art. 42 ust. 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim.
Dz.U. 1997 nr 140 poz. 938
Znaczenie przepisu (AI)
Reguluje zasady udzielania przez NBP kredytów refinansowych bankom komercyjnym, w tym w celu wdrożenia planu naprawy. Określa formy udostępnienia środków (kredyt do rachunku, lombardowy, inna forma), warunki wypowiedzenia umowy oraz zasady zabezpieczenia spłaty.Treść przepisu
Art. 42.
1.
NBP może udzielać bankom kredytu refinansowego w złotych w celu uzupełnienia ich zasobów
pieniężnych.
2.
NBP przy udzielaniu kredytu refinansowego kieruje się zdolnością banku do spłaty tego
kredytu wraz z odsetkami w umownych terminach spłaty, z zastrzeżeniem, o którym mowa
w ust. 3.
3.
NBP może udzielić kredytu refinansowego także bankowi dla wdrożenia planu naprawy
banku.
4.
Kredyt refinansowy może być udzielony:
1)
do określonej kwoty w rachunku kredytu;
2)
pod zastaw papierów wartościowych - do wysokości równej określonej części nominalnej
wartości tych papierów (kredyt lombardowy);
3)
w innej formie, określonej przez Zarząd NBP.
5.
Umowa o kredyt refinansowy może zostać rozwiązana przez każdą ze stron za siedmiodniowym
terminem jej wypowiedzenia.
6.
Jeżeli sytuacja finansowa banku korzystającego z kredytu refinansowego ulega pogorszeniu
w stopniu zagrażającym terminowej spłacie kredytu, albo bank ten nie przestrzega istotnych
postanowień umowy kredytowej, NBP może wypowiedzieć tę umowę i zażądać wcześniejszej
spłaty kredytu, w całości lub w części, w terminie krótszym niż określony w tej umowie.
7.
Do umowy o kredyt refinansowy stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe
(Dz. U. z 2021 r. poz. 2439 i 2447), ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy