art. 3 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego.
Dz.U. 1994 nr 84 poz. 386
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa datę końca obiegowości starych złotych (1 stycznia 1997 r.) oraz termin i warunki ich bezterminowej wymiany na nowe waluty w bankach. Ustala również zasadę, że wymiana dotyczy tylko kwot będących wielokrotnością 100 starych złotych.Treść przepisu
Art. 3.
1.
W okresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1, stare złote będą nadal bez żadnych ograniczeń
prawnym środkiem płatniczym w przeliczeniu według stosunku ustalonego w art. 2 ust.
2.
2.
Stare złote przestaną być prawnymi środkami płatniczymi poczynając od dnia 1 stycznia
1997 r., z tym jednak że będą one podlegały bez żadnych ograniczeń wymianie w terminie
do dnia 31 grudnia 2010 r., w stosunku określonym w art. 2 ust. 2, w placówkach Narodowego
Banku Polskiego oraz w innych bankach zobowiązanych do tej czynności przez Prezesa
Narodowego Banku Polskiego.
3.
Wykaz placówek Narodowego Banku Polskiego oraz innych banków zobowiązanych do czynności,
o których mowa w ust. 2, określi w drodze zarządzenia Prezes Narodowego Banku Polskiego.
Zarządzenie Prezesa Narodowego Banku Polskiego podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym
„Monitor Polski”.
4.
Kwotą pieniężną podlegającą wymianie jest 100 starych złotych lub jej wielokrotność.
Kto powołuje ten przepis
Łącznie 1 powołań w bazie.
- I SA/Po 824/12 2012-12-04WSA_Poznan
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy