art. 16

Artykuł 16 Dostęp do procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej 1.   Państwa członkowskie rozpatrują wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który występuje z takim wnioskiem na terytorium któregokolwiek z nich, w tym na granicy lub w strefach tranzytowych. Wniosek rozpatruje jedno państwo członkowskie, które jest odpowiedzialnym państwem członkowskim na podstawie kryteriów określonych w rozdziale II lub klauzul określonych w rozdziale III niniejszej części. 2.   Bez uszczerbku dla zasad określonych w części IV niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy na podstawie kryteriów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu żadne państwo członkowskie nie może zostać ustalone jako państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej odpowiedzialne jest pierwsze państwo członkowskie, w którym zarejestrowano wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. 3.   W przypadku gdy przekazanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową przez państwo członkowskie do państwa członkowskiego pierwotnie wyznaczonego jako państwo odpowiedzialne jest niemożliwe, gdyż istnieją istotne powody, by sądzić, że przekazanie do tego państwa członkowskiego narażałoby osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową na rzeczywiste ryzyko naruszenia jej praw podstawowych stanowiącego nieludzkie lub poniżające traktowanie w rozumieniu art. 4 Karty, państwo członkowskie dokonujące ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego nadal prowadzi ocenę kryteriów określonych w rozdziale II lub klauzul określonych w rozdziale III niniejszej części w celu stwierdzenia, czy inne państwo członkowskie może zostać wskazane jako odpowiedzialne. W przypadku gdy na podstawie akapitu pierwszego niniejszego ustępu państwo członkowskie nie może przeprowadzić przekazania do któregokolwiek z państw członkowskich wskazanych na podstawie kryteriów określonych w rozdziale II lub klauzul określonych w rozdziale III niniejszej części ani do pierwszego państwa członkowskiego, w którym zarejestrowano wniosek, oraz nie może ustalić, czy inne państwo członkowskie może zostać wskazane jako odpowiedzialne, to państwo członkowskie staje się państwem członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. 4.   Jeżeli nie przeprowadzono kontroli bezpieczeństwa przewidzianej w art. 15 rozporządzenia (UE) 2024/1356 zgodnie z tym rozporządzeniem, pierwsze państwo członkowskie, w którym zarejestrowano wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, bada – jak najszybciej po zarejestrowaniu wniosku, przed zastosowaniem kryteriów ustalania odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozdziałem II lub klauzulami określonymi w rozdziale III niniejszej części – czy istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać daną osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową za stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego. Jeżeli przeprowadzono kontrolę bezpieczeństwa przewidzianą w art. 15 rozporządzenia (UE) 2024/1356, ale pierwsze państwo członkowskie, w którym zarejestrowano wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, ma uzasadnione powody do zbadania, czy istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać daną osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową za stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego, to państwo członkowskie prowadzi takie badanie jak najszybciej po zarejestrowaniu wniosku, przed zastosowaniem kryteriów ustalania odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozdziałem II lub klauzulami określonymi w rozdziale III niniejszej części. W przypadku gdy kontrola bezpieczeństwa przeprowadzona zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) 2024/1356 lub zgodnie z akapitami pierwszym i drugim niniejszego ustępu wykazuje, że istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać daną osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową za stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego, państwo członkowskie przeprowadzające kontrolę bezpieczeństwa staje się odpowiedzialnym państwem członkowskim, a art. 39 niniejszego rozporządzenia nie ma zastosowania. 5.   Każde państwo członkowskie zachowuje prawo do wysłania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do bezpiecznego państwa trzeciego, z zastrzeżeniem zasad i zabezpieczeń określonych w rozporządzeniu (UE) 2024/1348.