art. 250

Artykuł 250 Sposób traktowania przypadków niedopasowania terminów zapadalności w sekurytyzacjach syntetycznych Do celów obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 249 wszelkie przypadki niedopasowania terminów zapadalności między ochroną kredytową, która stanowi transzę i poprzez którą uzyskuje się przeniesienie ryzyka, a sekurytyzowanymi ekspozycjami uwzględnia się w następujący sposób: a) za termin zapadalności sekurytyzowanych ekspozycji przyjmuje się najdłuższy termin zapadalności którejkolwiek z tych ekspozycji, jednak nie dłuższy niż pięć lat. Termin rozliczenia ochrony kredytowej określa się zgodnie z rozdziałem 4; b) przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla transz, którym zgodnie z niniejszą sekcją przypisuje się wagę ryzyka równą 1 250 %, instytucja inicjująca nie uwzględnia żadnych przypadków niedopasowania terminów zapadalności. W odniesieniu do wszystkich innych transz stosuje się sposób traktowania przypadków niedopasowania terminów zapadalności określony w rozdziale 4, według następującego wzoru: gdzie: RW* = kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem do celów art. 92 ust. 3 lit. a); RWAss = kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem dla ekspozycji, gdyby te ekspozycje nie zostały poddane sekurytyzacji, obliczane proporcjonalnie; RWSP = kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem obliczane zgodnie z art. 249, jeżeli nie wystąpił przypadek niedopasowania terminów zapadalności; T = termin zapadalności ekspozycji bazowych wyrażony w latach; t = termin rozliczenia ochrony kredytowej wyrażony w latach; t* = 0,25. Podsekcja 3 Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem według metody standardowej