art. 42 ust. 5

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim.

Dz.U. 1997 nr 140 poz. 938
Znaczenie przepisu (AI)
Reguluje zasady udzielania przez NBP kredytów refinansowych bankom komercyjnym, w tym w celu wdrożenia planu naprawy. Określa formy udostępnienia środków (kredyt do rachunku, lombardowy, inna forma), warunki wypowiedzenia umowy oraz zasady zabezpieczenia spłaty.

Treść przepisu

Art. 42. 1. NBP może udzielać bankom kredytu refinansowego w złotych w celu uzupełnienia ich zasobów pieniężnych. 2. NBP przy udzielaniu kredytu refinansowego kieruje się zdolnością banku do spłaty tego kredytu wraz z odsetkami w umownych terminach spłaty, z zastrzeżeniem, o którym mowa w ust. 3. 3. NBP może udzielić kredytu refinansowego także bankowi dla wdrożenia planu naprawy banku. 4. Kredyt refinansowy może być udzielony: 1) do określonej kwoty w rachunku kredytu; 2) pod zastaw papierów wartościowych - do wysokości równej określonej części nominalnej wartości tych papierów (kredyt lombardowy); 3) w innej formie, określonej przez Zarząd NBP. 5. Umowa o kredyt refinansowy może zostać rozwiązana przez każdą ze stron za siedmiodniowym terminem jej wypowiedzenia. 6. Jeżeli sytuacja finansowa banku korzystającego z kredytu refinansowego ulega pogorszeniu w stopniu zagrażającym terminowej spłacie kredytu, albo bank ten nie przestrzega istotnych postanowień umowy kredytowej, NBP może wypowiedzieć tę umowę i zażądać wcześniejszej spłaty kredytu, w całości lub w części, w terminie krótszym niż określony w tej umowie. 7. Do umowy o kredyt refinansowy stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 2439 i 2447), ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy