art. 511

Artykuł 511 Dźwignia finansowa 1.   Wykorzystując wyniki sprawozdania, o którym mowa w ust. 3, do dnia 31 grudnia 2016 r., Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wpływu i skuteczności wskaźnika dźwigni. 2.   W stosownych przypadkach przedmiotowemu sprawozdaniu towarzyszy wniosek ustawodawczy dotyczący wprowadzenia stosownej liczby poziomów wskaźnika dźwigni, który instytucje funkcjonujące zgodnie z różnymi modelami biznesowymi byłyby zobowiązane osiągnąć; we wniosku tym sugerowałoby się stosowną kalibrację tych poziomów i wszelkie odpowiednie korekty miar kapitału i ekspozycji całkowitej, o których mowa w art. 429, wraz z wszelkimi powiązanymi środkami w zakresie elastyczności, jeżeli jest to konieczne, w tym wprowadzenie w art. 458a stosownych zmian, by wprowadzić wskaźnik dźwigni w ramach zakresu stosowania środków zawartych w tym artykule. 3.   Do celów ust. 1 do dnia 31 października 2016 r. EUNB przedstawi Komisji sprawozdanie dotyczące przynajmniej następujących kwestii: a) czy ramy wskaźnika dźwigni przewidziane w niniejszym rozporządzeniu oraz w art. 87 i 98 dyrektywy 2013/36/UE są właściwym narzędziem służącym do zmniejszenia – w zadowalający sposób i w zadowalającym stopniu – ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej ze strony instytucji; b) określenia modeli biznesowych, które odzwierciedlają ogólne profile ryzyka instytucji oraz wprowadzenia różnych poziomów wskaźnika dźwigni w odniesieniu do tych modeli biznesowych; c) czy wymogi określone w art. 76 i 87 dyrektywy 2013/36/UE zgodnie z art. 73 i 97 dyrektywy 2013/36/UE dotyczące sposobu traktowania ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej są wystarczające do zapewnienia prawidłowego zarządzania tym ryzykiem przez instytucje oraz, w przypadku odpowiedzi negatywnej, jakie dalsze udoskonalenia są wymagane, aby zapewnić osiągnięcie tych celów; d) czy metody obliczania, o których mowa w art. 429, wymagają wprowadzenia zmian – a jeżeli tak, to jakich – w celu zapewnienia możliwości stosowania wskaźnika dźwigni jako odpowiedniego wskaźnika ryzyka nadmiernej dźwigni w instytucji; e) czy w kontekście obliczania miary ekspozycji całkowitej składającej się na wskaźnik dźwigni wartość ekspozycji z tytułu kontraktów wymienionych w załączniku II określana z zastosowaniem metody wyceny pierwotnej wartości ekspozycji różni się w istotnym stopniu od wartości ekspozycji określanej z zastosowaniem metody wyceny według wartości rynkowej; f) czy stosowanie funduszy własnych albo kapitału podstawowego Tier I jako miary kapitału składającej się na wskaźnik dźwigni może być bardziej właściwe z punktu widzenia zamierzonego celu śledzenia ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej, a jeżeli tak, to jaka kalibracja wskaźnika dźwigni byłaby odpowiednia; g) czy współczynnik konwersji, o którym mowa w art. 429 ust. 10 lit. a), w odniesieniu do niewykorzystanych zobowiązań kredytowych, które można w każdym momencie bezwarunkowo anulować bez wypowiedzenia, jest wystarczająco ostrożny na podstawie dowodów zgromadzonych w okresie obserwacji; h) czy częstotliwość i format ujawnianych pozycji, o których mowa w art. 451, są odpowiednie; i) jaki byłby odpowiedni poziom wskaźnika dźwigni w odniesieniu do każdego z modeli biznesowych określonych zgodnie z lit. b); j) czy należy określić zakres dla każdego poziomu wskaźnika dźwigni; k) czy wprowadzenie wymogu wskaźnika dźwigni dla instytucji wymagałoby wprowadzenia jakichkolwiek zmian do ram wskaźnika dźwigni przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, a jeżeli zmiany są konieczne, to jakie byłyby to zmiany; l) czy wprowadzenie wymogu obliczania wskaźnika dźwigni dla instytucji skutecznie ograniczyłoby ryzyko nadmiernej dźwigni finansowej po stronie tych instytucji, w szczególności po stronie banków sektora publicznego, a jeżeli tak, czy należy przyjąć taki sam poziom wskaźnika dźwigni dla wszystkich instytucji, czy też powinien on być określany zgodnie z profilem ryzyka i modelem biznesowym, a także wielkością instytucji, a w związku z tym, które dodatkowe kalibracje lub okresy przejściowe byłyby wymagane. 4.   Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3, obejmuje przynajmniej okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. i uwzględnia się w nim przynajmniej następujące kwestie: a) wpływ wprowadzenia wymogu wskaźnika dźwigni obliczanego zgodnie z art. 429, który instytucje musiałyby spełnić, na: (i) rynki finansowe ogółem, a w szczególności rynki transakcji odkupu, instrumentów pochodnych i obligacji zabezpieczonych; (ii) odporność instytucji; (iii) modele biznesowe i struktury bilansu instytucji, zwłaszcza pod kątem obszarów działalności o niskim ryzyku, takich jak kredyty preferencyjne udzielane przez publiczne banki rozwoju, pożyczki komunalne, finansowanie nieruchomości mieszkalnych i innych obszarów o niskim ryzyku uregulowanych na mocy prawa krajowego; (iv) migrację ekspozycji do jednostek, które nie są objęte nadzorem ostrożnościowym; (v) innowacje finansowe, w szczególności rozwój instrumentów z wbudowaną dźwignią; (vi) podejmowanie ryzyka przez instytucje; (vii) podejmowane działania w zakresie rozliczania, rozrachunku i powiernictwa oraz działalność kontrahenta centralnego; (viii) cykliczność obliczania miary kapitału i miary ekspozycji całkowitej składających się na wskaźnik dźwigni; (ix) akcję kredytową banków, ze szczególnym uwzględnieniem udzielania kredytów MŚP, władzom lokalnym, władzom regionalnym i podmiotom sektora publicznego oraz finansowania handlu, w tym udzielania kredytów w ramach urzędowych programów ubezpieczania kredytów eksportowych; b) współzależność wskaźnika dźwigni i opartych na analizie ryzyka wymogów w zakresie funduszy własnych oraz wymogów w zakresie płynności, jak określono w niniejszym rozporządzeniu; c) skutki występowania różnic księgowych między standardami rachunkowości mającymi zastosowanie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1606/2002, standardami rachunkowości mającymi zastosowanie na mocy dyrektywy 86/635/EWG oraz innymi mającymi zastosowanie standardami rachunkowości i innymi odpowiednimi standardami rachunkowości w zakresie porównywalności wskaźnika dźwigni.