T-97/07

PostanowienieTSUE2008-04-10CELEX: 62007TO0097ECLI:EU:T:2008:105

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej noty debetowej, wydanej w kontekście wykonania umowy w ramach programu ramowego, jest dopuszczalna, czy też stanowi spór o charakterze umownym wykraczający poza właściwość sądu wspólnotowego?

Ratio decidendi

Sąd orzekł, że skarga o stwierdzenie nieważności aktu, który w rzeczywistości dotyczy sporu o charakterze umownym, jest niedopuszczalna, ponieważ sądy wspólnotowe nie posiadają właściwości do rozstrzygania sporów umownych na podstawie art. 230 WE. Nawet jeśli umowa zawiera klauzulę arbitrażową przewidzianą w art. 238 WE, to wybór podstawy prawnej skargi należy do skarżącego, a sąd nie może z urzędu przekwalifikować skargi o stwierdzenie nieważności na skargę o charakterze umownym. Ponadto, skarga o odszkodowanie musi spełniać wymogi formalne dotyczące przedstawienia zarzutów i przesłanek odpowiedzialności pozaumownej.

Stan faktyczny

Skarżąca, Imelios SA, wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, która w następstwie raportu z audytu OLAF, zażądała odzyskania zaliczek wypłaconych w ramach umowy IST‑1999‑10934‑Assist, dotyczącej projektu „Knowledge Management for Help Desk Operators” w ramach Piątego programu ramowego. Komisja wystawiła notę debetową z dnia 17 stycznia 2007 r. Imelios SA domagała się również zapłaty pozostałej transzy subwencji oraz odszkodowania za szkodę poniesioną w wyniku tej decyzji.

Rozstrzygnięcie

1) Skarga zostaje odrzucona. 2) Imelios SA zostaje obciążona oprócz kosztów własnych kosztami poniesionymi przez Komisję.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. – Imelios przeciwko Komisji (sprawa T‑97/07) Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga o odszkodowanie – Piąty program ramowy Wspólnoty Europejskiej określający działania wspólnotowe w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1998–2002) – Klauzula arbitrażowa – Nota debetowa – Niedopuszczalność 1. Postępowanie – Podstawa prawna skargi – Wybór należący do skarżącego, a nie do sądu wspólnotowego (por. pkt 19) 2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga dotycząca w rzeczywistości sporu o charakterze umownym – Brak właściwości sądu wspólnotowego – Niedopuszczalność (art. 230 WE, 238 WE) (por. pkt 21, 22, 27–30) 3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga dotycząca w rzeczywistości sporu o charakterze umownym – Zmiana kwalifikacji skargi – Niedopuszczalność (art. 230 WE, 238 WE; regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit. c)) (por. pkt 32–34) 4. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów (regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit. c), d)) (por. pkt 39–41) 5. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy (art. 288 akapit drugi WE; regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit. c), d)) (por. pkt 45–47) Przedmiot Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji przyjętej przez Komisję w następstwie raportu z audytu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o odzyskaniu w drodze noty debetowej z dnia 17 stycznia 2007 r. zaliczek wypłaconych w ramach umowy oznaczonej jako IST‑1999‑10934‑Assist, dotyczącej projektu „Knowledge Management for Help Desk Operators”, zawartej w ramach piątego programu ramowego określającego działania wspólnotowe w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego przyjaznego dla użytkownika (1998–2002), po drugie, żądanie zapłaty kwoty 34 368 EUR z tytułu transzy subwencji pozostającej do zapłaty na podstawie tej umowy, i po trzecie, żądanie odszkodowania za szkodę, jaką miała ponieść skarżąca w wyniku przyjęcia wspomnianej decyzji. Sentencja 1) Skarga zostaje odrzucona. 2) Imelios SA zostaje obciążona oprócz kosztów własnych kosztami poniesionymi przez Komisję.