T-92/24

WYROK SĄDU (trzecia izba) z dnia 3 września 2025 r. ( *1 ) Wzór przemysłowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany unijny wzór przemysłowy przedstawiający opakowanie – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy – Podstawa unieważnienia – Użycie w późniejszym wzorze oznaczenia odróżniającego, którego właścicielowi przysługuje prawo do zakazania takiego używania – Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Prawo do obrony – Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą W sprawie T‑92/24 Eti Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ, z siedzibą w Eskişehir (Turcja), którą reprezentował A. Căvescu, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali C. Bovar oraz J. Ivanauskas, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, była Star Foods E.M. SRL, z siedzibą w Bukareszcie (Rumunia), którą reprezentowali V. von Bomhard oraz J. Fuhrmann, adwokaci, SĄD (trzecia izba), w składzie: P. Škvařilová-Pelzl (sprawozdawczyni), prezeska, G. Steinfatt i D. Kukovec, sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, uwzględniając środek organizacji postępowania z dnia 23 stycznia 2025 r. oraz odpowiedzi interwenientki i EUIPO złożone w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 6 i 7 lutego 2025 r., uwzględniając, że w terminie trzech tygodni od doręczenia stronom powiadomienia o zamknięciu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek o przeprowadzenie rozprawy, i zdecydowawszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, o wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi z pominięciem ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Eti Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 grudnia 2023 r. (sprawa R 912/2023‑3) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Okoliczności powstania sporu W dniu 13 lipca 2007 r. skarżąca dokonała w EUIPO zgłoszenia do rejestracji wzoru wspólnotowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1). Wzór wspólnotowy, o którego rejestrację wniesiono i który został zakwestionowany w niniejszej sprawie, został przedstawiony w następującym ujęciu: Produkty, w których sporny wzór ma być zastosowany, należą do klasy 09.03 w rozumieniu Porozumienia z Locarno ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych z dnia 8 października 1968 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „opakowania”. W dniu 21 lutego 2020 r. interwenientka, Star Foods E.M. SRL, złożyła w EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do spornego wzoru w odniesieniu do produktów wskazanych w pkt 4 powyżej. Podstawą przywołaną na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru była podstawa określona w art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wersji sprzed wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2822 z dnia 23 października 2024 r. (Dz.U. L, 2024/2822) w związku z art. 36 ust. 2 lit. b) i c) lege nr. 84 privind mărcile și indicațiile geografice (ustawy nr 84 o znakach towarowych i oznaczeniach geograficznych) z dnia 15 kwietnia 1998 r. (Monitorul Oficial al României, nr 337 z dnia 8 maja 2014 r., zwanej dalej „rumuńską ustawą o znakach towarowych”). Interwenientka oparła wspomniany wniosek na szeregu wcześniejszych praw, w tym na rumuńskim graficznym znaku towarowym KRAX, który został zarejestrowany pod numerem 071100 dla towarów należących do klasy 30, w tym „przekąsek, w szczególności wytwarzanych ze zbóż metodą ekspandowania i ekstruzji, o różnych aromatach”. Interwenientka twierdziła, że ze względu na podobieństwa między wcześniejszym oznaczeniem a oznaczonymi nim towarami istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu tego ostatniego przepisu, co umożliwia jej zakazanie używania jej oznaczenia odróżniającego w spornym wzorze. Ponadto ponieważ wcześniejszy krajowy znak towarowy cieszył się renomą w Rumunii, jego odtworzenie w podobny sposób we wspomnianym wzorze umożliwiłoby właścicielowi tego wzoru korzystanie z renomy tego znaku i włożonego w niego wysiłku handlowego, a w konsekwencji jego używanie naruszałoby jego charakter odróżniający w rozumieniu rozpatrywanego przepisu. Na wniosek skarżącej decyzją z dnia 31 maja 2021 r. Wydział Unieważnień zawiesił postępowanie do czasu wydania ostatecznego orzeczenia przez Tribunalul Bucureşti (sąd w Bukareszcie, Rumunia), przed którym zakwestionowany został również wcześniejszy rumuński graficzny znak towarowy o numerze 071100 (zwany dalej „wcześniejszym znakiem towarowym”). Decyzją z dnia 7 listopada 2022 r. Wydział Unieważnień podjął postępowanie w następstwie ostatecznego oddalenia odwołania wniesionego do sądu krajowego i w konsekwencji w dniu 1 marca 2023 r. uwzględnił wniosek o unieważnienie prawa do wzoru, rozpoczynając jego badanie na podstawie wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego w dniu 3 sierpnia 2003 r., zarejestrowanego w dniu 2 maja 2006 r. na rzecz interwenientki i przedstawionego w następującym ujęciu: W szczególności Wydział Unieważnień stwierdził przede wszystkim, że wcześniejszy znak towarowy ma przeciętnie samoistny charakter odróżniający i że jego ważność została potwierdzona przez sądy rumuńskie. Następnie uznał on zasadniczo, że towary objęte wspomnianym znakiem towarowym oraz produkty, w których ma być zastosowany sporny wzór, są identyczne, że ten znak towarowy i wspomniany wzór wykazują przeciętny stopień podobieństwa wizualnego i fonetycznego i że w konsekwencji podobieństwa między tymi dwoma oznaczeniami są wystarczające, aby stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W tych okolicznościach, ponieważ interwenientka miała prawo zakazać, na podstawie art. 36 ust. 2 lit. b) rumuńskiej ustawy o znakach towarowych, używania oznaczenia, które było używane w tym wzorze, wydział ten unieważnił prawo do tego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji. Zważywszy, że wniosek ten został uwzględniony na podstawie samoistnego charakteru odróżniającego rozpatrywanego znaku towarowego, Wydział Unieważnień stwierdził, że nie ma potrzeby wypowiadania się w przedmiocie podnoszonego wzmocnionego charakteru odróżniającego, na który powołuje się interwenientka, ani w przedmiocie jej twierdzenia mającego na celu zakazanie używania oznaczenia w rozpatrywanym wzorze ze względu na domniemaną renomę takiego znaku towarowego W dniu 28 kwietnia 2023 r. skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. Zaskarżoną decyzją Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie. Stwierdziła ona zasadniczo, że Wydział Unieważnień miał podstawy do tego, aby unieważnić prawo do spornego wzoru na podstawie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji w związku z art. 36 ust. 2 lit. b) rumuńskiej ustawy o znakach towarowych, ponieważ istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. W tym względzie stwierdziła ona, że towary objęte wspomnianym znakiem towarowym oraz produkty, w których ma być zastosowany ten wzór są podobne, że rozpatrywane oznaczenia są podobne w przeciętnym stopniu pod względem wizualnym i fonetycznym, że główne elementy słowne wspomnianych oznaczeń są dla odbiorców rumuńskich pozbawione znaczenia oraz że różnice konceptualne oparte na innych elementach tworzących wspomniany wzór nie mają wpływu na ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ze względu na ich opisowy lub słabo odróżniający charakter oraz ich rozmiar i drugorzędną pozycję, w związku z czym jest niemożliwe porównanie ich pod względem konceptualnym. Ponadto stwierdziła ona, że wysuwany przez skarżącą zarzut utraty roszczenia w wyniku tolerowania zgodnie z prawem rumuńskim jest nieskuteczny, w braku dowodu podnoszonego tolerowania przez nieprzerwany okres pięciu lat. Żądania stron Skarżąca wnosi, zasadniczo, do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie EUIPO i interwenientki kosztami postępowania. EUIPO wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania w przypadku przeprowadzenia rozprawy. Interwenientka wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa Na poparcie skargi skarżąca podnosi zasadniczo trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji, drugi – naruszenia art. 94 i 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1) oraz art. 40 ust. 1 rumuńskiej ustawy o znakach towarowych, ze zmianami (Monitorul Oficial al României, nr 856 z dnia 18 września 2020 r., zwanej dalej „nową ustawą rumuńską”), a trzeci – naruszenia jej prawa do obrony. Sąd uważa, że należy rozpocząć od zbadania zarzutu trzeciego, kontynuować poprzez badanie zarzutu drugiego i zakończyć badaniem zarzutu pierwszego. W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia prawa do obrony Skarżąca zarzuca zasadniczo Izbie Odwoławczej naruszenie jej prawa do obrony, a w szczególności jej prawa do bycia wysłuchaną, poprzez wielokrotne nieuwzględnienie jej uwag dotyczących okoliczności, że interwenientka nie jest właścicielem wcześniejszego znaku towarowego. Jej zdaniem interwenientka nie przedstawiła dowodu istnienia wspomnianego znaku towarowego, nazwiska właściciela tego znaku lub przedłużenia rejestracji przedmiotowego znaku towarowego. Wywodzi ona z tego, że Izba Odwoławcza powinna była odrzucić odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień jako niedopuszczalne ze względu na brak skutecznego wskazania rzeczywistego właściciela wcześniejszego prawa. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. Na wstępie należy zauważyć, że skarżąca ogranicza się do wskazania różnic typograficznych w nazwie osoby prawnej właściciela wcześniejszego znaku towarowego oraz w adresach wymienionych w różnych dowodach przedstawionych na administracyjnym etapie postępowania. Jej zdaniem nieuwzględnienie jej argumentacji dotyczącej podnoszonego braku dowodu na to, że interwenientka jest rzeczywistym właścicielem wspomnianego znaku towarowego, stanowi zasadniczo naruszenie jej prawa do obrony. Zgodnie z art. 62 rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji decyzje EUIPO opierają się wyłącznie na podstawach lub materiale dowodowym, co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawiania swoich uwag. W przepisie tym wyrażono, w ramach prawa Unii Europejskiej dotyczącego wzorów, ogólną zasadę ochrony prawa do obrony. Na mocy tej zasady ogólnej prawa Unii Europejskiej adresatom orzeczeń organów publicznych, które w istotny sposób wpływają na ich interesy, powinno się umożliwić należyte przedstawienie ich stanowiska. Prawo do bycia wysłuchanym rozciąga się zatem na wszystkie okoliczności stanu faktycznego lub prawnego, które stanowią podstawę decyzji, jednakże nie na ostateczne stanowisko, które organ administracji ma zamiar zająć [wyrok z dnia 9 lutego 2017 r., Mast‑Jägermeister/EUIPO (Kubki), T‑16/16, EU:T:2017:68, pkt 57], ani na każdy fakt notoryjny, na którym się on opiera, aby dojść do tego stanowiska [zob. wyrok z dnia 29 kwietnia 2020 r., Bergslagernas Järnvaru/EUIPO – Scheppach Fabrikation von Holzbearbeitungsmaschinen (Narzędzie do rąbania drewna), T‑73/19, niepublikowany, EU:T:2020:157, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo do obrony zostaje naruszone z powodu uchybienia proceduralnego jedynie wówczas, gdy nieprawidłowość ta miała konkretny wpływ na możliwość obrony zainteresowanego. Wobec powyższego nieposzanowanie obowiązujących przepisów, których celem jest ochrona prawa do obrony, może prowadzić do wadliwości postępowania administracyjnego tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że to postępowanie miałoby inny wynik, gdyby owe przepisy nie zostały naruszone [zob. wyrok z dnia 9 września 2015 r., Dairek Attoumi/OHIM – Diesel (DIESEL), T‑278/14, niepublikowany, EU:T:2015:606, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo]. W niniejszej sprawie, po pierwsze, należy zauważyć, że w piśmie przedstawiającym podstawy odwołania z dnia 3 lipca 2023 r. skarżąca zarzuciła już zasadniczo Wydziałowi Unieważnień, że dokonał on błędnej oceny dowodów dotyczących właściciela wcześniejszego znaku towarowego, których tłumaczenia są ponadto częściowo nieprawidłowe. Po drugie, z wyciągów ze świadectwa rejestracji wydanego przez Oficiul de Stat pentru Inventii si Mărci (państwowy urząd ds. wynalazków i znaków towarowych, Rumunia) i z ich tłumaczenia, które zostały przedstawione w tym samym czasie co wniosek o unieważnienie, wynika, że wcześniejszy znak towarowy był początkowo zarejestrowany przez „SC STAR FOODS EM SRL”, z siedzibą przy Str. Taberei nr. 2, Jud. Ilfov, Popeşti Leordeni 077160, w Rumunii. Świadectwo to wskazuje w jego wersji w języku rumuńskim oraz w jego tłumaczeniu, że obecnym właścicielem jest „SC STAR FOODS E.M. SRL”, z siedzibą przy Calea Vacareşti nr. 391 et. 4, secţiunea 2, sector 4, Bukareszt, w Rumunii. Różnica adresów i nowe znaki interpunkcyjne w tytule podmiotu prawnego będącego właścicielem wcześniejszego znaku towarowego nie są jednak wystarczające, aby wzbudzić poważne wątpliwości co do posiadania rzeczywistego prawa własności wcześniejszego znaku towarowego przez interwenientkę. Ponadto Tribunalul Bucureşti (sąd w Bukareszcie) potwierdził orzeczeniem z dnia 9 lipca 2020 r. w sprawie nr 19812/3/2018, wydanym w kontekście wniosku o unieważnienie złożonego przed sądami krajowymi, że interwenientka była właścicielem wcześniejszego znaku towarowego, który pozostaje ważnie zarejestrowany do dnia 3 sierpnia 2025 r. Ponadto z części odpowiedzi udzielonej przez interwenientkę w sposób wystarczający pod względem prawnym wynika, w następstwie przyjętych przez Sąd środków organizacji postępowania, po pierwsze, że różnice w interpunkcji wynikają z używania nazw handlowych w różnych językach, w szczególności w języku rumuńskim lub angielskim. W tym względzie z odpowiedzi interwenientki wynika, że sporny element „EM” lub „E.M.” odpowiada inicjałom Emmanuela Mitazlisa, poprzedniego właściciela przedsiębiorstwa, oraz że we wszystkich oficjalnych dokumentach w języku rumuńskim wspomniany element zawiera tę samą interpunkcję. Po drugie, z odpowiedzi interwenientki wynika również, że różne adresy figurujące w dokumentach urzędu państwowego ds. wynalazków i znaków towarowych lub w różnych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy odpowiadają temu samemu podmiotowi prawnemu, który posiada kilka lokali handlowych i którego główna siedziba została przeniesiona ze Str. Taberei nr. 2, Jud. Ilfov, Popeşti Leordeni 077160 do Calea Vacareşti nr. 391, et. 4, secţiunea 2, sector 4, Bukareszt, przy czym pierwotna siedziba obecnie służy jako biura i oddział przedsiębiorstwa. Po trzecie, bezsporne jest, jak wynika również z odpowiedzi interwenientki, że przedsiębiorstwo będące właścicielem wcześniejszego znaku towarowego było zawsze zarejestrowane i posiada niepowtarzalny kod rejestracji. Ponadto znajduje to potwierdzenie w wskazaniu wspomnianego kodu w orzeczeniu Tribunalul Bucureşti (sądu w Bukareszcie) z dnia 9 lipca 2020 r. wydanym w sprawie nr 19812/3/2018, w którym potwierdzono ważność wcześniejszego znaku towarowego. Po trzecie, z pkt 17, 22 i 23 zaskarżonej decyzji wynika, że Wydział Unieważnień oddalił argumenty skarżącej dotyczące dowodu własności wcześniejszego znaku towarowego i że Izba Odwoławcza dopuściła dodatkowe dowody w ramach przysługującego jej na mocy art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 uznania, w celu potwierdzenia, że zgłoszenie znaku towarowego zostało dokonane i zarejestrowane na rzecz „SC STAR FOODS E.M. SRL” pod tym samym adresem co wskazany we wniosku o unieważnienie. Adres ten jest również wskazany pod pierwotnym adresem właściciela znaku towarowego w aktualnym wyciągu z rejestru, przedstawionym przez interwenientkę w ramach postępowania administracyjnego. Wynika z tego, że Izba Odwoławcza nie naruszyła prawa skarżącej do obrony. Ponadto żadna z informacji zawartych w aktach sprawy nie wskazuje na istnienie poważnych wątpliwości co do własności wcześniejszego znaku towarowego, w związku z czym zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadnym uchybieniem proceduralnym mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej skargi. W rezultacie zarzut trzeci należy oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 94 i 95 rozporządzenia 2017/1001 w związku z art. 40 ust. 1 nowej ustawy rumuńskiej Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej naruszenie art. 94 i 95 rozporządzenia 2017/1001 oraz art. 40 ust. 1 nowej ustawy rumuńskiej. Po pierwsze, jej zdaniem Izba Odwoławcza naruszyła prawo, nie nakazując interwenientce przedstawienia dowodu używania wcześniejszego znaku towarowego, który nie był objęty pięcioletnim okresem karencji. Po drugie, twierdzi ona zasadniczo, że Izba Odwoławcza powinna była rozpatrzyć odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień w świetle wspomnianej ustawy, a tym samym na podstawie tego ostatniego przepisu powinna była zażądać przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wspomnianego znaku towarowego w ramach postępowania w sprawie unieważnienia opartego na art. 39 tej ustawy, którego treść jest identyczna z treścią art. 36 rumuńskiej ustawy o znakach towarowych obowiązującego w chwili złożenia wniosku o unieważnienie. EUIPO, popierane przez interwenientkę, kwestionuje argumenty skarżącej. W niniejszej sprawie należy zauważyć, że skarżąca nie podniosła przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą żądania przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego. W tym względzie należy przypomnieć, że – zgodnie z brzmieniem art. 61 rozporządzenia nr 6/2002 – sprawowana przez Sąd kontrola zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej dotyczy kwestii prawnych, które zostały podniesione przed tą izbą. Zadaniem Sądu nie jest zatem badanie nowych zarzutów podniesionych w postępowaniu przed nim. Badanie tych nowych zarzutów byłoby bowiem niezgodne z art. 188 regulaminu postępowania przed Sądem, zgodnie z którym pisma procesowe składane przez strony w postępowaniu przed Sądem nie mogą zmieniać przedmiotu sporu przed izbą odwoławczą [zob. podobnie wyrok z dnia 3 lipca 2024 r., Canalones Castilla/EUIPO – Canalones Novokanal (Rurka lub wylewka odprowadzająca wodę), T‑329/22, niepublikowany, EU:T:2024:438, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo]. W rezultacie zarzut drugi należy oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia 6/2002 w jego wcześniejszej wersji Skarżąca utrzymuje, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji, błędnie stwierdzając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Skarżąca zarzuca zasadniczo Izbie Odwoławczej, po pierwsze, popełnienie błędu w ocenie przy określaniu rozpatrywanych towarów, po drugie, rozpatrzenie odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień w oparciu o sposób postrzegania przeciętnego konsumenta, a nie poinformowanego użytkownika, po trzecie, błędne stwierdzenie przeciętnego podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń pod względem wizualnym i fonetycznym, oraz po czwarte, błędne stwierdzenie przeciętnego stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, w szczególności, ze względu na fakt, że element słowny „krax” wspomnianego znaku ma znaczenie dla właściwego kręgu odbiorców i że znak ten współistniał z unijnym znakiem towarowym CRAXX przez ponad dziesięć lat. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. Zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji wzór może zostać uznany za nieważny, gdy w późniejszym wzorze zostało użyte oznaczenie posiadające zdolność odróżniającą, a prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego, któremu podlega to oznaczenie, upoważnia właściciela prawa do tego oznaczenia do zakazywania takiego używania. W myśl orzecznictwa wniosek o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego oparty na podstawie unieważnienia określonej w art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy zostanie stwierdzone, iż w odczuciu właściwego kręgu odbiorców oznaczenie odróżniające, na które powołano się w uzasadnieniu wniosku o unieważnienie, zostało użyte we wzorze wspólnotowym stanowiącym przedmiot tego wniosku. Badanie tej podstawy unieważnienia należy oprzeć na sposobie postrzegania przez właściwy krąg odbiorców oznaczenia odróżniającego, na które powołano się dla uzasadnienia tej podstawy, oraz na całościowym wrażeniu wywieranym przez to oznaczenie na owych odbiorcach [zob. wyrok z dnia 24 września 2019 r., Piaggio & C./EUIPO – Zhejiang Zhongneng Industry Group (Mobylettes), T‑219/18, EU:T:2019:681, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo]. Podstawa unieważnienia określona w art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji nie zakłada w sposób konieczny całkowitego i szczegółowego odtworzenia wcześniejszego oznaczenia odróżniającego w późniejszym wzorze wspólnotowym. W istocie nawet jeśli w spornym wzorze wspólnotowym niektóre elementy danego oznaczenia nie są obecne lub oznaczenie to zostało wzbogacone o inne elementy, wciąż może tu zachodzić „używanie” tego oznaczenia, zwłaszcza jeżeli pominięte lub dodane elementy mają znaczenie drugorzędne [zob. wyrok z dnia 7 lutego 2018 r., Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Zaharieva (Opakowanie do rożków lodowych), T‑794/16, niepublikowany, EU:T:2018:70, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo]. Jest tak tym bardziej, że – jak wynika z utrwalonego orzecznictwa – odbiorcy zachowują w pamięci jedynie niedoskonały obraz znaków towarowych zarejestrowanych w państwach członkowskich lub unijnych znaków towarowych. Stwierdzenie to jest wiążące dla wszystkich rodzajów oznaczeń odróżniających. W konsekwencji w przypadku pominięcia niektórych drugorzędnych elementów oznaczenia odróżniającego wykorzystanego w późniejszym wzorze wspólnotowym lub w przypadku dodania takich elementów do tego oznaczenia właściwy krąg odbiorców może niekoniecznie zdać sobie sprawę z takich modyfikacji wprowadzonych do danego oznaczenia. Przeciwnie, będzie mógł on uznać, że w późniejszym wzorze wspólnotowym zostało użyte oznaczenie zachowane w jego pamięci (zob. wyrok z dnia 7 lutego 2018 r., Opakowanie do rożków lodowych, T‑794/16, niepublikowany, EU:T:2018:70, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Z powyższego wynika, że art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji znajduje zastosowanie, gdy używa się nie tylko oznaczenia identycznego z oznaczeniem, na które powołano się we wniosku o unieważnienie, ale również oznaczenia podobnego (zob. wyrok z dnia 7 lutego 2018 r., Opakowanie do rożków lodowych, T‑794/16, niepublikowany, EU:T:2018:70, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z art. 36 ust. 2 lit. b) rumuńskiej ustawy o znakach towarowych właściciel znaku towarowego może zasadniczo zwrócić się do właściwego organu sądowego o zakazanie osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności ze znakiem towarowym lub podobieństwa do niego lub z powodu identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, na których umieszczone jest lub których dotyczy oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd, w tym prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym. Jak słusznie zauważyła Izba Odwoławcza w pkt 28 zaskarżonej decyzji, art. 36 ust. 2 lit. b) rumuńskiej ustawy o znakach towarowych stanowi transpozycję do prawa rumuńskiego art. 10 ust. 2 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2015, L 336, s. 1), którego brzmienie jest identyczne z brzmieniem art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25). W konsekwencji pojęcie „prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd” w rozumieniu art. 36 ust. 2 lit. b) wspomnianej ustawy należy interpretować w świetle orzecznictwa dotyczącego art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2008/95 i art. 10 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2015/2436 (zob. wyrok z dnia 7 lutego 2018 r., Opakowanie do rożków lodowych, T‑794/16, niepublikowany, EU:T:2018:70, pkt 25, 26). Zgodnie z orzecznictwem Trybunału „prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd” w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2015/2436 istnieje, jeżeli odbiorcy mogliby uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odbiorców należy oceniać całościowo przy uwzględnieniu wszystkich istotnych w danej sprawie czynników (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 listopada 1997 r., SABEL,C‑251/95, EU:C:1997:528, pkt 22, 23; z dnia 6 października 2005 r., Medion,C‑120/04, EU:C:2005:594, pkt 23–29). W świetle powyższych rozważań należy zbadać, czy Izba Odwoławcza słusznie utrzymała w mocy decyzję Wydziału Unieważnień uwzględniającą wniosek o unieważnienie prawa do spornego wzoru na podstawie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji, uznawszy na podstawie art. 36 ust. 2 lit. b) rumuńskiej ustawy o znakach towarowych, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców. Na wstępie, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 42 i 43 powyżej, należy stwierdzić, że niniejsze postępowanie dotyczy zakresu ochrony znaku towarowego, a w szczególności kwestii, czy właściciel wspomnianego wcześniejszego znaku towarowego może zakazać używania swojego oznaczenia odróżniającego w spornym wzorze. W konsekwencji, wbrew argumentom skarżącej, nie ma potrzeby badania niniejszego zarzutu z uwzględnieniem wrażenia wywieranego na poinformowanym użytkowniku lub indywidualnego i nowego charakteru spornego wzoru w rozumieniu art. 4–6 rozporządzenia nr 6/2002. W przedmiocie określenia rozpatrywanych towarów i ich porównania Skarżąca kwestionuje zasadniczo ocenę Izby Odwoławczej, zgodnie z którą rozpatrywane towary są podobne. W szczególności uważa ona, że nic nie wskazuje na to, by sporny wzór był używany dla paluszków stanowiących przekąskę. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. W celu określania produktu, w którym sporny wzór ma być zawarty lub zastosowany, należy uwzględnić wskazanie tego produktu zawarte w zgłoszeniu rozpatrywanego wzoru, ale także, w razie potrzeby, sam wzór – w zakresie, w jakim ukazuje on charakter produktu, jego przeznaczenie lub funkcję [wyrok z dnia 18 marca 2010 r., Grupo Promer Mon Graphic/OHIM – PepsiCo (Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych), T‑9/07, EU:T:2010:96, pkt 56]. Ponadto przy ocenie podobieństwa rozpatrywanych towarów należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek tych towarów. Czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób używania, podobnie jak to, czy owe towary konkurują ze sobą lub też są względem siebie komplementarne (wyrok z dnia 29 września 1998 r., Canon,C‑39/97, EU:C:1998:442, pkt 23). Co się tyczy w szczególności komplementarności towarów i usług, która jest kryterium, które samo w sobie może uzasadniać istnienie podobieństwa między towarami i usługami, należy przypomnieć, że towary lub usługi komplementarne to takie, między którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jedne są niezbędne lub istotne dla używania drugich, w związku z czym konsumenci mogą myśleć, iż za wytworzenie tych towarów lub za świadczenie tych usług odpowiedzialne jest to samo przedsiębiorstwo. A zatem w celu dokonania oceny komplementarności towarów i usług należy ostatecznie wziąć pod uwagę postrzeganie przez wspomniany krąg odbiorców znaczenia danego towaru lub usługi dla używania innego towaru lub świadczenia innej usługi (zob. wyrok z dnia 7 lutego 2018 r., Opakowanie do rożków lodowych, T‑794/16, niepublikowany, EU:T:2018:70, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie komplementarności między towarami i usługami w kontekście prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie ocenia się na podstawie istnienia w odczuciu właściwego kręgu odbiorców związku między rozpatrywanymi towarami i usługami z punktu widzenia ich charakteru, sposobu ich używania i ich kanałów dystrybucji. Kryterium oparte na związku między sposobem używania wspomnianych towarów i świadczenia wspomnianych usług nie pozwala bowiem na dokonanie pełnej oceny niezbędnego, a nawet istotnego charakteru tych towarów i usług względem siebie, czego wymaga analiza komplementarności między wspomnianymi towarami i usługami. W istocie okoliczność, że sposób używania towaru lub świadczenia usługi nie ma związku z używaniem innego towaru lub świadczeniem innej usługi, nie oznacza we wszystkich przypadkach, że używanie jednego czy świadczenie jednej z nich nie jest istotne lub niezbędne do użycia drugiego czy świadczenia drugiej z nich (zob. wyrok z dnia 7 lutego 2018 r., Opakowanie do rożków lodowych, T‑794/16, niepublikowany, EU:T:2018:70, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza stwierdziła w pkt 36 zaskarżonej decyzji, że przedstawienie spornego wzoru wyraźnie ukazuje przednią część opakowania środków spożywczych, przeznaczoną do pakowania przekąsek lub produktów pokrewnych. Ponieważ używanie opakowania odpowiadającego spornemu wzorowi ma kluczowe znaczenie dla używania towarów objętych wcześniejszym znakiem towarowym, a mianowicie preparatów zbożowych należących do klasy 30, wystarczy to, aby stwierdzić ścisły związek, silną korelację i komplementarność produktów związanych ze spornym wzorem i towarów objętych wcześniejszym znakiem towarowym. Wynika z tego, że używanie opakowania przedstawionego w spornym wzorze jest co najmniej istotne z punktu widzenia sposobu używania towarów objętych wcześniejszym znakiem towarowym, w związku z czym istnieje między nimi ścisły związek w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 50 powyżej, charakteryzujący ich komplementarność, a tym samym ich podobieństwo. W przedmiocie właściwego terytorium oraz właściwego kręgu odbiorców i jego poziomu uwagi Przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy wziąć pod uwagę przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów, który jest właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny. Należy także uwzględnić fakt, że poziom uwagi przeciętnego konsumenta może się różnić w zależności od kategorii danych towarów lub usług [zob. wyrok z dnia 13 lutego 2007 r., Mundipharma/OHIM – Altana Pharma (RESPICUR), T‑256/04, EU:T:2007:46, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo]. W pierwszej kolejności, zgodnie z orzecznictwem, w myśl którego w przypadku gdy wcześniejszy znak towarowy jest krajowym znakiem towarowym, właściwym terytorium jest terytorium, na którym wspomniany znak jest chroniony [zob. podobnie wyroki: z dnia 3 września 2010 r., Companhia Muller de Bebidas/OHIM – Missiato Industria e Comercio (61 A NOSSA ALEGRIA), T‑472/08, EU:T:2010:347, pkt 34; z dnia 2 marca 2022 r., Laboratorios Ern/EUIPO – Beta Sports (META), T‑192/21, niepublikowany, EU:T:2022:105, pkt 28], Izba Odwoławcza stwierdziła w pkt 37 zaskarżonej decyzji, że właściwym terytorium jest Rumunia, ponieważ wspomniany znak towarowy jest zarejestrowany i chroniony w tym państwie członkowskim. W drugiej kolejności, ponieważ towary oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym i produkty, których dotyczy sporny wzór, odnoszą się w szczególności do stanowiących przekąskę paluszków przeznaczonych dla szerokiego kręgu odbiorców (zob. pkt 52 powyżej) Izba Odwoławcza stwierdziła, że właściwy krąg odbiorców składa się z konsumentów, których poziom uwagi jest przeciętny przy zakupie tego rodzaju towarów. Wnioski te są wolne od błędów i należy je potwierdzić. W przedmiocie porównania oznaczeń Zgodnie z orzecznictwem dwa oznaczenia są podobne, jeżeli z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców są one przynajmniej częściowo identyczne w odniesieniu do jednego lub kilku istotnych aspektów, a mianowicie aspektów wizualnych, fonetycznych i konceptualnych [zob. podobnie wyroki: z dnia 23 października 2002 r., Matratzen Concord/OHIM – Hukla Germany (MATRATZEN), T‑6/01, EU:T:2002:261, pkt 30; z dnia 10 grudnia 2008 r., MIP Metro/OHIM – Metronia (METRONIA), T‑290/07, niepublikowany, EU:T:2008:562, pkt 41]. Całościowa ocena w zakresie dotyczącym wizualnego, fonetycznego lub konceptualnego podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń powinna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów odróżniających i dominujących. Sposób postrzegania oznaczeń przez przeciętnych konsumentów danych towarów odgrywa w całościowej ocenie wspomnianego prawdopodobieństwa decydującą rolę. W tym względzie przeciętny konsument postrzega zwykle znak towarowy lub inne oznaczenie odróżniające jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych detali (wyroki: z dnia 11 listopada 1997 r., SABEL,C‑251/95, EU:C:1997:528, pkt 23; z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer,C‑342/97, EU:C:1999:323, pkt 25). Ocena podobieństwa dwóch oznaczeń nie może ograniczać się do zbadania tylko jednego z elementów składowych złożonego oznaczenia i do porównania go z innym oznaczeniem. Przeciwnie, porównania należy dokonać poprzez analizę danych oznaczeń postrzeganych każde jako całość, co nie oznacza, że całościowe wrażenie pozostawione przez złożone oznaczenie w pamięci właściwego kręgu odbiorców nie może w niektórych przypadkach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego elementów składowych (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 października 2005 r., Medion,C‑120/04, EU:C:2005:594, pkt 29; z dnia 22 października 2015 r., BGW,C‑20/14, EU:C:2015:714, pkt 36). Dopiero wtedy, gdy wszystkie pozostałe elementy składowe znaku towarowego są bez znaczenia, ocena podobieństwa może zależeć wyłącznie od elementu dominującego (wyrok z dnia 12 czerwca 2007 r., OHIM/Shaker,C‑334/05 P, EU:C:2007:333, pkt 42). Taka sytuacja może wystąpić w szczególności wówczas, gdy element ten jest w stanie samodzielnie zdominować wizerunek tego znaku zachowany przez właściwy krąg odbiorców w pamięci, w związku z czym wszystkie pozostałe elementy składowe tego znaku towarowego utraciłyby znaczenie w wywieranym przez niego całościowym wrażeniu (wyrok z dnia 20 września 2007 r., Nestlé/OHIM, C‑193/06 P, niepublikowany, EU:C:2007:539, pkt 43). W niniejszej sprawie przed dokonaniem oceny podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń należy zbadać ich elementy odróżniające i dominujące. – W przedmiocie elementów odróżniających i dominujących rozpatrywanych oznaczeń Jak przypomniała Izba Odwoławcza w pkt 40 zaskarżonej decyzji, wcześniejszy znak towarowy składa się z określenia „krax” zapisanego stylizowanymi wielkimi literami, ułożonymi w porządku malejącym od wielkiej litery „K” do wielkiej litery „X”, na ciemnym tle o nieregularnym kształcie. Co się tyczy spornego wzoru, Izba Odwoławcza opisała go w pkt 41 zaskarżonej decyzji jako ciemnoniebieskie prostokątne opakowanie, na którym znajdują się stanowiące przekąskę paluszki i kawałek sera w owalnej ramce. Wokół tych przedstawień graficznych i pomiędzy nimi znajdują się różne elementy słowne, a mianowicie „eti” i „crax” na górze, „peynirli” i „çubuk kraker” na dole i „orijinal kitir lezzet” po środku po prawej stronie. Element słowny „crax” jest przedstawiony wielkimi białymi literami pisanymi od najmniejszej do największej i z niebiesko-żółtym konturem, natomiast element słowny „eti” jest napisany na czerwono z biało-czarnym konturem i zawiera nieokreślony biały element graficzny w pobliżu górnego lewego rogu. Elementy słowne „orijinal kitir lezzet” i „peynirli” są przedstawione w całości lub w części wielkimi literami i literami tytułowymi – w kolorze białym z czarnym konturem, podczas gdy element słowny „çubuk kraker” został przedstawiony cienkimi wielkimi literami w kolorze żółtym. Skarżąca zarzuca zasadniczo Izbie Odwoławczej, że ta uznała, iż element słowny „crax” spornego wzoru jest w stanie samodzielnie zdominować wizerunek wspomnianego wzoru. Jej zdaniem wszystkie pozostałe elementy składowe tego wzoru nie są bez znaczenia w całościowym ogólnym wrażeniu wywoływanym przez ten wzór, ponieważ podobieństwo oznaczeń zależy od charakteru odróżniającego ich części składowych i od innych ewentualnych istotnych czynników. Ponadto podnosi ona, że element słowny „eti” jest najbardziej dominujący w całościowym wrażeniu wywoływanym przez rozpatrywany wzór, w związku z czym wspomniany element słowny będzie najbardziej przyciągał uwagę właściwego kręgu odbiorców. Twierdzi ona zatem, że element słowny „crax” jest drugorzędny i pozbawiony charakteru odróżniającego w stosunku do rozpatrywanych towarów. Ponadto skarżąca kwestionuje stwierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którymi element słowny „crax” jest pozbawiony znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców i ma zatem charakter odróżniający. Jej zdaniem wspomniany krąg odbiorców będzie postrzegał ten element słowny, po pierwsze, jako odesłanie do towarów należących do klasy 30 i sprzedawanych w Rumunii pod nazwą „craxuri”, a po drugie, jako opisowy, ponieważ odsyła on do dźwięku, który jest wydawany podczas spożywania kruchych artykułów spożywczych, takich jak stanowiące przekąskę paluszki. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. Zgodnie z orzecznictwem w ramach oceny charakteru dominującego jednego lub kilku z określonych elementów składowych złożonego oznaczenia, należy w szczególności wziąć pod uwagę samoistne cechy każdego z tych elementów w porównaniu z samoistnymi cechami pozostałych elementów składowych. Ponadto pomocniczo można również uwzględnić pozycję, jaką poszczególne elementy składowe zajmują względem siebie w konfiguracji złożonego oznaczenia (zob. podobnie wyrok z dnia 23 października 2002 r., MATRATZEN,T‑6/01, EU:T:2002:261, pkt 35). W dodatku, aby ustalić charakter odróżniający danego elementu składowego oznaczenia należy ocenić większą lub mniejszą zdolność tego elementu do wskazywania, że towary lub usługi, dla których oznaczenie to zostało zarejestrowane, pochodzą od określonego przedsiębiorstwa, a zatem do umożliwienia odróżnienia tych towarów lub usług od towarów lub usług pochodzących od innych przedsiębiorstw. Przy dokonywaniu tej oceny należy wziąć pod uwagę w szczególności samoistne cechy danego elementu z uwzględnieniem tego, czy ma on jakikolwiek charakter opisowy względem towarów i usług, dla których oznaczenie zostało zarejestrowane [zob. wyrok z dnia 8 lipca 2015 r., Deutsche Rockwool Mineralwoll/OHIM – Ceramicas del Foix (Rock & Rock), T‑436/12, EU:T:2015:477, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo]. W przypadku gdy niektóre elementy znaku towarowego mają charakter opisowy w odniesieniu do towarów i usług, względem których znak towarowy jest chroniony, lub w odniesieniu do towarów i usług wskazanych w zgłoszeniu do rejestracji, elementy te uznaje się za mające jedynie słabo odróżniający charakter, a nawet bardzo słabo odróżniający charakter. Ten charakter odróżniający będzie mógł najczęściej być im przypisany tylko z powodu kombinacji tworzonej przez nie z pozostałymi elementami znaku towarowego. Ze względu na swój słaby, a nawet bardzo słaby charakter odróżniający elementy opisowe znaku towarowego nie będą powszechnie uważane przez odbiorców za dominujące w całościowym wrażeniu wywoływanym przez ten znak, chyba że, w szczególności ze względu na ich pozycję lub rozmiar, mogą one okazać się zdolne do zdominowania postrzegania znaku przez właściwy krąg odbiorców i zostać zachowane przez niego w pamięci. Nie oznacza to jednak, że elementy opisowe znaku towarowego są nieuchronnie bez znaczenia w całościowym wrażeniu wywołanym przez ten znak. W tym względzie w szczególności należy zbadać, czy inne elementy znaku towarowego są w stanie samodzielne zdominować wywierane przez ten znak wrażenie, które właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci [zob. wyrok z dnia 18 stycznia 2023 r., YAplus DBA Yoga Alliance/EUIPO – Vidyanand (YOGA ALLIANCE INDIA INTERNATIONAL), T‑443/21, niepublikowany, EU:T:2023:7, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo]. W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy zauważyć, że po pierwsze, Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła w pkt 40 zaskarżonej decyzji, iż skarżąca nie przedstawiła dowodu na ewentualne znaczenie elementu słownego „crax” spornego wzoru lub elementu słownego „krax” wcześniejszego znaku towarowego ani na jakiekolwiek powiązanie między ewentualnym znaczeniem wspomnianych określeń a rozpatrywanymi towarami. Ponadto Izba Odwoławcza również słusznie uznała, co do istoty, że skarżąca nie może powoływać się na współistnienie innych podobnych krajowych znaków towarowych wobec braku dowodów ich używania na właściwym terytorium. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 63 rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji w ramach postępowania dotyczącego powództwa o unieważnienie prawa do wzoru, przewidzianego w art. 25 ust. 1 lit. e) wspomnianego rozporządzenia w jego wcześniejszej wersji, badanie EUIPO ogranicza się do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony, a EUIPO może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie. Ponadto co się tyczy argumentacji skarżącej dotyczącej słabo odróżniającego charakteru określenia „craxuri”, ponieważ jest ono często używane w odniesieniu do rozpatrywanych towarów, należy podkreślić, że jego prawdziwość nie została wykazana. Jedynym dowodem przedstawionym przez skarżącą na poparcie tej argumentacji jest wykaz znaków towarowych zawierający określenie „craxx” dla towarów należących do klas 29 i 30. Tymczasem samo wyliczenie stosunkowo ograniczonej liczby znaków towarowych bez wskazania, w jakim stopniu są one znane miarodajnemu kręgowi odbiorców nie prowadzi do wniosku, że w odczuciu tego kręgu odbiorców istnieje powiązanie określenia „craxuri” ze wspomnianymi towarami [zob. podobnie wyrok z dnia 13 kwietnia 2011 r., Sociedad Agricola Requingua/OHIM – Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro (TORO DE PIEDRA), T‑358/09, niepublikowany, EU:T:2011:174, pkt 35]. W rezultacie nie należy podważać oceny Izby Odwoławczej wynikającej z pkt 42 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą element słowny „crax” jest pozbawiony znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców i ma w konsekwencji charakter odróżniający. Po drugie, Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła w pkt 42 zaskarżonej decyzji, że z uwagi na fakt, iż element słowny „crax” ma charakter odróżniający, oraz ze względu na jego większy rozmiar, centralne położenie i szczególną stylizację, element ten wyraźnie odróżnia się w całościowym wrażeniu, podobnie jak element słowny „peynirli”, który jest również bez znaczenia i który w związku z tym jest elementem odróżniającym w dolnej części opakowania. Ponadto elementy „eti” i „kitir lezzet”, choć bez znaczenia i odróżniające, będą odgrywać drugorzędną rolę w całościowym wrażeniu ze względu na ich mały rozmiar i drugorzędną pozycję. Po trzecie, Izba Odwoławcza również słusznie stwierdziła w pkt 42 zaskarżonej decyzji, że wyraz „orijinal” jest podobny do swego rumuńskiego odpowiednika „oryginał” i jest zatem pozbawiony charakteru odróżniającego w odniesieniu do rozpatrywanych towarów, podczas gdy element słowny „çubuk kraker” może zostać uznany przez część odbiorców rumuńskich za przywodzący na myśl wyraz „cub” (który oznacza „kostkę”) i że wyraz „kraker” może zostać uznany za przywodzący na myśl przekąski, które mogą być powszechnie określane jako „crackers”, a zatem mają one słaby charakter odróżniający. Niemniej jednak, ze względu na ich mniejszy rozmiar lub drugorzędne położenie, wszystkie te elementy będą odgrywać drugorzędną rolę w ogólnym wrażeniu. Pozostałe elementy spornego wzoru, a mianowicie elementy graficzne i ozdobne odpowiadające stanowiącym przekąskę paluszkom i kawałkowi sera, mają charakter opisowy w stosunku do rozpatrywanych towarów i w konsekwencji pozbawione są charakteru odróżniającego. Niebieskie opakowanie i owalna ramka mają charakter dekoracyjny i odgrywają zatem jedynie drugorzędną rolę w całościowym wrażeniu wywoływanym przez wspomniany wzór. To samo dotyczy małego nieokreślonego białego elementu, który będzie miał ograniczony, a nawet zerowy wpływ na całościowe wrażenie wywoływane przez ten wzór ze względu na swój mały rozmiar. W drugiej kolejności, zgodnie z orzecznictwem, w przypadku gdy oznaczenie składa się z elementów słownych i graficznych, pierwsze z nich winny być co do zasady traktowane jako bardziej odróżniające niż te drugie, ponieważ przeciętny konsument łatwiej będzie odnosić się do rozpatrywanego towaru poprzez przytoczenie jego nazwy aniżeli poprzez opisanie graficznego elementu tego oznaczenia (wyrok z dnia 7 lutego 2018 r., Opakowanie do rożków lodowych, T‑794/16, niepublikowany, EU:T:2018:70, pkt 49). W tym względzie należy zauważyć, podobnie jak uczyniła to Izba Odwoławcza w pkt 22 i 40 zaskarżonej decyzji, że element słowny „krax” jest jedynym elementem słownym wcześniejszego znaku towarowego i że element słowny „crax” jest elementem słownym współdominującym, z elementem słownym „peynirli”, w spornym wzorze. W istocie elementy słowne „krax” wspomnianego znaku towarowego i „crax” wspomnianego wzoru, które są stylizowane w podobny sposób, w szczególności za pomocą wielkich liter w kolorze białym, są przedstawione w rosnącym lub malejącym rozmiarze. W tych okolicznościach i ze względu na to, że wszystkie pozostałe elementy tego wzoru odgrywają drugorzędną rolę w całościowym wrażeniu lub są opisowe, Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że element słowny „krax” jest najbardziej odróżniającym elementem tworzącym ten znak towarowy i że element słowny „crax” jest elementem współdominującym i towarzyszą mu elementy graficzne pozbawione charakteru odróżniającego lub które w spornym wzorze są opisowe. – W przedmiocie porównania pod względem wizualnym Skarżąca utrzymuje, że rozpatrywane oznaczenia nie wykazują podobieństw pod względem wizualnym. Jej zdaniem element słowny „eti” spornego wzoru należy uznać za przyciągający całą uwagę właściwego kręgu odbiorców. Ponadto uważa ona, że wszystkie pozostałe elementy słowne i graficzne wspomnianego wzoru są natychmiast czytelne i nie będą postrzegane jako elementy jedynie dekoracyjne. Jednakże, jak wskazano w pkt 75 powyżej, elementem słownym „crax” spornego wzoru jest ten, który będzie najbardziej przyciągał uwagę właściwego kręgu odbiorców i w konsekwencji w największym stopniu wpłynie na całościowe wrażenie wywoływane przez wspomniany wzór. W niniejszej sprawie należy zauważyć, że trzy z czterech liter odróżniających i współdominujących elementów słownych rozpatrywanych oznaczeń są zbieżne pod względem wizualnym, a mianowicie ciąg liter „r”, „a”, „x”, które są wszystkie przedstawione wielkimi literami o podobnym wrażeniu trójwymiarowości, nieznacznie pochylone od lewej strony na prawą, przy malejącym rozmiarze liter we wcześniejszym znaku towarowym i rosnącym w spornym wzorze. Ponadto wspomniane oznaczenia różnią się, po pierwsze, swoją początkową wielką literą, czyli odpowiednio „K” i „C”, a po drugie, ciągiem rosnącego lub malejącego rozmiaru ich liter. W tym względzie Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła w pkt 45 zaskarżonej decyzji, że różnice między rozpatrywanymi oznaczeniami, o których mowa w pkt 78 powyżej, nie mogą przeważać nad podobieństwem wynikającym z trzech identycznych stylizowanych w podobny sposób liter. To samo dotyczy elementu słownego „peynirli”, który jest wyraźnie oddzielony od elementu słownego „crax” ze względu na jego położenie w dolnej części opakowania. Jednakże nawet jeśli wspomniane oznaczenia różnią się również obecnością w spornym wzorze drugorzędnych elementów słownych „eti”, „orijinal kitir lezzet” i „çubuk kraker”, a także tłem, kolorami i małym białym elementem graficznym, z który wszystkie mają charakter dekoracyjny, oraz pozbawionym charakteru odróżniającego przedstawieniem zestawu stanowiących przekąskę paluszków i kawałka sera, elementy te nie mają odpowiednika we wcześniejszym znaku towarowym i nie są w stanie przeważyć nad podobieństwem elementów dominujących lub współdominujących „krax” i „crax” ze względu na brak ich charakteru odróżniającego oraz ich drugorzędny rozmiar i drugorzędną pozycję. Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie, stwierdzając przeciętny stopień podobieństwa wizualnego rozpatrywanych oznaczeń. – W przedmiocie porównania pod względem fonetycznym Skarżąca podnosi, że między rozpatrywanymi oznaczeniami nie występuje żaden stopień podobieństwa pod względem fonetycznym. Jej zdaniem, nawet gdyby konsumenci mieli wymawiać tylko jeden z elementów słownych zawartych w spornym wzorze ze względu na oszczędność słów, będzie to element słowny „eti”, który nie wykazuje żadnego podobieństwa do elementu słownego „krax” wcześniejszego znaku towarowego. W niniejszej sprawie, jak wynika z pkt 73 powyżej, elementy słowne „orijinal” i „çubuk kraker” oraz wszystkie elementy graficzne tworzące sporny wzór są pozbawione charakteru odróżniającego i mają drugorzędne znaczenie. Ponadto elementy słowne „eti” i „kitir lezzet”, mimo że są odróżniające ze względu na brak ich znaczenia w odniesieniu do rozpatrywanych produktów, mają drugorzędne znaczenie z uwagi na ich rozmiar i ich położenie. W dodatku, jak wynika z pkt 79 powyżej, elementy słowne „krax” wcześniejszego znaku towarowego i „crax” spornego wzoru zawierają ten sam ciąg liter „r”, „a”, „x”, który, podobnie jak litery „k” i „c”, będzie wymawiany w ten sam sposób. A zatem rozpatrywane oznaczenia różnią się jedynie wymową elementu słownego „peynirli”, współdominującego z elementem słownym „crax” we wspomnianym wzorze. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem w przypadku gdy konsumenci mają do czynienia ze znakiem towarowym składającym się z różnych elementów słownych, z których niektóre mają drugorzędne znaczenie, mają oni tendencję do skracania ustnie znaku towarowego zawierającego kilka wyrazów w celu ułatwienia jego wymowy [zob. podobnie wyrok z dnia 30 listopada 2006 r., Camper/OHIM – JC (BROTHERS by CAMPER), T‑43/05, niepublikowany, EU:T:2006:370, pkt 75]. Wynika z tego, że elementy słowne „eti”, „kitir lezzet”,„orijinal” i „çubuk kraker” spornego wzoru, z których wszystkie mają drugorzędne znaczenie, mogą rzadziej przyciągać uwagę konsumenta, a zatem mogą rzadziej być wymawiane. Ponadto elementy graficzne nie będą wymawiane, w związku z czym konsumenci będą bardziej skłonni odnieść się do produktów, których dotyczy wspomniany wzór, wymawiając współdominujące elementy tego wzoru, a mianowicie elementy słowne „crax” i „peynirli”. W rezultacie Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie, stwierdzając w pkt 46 zaskarżonej decyzji przeciętny stopień podobieństwa fonetycznego rozpatrywanych oznaczeń. – W przedmiocie porównania pod względem konceptualnym Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza powinna była stwierdzić brak podobieństwa konceptualnego rozpatrywanych oznaczeń. W szczególności podnosi ona, że element słowny „eti”, który jest najbardziej dominującym i najbardziej odróżniającym elementem spornego wzoru, oraz element słowny „krax” wcześniejszego znaku towarowego będą obydwa postrzegane jako słowa fantazyjne i odmienne oraz że spośród wspomnianych oznaczeń jedno jest oznaczeniem słownym, a drugie oznaczeniem graficznym, w związku z czym między tymi oznaczeniami nie istnieje żadne podobieństwo pod względem konceptualnym. Należy przypomnieć, że celem porównania konceptualnego jest porównanie „koncepcji”, jakie zawierają w sobie rozpatrywane oznaczenia. Termin „koncepcja” oznacza zgodnie z definicją, jaką nadaje jej na przykład słownik Larousse’a, „ogólny i abstrakcyjny pomysł powstający w umyśle człowieka, w przedmiocie konkretnej lub abstrakcyjnej myśli, który umożliwia mu powiązanie z tą myślą różnych związanych z nią wrażeń i uporządkowanie wiedzy na jej temat” [zob. wyrok z dnia 16 czerwca 2021 r., Smiley Miley/EUIPO – Cyrus Trademarks (MILEY CYRUS), T‑368/20, niepublikowany, EU:T:2021:372, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo]. Podobnie zgodnie z orzecznictwem podobieństwo konceptualne oznacza, że rozpatrywane oznaczenia wyrażają taką samą treść semantyczną (zob. podobnie wyrok z dnia 11 listopada 1997 r., SABEL,C‑251/95, EU:C:1997:528, pkt 24). Wynika z tego, że jeżeli właściwy krąg odbiorców nie rozumie znaczenia słów lub nie może przypisać żadnemu ze wspomnianych oznaczeń szczególnego znaczenia, nie jest możliwe żadne porównanie konceptualne [zob. podobnie wyroki: z dnia 7 lutego 2018 r., Opakowanie do rożków lodowych, T‑794/16, niepublikowany, EU:T:2018:70, pkt 76; z dnia 6 kwietnia 2022 r., Agora Invest/EUIPO – Transportes Maquinaria y Obras (TRAMOSA), T‑219/21, niepublikowany, EU:T:2022:219, pkt 117 i przytoczone tam orzecznictwo]. W niniejszej sprawie współdominujące elementy spornego wzoru i element dominujący wcześniejszego znaku towarowego są pozbawione znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców (zob. pkt 71, 72 i 75 powyżej). Nie