art. 340

Artykuł 340 Obliczanie ryzyka ogólnego zgodnie z podejściem opartym na duracji 1.   Zamiast stosować metodę określoną w art. 339, instytucja może obliczać wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka ogólnego obciążającego instrumenty dłużne, korzystając z metody odzwierciedlającej durację, pod warunkiem że stosuje ją konsekwentnie. 2.   Zgodnie z podejściem opartym na duracji, o którym mowa w ust. 1, na podstawie wartości rynkowej każdego instrumentu dłużnego o stałym oprocentowaniu instytucja wylicza jego rentowność do wykupu, która stanowi założoną stopę dyskontową danego instrumentu. W przypadku instrumentów o oprocentowaniu zmiennym instytucja oblicza dochód dla każdego instrumentu na podstawie wartości rynkowej każdego z tych instrumentów, przy założeniu, że kwota główna jest wymagalna w najbliższym możliwym terminie określenia zmiany stopy procentowej. 3.   Następnie instytucja wylicza zmodyfikowaną durację każdego instrumentu dłużnego według następującego wzoru: gdzie: D = duracja obliczona według następującego wzoru: gdzie: R = rentowność do wykupu; Ct = płatność gotówkowa w czasie t; M = termin wymagalności kwoty głównej Przy obliczaniu zmodyfikowanej duracji w przypadku instrumentów dłużnych obarczonych ryzykiem przedterminowej spłaty stosuje się korektę. Zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 EUNB wydaje wytyczne dotyczące sposobu stosowania takich korekt. 4.   Następnie instytucja przypisuje każdy instrument dłużny do odpowiedniej strefy w tabeli 3. W tym celu instytucja wykorzystuje zmodyfikowaną durację każdego instrumentu. Tabela 3 Strefa Zmodyfikowana duracja (w latach) Założona zmiana stopy procentowej (w %) Pierwsza > 0 ≤ 1,0 1,0 Druga > 1,0 ≤ 3,6 0,85 Trzecia > 3,6 0,7 5.   Następnie instytucja oblicza pozycję ważoną duracją dla każdego instrumentu jako iloczyn jego ceny rynkowej, zmodyfikowanej duracji oraz założonej zmiany stopy procentowej dla instrumentu o danej zmodyfikowanej duracji (zob. kolumna 3 w tabeli 3). 6.   Instytucja oblicza swoje długie i krótkie pozycje ważone duracją w każdej strefie. Kwota pozycji długich równoważona pozycjami krótkimi w każdej strefie stanowi dopasowaną pozycję ważoną duracją tej strefy. Instytucja oblicza następnie niedopasowane pozycje ważone duracją dla każdej strefy. Kolejnym krokiem jest stosowanie procedur określonych dla niedopasowanych pozycji ważonych w art. 339 ust. 5–8. 7.   Wymóg w zakresie funduszy własnych danej instytucji oblicza się zatem jako sumę następujących składników: a) 2 % dopasowanej pozycji ważonej duracją dla każdej strefy; b) 40 % dopasowanych pozycji ważonych duracją między strefą pierwszą a drugą oraz między strefą drugą a trzecią; c) 150 % dopasowanej pozycji ważonej duracją między strefą pierwszą a trzecią; d) 100 % rezydualnych niedopasowanych pozycji ważonych duracją. Sekcja 3 Instrumenty kapitałowe