art. 429

Artykuł 429 Obliczanie wskaźnika dźwigni 1.   Instytucje obliczają swój wskaźnik dźwigni zgodnie z metodą określoną w ust. 2–11. 2.   Wskaźnik dźwigni oblicza się jako miarę kapitału instytucji podzieloną przez miarę ekspozycji całkowitej tej instytucji i wyraża się jako wartość procentową. Instytucje obliczają wskaźnik dźwigni jako prostą średnią arytmetyczną miesięcznych wskaźników dźwigni w ciągu kwartału. 3.   Do celów ust. 2 miarą kapitału jest kapitał Tier I. 4.   Miara ekspozycji całkowitej jest sumą wartości ekspozycji z tytułu wszystkich aktywów i pozycji pozabilansowych nieodliczonych przy wyznaczaniu miary kapitału, o której mowa w ust. 3. Jeżeli instytucje uwzględniają podmiot sektora finansowego, w który dokonali znacznej inwestycji zgodnie z art. 43, w swojej konsolidacji zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości, ale nie w konsolidacji ostrożnościowej zgodnie z przepisami części pierwszej tytuł II rozdział 2, określają wartość ekspozycji w odniesieniu do znacznej inwestycji nie według ust. 5 lit. a) niniejszego artykułu, lecz jako kwotę stanowiącą iloczyn kwoty określonej w lit. a) niniejszego akapitu i współczynnika określonego w lit. b) niniejszego akapitu: a) suma wartości ekspozycji z tytułu wszystkich ekspozycji podmiotu sektora finansowego, w którym utrzymywana jest znaczna inwestycja; b) w odniesieniu do wszelkich posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I danego podmiotu sektora finansowego, całkowita kwota takich pozycji niepomniejszona zgodnie z art. 47 i art. 48 ust. 1 lit. b) podzielona przez całkowitą kwotę takich pozycji. 5.   Instytucje określają wartość ekspozycji z tytułu aktywów zgodnie z następującymi zasadami: a) wartości ekspozycji z tytułu aktywów, z wyjątkiem kontraktów wymienionych w załączniku II i kredytowych instrumentów pochodnych, oznaczają wartości ekspozycji zgodnie z art. 111 ust. 1 zdanie pierwsze; b) zabezpieczenia rzeczowego lub finansowego, gwarancji lub ograniczenia ryzyka kredytowego, które zostały zakupione, nie stosuje się do zmniejszenia wartości ekspozycji z tytułu aktywów; c) nie kompensuje się kredytów z depozytami; 6.   Instytucje określają wartość ekspozycji z tytułu umów wymienionych w załączniku II i z tytułu kredytowych instrumentów pochodnych, w tym instrumentów pozabilansowych, zgodnie z metodą określoną w art. 274. Przy określaniu wartości ekspozycji kontraktów wymienionych w załączniku II oraz kredytowych instrumentów pochodnych instytucje uwzględniają skutki umów nowacji i innych umów o kompensowaniu zobowiązań, z wyjątkiem umów o kompensowaniu międzyproduktowym, zgodnie z art. 295. 7.   W ramach odstępstwa od przepisów ust. 6 instytucje mogą stosować metodę określoną w art. 275 w celu określenia wartości ekspozycji z tytułu umów wymienionych w pkt 1 i 2 załącznika II wyłącznie wtedy, kiedy stosują tę metodę również do określenia wartości ekspozycji z tytułu tych umów celem spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w art. 92. 8.   Określając przyszłą ekspozycję kredytową w przypadku kredytowych instrumentów pochodnych, instytucje stosują zasady określone w art. 299 ust. 2 do wszystkich swoich kredytowych instrumentów pochodnych, a nie tylko do instrumentów przypisanych do portfela handlowego. 9.   Instytucje określają wartość ekspozycji w przypadku transakcji odkupu, transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów, transakcji z długim terminem rozliczenia i transakcji z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego, w tym transakcji pozabilansowych zgodnie z art. 220 ust. 1-3 i art. 222, oraz uwzględniają skutki umów ramowych o wzajemnym kompensowaniu zobowiązań, z wyjątkiem umów o kompensowaniu międzyproduktowym zgodnie z art. 206. 10.   Instytucje określają wartość ekspozycji z tytułu pozycji pozabilansowych, z wyjątkiem pozycji, o których mowa w ust. 6 i 9 niniejszego artykułu, zgodnie z art. 111 pkt 1, pod warunkiem wprowadzenia następujących modyfikacji do współczynników konwersji wymienionych w przedmiotowym artykule: a) współczynnik konwersji stosowany do wartości nominalnej w przypadku niewykorzystanych zobowiązań kredytowych, które można w każdym momencie bezwarunkowo anulować bez wypowiedzenia i o których mowa w załączniku I pkt 4 lit. a) i b), wynosi 10 %; b) współczynnik konwersji stosowany do związanych z finansowaniem handlu pozycji pozabilansowych o średnim/niskim ryzyku, o których mowa w załączniku I pkt 3 lit. a), oraz do związanych z oficjalnie wspieranymi kredytami eksportowymi pozycji pozabilansowych, o których mowa w załączniku I pkt 3 lit. b) ppkt (i), wynosi 20 %; c) współczynnik konwersji stosowany do związanych z finansowaniem handlu pozycji pozabilansowych o średnim ryzyku, o których mowa w załączniku I pkt 2 lit. a) i pkt 2 lit. b) ppkt (i), oraz do związanych z oficjalnie wspieranymi kredytami eksportowymi pozycji pozabilansowych, o których mowa w pkt 2 lit. b) ppkt (ii) załącznika I, wynosi 50 %; d) współczynnik konwersji w przypadku wszystkich innych pozycji pozabilansowych wymienionych w załączniku I wynosi 100 %. 11.   Jeżeli zgodnie z krajowymi ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości jakieś aktywa w bilansie są aktywami powierniczymi, zgodnie z art. 10 dyrektywy 86/635/EWG, aktywa te mogą zostać wyłączone z miary ekspozycji całkowitej składającej się na wskaźnik dźwigni, jeśli spełniają one kryteria usuwania z bilansu określone w międzynarodowych standardach rachunkowości (MSR) 39 mające zastosowanie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 i, w stosownych przypadkach kryteria niekonsolidacji określone w międzynarodowych standardach sprawozdawczości finansowej (MSSF) 10, mające zastosowanie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.