mogą one więc być nośnikiem żadnej koncepcji dla właściwego kręgu odbiorców. Co się tyczy pozostałych elementów spornego wzoru, jak wynika z pkt 73 i 75 powyżej, zajmują one drugorzędną pozycję ograniczającą ich wpływ w ramach porównania konceptualnego rozpatrywanych oznaczeń. Nie oznacza to jednak, że wspomniane elementy są całkowicie bez znaczenia. A zatem elementy słowne „orijinal” i „çubuk kraker” oraz ozdobne elementy graficzne odpowiadające stanowiącym przekąskę paluszkom i kawałkowi sera we wspomnianym wzorze powinny być brane pod uwagę przy dokonywaniu tego porównania, ponieważ są one nośnikiem koncepcji artykułów spożywczych codziennego użytku i odsyłają do stanowiących przekąskę paluszków o smaku sera. A zatem wbrew wnioskowi zawartemu w pkt 47 zaskarżonej decyzji należy stwierdzić w świetle powyższego, że rozpatrywane oznaczenia różnią się od siebie pod względem konceptualnym. W przedmiocie charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego Skarżąca podnosi, że wcześniejszy znak towarowy ma zasadniczo słabo odróżniający charakter, ponieważ element słowny „krax” opisuje dźwięk wydawany podczas spożywania przekąski na bazie zbóż oraz ze względu na współistnienie wspomnianego znaku towarowego z rejestracją międzynarodową wskazującą Unię Europejską znaku towarowego CRAXX, zarejestrowanego w dniu 7 grudnia 2004 r. pod numerem 0854152A dla identycznych towarów należących do klas 29 i 30. Po pierwsze, jak wynika z pkt 71, 75 i 88 powyżej, element słowny „krax” wcześniejszego znaku towarowego, podobnie jak element słowny „crax” spornego wzoru, jest pozbawiony znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców, zaś skarżąca nie przedstawiła dowodu na to, że element słowny „krax” ma znaczenie dla wspomnianego kręgu odbiorców. Co się tyczy twierdzenia skarżącej dotyczącego charakteru onomatopeicznego tego ostatniego elementu słownego, to onomatopeja dźwięku wydawanego przy spożywaniu produktów chrupkich nie jest w niniejszym przypadku oczywista. Po drugie, argument skarżącej dotyczący współistnienia wcześniejszego znaku towarowego ze znakiem CRAXX nie może zostać uwzględniony w celu wykazania, że w niniejszym przypadku wcześniejszy znak towarowy ma zasadniczo słabo odróżniający charakter. Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, niezależnie od tego, czy wynika on z samoistnych cech tego znaku, czy z jego renomy, dotyczy bowiem zdolności tego znaku do identyfikowania towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, a zatem do odróżniania tych towarów lub usług od towarów lub usług innych przedsiębiorstw [zob. podobnie postanowienie z dnia 13 września 2018 r., Birkenstock Sales/EUIPO,C‑26/17 P, EU:C:2018:714, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 grudnia 2021 r., Dr. Spiller/EUIPO – Rausch (Alpenrausch Dr. Spiller), T‑6/20, niepublikowany, EU:T:2021:920, pkt 145 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ten charakter odróżniający nie wiąże się z dokonaniem porównania kilku oznaczeń, lecz dotyczy tylko jednego oznaczenia, a mianowicie wcześniejszego znaku towarowego (zob. podobnie wyrok z dnia 11 czerwca 2020 r., China Construction Bank/EUIPO,C‑115/19 P, EU:C:2020:469, pkt 58). W rezultacie Izba Odwoławcza nie popełniła żadnego błędu w ocenie, stwierdzając, że wcześniejszy znak towarowy ma zasadniczo przeciętnie odróżniający charakter. W przedmiocie całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zakłada pewną współzależność branych pod uwagę czynników, w szczególności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczanych nimi towarów lub usług. Stąd niski stopień podobieństwa pomiędzy oznaczonymi towarami lub usługami może być zrównoważony wysokim stopniem podobieństwa między samymi oznaczeniami i odwrotnie (wyroki: z dnia 29 września 1998 r., Canon,C‑39/97, EU:C:1998:442, pkt 17; z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer,C‑342/97, EU:C:1999:323, pkt 19). Ponadto w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, należy w szczególności uwzględnić to, że przeciętny konsument wśród właściwego kręgu odbiorców rzadko ma możliwość przeprowadzenia bezpośredniego porównania różnych znaków towarowych, lecz musi polegać na zachowanym w pamięci niedoskonałym obrazie tych znaków (wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer,C‑342/97, EU:C:1999:323, pkt 26). Co więcej, istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd można by było stwierdzić tylko wtedy, gdyby właściwy krąg odbiorców mógł zostać wprowadzony w błąd co do pochodzenia handlowego rozpatrywanych towarów [zob. podobnie wyrok z dnia 24 listopada 2021 r., Jeronimo Martins Polska/EUIPO – Rivella International (Riviva), T‑551/20, niepublikowany, EU:T:2021:816, pkt 86]. W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza stwierdziła w pkt 52 zaskarżonej decyzji istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd co do pochodzenia handlowego rozpatrywanych towarów, biorąc pod uwagę niedoskonały obraz, jaki konsumenci zachowaliby w pamięci w odniesieniu do rozpatrywanych oznaczeń. W tym względzie, po pierwsze, jak wynika z pkt 52 powyżej, Izba Odwoławcza zasadnie uznała, że rozpatrywane towary są podobne ze względu na ich komplementarność. Po drugie, rozpatrywane oznaczenia zawierają wspólne i, odpowiednio, dominujące i współdominujące elementy słowne „krax” we wcześniejszym znaku towarowym i „crax” w spornym wzorze, które są pozbawione znaczenia i w konsekwencji mają charakter odróżniający (zob. pkt 67–75 powyżej). Po trzecie, wspomniane oznaczenia różnią się na pod względem konceptualnym (zob. pkt 86–90 powyżej). Po czwarte, Izba Odwoławcza również słusznie stwierdziła, że oznaczenia te są podobne w przeciętnym stopniu pod względem wizualnym (zob. pkt 77–80 powyżej). Ponadto te same oznaczenia wykazują wysoki stopień podobieństwa fonetycznego (zob. pkt 84 powyżej). Po piąte, Izba Odwoławcza również słusznie stwierdziła, że wcześniejszy znak towarowy ma charakter przeciętnie odróżniający (zob. pkt 94 powyżej). Wynika z tego, że właściwy krąg odbiorców wykazujący przeciętny poziom uwagi będzie mógł racjonalnie uznać, w sytuacji kiedy napotka na sporny wzór, że rozpatrywane produkty i towary objęte wcześniejszym znakiem towarowym, które są podobne, mają to samo pochodzenie handlowe. W tych okolicznościach Izba Odwoławcza nie popełniła żadnego błędu, kiedy stwierdziła w pkt 52 zaskarżonej decyzji, że istnieje prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd co do pochodzenia handlowego towarów w rozumieniu art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 w jego wcześniejszej wersji w związku z art. 36 ust. 2 lit. b) rumuńskiej ustawy o znakach towarowych. Z powyższego wynika, że zarzut pierwszy jest bezzasadny i należy go oddalić, podobnie jak skargę w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy obciążyć ją, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez interwenientkę, zgodnie z jej żądaniem. Natomiast, z uwagi na to, iż EUIPO wniosło o obciążenie skarżącej kosztami postępowania jedynie w przypadku przeprowadzenia rozprawy, należy – wobec nieprzeprowadzenia rozprawy – postanowić, że EUIPO pokryje własne koszty.   Z powyższych względów SĄD (trzecia izba), orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Eti Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Star Foods E.M. SRL.   3) Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.   Škvařilová-Pelzl Steinfatt Kukovec Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 3 września 2025 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.