art. 311

Artykuł 311 Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, którzy przestali spełniać pewne warunki 1.   Instytucja stosuje podejście określone w niniejszym artykule, w przypadku gdy spełnione zostały jeden lub oba z poniższych warunków: a) instytucja otrzymała od kontrahenta centralnego powiadomienie wymagane na mocy art. 50b lit. j) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 648/2012 o tym, że kontrahent centralny zaprzestał obliczania KCCP; b) instytucja dowiedziała się z publicznego ogłoszenia lub powiadomienia ze strony właściwego organu kontrahenta centralnego, z którego korzysta instytucja, lub od samego kontrahenta centralnego o tym, że kontrahent ten nie będzie już spełniać warunków zezwolenia lub uznania, stosownie do przypadku. 2.   W przypadku gdy spełniony został tylko warunek określony w ust. 1 lit. a), właściwy organ instytucji sprawdza powody, dla których kontrahent centralny zaprzestał obliczania KCCP. W przypadku gdy właściwy organ uzna, że powody, o których mowa w akapicie pierwszym, są uzasadnione, może zezwolić instytucjom w swoim państwie członkowskim na stosowanie podejścia określonego w art. 310 do ich ekspozycji z tytułu transakcji z tym kontrahentem centralnym i wynikających z wkładów do funduszu tego kontrahenta na wypadek niewykonania zobowiązania. W przypadku udzielenia takiego zezwolenia właściwy organ podaje powody swojej decyzji. W przypadku gdy właściwy organ uzna, że powody, o których mowa w akapicie pierwszym, nie są uzasadnione, wszystkie instytucje w jego państwie członkowskim, niezależnie od podejścia, które wybrały zgodnie z art. 301 ust. 2, stosują podejście określone w ust. 3 lit. a)–d) niniejszego artykułu. 3.   W przypadku gdy spełniony został warunek określony w ust. 1 lit. b), bez względu na to, czy spełniony został warunek określony w lit. a) tego ustępu, instytucja w ciągu 3 miesięcy od zaistnienia sytuacji określonej w lit. b) tego ustępu lub wcześniej, jeżeli wymaga tego właściwy organ tej instytucji, podejmuje następujące czynności względem swoich ekspozycji wobec tego kontrahenta centralnego: a) przestaje stosować podejście wybrane zgodnie z art. 301 ust. 2; b) stosuje podejście określone w art. 306 ust. 1 lit. b) względem swoich ekspozycji wynikających z transakcji z tym kontrahentem centralnym; c) stosuje podejście określone w art. 309 względem swoich wniesionych z góry wkładów do funduszu tego kontrahenta centralnego na wypadek niewykonania zobowiązania oraz względem swoich wkładów nierzeczywistych na rzecz tego kontrahenta centralnego; d) traktuje ekspozycje inne niż ekspozycje wymienione w lit. b) i c) wobec tego kontrahenta centralnego jako ekspozycje wobec przedsiębiorstwa zgodnie z metodą standardową dotyczącą ryzyka kredytowego określoną w rozdziale 2. TYTUŁ III WYMOGI W ZAKRESIE FUNDUSZY WŁASNYCH Z TYTUŁU RYZYKA OPERACYJNEGO ROZDZIAŁ 1 Ogólne zasady dotyczące stosowania poszczególnych metod