art. 39 ust. 1 pkt 5

Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Dz.U. 1998 nr 162 poz. 1118
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa mechanizm obniżenia wieku emerytalnego dla górników urodzonych przed 1949 rokiem, którzy nie kwalifikują się do górniczej emerytury na podstawie art. 50a, ale posiadają co najmniej 5 lat stażu pracy pod ziemią lub na odkrywce. Wiek emerytalny jest zmniejszany o 6 miesięcy za każdy rok takiej pracy, maksymalnie o 15 lat.

Treść przepisu

Art. 39. Ubezpieczonemu urodzonemu przed dniem 1 stycznia 1949 r., spełniającemu warunek określony w art. 27 pkt 2 i niespełniającemu warunków wymaganych do uzyskania górniczej emerytury na podstawie art. 50a, który ma co naj-mniej 5 lat: 1) pracy górniczej, o której mowa w art. 50c ust. 1, wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, albo 2) pracy górniczej, o której mowa w art. 50c ust. 1 pkt 4 i 5, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na odkrywce w kopalniach siarki i węgla brunatnego oraz w kopalniach otworowych siarki – wiek emerytalny, o którym mowa w art. 27 pkt 1, obniża się o 6 miesięcy za każdy rok takiej pracy, nie więcej jednak niż o 15 lat.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 68 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy