art. 29

Artykuł 29 Potencjalna przyszła ekspozycja 1.Potencjalną przyszłą ekspozycję, o której mowa w art. 27, oblicza się dla każdego instrumentu pochodnego jako ilo­czyn: a) kwoty efektywnej wartości referencyjnej transakcji ustalonej zgodnie z ust. 2–6 niniejszego artykułu; oraz b) współczynnika nadzorczego ustalonego zgodnie z ust. 7 niniejszego artykułu. 2.Kwota efektywnej wartości referencyjnej stanowi iloczyn kwoty referencyjnej obliczonej zgodnie z ust. 3, jej duracji obliczonej zgodnie z ust. 4 oraz jej delty nadzorczej obliczonej zgodnie z ust. 6. 3.Kwotę referencyjną, o ile nie została wyraźnie podana i ustalona na okres do terminu zapadalności, ustala się w nastę­pujący sposób: a) w odniesieniu do kontraktów na walutowe instrumenty pochodne za kwotę referencyjną uznaje się kwotę referencyjną części kontraktu w walucie obcej przeliczoną na walutę krajową; jeżeli obydwie części walutowego instrumentu pochodnego są denominowane w walutach niebędących walutą krajową, kwota referencyjna każdej z części jest przeli­czana na walutę krajową i za kwotę referencyjną uznaje się część o wyższej wartości w walucie krajowej; b) w przypadku kontraktów na instrumenty pochodne na akcje i kontraktów na towarowe instrumenty pochodne oraz w przypadku uprawnień do emisji i bazujących na nich instrumentów pochodnych kwotę referencyjną określa się jako ilo­czyn ceny rynkowej jednej jednostki instrumentu i liczby jednostek wskazanych w danej transakcji; c)w przypadku transakcji o wielokrotnych wypłatach uzależnionych od danego stanu, w tym opcji binarnych lub celo­wych kontraktów terminowych typu forward z opcją wykupu (ang. target redemption forwards), firma inwestycyjna oblicza kwotę referencyjną dla każdego ze stanów oraz stosuje najwyższą z wyliczonych wartości; d)w przypadku gdy kwotę referencyjną oblicza się na podstawie wzoru obejmującego wartości rynkowe, firma inwesty­cyjna wprowadza CMV w celu określenia kwoty referencyjnej transakcji; e) w przypadku swapów o zmiennej kwocie referencyjnej (ang. variable notional swaps), takich jak swapy amortyzowane (ang. amortising swaps) i zaliczkowe (ang. accreting swaps), firmy inwestycyjne za kwotę referencyjną transakcji przy­jmują średnią kwotę referencyjną w pozostałym czasie trwania swapu; f) lewarowane swapy przelicza się na kwotę referencyjną równoważnego nielewarowanego swapu, tak aby w przypadku pomnożenia przez współczynnik wszystkich stóp w swapie ustalona kwota referencyjna została pomnożona przez współczynnik stóp procentowych w celu określenia kwoty referencyjnej; g) w przypadku kontraktu na instrumenty pochodne z wielokrotną wymianą kwoty głównej kwotę referencyjną mnoży się przez liczbę wymian kwoty głównej w kontrakcie na instrumenty pochodne w celu określenia kwoty referencyjnej. 4.Kwota referencyjna kontraktów na instrumenty pochodne na stopę procentową i kontraktów na kredytowe instru­menty pochodne na okres pozostały do terminu zapadalności (w latach) tych kontraktów jest korygowana zgodnie z dura­cją ustaloną według następującego wzoru: Duracja = (1 - exp(-0,05 • okres pozostały do terminu zapadalności)) / 0,05 W przypadku kontraktów na instrumenty pochodne innych niż kontrakty na instrumenty pochodne na stopę procentową i kontrakty na kredytowe instrumenty pochodne duracja wynosi 1. 5.Termin zapadalności kontraktu jest najpóźniejszym terminem, w którym kontrakt wciąż można zrealizować. Jeżeli instrument pochodny odnosi się do wartości innego instrumentu opartego na stopie procentowej lub innego instru­mentu kredytowego, termin określa się na podstawie instrumentu bazowego. W przypadku opcji terminem zapadalności jest najpóźniejszy termin realizacji kontraktu przewidziany w umowie. W odniesieniu do kontraktów na instrumenty pochodne, które są skonstruowane w taki sposób, że w określonych termi­nach wszelkie należności z tytułu ekspozycji ulegają rozliczeniu, a warunki ulegają aktualizacji w taki sposób, że wartość godziwa kontraktu jest równa zeru, rezydualny termin zapadalności jest równy okresowi pozostającemu do następnego ter­minu aktualizacji warunków kontraktu. PLDziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 314/32 5.12.2019 6.Firma inwestycyjna może sama obliczyć deltę nadzorczą opcji i opcji swapowych, korzystając z odpowiedniego modelu, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez właściwy organ. Model musi pozwalać na oszacowanie zakresu zmian war­tości opcji w odniesieniu do niewielkich zmian wartości rynkowej instrumentu bazowego. W przypadku transakcji innych niż opcje i opcje swapowe lub gdy właściwy organ nie zatwierdził żadnego modelu, delta wynosi 1. 7.Współczynnik nadzorczy (SF) dla każdej klasy aktywów ustala się zgodnie z poniższą tabelą: Tabela 3 Klasa aktywów Współczynnik nadzorczy Stopa procentowa 0,5 % Waluta obca 4 % Kredyt 1 % Jednopodmiotowy instrument kapitałowy 32 % Indeks akcyjny 20 % Towary i uprawnienia do emisji 18 % Inne 32 % 8.Potencjalna przyszła ekspozycja pakietu kompensowania stanowi sumę potencjalnych przyszłych ekspozycji wszyst­kich transakcji wchodzących w skład pakietu kompensowania, pomnożoną przez: a)0,42 – w przypadku pakietów kompensowania transakcji z kontrahentami finansowymi i niefinansowymi, w odniesie­niu do których to transakcji zabezpieczenie jest wymieniane dwustronnie z kontrahentem, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z warunkami określonymi w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012; b) 1 – w przypadku innych pakietów kompensowania.