art. 9

Ustawa z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa

Dz.U. 1995 nr 133 poz. 654
Znaczenie przepisu (AI)
Określa wymogi formalne i treśćowe umowy o kredyt kontraktowy w ramach społecznego budownictwa mieszkaniowego, w tym obowiązek formy pisemnej, warunki oszczędzania oraz zobowiązanie banku do udzielenia kredytu. Ustanawia podstawę prawną dla regulacji szczegółowych przez Rada Ministrów i odsyła do prawa bankowego oraz Kodeksu cywilnego w sprawach nieuregulowanych.

Treść przepisu

Art. 9. 1. Umowa o kredyt kontraktowy powinna być, pod rygorem nieważności, zawarta na piśmie i określać co naj-mniej strony umowy, warunki systematycznego oszczędzania, wysokość oprocentowania oszczędności, zobowiązanie banku do zawarcia umowy kredytowej, o której mowa w art. 12, wraz z ustaleniem istotnych warunków tej umowy. 2. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, ogólne warunki umów o kredyt kontraktowy, w szczegól-ności postanowienia, które umowa powinna zawierać, zobowiązania oszczędzającego i zobowiązania banku, tryb i formę zmiany umowy, a także istotne warunki umowy kredytowej, mając na uwadze zabezpieczenie interesów stron. 3. Do umów o kredyt kontraktowy, w sprawach nieuregulowanych ustawą, stosuje się odpowiednio przepisy prawa bankowego i Kodeksu cywilnego.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy