art. 49

Artykuł 49 Kary administracyjne i inne środki administracyjne 1.   Bez uszczerbku dla uprawnień nadzorczych i dochodzeniowych przysługujących właściwym organom na podstawie art. 45 oraz prawa państw członkowskich do ustanawiania i nakładania sankcji karnych, państwa członkowskie przyznają właściwym organom – zgodnie z prawem krajowym – uprawnienia do nakładania kar administracyjnych i podejmowania innych odpowiednich środków administracyjnych, które muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Te kary administracyjne i inne środki administracyjne stosuje się do: a) przypadków naruszenia przez emitentów spoczywających na nich obowiązków wynikających z tytułu II rozdział 2 lub art. 18, 19 lub 21; b) braku współpracy przy czynnościach dochodzeniowych, kontroli lub w przypadku zobowiązania określonego w art. 45 ust. 1 lub niezastosowania się do czynności dochodzeniowych, kontroli lub zobowiązania określonego w art. 45 ust. 1. 2.   Do dnia 21 grudnia 2024 r. państwa członkowskie mogą postanowić, że nie ustanowią przepisów dotyczących uprawnień właściwych organów do nakładania kar administracyjnych, oraz podjąć inne odpowiednie środki administracyjne, o których mowa w ust. 1, jeżeli naruszenia, o których mowa w lit. a) lub b) tego ustępu, już podlegają sankcjom karnym określonym w ich prawie krajowym. W takim przypadku państwa członkowskie szczegółowo powiadamiają Komisję i ESMA o odpowiednich przepisach swojego prawa karnego. 3.   Do dnia 21 grudnia 2024 r. państwa członkowskie szczegółowo powiadamiają Komisję i ESMA o przepisach, o których mowa w ust. 1 i 2. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i ESMA o wszelkich późniejszych zmianach tych przepisów. 4.   Państwa członkowskie zapewniają, zgodnie z prawem krajowym, aby w odniesieniu do naruszeń, o których mowa w ust. 1 lit. a), właściwe organy miały uprawnienia do nakładania następujących kar administracyjnych i innych środków administracyjnych: a) podanie do wiadomości publicznej informacji wskazującej odpowiedzialną osobę fizyczną lub prawną oraz charakter naruszenia, zgodnie z art. 45 ust. 1 lit. l); b) nakaz zobowiązujący odpowiedzialną osobę fizyczną lub prawną do zaprzestania określonego postępowania stanowiącego naruszenie; c) decyzja zakazująca odpowiedzialnej osobie fizycznej lub prawne emitowania europejskich zielonych obligacji przez okres nieprzekraczający jednego roku; d) maksymalne administracyjne kary pieniężne w wysokości co najmniej dwukrotnej wartości korzyści uzyskanych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia, o ile można je określić; e) w przypadku osoby prawnej – maksymalne administracyjne kary pieniężne w wysokości co najmniej 500 000 EUR lub – w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro – równowartości tej kwoty w walucie krajowej na dzień 20 grudnia 2023 r., lub 0,5 % całkowitych rocznych obrotów tej osoby prawnej według ostatniego dostępnego sprawozdania finansowego zatwierdzonego przez organ zarządzający; f) w przypadku osoby fizycznej – maksymalne administracyjne kary pieniężne w wysokości co najmniej 50 000 EUR lub – w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro – równowartości tej kwoty w walucie krajowej na dzień 20 grudnia 2023 r.. Do celów akapitu pierwszego lit. e) w przypadku gdy osoba prawna jest jednostką dominującą lub jednostką zależną jednostki dominującej, która jest zobowiązana do sporządzenia skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z dyrektywą 2013/34/UE, stosowny całkowity roczny obrót stanowi kwota całkowitego rocznego obrotu lub odpowiadający mu rodzaj dochodu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Unii w dziedzinie rachunkowości, ustalony na podstawie ostatniego dostępnego skonsolidowanego sprawozdania finansowego zatwierdzonego przez organ zarządzający jednostki dominującej najwyższego szczebla. 5.   Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kary lub środki oraz wyższe administracyjne kary pieniężne niż te, które został ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.