art. 6

Artykuł 6 Zasada solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności 1.   Wykonując swoje zobowiązania wynikające z niniejszego rozporządzenia, Unia i państwa członkowskie przestrzegają zasady solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności zapisanej w art. 80 TFUE oraz biorą pod uwagę ich wspólny interes w zakresie skutecznego działania polityk Unii w dziedzinie zarządzania azylem i migracją. 2.   Wypełniając swoje zobowiązania wynikające z niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie ściśle ze sobą współpracują oraz: a) ustanawiają i utrzymują krajowe systemy zarządzania azylem i migracją, które umożliwiają skuteczny dostęp do procedur udzielania ochrony międzynarodowej, udzielają ochrony międzynarodowej osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, które jej potrzebują, zapewniają skuteczne i godne powroty obywateli państw trzecich, którzy przebywają nielegalnie na ich terytorium, zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE, a także zapewniają i inwestują w odpowiednie przyjmowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, zgodnie z dyrektywą (UE) 2024/1346; b) zapewniają przydział niezbędnych zasobów i wystarczającej liczby kompetentnego personelu na potrzeby wykonywania niniejszego rozporządzenia oraz, w przypadku gdy państwa członkowskie uznają to za konieczne lub w stosownych przypadkach, zwracają się do odpowiednich organów i jednostek organizacyjnych Unii o wsparcie w tym celu; c) podejmują wszelkie niezbędne i proporcjonalne środki, w pełnej zgodności z prawami podstawowymi, mające na celu zapobieganie migracji nieuregulowanej na terytoria państw członkowskich i jej ograniczanie, w tym zapobieganie przemytowi migrantów i handlowi ludźmi oraz ich zwalczanie, a także ochronę praw osób będących ofiarami przemytu migrantów i handlu ludźmi; d) prawidłowo i sprawnie stosują zasady dotyczące ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz, w stosownych przypadkach, przeprowadzają przekazanie osób odpowiedzialnemu państwu członkowskiemu zgodnie z częścią III rozdział I–VI oraz częścią IV rozdział I; e) zapewniają innym państwom członkowskim skuteczne wsparcie w postaci wkładów solidarnościowych na podstawie potrzeb określonych w części II lub IV; f) podejmują skuteczne środki mające na celu ograniczenie zachęt do niedozwolonego przemieszczania się obywateli państw trzecich i bezpaństwowców między państwami członkowskimi oraz zapobieganie takiemu przemieszczaniu się. 3.   Aby wspierać państwa członkowskie w wypełnianiu ich zobowiązań stały unijny zestaw narzędzi wsparcia w obszarze migracji obejmuje co najmniej: a) pomoc operacyjną i techniczną świadczoną przez odpowiednie organy i jednostki organizacyjne Unii zgodnie z ich uprawnieniami, w szczególności przez Agencję ds. Azylu zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2303 (29), Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/1896 oraz Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 (30); b) wsparcie zapewniane z funduszy unijnych na rzecz wdrażania wspólnych ram określonych w niniejszej części zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/1147 oraz, w stosownych przypadkach, z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1148 (31); c) odstępstwa w unijnym dorobku prawnym zapewniające państwom członkowskim narzędzia niezbędne do reagowania na szczególne wyzwania migracyjne, o których mowa w rozporządzeniach (UE) 2024/1359, (UE) 2024/1348 oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2024/1349 (32); d) uruchomienie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/836 (33); e) środki ułatwiające działania dotyczące powrotów i reintegracji, w tym poprzez współpracę z państwami trzecimi, oraz przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych; f) wzmocnione działania i działalność międzysektorową w odniesieniu do zewnętrznego wymiaru migracji; g) zwiększone dyplomatyczne i polityczne działania informacyjne; h) skoordynowane strategie komunikacyjne; i) wspieranie skutecznych i opartych na prawach człowieka polityk migracyjnych w państwach trzecich; j) promowanie legalnej migracji i dobrze zarządzanej mobilności, w tym poprzez wzmacnianie dwustronnych, regionalnych i międzynarodowych partnerstw w zakresie migracji, przymusowych wysiedleń i legalnych ścieżek, a także partnerstw na rzecz mobilności.