§ 106

§ 106. 1. Przy projektowaniu budowli morskiej, a zwłaszcza samodzielnych urządzeń odbojowych, uwzględnia się prędkość podchodzenia dobijających jednostek pływających (Vp), wyrażoną w m/s. 2. Przez prędkość podchodzenia (Vp) rozumie się prędkość przesuwania się kadłuba dobijającej jednostki pływającej w stosunku do budowli morskiej. 3. Dla jednostki pływającej, podchodzącej z pomocą holowników do linii cumowniczej, przyjmuje się prędkości pod-chodzenia (Vp) zgodnie z tabelą nr 5, chyba że z analizy nawigacyjnej wynikają inne prędkości podchodzenia. Tabela nr 5 Lp. Usytuowanie budowli morskiej Rodzaj podejścia jednostki pływającej Prędkość podchodzenia (Vp) w m/s jednostek pływających o wyporności do 1500 ton jednostek pływających o wyporności w przedziale od ponad 1550 do 6500 ton jednostek pływających o wyporności ponad 6500 ton 1 Budowla morska i jednostka pływająca są narażone na silny wiatr i falowanie ciężkie (trudne) 0,75 0,55 0,40 korzystne (łatwe) 0,60 0,45 0,30 2 Budowla morska i jednostka pływająca są narażone na umiarkowany wiatr i falowanie ciężkie (trudne) 0,50 0,40 0,25 korzystne (łatwe) 0,35 030 0,20 3 Budowla morska i jednostka pływająca są chronione przed działaniem wiatru i falowania ciężkie (trudne) 0,25 0,20 0,15 korzystne (łatwe) 0,20 0,15 0,10 Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 483 4. Dla jednostki pływającej podchodzącej bez pomocy holowników przyjmuje się prędkość podchodzenia (Vp), z uwzględnieniem następujących współczynników korekcyjnych dla warunków: 1) korzystnych – 1,0; 2) ciężkich, w tym w lodach – 1,4. 5. Dla jednostek pływających podchodzących do budowli morskiej burtą usytuowaną równolegle do linii cumowniczej prędkość podchodzenia (Vp), wyrażoną w m/s, przyjmuje się zgodnie z tabelą nr 6, chyba że z analizy nawigacyjnej wyni-kają inne prędkości podchodzenia. Tabela nr 6 Lp. Wyporność statku t Prędkość podchodzenia (Vp) w m/s 1 do 2 000 0,30 2 od 2 001 do 10 000 0,18 3 od 10 001 do 125 000 0,16 4 powyżej 125 000 0,14 § 107. 1. W przystaniach i portach morskich wyróżniających się porywami wiatrów i dużą częstotliwością występo-wania wiatrów sztormowych ze statystycznie określonego kierunku, wyrażone w Pa, charakterystyczne ciśnienie prędkości wiatru (qk) działającego na jednostki pływające przekazywane na urządzenia cumownicze oblicza się według wzoru: qk = p × Vk2 / 2 gdzie: p = 1,23 kg/m3 – oznacza gęstość powietrza, Vk – oznacza, wyrażoną w m/s, charakterystyczną prędkość wiatru ustaloną jako średnia dziesięcio-minutowa prędkość wiatru na wysokości 10 m nad poziomem gruntu w terenie otwartym, która może być przekroczona średnio raz w przewidywanym okresie użytkowania budowli morskiej równym 50 lat, o prawdopodobieństwie wystąpienia p = 2 %, określoną na podstawie 50-letniego ciągu obserwacji rzeczywistych prędkości i kierunku wiatrów dla rejonu usytuowania danej bu-dowli morskiej. 2. Za poryw wiatru przyjmuje się prędkość wiatru przewyższającą prędkość średnią dziesięciominutową co najmniej o 5 m/s. 3. W przypadku przewężenia wzniesieniami i budowlami długich dolin sprawdza się możliwość wzrostu prędkości wiatru wskutek efektu dyszy.