art. 12

Artykuł 12 1.   Na mocy niniejszego rozporządzenia ustanawia się lub można wydać następujące rodzaje zezwoleń na wywóz: a) indywidualne zezwolenia na wywóz; b) globalne zezwolenia na wywóz; c) krajowe generalne zezwolenia na wywóz; d) generalne unijne zezwolenia na wywóz w odniesieniu do wywozu określonych produktów do określonych miejsc na podstawie konkretnych warunków i wymogów określonych w sekcjach A–H załącznika II. Zezwolenia wydane lub ustanowione na mocy niniejszego rozporządzenia są ważne na całym obszarze celnym Unii. 2.   Indywidualne i globalne zezwolenia na wywóz na mocy niniejszego rozporządzenia wydaje właściwy organ państwa członkowskiego, w którym eksporter ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 3, w przypadku gdy eksporter nie ma miejsca zamieszkania ani siedziby na obszarze celnym Unii, indywidualne zezwolenia na wywóz na mocy niniejszego rozporządzenia wydaje właściwy organ państwa członkowskiego, w którym znajdują się produkty podwójnego zastosowania. Wszelkie indywidualne i globalne zezwolenia na wywóz wydaje się, jeśli to tylko możliwe, za pomocą środków elektronicznych na formularzach zawierających co najmniej wszystkie elementy wzorów określonych w sekcji A załącznika III oraz w kolejności zgodnej z tymi wzorami. 3.   Indywidualne zezwolenia na wywóz i globalne zezwolenia na wywóz są ważne przez okres do dwóch lat, chyba że właściwy organ postanowi inaczej. Zezwolenia dla dużych projektów są ważne przez okres ustalany przez właściwy organ, jednak nie dłuższy niż cztery lata, z wyjątkiem należycie uzasadnionych okoliczności wynikających z czasu trwania projektu. 4.   Eksporterzy dostarczają właściwemu organowi wszystkich odnośnych informacji wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie indywidualnych i globalnych zezwoleń na wywóz, aby zapewnić pełne informacje, w szczególności dotyczące użytkownika końcowego, kraju przeznaczenia i końcowych zastosowań wywożonego produktu. Indywidualne zezwolenia na wywóz podlegają obowiązkowi dostarczenia deklaracji zastosowania końcowego. Właściwy organ może zwolnić niektóre wnioski z obowiązku dostarczenia deklaracji zastosowania końcowego. Globalne zezwolenia na wywóz mogą w stosownych przypadkach podlegać obowiązkowi dostarczenia deklaracji zastosowania końcowego. Eksporterzy korzystający z globalnych zezwoleń na wywóz wdrażają ICP, chyba że właściwy organ uzna to za zbędne ze względu na inne informacje, które wziął pod uwagę przy rozpatrywaniu złożonego przez eksportera wniosku o globalne zezwolenie na wywóz. Wymogi w zakresie sprawozdawczości i ICP odnoszące się do stosowania globalnych zezwoleń na wywóz określane są przez państwa członkowskie. Na wniosek eksporterów globalne zezwolenia na wywóz, które zawierają limity ilościowe, są dzielone. 5.   Właściwe organy państw członkowskich rozpatrują wnioski o indywidualne lub globalne zezwolenia na wywóz w terminie określonym zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi. 6.   Krajowe generalne zezwolenia na wywóz: a) wyłączają ze swojego zakresu produkty wymienione w sekcji I załącznika II; b) określa się zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi; mogą być stosowane przez wszystkich eksporterów mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim, które wydają te zezwolenia, jeżeli spełniają wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i w uzupełniających przepisach krajowych; są wydawane zgodnie ze wskazaniami określonymi w sekcji C załącznika III; c) nie mogą być wykorzystywane, jeżeli eksporter został poinformowany przez właściwy organ, że przedmiotowe produkty są lub mogą być przeznaczane w całości lub części do któregokolwiek z zastosowań określonych w art. 4 ust. 1, lub jeżeli eksporter jest świadomy, że produkty te są przeznaczone do takich zastosowań. Krajowe generalne zezwolenia na wywóz mogą mieć zastosowanie do produktów i miejsc przeznaczenia wymienionych w sekcjach A–H załącznika II. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich wydanych lub zmienionych krajowych generalnych zezwoleniach na wywóz. Komisja publikuje takie powiadomienia w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej. 7.   Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym eksporter ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, może zakazać eksporterowi korzystania z unijnego generalnego zezwolenia na wywóz, jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do zdolności tego eksportera do spełnienia warunków i wymogów takiego zezwolenia lub przestrzegania przepisów w zakresie kontroli wywozu. Właściwe organy państw członkowskich wymieniają się informacjami na temat eksporterów, którym zakazano korzystania z generalnego unijnego zezwolenia na wywóz, chyba że właściwy organ państwa członkowskiego, w którym eksporter ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, stwierdzi, że eksporter nie będzie usiłował wywieźć produktów podwójnego zastosowania przez terytorium innego państwa członkowskiego. Ta wymiana informacji odbywa się za pomocą systemu elektronicznego, o którym mowa w art. 23 ust. 6.