art. 46

Artykuł 46 Szczegółowe zasady i terminy 1.   Przekazanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub innej osoby, o której mowa w art. 36 ust. 1 lit. b) i c), z przekazującego państwa członkowskiego do odpowiedzialnego państwa członkowskiego przeprowadza się zgodnie z prawem krajowym przekazującego państwa członkowskiego, po konsultacjach między zainteresowanymi państwami członkowskimi, tak szybko, jak to jest praktycznie możliwe, w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia wniosku o przejęcie, potwierdzenia powiadomienia o wtórnym przejęciu przez inne państwo członkowskie lub od ostatecznej decyzji w sprawie odwołania lub innego środka zaskarżenia w odniesieniu do decyzji o przekazaniu ze skutkiem zawieszającym zgodnie z art. 43 ust. 3. Państwa członkowskie priorytetowo traktują przekazywanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową po przyjęciu wniosków, z którymi wystąpiono na podstawie art. 25–28 i art. 34. W przypadku gdy przekazania dokonuje się do celów relokacji, odbywa się ono w terminie określonym w art. 67 ust. 11. Jeżeli przekazanie do odpowiedzialnego państwa członkowskiego przeprowadza się w drodze wyjazdu pod nadzorem lub wyjazdu pod eskortą, państwa członkowskie zapewniają, aby było ono przeprowadzane w sposób humanitarny oraz z pełnym poszanowaniem godności ludzkiej i praw podstawowych oraz zgodnie z nimi. W razie potrzeby przekazujące państwo członkowskie wydaje danej osobie przepustkę. Komisja, w drodze aktów wykonawczych, ustanawia wzór przepustki. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 77 ust. 2. Odpowiedzialne państwo członkowskie informuje przekazujące państwo członkowskie, w zależności od przypadku, o bezpiecznym przybyciu zainteresowanej osoby lub o tym, że osoba ta nie stawiła się w wyznaczonym terminie. 2.   W przypadku gdy nie dokonano przekazania w terminie określonym w ust. 1 akapit pierwszy, odpowiedzialne państwo członkowskie zostaje zwolnione ze swojego obowiązku przejęcia lub wtórnego przejęcia danej osoby, a odpowiedzialność zostaje przeniesiona na przekazujące państwo członkowskie. Termin ten może być przedłużony maksymalnie o rok, jeżeli przekazania nie można było przeprowadzić w związku z uwięzieniem danej osoby, lub maksymalnie o trzy lata od momentu, gdy wnioskujące państwo członkowskie poinformowało odpowiedzialne państwo członkowskie, że dana osoba lub członek rodziny, który miał zostać przekazany wraz z daną osobą, uciekli, stawiają fizyczny opór przed przekazaniem, celowo czynią się niezdolnymi do bycia przekazanym lub nie spełniają wymogów medycznych umożliwiających przekazanie. W przypadku gdy dana osoba stanie się ponownie dostępna dla organów, a z okresu, o którym mowa w ust. 1, pozostały mniej niż trzy miesiące, przekazujące państwo członkowskie dysponuje okresem trzech miesięcy na przeprowadzenie przekazania. 3.   W przypadku gdy osoba została przekazana wskutek błędu lub decyzja o przekazaniu została uchylona w następstwie odwołania lub innego środka zaskarżenia po przeprowadzeniu przekazania, państwo członkowskie, które przeprowadziło przekazanie, bezzwłocznie przyjmuje tę osobę z powrotem. 4.   Komisja, w drodze aktów wykonawczych, ustanawia jednolite metody konsultacji i wymiany informacji między państwami członkowskimi do celów niniejszego artykułu, w szczególności w przypadkach przekazań przełożonych lub opóźnionych, przekazań w wyniku automatycznego przyjęcia, przekazań dotyczących małoletnich lub osób zależnych oraz przekazań pod nadzorem. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 77 ust. 2.