art. 24

Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

Dz.U. 2003 nr 162 poz. 1568
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis ustanawia uprawnienie Ministra Kultury do wydania rozporządzenia, które szczegółowo ureguluje zasady prowadzenia rejestru zabytków, ewidencji zabytków oraz wykazu zabytków skradzionych. Określa on również wymogi formalne dotyczące ksiąg rejestru, kart ewidencyjnych oraz przesłanek wpisu i wykreślenia z ewidencji.

Treść przepisu

Art. 24. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem. 2. Rejestr zabytków prowadzi się w formie odrębnych ksiąg dla poszczególnych rodzajów zabytków. 3. W rozporządzeniu należy określić wzory krajowych, wojewódzkich i gminnych kart ewidencyjnych oraz dane jakie powinny być ujęte w poszczególnych księgach rejestru, karcie ewidencyjnej i adresowej zabytku oraz w karcie informacyjnej, a także sposób gromadzenia dokumentów dotyczących zabytku. 4. Rozporządzenie powinno wskazywać przesłanki, od których spełnienia jest uzależnione włączenie kart ewidencyjnych i adresowych do ewidencji, a także ich wyłączenie z tych ewidencji. Rozdział 2a Krajowy rejestr utraconych dóbr kultury

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy