacja szeregu niepowiązanych ze sobą produktów może być oceniana jako jeden artykuł wyłącznie pod warunkiem, że produkty te są estetycznie dobrane, wykazują związek funkcjonalny i są zwykle wprowadzane do obrotu jako pojedynczy produkt. Tytułem przykładu wskazała ona nakrycie stołowe składające się z noża, widelca i łyżki, a także zbiór składający się z szachownicy i z figur szachowych. Izba Odwoławcza stwierdziła, że w niniejszym wypadku sporny wzór nie spełnia tych przesłanek i nie może zostać uznany za pojedynczy przedmiot w formie zbioru trzech puszek, lecz że dla celów oceny nowości i indywidualnego charakteru tego wzoru należy przyjąć za podstawę wygląd indywidualnej puszki przedstawionej w trzech różnych rozmiarach. Ponadto Izba Odwoławcza, opierając się na art. 98 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, odmówiła uwzględnienia zawartego w zgłoszeniu opisu spornego wzoru w języku angielskim ze względu na to, że opis ten nie został przedstawiony w wybranym przez skarżącą języku zgłoszenia. Skarżąca podnosi trzy zarzuty szczegółowe dotyczące rozpatrywanej analizy Izby Odwoławczej. W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej odmowę ochrony spornego wzoru jako zbioru puszek, pomimo faktu, że wzór ten został zarejestrowany jako taki. W drugiej kolejności skarżąca kwestionuje stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym sporny wzór nie stanowi „produktu” w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002. W trzeciej kolejności skarżąca podnosi zarzut szczegółowy dotyczący braku uwzględnienia przez Izbę Odwoławczą opisu spornego wzoru w języku angielskim. EUIPO i interwenient kwestionują zasadność tych zarzutów. Co się tyczy pierwszego zarzutu szczegółowego skarżącej, na wstępie należy rozpatrzyć przyjęte w jej argumentacji założenie, zgodnie z którym sporny wzór został zarejestrowany jako zbiór puszek. W tym względzie skarżąca podnosi, że z korespondencji wymienionej w toku procedury rejestracji spornego wzoru między nią a EUIPO wynika, że EUIPO zgodziło się dokonać rejestracji tego wzoru jako zbioru puszek. Jak wynika z akt sprawy, w toku procedury rejestracji pismem z dnia 18 listopada 2004 r. EUIPO powiadomiło skarżącą, że w ukazanym w zgłoszeniu spornym wzorze zawarto więcej niż jeden wzór. EUIPO wezwało skarżącą do usunięcia „tych uchybień” do dnia 18 stycznia 2005 r., pod rygorem odrzucenia zgłoszenia. Pismem z dnia 14 grudnia 2004 r. skarżąca zażądała cofnięcia tego zastrzeżenia przez EUIPO w zakresie, w jakim przedstawione w spornym wzorze trzy puszki stanowią zbiór i w konsekwencji są jednym i tym samym wzorem. W następstwie tego pisma sporny wzór został ostatecznie zarejestrowany jako „puszki [do napojów]”, jak wynika ze świadectwa rejestracji. Z powyższych okoliczności faktycznych wynika, że możliwe jest, iż żądanie skarżącej dotyczące rejestracji spornego wzoru jako zbioru puszek zostało rozpatrzone, lecz nie jest to jednak pewne. Niemniej nawet przy założeniu, że w toku procedury rejestracji EUIPO zdecydowało o rejestracji spornego wzoru jako zbioru puszek, stanowisko to nie wiąże Izby Odwoławczej w ramach rozpatrywania wniosku o unieważnienie prawa do wspomnianego wzoru. Należy bowiem uściślić, że ustanowiona w rozporządzeniu nr 6/2002 procedura rejestracji wspólnotowych wzorów polega na szybkiej kontroli o charakterze zasadniczo formalnym, która, jak wskazano w motywie 18 tego rozporządzenia, nie wymaga badania merytorycznego mającego na celu ustalenie przed rejestracją, czy wzór spełnia warunki udzielenia ochrony, i która ponadto – w odróżnieniu od procedury rejestracji w trybie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) – nie przewiduje etapu pozwalającego właścicielowi wcześniej zarejestrowanego wzoru na wniesienie sprzeciwu wobec rejestracji [wyroki: z dnia 16 lutego 2012 r., Celaya Emparanza y Galdos International, C‑488/10, EU:C:2012:88, pkt 41, 43; z dnia 27 czerwca 2013 r., Beifa Group/OHIM – Schwan‑Stabilo Schwanhäußer (Przyrządy do pisania), T‑608/11, niepublikowany, EU:T:2013:334, pkt 77]. W niniejszym wypadku Izba Odwoławcza powinna była przeprowadzić badanie co do istoty rejestracji spornego wzoru w celu określenia, czy wzór ten spełnia wskazaną w art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 przesłankę dotyczącą indywidualnego charakteru. W ramach tego badania Izba Odwoławcza powinna była ocenić całościowe wrażenie wywierane przez porównywane wzory na poinformowanym użytkowniku. Kwestia definicji przedmiotu ochrony spornego wzoru stanowi kwestię wstępną, która powinna zostać rozstrzygnięta, ponieważ jest ona bezsprzecznie związana z oceną całościowego wrażenia, a także, wreszcie, z oceną indywidualnego charakteru. Z powyższego wynika, że w zakresie, w jakim definicja przedmiotu ochrony spornego wzoru stanowi część badania co do istoty rejestracji wspomnianego wzoru, ewentualne stanowisko EUIPO w tej kwestii przedstawione w toku procedury rejestracji nie może być wiążące dla Izby Odwoławczej, zważywszy na zasadniczo formalną i szybką kontrolę przeprowadzaną przez EUIPO w toku tej procedury rejestracji. Co więcej, należy wskazać, że odmowa zdefiniowania przez Izbę Odwoławczą przedmiotu ochrony spornego wzoru jako zbioru puszek nie skutkuje bezprawnym podważeniem ważności spornego wzoru, jak twierdzi skarżąca. W pkt 19 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza – stwierdzając, że sporny wzór nie spełnia określonych w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002 przesłanek, ponieważ nie stanowi pojedynczego przedmiotu – słusznie uściśliła bowiem, że w zakresie, w jakim interwenient nie powołał się na określoną w art. 25 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002 podstawę unieważnienia prawa do wzoru, fakt ten [a mianowicie niespełnienie określonych w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002 przesłanek] nie może uzasadnić unieważnienia prawa do spornego wzoru. Z powyższego wynika, że pierwszy zarzut szczegółowy skarżącej należy oddalić jako nieistotny dla sprawy w zakresie, w jakim nawet przy założeniu, że EUIPO zgodziło się dokonać rejestracji spornego wzoru jako zbioru puszek, takie stanowisko nie wiąże Izby Odwoławczej. W ramach podniesionego przez skarżącą drugiego zarzutu szczegółowego należy dokonać oceny zasadności odmowy przez Izbę Odwoławczą zdefiniowania spornego wzoru jako zbioru puszek lub, innymi słowy, odmowy postrzegania przedstawionych w spornym wzorze trzech puszek o odmiennych rozmiarach jako pojedynczego przedmiotu. Interes, jaki ma skarżąca w zdefiniowaniu spornego wzoru jako zbioru puszek, polega na fakcie, że w powołanych przez interwenienta wcześniejszych wzorach nie przedstawiono zbiorów puszek, lecz jedną puszkę. A zatem zdefiniowanie spornego wzoru jako zbioru puszek stanowiłoby element odróżniający ten wzór od wcześniejszych wzorów, jak wskazał to ponadto Wydział Unieważnień w pkt 17 decyzji z dnia 8 czerwca 2012 r. Jak w pkt 18 zaskarżonej decyzji słusznie wskazała Izba Odwoławcza, przedmiotem wzoru może być tylko pojedynczy przedmiot, gdyż w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002 wyraźnie wskazano wygląd „produktu”. Ponadto w pkt 18 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza – nie popełniając błędu – uściśliła, że zbiór artykułów może stanowić „produkt” w rozumieniu wspomnianego przepisu, gdy artykuły te są estetycznie dobrane, wykazują związek funkcjonalny i są zwykle wprowadzane do obrotu jako pojedynczy produkt. Wychodząc z powyższych założeń, które nie są zresztą kwestionowane przez strony, w pkt 19 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że sporny wzór nie spełnia trzech wskazanych w pkt 60 powyżej przesłanek i że w konsekwencji nie może być postrzegany jako pojedynczy przedmiot. Zdaniem Izby Odwoławczej, gdy proponowane są zbiory puszek do napojów, chodzi zawsze o puszki tego samego rozmiaru, co jest zrozumiałe, zwłaszcza zważywszy na transport i składowanie. Stwierdzenie Izby Odwoławczej dotyczące braku pojedynczego przedmiotu w niniejszym wypadku również nie jest dotknięte błędem. Niezależnie bowiem od kwestii dotyczącej sposobu, w jaki puszki do napojów są wprowadzane do obrotu, jest oczywiste, że przedstawione w spornym wzorze trzy puszki nie spełniają wspólnej funkcji – w tym rozumieniu, że nie spełniają one funkcji, która nie może zostać spełniona przez każdą z nich indywidualnie, tak jak ma to miejsce na przykład w wypadku powołanych przez Izbę Odwoławczą nakrycia stołowego lub szachownicy i figur szachowych [zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2013 r., Merlin i in./OHIM – Dusyma (Gra), T‑231/10, niepublikowany, EU:T:2013:560, pkt 32]. Z zawartych w pkt 59–62 powyżej rozważań wynika, że drugi zarzut szczegółowy skarżącej należy oddalić jako bezzasadny. Należy przypomnieć, że w ramach trzeciego zarzutu szczegółowego skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej odmowę uwzględnienia w pkt 20 zaskarżonej decyzji opisu spornego wzoru w języku angielskim ze względu na to, że opisu tego nie przedstawiono w wybranym przez skarżącą języku zgłoszenia, czyli w języku niemieckim. Błąd ten wpływa na zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, ponieważ Izba Odwoławcza – nie uwzględniając tego opisu – zdefiniowała w sposób nieprawidłowy sporny wzór jako indywidualną puszkę przedstawioną w trzech różnych rozmiarach, a nie jako zbiór puszek. Ten zarzut szczegółowy skarżącej należy oddalić jako nieistotny dla sprawy. Z jednej strony z art. 36 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002 wynika bowiem, że funkcją opisu, jaki może być zawarty w zgłoszeniu wzoru, jest wyjaśnienie przedstawienia lub próbki, a z drugiej strony z art. 36 ust. 6 wspomnianego rozporządzenia wynika, że opis ten nie może naruszać zakresu ochrony wzoru jako takiego. W art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia – zatytułowanym „Zakres ochrony” – uściślono, że zakres ochrony przyznanej na zasadach wzoru wspólnotowego obejmuje każdy wzór, który nie wywiera u poinformowanego użytkownika innego całościowego wizualnego wrażenia. Z powyższego wynika, że ewentualnie zawarty w zgłoszeniu opis nie może wpływać na ocenę co do istoty dotyczącą nowości lub indywidualnego charakteru rozpatrywanego wzoru. Zostało to zresztą potwierdzone w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2245/2002 z dnia 21 października 2002 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 341, s. 28), przewidującym w szczególności, że opis powinien odnosić się jedynie do tych cech, które są widoczne na przedstawieniu wzoru lub na próbkach, oraz że opis ten nie może zawierać oświadczeń dotyczących domniemanej nowości lub indywidualnego charakteru wzoru bądź jego technicznej wartości. Z powyższego wynika także, że opis ten nie może również wpływać na kwestię tego, jaki jest przedmiot ochrony rozpatrywanego wzoru, która to kwestia jest bezsprzecznie związana z ocenami dotyczącymi nowości lub indywidualnego charakteru (zob. pkt 56 powyżej). W niniejszym wypadku, jak już stwierdzono, Izba Odwoławcza – nie popełniając błędu – zdefiniowała przedmiot ochrony spornego wzoru jako formę indywidualnej puszki przedstawionej w trzech różnych rozmiarach i odmówiła zdefiniowania tego przedmiotu jako zbioru puszek. Zważywszy na rozważania zawarte w pkt 66–68 powyżej, z powyższego wynika, że w każdym wypadku ewentualne uwzględnienie przez Izbę Odwoławczą opisu spornego wzoru w języku angielskim nie mogłoby podać w wątpliwość określonej przez Izbę Odwoławczą definicji przedmiotu ochrony spornego wzoru. Nie mogłoby ono również skutkować podważeniem pozostałych dokonanych przez Izbę Odwoławczą ocen dotyczących indywidualnego charakteru. A zatem rozpatrywany zarzut szczegółowy skarżącej należy oddalić jako nieistotny dla sprawy. W zakresie, w jakim skarżąca zarzuca także Izbie Odwoławczej w sposób dorozumiany brak uwzględnienia opisów niemieckich wzorów, dla których zastrzeżono pierwszeństwo (zob. pkt 2 powyżej), ów zarzut szczegółowy należy oddalić jako bezzasadny, ponieważ nie istnieje żadna reguła prawna wymagająca w niniejszym wypadku, aby Izba Odwoławcza uwzględniła wspomniane opisy. W każdym wypadku ten zarzut szczegółowy jest również nieistotny dla sprawy ze względów identycznych ze względami wskazanymi w pkt 66–69 powyżej. W świetle powyższych rozważań należy oddalić część pierwszą niniejszego zarzutu. W przedmiocie części drugiej zarzutu dotyczącego błędnej oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru Skarżąca podnosi w istocie dwa zarzuty szczegółowe skierowane przeciwko stwierdzeniu Izby Odwoławczej dotyczącemu braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. W pierwszej kolejności skarżąca kwestionuje zawarte w pkt 34 zaskarżonej decyzji stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym stosunek wysokości do szerokości (a mianowicie proporcje) okazuje się w porównywanych wzorach prawie identyczny. Dokonując tego stwierdzenia, Izba Odwoławcza pominęła fakt, że sporny wzór przedstawia zbiór trzech puszek o różnych proporcjach, a oczywiste jest, że wcześniejsze wzory nie mogą jednocześnie wywierać takiego samego całościowego wrażenia w odniesieniu do każdej z tych trzech puszek. W drugiej kolejności skarżąca podnosi zarzut szczegółowy dotyczący tego, że w pkt 34 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, iż poinformowany użytkownik nie przywiązuje znaczenia do różnic w rozmiarach puszek do napojów, a także nie uwzględniła stanu wiedzy tego poinformowanego użytkownika. Z brzmienia art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 wynika, że w wypadku zarejestrowanego wzoru wspólnotowego indywidualny charakter należy oceniać w świetle całościowego wrażenia, jakie wzór wywiera na poinformowanym użytkowniku. Całościowe wrażenie wywierane na poinformowanym użytkowniku musi różnić się od wrażenia, jakie wywiera na tym użytkowniku wzór, który został udostępniony publicznie przed datą dokonania zgłoszenia wzoru lub, jeśli zastrzeżono pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa. Przywołane całościowe wrażenie dotyczy całościowego wizualnego wrażenia wywieranego przez widoczne cechy rozpatrywanego wzoru. Powyższe stwierdzenie wynika z art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002, w którym „wzór” zdefiniowano jako „postać całego lub części produktu, wynikającą w szczególności z cech linii, konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury i/lub materiałów samego produktu i/lub jego ornamentacji”. Stwierdzenie to wynika także z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, w którym we wszystkich wersjach językowych odniesiono się do całościowego wrażenia, które – jak stwierdził już Sąd – może być tylko wizualne [zob. wyrok z dnia 18 marca 2010 r., Grupo Promer Mon Graphic/OHIM – PepsiCo (Przedstawienie podstawki do celów promocyjnych), T‑9/07, EU:T:2010:96, pkt 50]”. W art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 uściślono, że przy ocenie indywidualnego charakteru należy uwzględnić stopień swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru. Zgodnie z orzecznictwem indywidualny charakter wzoru wynika z całościowego wrażenia odnoszącego się do różnicy lub do braku „déjà vu”, z punktu widzenia poinformowanego użytkownika, w odniesieniu do istnienia jakiejkolwiek uprzedniości we wcześniejszych wzorach – bez uwzględnienia różnic, które pozostają niewystarczająco wyraziste, aby wpłynąć na wspomniane całościowe wrażenie, mimo że przeważają one nad nieistotnymi szczegółami – lecz przy uwzględnieniu różnic wystarczająco wyrazistych, aby wytworzyć odmienne całościowe wrażenie [wyroki: z dnia 7 listopada 2013 r., Budziewska/OHIM – Puma (Zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku), T‑666/11, niepublikowany, EU:T:2013:584, pkt 29; z dnia 29 października 2015 r., Roca Sanitario/OHIM – Villeroy & Boch (Kran z jednym uchwytem), T‑334/14, niepublikowany, EU:T:2015:817, pkt 16]. Porównanie całościowego wrażenia wywieranego przez wzory powinno stanowić syntezę i nie może ograniczać się do analitycznego porównania wykazu podobieństw i różnic. Takie porównanie powinno dotyczyć jedynie faktycznie chronionych elementów, bez uwzględnienia cech wyłączonych z ochrony (wyrok z dnia 7 listopada 2013 r.Zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku, T‑666/11, niepublikowany, EU:T:2013:584, pkt 30). Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru należy także uwzględnić punkt widzenia poinformowanego użytkownika. Zgodnie z orzecznictwem pojęcie „poinformowanego użytkownika” w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 nie dotyczy ani producenta, ani sprzedawcy produktów, w których rozpatrywane wzory mają być zawarte lub zastosowane. Poinformowany użytkownik jest osobą szczególnie uważną i dysponuje pewną wiedzą na temat wcześniejszego stanu sztuki, to znaczy wcześniejszych wzorów związanych z danym produktem, które były udostępnione w dacie dokonania zgłoszenia spornego wzoru lub – w danym wypadku – w dacie zastrzeżenia pierwszeństwa (wyroki: z dnia 18 marca 2010 r., Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych, T‑9/07, EU:T:2010:96, pkt 62; z dnia 29 października 2015 r., Kran z jednym uchwytem, T‑334/14, niepublikowany, EU:T:2015:817, pkt 18, 23). Co się tyczy poziomu uwagi poinformowanego użytkownika, sąd Unii uściślił, że o ile użytkownik ten nie jest przeciętnym konsumentem, właściwie poinformowanym, dostatecznie uważnym i rozsądnym, który postrzega zwykle wzór jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych szczegółów, o tyle nie jest on również ekspertem lub specjalistą mogącym zauważyć szczegółowo minimalne różnice, jakie mogą istnieć między kolidującymi ze sobą wzorami. I tak, określenie „poinformowany” sugeruje, że – nie będąc twórcą lub ekspertem technicznym – użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, jakie te wzory zwykle zawierają, i w związku z zainteresowaniem danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu (wyrok z dnia 20 października 2011 r., PepsiCo/Grupo Promer Mon Graphic, C‑281/10 P, EU:C:2011:679, pkt 59). To w świetle powyższych zasad należy dokonać oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w pkt 25 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza zdefiniowała poinformowanego użytkownika jako osobę, która w branży napojów zajmuje się rozlewem napojów oraz zasięga informacji na temat istotnych ofert za pomocą specjalistycznych czasopism i katalogów, a także udając się do specjalistycznych salonów. Strony nie kwestionowały powyższej definicji poinformowanego użytkownika, a z akt sprawy nie wynika, aby była ona błędna. W drugiej kolejności w pkt 27 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że co się tyczy puszek do napojów, poziom swobody twórcy jest ograniczony jedynie w zakresie, w jakim podstawową formę cylindryczną określono jako standard, a także w jakim okrągła forma wieczka i dna wynika z tej formy podstawowej. Ponadto stwierdziła ona, że ograniczenia dotyczące rozmiaru puszek wynikają z objętości, która zwykle nie przekracza 500 ml i odpowiada zwykłym ilościom używanym w obrocie dla sprzedaży napojów. Zdaniem Izby Odwoławczej nie istnieją inne ograniczenia, a skarżąca nie wskazała innych. W pkt 27 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że swoboda twórcy jest nieograniczona w odniesieniu do konfiguracji podstawowej formy cylindrycznej, szyjki oraz dna puszki. Aby wykazać powyższe stwierdzenie, odniosła się ona do przedłożonego przez interwenienta przedstawienia puszki używanej do piwa marki Heineken. Należy potwierdzić powyższe rozważania Izby Odwoławczej, które ponadto nie były kwestionowane przez strony. W trzeciej kolejności Izba Odwoławcza dokonała porównania spornego wzoru z wcześniejszymi wzorami. W tym kontekście w pkt 29 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że w spornym wzorze ukazano trzy puszki do napojów, bez wydrukowanego tekstu, w kolorach czarnym i białym, i że na podstawie przedstawienia nie można jasno określić, czy puszki posiadają wieczko. Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że w zakresie, w jakim porównanie może zostać oparte jedynie na cechach ukazanych w spornym wzorze, konfiguracja wieczka puszki nie powinna być uwzględniana w ramach oceny całościowego wrażenia. W pkt 32 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że we wszystkich porównywanych wzorach ukazano cylindryczną puszkę o gładkich ściankach, która jest lekko skośna, zarówno przy dnie, jak i przy wieczku, w ten sposób, że średnice dna i szyjki puszki są nieznacznie mniejsze. W pkt 33 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że powołane przez skarżącą różnice w zakresie koncepcji szyjki i dna puszki są co najwyżej nieistotne i nie są dostrzegalne gołym okiem. Jej zdaniem nawet w zakresie, w jakim porównywane wzory wykazują różnice w zakresie koncepcji profilu dna, różnice te nie mają wpływu na całościowe wrażenie. W pkt 34 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że powołane przez skarżącą różnice w proporcji puszek nie są dostrzegalne i że stosunek wysokości do szerokości wydaje się prawie identyczny w porównywanych wzorach. Jej zdaniem, nawet jeśli poinformowany użytkownik postrzega różnice w proporcji, pozostają one bez wpływu na całościowe wrażenie. Ponadto stwierdziła ona, że przedstawienie spornego wzoru w trzech rozmiarach nie wykazuje istnienia istotnej różnicy w zakresie, w jakim poinformowany użytkownik zna zwykłe objętości puszek do napojów i w ramach całościowego wrażenia nie przywiązuje znaczenia do związanych z tym różnic w rozmiarach. W pkt 35 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła zatem, że sporny wzór jest pozbawiony indywidualnego charakteru. Rozpatrywane oceny i stwierdzenie Izby Odwoławczej nie są błędne. Nie podają ich zwłaszcza w wątpliwość podniesione przez skarżącą dwa zarzuty szczegółowe. Co się tyczy pierwszego zarzutu szczegółowego (zob. pkt 73 powyżej), na wstępie należy uściślić, że istotne jest nie porównanie dokonane między trzema puszkami – co prawda o różnych rozmiarach (to jest objętościach), przedstawionych w spornym wzorze – lecz porównanie dokonane między tymi trzema puszkami a puszkami przedstawionymi we wcześniejszych wzorach. Ponadto należy wskazać, że tego porównania dokonuje się między całościowym wrażeniem wywieranym przez trzy puszki przedstawione w spornym wzorze a całościowym wrażeniem wywieranym przez puszki przedstawione we wcześniejszych wzorach, a nie dokonuje się go między wyodrębnionymi cechami. Co więcej, należy stwierdzić, że ani rozmiary, ani konkretne objętości nie wynikają z zawartego w spornym wzorze przedstawienia puszek, jak w pkt 37 zaskarżonej decyzji słusznie wskazuje ponadto Izba Odwoławcza. W tym kontekście pierwszy zarzut szczegółowy skarżącej jest nieistotny dla sprawy, ponieważ nawet przy założeniu, że stosunek wysokości do szerokości nie wydaje się w porównywanych wzorach prawie identyczny, jak w pkt 34 zaskarżonej decyzji stwierdziła Izba Odwoławcza, okoliczność ta nie wykazuje różnicy w ramach całościowego wrażenia wywieranego na poinformowanym użytkowniku. Sama Izba Odwoławcza wskazała na brak istotności tej argumentacji dla sprawy, stwierdzając w pkt 34 zaskarżonej decyzji, że nawet jeśli poinformowany użytkownik postrzega różnice w proporcjach (a mianowicie stosunek wysokości do szerokości), pozostają one bez wpływu na całościowe wrażenie. Powyższe stwierdzenie należy potwierdzić, mając w szczególności na względzie zawarte w pkt 32 i 33 zaskarżonej decyzji rozważania Izby Odwoławczej, które nie są błędne. Drugi zarzut szczegółowy skarżącej (zob. pkt 74 powyżej) należy także oddalić. Punkt 34 zaskarżonej decyzji, w którym Izba Odwoławcza potwierdziła, że poinformowany użytkownik zna zwykłe objętości puszek do napojów i w ramach całościowego wrażenia nie przywiązuje znaczenia do związanych z tym różnic w rozmiarach, należy bowiem rozpatrywać w związku z pkt 27 wspomnianej decyzji, w którym Izba Odwoławcza potwierdziła – co nie jest kwestionowane – że objętość puszek do napojów, która determinuje ich rozmiar, nie przekracza zwykle 500 ml i odpowiada zwykłym ilościom używanym w obrocie dla sprzedaży napojów. Co więcej, należy przypomnieć, że rozstrzygającym kryterium dla oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru jest całościowe wizualne wrażenie, jakie wzór ten wywiera na poinformowanym użytkowniku – porównane z całościowym wizualnym wrażeniem, jakie wywierają na nim wcześniejsze wzory – oraz okoliczność, że to całościowe wrażenie wynika z wszystkich cech wzoru, a nie z jednej wyodrębnionej cechy. W tym kontekście, mając na względzie zarówno zawarte w pkt 27 zaskarżonej decyzji wyjaśnienia Izby Odwoławczej, jak i wyjaśnienia zawarte w pkt 32 i 33 wspomnianej decyzji, należy oddalić drugi zarzut szczegółowy skarżącej. O ile jest bowiem prawdą, że podmiot dokonujący rozlewu, który w niniejszym wypadku jest poinformowanym użytkownikiem, uwzględnia rozmiar – czyli objętość – puszki przy wykonywaniu działalności, o tyle takie uwzględnienie nie ma w niniejszym wypadku wpływu na porównanie całościowych wrażeń wywieranych przez porównywane wzory, zważywszy na fakt, że wszystkie puszki wykazują podobne cechy, jak wynika z pkt 32 i 33 tej decyzji, oraz na fakt, że objętości puszek (które wpływają na ich rozmiar) są w pewnej mierze ustandaryzowane, jak wynika z pkt 27 tej decyzji. W celu kwestionowania zawartych w pkt 34 zaskarżonej decyzji stwierdzeń Izby Odwoławczej skarżąca oparła się zasadniczo na artykule ze specjalistycznego czasopisma. Jej zdaniem artykuł ten wykazuje, że przed wprowadzeniem na rynek przedstawionej w spornym wzorze „puszki sleek” istniały jedynie „puszki standard” i „puszki slim” i że w konsekwencji to wprowadzenie stanowi innowację. Zdaniem skarżącej wspomniany artykuł wykazuje również, że rozmiar i forma puszki mają szczególne znaczenie dla poinformowanego użytkownika. We wspomnianym artykule opisano genezę puszki „sleek” i wskazano na różnicę między średnicą tej puszki a średnicą istniejących już na rynku puszek, a mianowicie puszek „standard” i „slim”. Niemniej wspomniany artykuł nie podaje w wątpliwość zawartego w pkt 34 zaskarżonej decyzji stwierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którym poinformowany użytkownik zna zwykłe objętości puszek do napojów i w ramach całościowego wrażenia nie przywiązuje znaczenia do związanych z tym różnic w rozmiarach. Ponadto w zakresie, w jakim w artykule tym podkreślono różnicę w średnicy, jaka charakteryzuje puszkę „sleek” w stosunku do puszek „standard” i „slim”, należy przypomnieć nieistotny dla sprawy charakter pierwszego zarzutu szczegółowego skarżącej, dotyczącego różnicy w proporcji porównywanych puszek (zob. pkt 94 powyżej). Nawet bowiem przy założeniu, że wspomniane puszki mają różne średnice – co nie wynika jednak z ich wyglądu – okoliczność ta nie wykazuje różnicy w ramach całościowego wrażenia wywieranego na poinformowanym użytkowniku. Wreszcie, o ile skarżąca podkreśla w swojej argumentacji charakter „sleek” puszek przedstawionych w spornym wzorze, o tyle charakter ten nie może zostać wywiedziony z wyglądu tych puszek i odpowiada raczej koncepcji mającej cel marketingowy, jak również wynika z rozpatrywanego artykułu. Z powyższego wynika, że wspomniany charakter „sleek” nie stanowi również cechy mogącej przyczynić się do wywarcia całościowego wrażenia na poinformowanym użytkowniku. W świetle powyższych rozważań należy oddalić drugą część niniejszego zarzutu i w konsekwencji oddalić zarzut w całości. Należy zatem oddalić skargę. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, a EUIPO i interwenient wnieśli o obciążenie jej kosztami postępowania, należy obciążyć ją kosztami. Ponadto interwenient wniósł o obciążenie skarżącej kosztami postępowania, jakie poniósł on w postępowaniach przed Wydziałem Unieważnień i przed Izbą Odwoławczą. W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 190 § 2 regulaminu postępowania niezbędne koszty poniesione przez strony w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą uznaje się za koszty podlegające zwrotowi. Niemniej odmienna sytuacja ma miejsce w wypadku kosztów poniesionych w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień (zob. podobnie wyrok z dnia 25 kwietnia 2013 r., Obudowa zegarka, T‑80/10, niepublikowany, EU:T:2013:214, pkt 164). W konsekwencji żądanie interwenienta dotyczące kosztów postępowania, jakie poniósł on w ramach procedury przed EUIPO, może zostać uwzględnione jedynie w odniesieniu do niezbędnych kosztów poniesionych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.   Z powyższych względów SĄD (pierwsza izba) orzeka, co następuje:   1) Ball Beverage Packaging Europe Ltd zostaje dopuszczona do wstąpienia do sprawy w miejsce Ball Europe GmbH jako strona skarżąca.   2) Skarga zostaje oddalona.   3) Ball Beverage Packaging Europe zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Crown Hellas Can SA w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).   Kanninen Buttigieg Calvo-Sotelo Ibáñez-Martín Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 czerwca 2017 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.