art. 15
32019R1111
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis przyznaje sądom państw członkowskich kompetencję do wydawania tymczasowych i zabezpieczających środków w sprawach o odpowiedzialności rodzicielskiej, nawet gdy jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty ma sąd innego państwa. Jest to klauzula nadzwyczajna stosowana w sytuacjach niecierpiących zwłoki dla ochrony dziecka lub jego mienia.Treść przepisu
Artykuł 15
Środki tymczasowe, w tym środki zabezpieczające, stosowane w przypadkach niecierpiących zwłoki
1. W przypadkach niecierpiących zwłoki, nawet jeżeli jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty ma sąd innego państwa członkowskiego, sądy państwa członkowskiego mają jurysdykcję do stosowania środków tymczasowych, w tym środków zabezpieczających, które mogą być dostępne na mocy prawa tego państwa członkowskiego w odniesieniu do:
a)
dziecka, które znajduje się w tym państwie członkowskim; lub
b)
majątku, który należy do dziecka i który znajduje się w tym państwie członkowskim.
2. Jeżeli wymaga tego ochrona dobra dziecka, sąd, który zastosował środki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu bezzwłocznie informuje o tym – bezpośrednio zgodnie z art. 86 albo za pośrednictwem organów centralnych wyznaczonych zgodnie z art. 76 – sąd lub właściwy organ państwa członkowskiego mającego jurysdykcję zgodnie z art. 7 lub, w stosownych przypadkach, sąd państwa członkowskiego wykonującego na podstawie niniejszego rozporządzenia jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty.
3. Środki zastosowane zgodnie z ust. 1 tracą moc, jak tylko sąd państwa członkowskiego, które na podstawie niniejszego rozporządzenia ma jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty, zastosuje środki, które uważa za właściwe.
W stosownych przypadkach sąd ten może poinformować o swoim postanowieniu – bezpośrednio zgodnie z art. 86 lub za pośrednictwem organów centralnych wyznaczonych zgodnie z art. 76 – sąd, który zastosował środki tymczasowe, w tym środki zabezpieczające.
© Unia Europejska, źródło: EUR-Lex (eur-lex.europa.eu), pozyskano 14.07.2026. Autentyczne są wyłącznie wersje opublikowane w Dz. Urz. UE. · PDF źródłowy