art. 104

Artykuł 104 Przywrócenie do stanu poprzedniego 1.   Zgłaszający unijny znak towarowy lub jego właściciel, lub każda inna strona w postępowaniu przed Urzędem, która mimo zachowania należytej staranności wymaganej przez okoliczności nie była w stanie dotrzymać terminu względem Urzędu, może, na wniosek, mieć przywrócone swoje prawa, jeżeli dane uchybienie miało bezpośredni wpływ, na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia, na utratę prawa lub środków odwoławczych. 2.   Wniosek składa się na piśmie w terminie dwóch miesięcy od ustania przyczyn niedotrzymania terminu. Zaniechana czynność musi być dokonana w tym terminie. Wniosek jest dopuszczalny jedynie w terminie jednego roku od upływu niedotrzymanego terminu. W przypadku niezłożenia wniosku o przedłużenie rejestracji lub nieuiszczenia opłaty za przedłużenie dodatkowy termin sześciu miesięcy, przewidziany w art. 53 ust. 3 zdanie trzecie, odejmuje się od terminu jednego roku. 3.   Wniosek zawiera uzasadnienie i wskazuje fakty, na których się opiera. Jest on uważany za złożony po uiszczeniu opłaty za przywrócenie praw. 4.   Instancja właściwa do orzekania w sprawie zaniechanej czynności orzeka na podstawie wniosku. 5.   Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do terminów określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, art. 46 ust. 1 i 3 oraz art. 105. 6.   Jeżeli zgłaszającemu unijny znak towarowy lub jego właścicielowi zostały przywrócone jego prawa, nie może on powoływać się na swoje prawa przeciw stronie trzeciej, która w dobrej wierze wprowadziła towary do obrotu lub świadczyła usługi ze znakiem identycznym lub podobnym do unijnego znaku towarowego w okresie między utratą praw ze zgłoszenia lub do unijnego znaku towarowego i publikacją informacji o przywróceniu tych praw. 7.   Osoba trzecia, która może skorzystać z przepisów ust. 6, może wnieść powództwo jako osoba trzecia przeciw decyzji przywracającej prawa zgłaszającego unijny znak towarowy lub jego właściciela w terminie dwóch miesięcy od daty publikacji informacji o przywróceniu tych praw. 8.   Przepisy niniejszego artykułu nie ograniczają prawa państwa członkowskiego do przywrócenia do stanu poprzedniego w odniesieniu do terminów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i które muszą być przestrzegane wobec władz tego państwa.