art. 20

Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Dz.U. 1998 nr 137 poz. 887
Znaczenie przepisu (AI)
Określa podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe i wypadkowe, wskazując, że jest to ta sama podstawa co w ubezpieczeniach emerytalnym i rentowym, z wyłączeniem górnej granicy (limitu) stosowanej przy emerytalnym i rentowym. Dla dobrowolnych ubezpieczonych chorobowych wprowadza osobny limit w wysokości 250% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia.

Treść przepisu

Art. 20. 1. Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie wypadkowe stanowi podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i ubezpieczenia rentowe, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3. 2. Przy ustalaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie wypadkowe nie stosuje się ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1. 3. Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe osób, które ubezpieczeniu chorobowemu podlegają dobrowolnie, nie może przekraczać miesięcznie 250 % prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 10. 4. Prezes Zakładu ogłasza kwotę 250 % prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, w formie komunikatu, w Dzien-niku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 7 dni kalendarzowych od dnia ogłoszenia przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, w trybie określonym w art. 19 ust. 10, kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy