§ 118

§ 118. 1. Kombinacja długotrwałych obciążeń budowli morskiej w stanach granicznych użytkowania składa się ze wszystkich równocześnie występujących obciążeń stałych i obciążeń zmiennych w całości długotrwałych oraz obciążeń zmiennych w części długotrwałych. 2. Kombinacja obciążeń długotrwałych, o której mowa w ust. 1, stanowi sumę obliczoną według wzoru: ∑Gki+∑ψdiQki′+∑ψdiQki′′j1n1m1, gdzie: Gki – oznacza wartość charakterystyczną obciążenia stałego, Q′ki – oznacza wartość charakterystyczną obciążenia zmiennego w całości długotrwałego, Q″ki – oznacza wartość charakterystyczną obciążenia zmiennego w części długotrwałego, ψdi – oznacza współczynnik kombinacji obciążeń długotrwałych, określony zgodnie z ust. 3. 3. Współczynnik kombinacji obciążeń długotrwałych (ψdi) wynosi: 1) ψdi = 1,0 – dla obciążeń zmiennych w całości długotrwałych, 2) ψdi = 0,5 – dla obciążeń zmiennych w części długotrwałych – chyba że zgodnie z aktualnym poziomem wiedzy i techniki, w szczególności zgodnie z PN-EN 1990 Eurokod – Podstawy projektowania konstrukcji oraz PN-EN 1991 Eurokod 1 – Oddziaływania na konstrukcje (norma wieloczęściowa), dopusz-cza się inne wartości współczynnika kombinacji obciążeń długotrwałych (ψdi). Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 483 DZIAŁ V Falochrony Rozdział 1 Klasyfikacja falochronów § 119. W zależności od rodzaju osłanianego obiektu wyróżnia się falochrony: 1) portowe: a) zewnętrzne – oddzielające akwen portowy od morza, b) wewnętrzne – dzielące chroniony akwen (ostrogi portowe); 2) kierujące – chroniące ujście rzek przed falą i zapiaszczeniem; 3) blokujące – zatrzymujące ruch rumowiska w określonej odległości przed portem; 4) brzegowe i progi podwodne – stanowiące osłonę brzegu.