art. 276

Artykuł 276 Metoda standardowa 1.   Instytucje mogą stosować metodę standardową („SM”) wyłącznie do obliczania wartości ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym oraz transakcji z długim terminem rozliczenia. 2.   Stosując metodę standardową, instytucje obliczają wartość ekspozycji oddzielnie dla każdego pakietu kompensowania, po odliczeniu zabezpieczenia, według następującego wzoru: gdzie: CMV = bieżąca wartość rynkowa portfela transakcji dokonywanych w ramach pakietu kompensowania z kontrahentem, bez zabezpieczenia, gdzie: gdzie: CMVi = bieżąca wartość rynkowa transakcji i; CMC = bieżąca wartość rynkowa zabezpieczenia przypisanego pakietowi kompensowania, gdzie: gdzie CMCl = bieżąca wartość rynkowa zabezpieczenia l; i = wskaźnik oznaczający transakcję; l = wskaźnik oznaczający zabezpieczenie; j = wskaźnik oznaczający kategorię pakietu zabezpieczającego. Do tego celu pakiety zabezpieczające odpowiadają czynnikom ryzyka, dla których pozycje ryzyka o przeciwstawnych symbolach mogą być kompensowane, dając pozycję ryzyka netto, na której opiera się następnie pomiar ekspozycji. RPTij = pozycja ryzyka z tytułu transakcji i w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego j; RPClj = pozycja ryzyka z tytułu zabezpieczenia l w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego j; CCRMj = mnożnik CCR określony w tabeli 5 w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego j; β = 1,4. 3.   Do celów obliczeń zgodnie z ust. 2: a) uznane zabezpieczenie uzyskane od kontrahenta ma znak dodatni, natomiast zabezpieczenie udzielone kontrahentowi ma znak ujemny; b) do celów metody standardowej stosuje się wyłącznie zabezpieczenie uznane na mocy art. 197, art. 198 i art. 299 ust. 2 lit. d); c) instytucja może nie uwzględniać ryzyka stopy procentowej wynikającego ze składników płatnościowych transakcji z rezydualnym terminem rozliczenia nieprzekraczającym jednego roku; d) instytucja może traktować transakcje, które składają się z dwóch składników płatnościowych transakcji denominowanych w tej samej walucie, jako pojedynczą transakcję zagregowaną. Do takiej transakcji zagregowanej mają zastosowanie sposoby traktowania stosowane do składników płatnościowych transakcji.