§ 130

§ 130. 1. Przy projektowaniu falochronu portowego narzutowego sprawdza się możliwości zniszczenia lub uszkodze-nia tego falochronu na skutek: 1) wybicia lub uszkodzenia elementów zastosowanych w warstwie ochronnej; 2) przesunięcia się elementów zastosowanych w warstwie ochronnej; 3) ruchu nadbudowy; 4) przelewania się fali nad koroną falochronu portowego, z uwzględnieniem obciążeń poziomych oraz obciążeń masą przelewającej się wody i możliwości uszkodzenia skarpy od strony wewnętrznej tego falochronu; 5) utraty stateczności skarpy falochronu portowego przy wystąpieniu przegłębień dna wywołanych erozją, z uwzględnie-niem redukcji nośności podłoża i utraty stateczności wzdłuż najniekorzystniejszej linii poślizgu; 6) ucieczki materiału z rdzenia falochronu portowego; 7) wystąpienia nadmiernych i nierównomiernych osiadań falochronu portowego; 8) oddziaływania na elementy falochronu portowego obciążeń falowych o charakterze uderzeń hydrodynamicznych (trwających krócej niż 0,2 s); 9) zmęczenia materiału, z którego wybudowano falochron portowy lub jego elementy, lub utraty właściwości tego mate-riału w związku z długotrwałym oddziaływaniem środowiska morskiego, w tym możliwości obniżenia efektu zazębia-nia się kamieni lub bloków na skutek obtoczenia. 2. Zewnętrzna warstwa ochronna falochronu portowego narzutowego sięga do głębokości równej od 1,5 do 2 wysokości fali projektowej. Przy projektowaniu falochronu portowego narzutowego określa się minimalną liczbę elementów umocnie-nia na jednostkę powierzchni skarpy. 3. Przy projektowaniu falochronu portowego narzutowego dopuszcza się stosowanie metod empirycznych i współ-czynników bezpieczeństwa potwierdzonych wynikami badań modelowych.