art. 67

Artykuł 67 Procedura poprzedzająca relokację 1.   Procedura określona w niniejszym artykule ma zastosowanie do osób, o których mowa w art. 56 ust. 2 lit. a). 2.   Przed zastosowaniem procedury określonej w niniejszym artykule państwo członkowskie będące beneficjentem upewnia się, że nie istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać daną osobę za stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego. Jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać daną osobę za stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego, przed procedurą określoną w niniejszym artykule lub w trakcie tej procedury, w przypadku gdy stwierdzono istnienie zagrożenia dla bezpieczeństwa wewnętrznego zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) 2024/1356, państwo członkowskie będące beneficjentem nie stosuje procedury określonej w niniejszym artykule lub natychmiast ją kończy. Państwo członkowskie będące beneficjentem wyklucza daną osobę z jakiejkolwiek przyszłej relokacji lub jakiegokolwiek przyszłego przekazania do jakiegokolwiek państwa członkowskiego. W przypadku gdy dana osoba jest osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową, państwo członkowskie będące beneficjentem jest odpowiedzialnym państwem członkowskim zgodnie z art. 16 ust. 4 niniejszego rozporządzenia. 3.   W przypadku gdy ma zostać przeprowadzona relokacja, państwo członkowskie będące beneficjentem wskazuje osoby, które mogłyby zostać relokowane. Na wniosek państwa członkowskiego będącego beneficjentem Agencja ds. Azylu wspiera państwo członkowskie będące beneficjentem w identyfikacji osób, które mają zostać relokowane, oraz w kierowaniu ich do państw członkowskich relokacji zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. k) rozporządzenia (UE) 2021/2303. Dane państwo członkowskie uwzględnia, w stosownych przypadkach, istnienie istotnych powiązań, na przykład opartych na względach rodzinnych lub kulturowych, między zainteresowaną osobą a państwem członkowskim relokacji. W tym celu państwo członkowskie będące beneficjentem umożliwia osobom, które mają być relokowane, przekazanie informacji o istnieniu istotnych powiązań z konkretnymi państwami członkowskimi oraz przedstawienie odpowiednich informacji i dokumentacji w celu ustalenia tych powiązań. Możliwość ta nie oznacza prawa do wyboru konkretnego państwa członkowskiego relokacji na podstawie niniejszego artykułu. 4.   Do celów identyfikacji osób, które mają zostać relokowane, i kierowania ich do państw członkowskich relokacji, państwa członkowskie będące beneficjentami mogą korzystać z narzędzi opracowanych przez unijnego koordynatora ds. solidarności. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową, które nie mają istotnych powiązań z żadnym państwem członkowskim, są sprawiedliwie rozdzielane między pozostałe państwa członkowskie relokacji. W przypadku gdy wskazana osoba, która ma zostać relokowana, jest osobą korzystającą z ochrony międzynarodowej, osobę tę relokuje się dopiero po wyrażeniu przez nią na to pisemnej zgody. 5.   W przypadku gdy ma być przeprowadzona relokacja, państwo członkowskie będące beneficjentem informuje osoby, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, o procedurze określonej w niniejszym artykule i w art. 68, a w stosownych przypadkach także o obowiązkach określonych w art. 17 ust. 3, 4 i 5 oraz konsekwencjach nieprzestrzegania obowiązków określonych w art. 18. Akapit pierwszy niniejszego ustępu nie ma zastosowania do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, dla których państwo członkowskie będące beneficjentem może zostać określone jako odpowiedzialne państwo członkowskie zgodnie z kryteriami określonymi w art. 25–28 i art. 34, z wyjątkiem art. 25 ust. 5. Takie osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową nie kwalifikują się do relokacji. 6.   Państwa członkowskie zapewniają, aby członkowie rodziny byli relokowani na terytorium tego samego państwa członkowskiego. 7.   W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, państwo członkowskie będące beneficjentem przekazuje państwu członkowskiemu relokacji wszelkie odpowiednie informacje i dokumenty dotyczące danej osoby z wykorzystaniem standardowego formularza, między innymi aby umożliwić organom państwa członkowskiego relokacji sprawdzenie, czy istnieją podstawy, aby uznać daną osobę za stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego. 8.   Państwo członkowskie relokacji analizuje informacje przekazane przez państwo członkowskie będące beneficjentem zgodnie z ust. 7 oraz weryfikuje, czy nie istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać daną osobę za stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa. Państwo członkowskie relokacji może postanowić zweryfikować te informacje w drodze przesłuchania danej osoby. Dana osoba jest należycie informowana o charakterze i celu takiego przesłuchania. Przesłuchanie odbywa się w terminie przewidzianym w ust. 9. 9.   W przypadku gdy nie istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać daną osobę za stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa, państwo członkowskie relokacji potwierdza, że dokona relokacji danej osoby w terminie jednego tygodnia od otrzymania odpowiednich informacji od państwa członkowskiego będącego beneficjentem. W przypadku gdy w wyniku kontroli zostanie potwierdzone, że istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać daną osobę za stwarzającą zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego, państwo członkowskie relokacji informuje państwo członkowskie będące beneficjentem w terminie jednego tygodnia od otrzymania odpowiednich informacji od tego państwa członkowskiego o charakterze i podstawowych elementach ostrzeżenia otrzymanego z którejkolwiek odpowiedniej bazy danych. W takich przypadkach nie dochodzi do relokacji danej osoby. W wyjątkowych przypadkach, w przypadku gdy można wykazać, że analiza informacji jest szczególnie skomplikowana lub że w tym czasie wymagane jest dokonanie kontroli dużej liczby przypadków, państwo członkowskie relokacji może udzielić odpowiedzi po upływie terminu jednego tygodnia, o którym mowa w akapicie pierwszym i drugim, jednak w każdym przypadku w ciągu dwóch tygodni. W takich sytuacjach państwo członkowskie relokacji powiadamia państwo członkowskie będące beneficjentem o swojej decyzji o odroczeniu udzielenia odpowiedzi w pierwotnie wnioskowanym terminie jednego tygodnia. Brak podjęcia działań w terminie jednego tygodnia, o którym mowa w akapicie pierwszym i drugim, lub w terminie dwóch tygodni, o którym mowa w akapicie trzecim, jest równoznaczny z potwierdzeniem otrzymania informacji i pociąga za sobą obowiązek relokacji danej osoby, w tym obowiązek poczynienia odpowiednich przygotowań do jej przyjazdu. 10.   Państwo członkowskie będące beneficjentem podejmuje decyzję o przekazaniu w terminie jednego tygodnia od potwierdzenia przez państwo członkowskie relokacji. Powiadamia ono niezwłocznie daną osobę na piśmie o decyzji o przekazaniu jej do tego państwa członkowskiego najpóźniej dwa dni przed relokacją w przypadku osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i tydzień przed przekazaniem w przypadku osób korzystających z ochrony międzynarodowej. W przypadku gdy osoba, która ma być relokowana, jest osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową, musi ona zastosować się do decyzji o relokacji. 11.   Przekazanie danej osoby z państwa członkowskiego będącego beneficjentem do państwa członkowskiego relokacji przeprowadza się zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego będącego beneficjentem, po konsultacjach między zainteresowanymi państwami członkowskimi, tak szybko, jak to jest praktycznie możliwe, a w każdym przypadku w ciągu czterech tygodni od potwierdzenia przez państwo członkowskie relokacji lub od ostatecznej decyzji w sprawie odwołania się lub innego środka zaskarżenia w odniesieniu do decyzji o przekazaniu ze skutkiem zawieszającym zgodnie z art. 43 ust. 3. 12.   Państwa członkowskie będące beneficjentami i państwa członkowskie relokacji kontynuują proces relokacji nawet po upływie okresu przewidzianego na wykonanie lub wygaśnięciu aktów wykonawczych Rady, o których mowa w art. 57, 61 i 62. 13.   Art. 42 ust. 3, 4 i 5, art. 43 i 44, art. 46 ust. 1 i 3, art. 47 ust. 2 i 3 oraz art. 48 i 50 stosuje się odpowiednio do procedury relokacji. Państwo członkowskie będące beneficjentem, dokonujące przekazania osoby korzystającej z ochrony międzynarodowej, przekazuje państwu członkowskiemu relokacji wszystkie informacje, o których mowa w art. 51 ust. 2, informacje o podstawach, na jakich osoba ta opiera swój wniosek, oraz o powodach wszelkich decyzji podjętych w odniesieniu do danej osoby korzystającej z ochrony międzynarodowej. 14.   Komisja, w drodze aktów wykonawczych, ustanawia jednolite metody przygotowywania i przedstawiania informacji i dokumentów do celów relokacji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 77 ust. 2. Przygotowując te akty wykonawcze, Komisja może konsultować się z Agencją ds. Azylu.